Μπορεί να μην έχει το όνομα, αλλά έχει σίγουρα τη χάρη, ο “οίκος του Mario” στον τομέα των αθλητικών τίτλων. Με το δικό της χαρακτηριστικό τρόπο και με απόλυτη έμφαση στη διασκέδαση, η Nintendo δημιουργεί -σταθερά τα τελευταία χρόνια- επιτυχημένους τίτλους, εφαρμόζοντας επάνω τους την τυπική “συνταγή” της. Η φιλοσοφία υπήρχε από την εποχή του Nintendo 64 –με ποιοτικά παιχνίδια όπως τα Mario Tennis και Golf- αλλά με την τεράστια επιτυχία του Wii Sports και την εικόνα και τα χαρακτηριστικά του Wii γενικότερα, φαίνεται πως “ανέβηκαν” στις προτεραιότητες της εταιρίας, ταιριάζοντας ιδανικά με την οικογενειακή, ανάλαφρη και προσιτή διασκέδαση που επιδιώκει συχνά πυκνά να δημιουργήσει για το κοινό της.

Δεν θα πρέπει να αποτελεί έκπληξη, λοιπόν, που η Nintendo αποφάσισε να αναγεννήσει το Mario Tennis για το 3DS μετά από αρκετά χρόνια. Εξάλλου, φαντάζει και είναι, όπως αποδεικνύεται από την ενασχόλησή μας, ένα ιδανικό “πακέτο” για το φορητό, με την αμεσότητα του gameplay και τη multiplayer δράση που είναι σε θέση να προσφέρει, σε συνδυασμό με την παγκόσμια απήχηση των χαρακτήρων της ιαπωνικής εταιρίας, να συνθέτουν ένα ιδανικό σύνολο.

Η έμπειρη Camelot επιστρέφει στο ρόλο της δημιουργού και το όλο εγχείρημα είναι σαν να έχει καρφωμένη επάνω του μια μεγάλη ταμπέλα με φωτεινά γράμματα που “φωνάζει”: “συνταγή για επιτυχία”. Η θεωρία από την πράξη όμως, έχει μια εύλογη απόσταση και μένει να δούμε κατά πόσο η Camelot κατάφερε να μετουσιώσει και πάλι τις υποσχέσεις σε έναν καλό και διασκεδαστικό τίτλο.

Τένις αλά Nintendo

Όπως είναι φυσικό, το Mario Tennis Open δεν φιλοδοξεί σε κανένα σημείο να αναπαράγει ρεαλιστικά το άθλημα του τένις. Η έμφαση, όπως είπαμε, είναι καθαρά στη διασκέδαση και το άθλημα μεταφέρεται με την αντίστοιχη “ελαφρότητα” και υπερβολή που συναντάμε πάντα στο σύμπαν του διάσημου υδραυλικού. Σούπερ κινήσεις, εξωπραγματικά φάλτσα, ασυνήθιστες επιφάνειες και πάει λέγοντας.

Αρκετές φορές και όταν τα χτυπήματα μας γίνονται υπό καλές συνθήκες –καλή θέση και αρκετή δύναμη- παρουσιάζονται στη δική μας πλευρά του γηπέδου κάποιες χρωματισμένες ζώνες, στις οποίες ο παίκτης έχει την ευκαιρία, αν εκτελέσει το αντίστοιχο χτύπημα που προδίδει το χρώμα, να στείλει τη μπάλα με περισσότερη δύναμη στον αντίπαλο. Αυτό είναι και το βασικότερο στοιχείο του gameplay, λειτουργώντας πολλές φορές υπεράνω της συνηθισμένης ορθολογικής αντίληψης του παιχνιδιού. Συχνά, κληθήκαμε να κάνουμε λόμπες, ενώ ο αντίπαλός μας βρισκόταν στην τελική του γραμμή, ή drop shots όταν ήταν “ανεβασμένος” στο φιλέ.

Φυσικά, τίποτα δεν αναγκάζει τον παίκτη να ακολουθήσει το συγκεκριμένο χτύπημα που εμφανίζεται και η επιλογή αυτή -ανάμεσα στη λογική του παιχνιδιού και αυτής του gameplay- δημιουργεί μια ενδιαφέρουσα κατάσταση, όπου εισέρχεται ελαφρώς και το στοιχείο της στρατηγικής. Ιδιαίτερα στο multiplayer αυτή η “αντίθεση” κάνει τα πράγματα πολύ πιο ενδιαφέροντα. Κατά τα άλλα, δεν υπάρχει ιδιαίτερο βάθος, ούτε απαιτείται εξεζητημένη ικανότητα από τη μεριά του παίκτη.

Τα “δυνατά” χτυπήματα έχουν την αντίστοιχη “σωστή” απάντηση, η οποία μας φανερώνεται μάλιστα στιγμιαία στην κάτω οθόνη εκείνη την ώρα, οι χαρακτήρες χωρίζονται ως συνήθως με βάση κάποιες ικανότητες –ο Yoshi έχει ταχύτητα, η Peach τεχνική, o Bowser δύναμη κ.τ.λ.- που τους δίνουν μειονεκτήματα και πλεονεκτήματα, στο φιλέ ή άουτ η μπάλα καταλήγει σπάνια και, σε γενικές γραμμές, μπορεί να μπει στο νόημα ο καθένας μέσα σε λίγα λεπτά. Το θετικό είναι πως πίσω από την απλότητά του βρίσκεται ένα ικανοποιητικά ισορροπημένο gameplay “δράσης-αντίδρασης”, με μπόλικες ανατροπές, που μπορεί να προσφέρει αρκετή διασκέδαση κυρίως με ανθρώπινους αντιπάλους. Δεν είναι Mario Kart ή Smash Bros, αλλά τη δουλειά του την κάνει και με το παραπάνω.

Κάπου εδώ, όμως, ερχόμαστε στη μεγαλύτερη αδυναμία αυτών των τίτλων, το παιχνίδι εναντίον της τεχνητής νοημοσύνης. Οι επιλογές στο Mario Tennis Open δεν είναι και πάρα πολλές. Υπάρχει η επιλογή του τουρνουά για "μονό" όσο και "διπλό", το απαραίτητο exhibition και κάποια mini games. Για ακόμα μια φορά ο παίκτης θα πρέπει να “αγγαρευτεί” στο ξεκλείδωμα των μεγαλύτερων δυσκολιών, παίζοντας υπερβολικά εύκολα παιχνίδια για τουλάχιστον δύο ώρες, μέχρι και να ξεκλειδωθεί η “ace” δυσκολία.

Από εκεί και πέρα τα πράγματα καλυτερεύουν κάπως, αλλά μέχρι τότε, αν είστε συνδεμένοι στο διαδίκτυο, το πιθανότερο είναι να το έχετε εγκαταλείψει. Το κίνητρο που παρέχεται για το single player είναι το ξεκλείδωμα εξοπλισμού για τον Mii παίκτη-χαρακτήρα σας, ο οποίος έτσι μπορεί να διαμορφώσει τα χαρακτηριστικά του. Μέσω αυτού του συστήματος προσφέρεται ουσιαστικά ο μοναδικός τρόπος να δημιουργήστε έναν παίκτη με τις ικανότητες που εσείς θέλετε, για να παίζετε στις διαδικτυακές αναμετρήσεις σας, μιας και στο υπόλοιπο “διάσημο” cast αυτά είναι "φιξ".

Μέσω των παιχνιδιών ξεκλειδώνετε τον εξοπλισμό, αλλά μέσω των mini games μπορείτε να τον αγοράσετε, αφού μόνο σ’ αυτά κερδίζονται νομίσματα που απαιτούνται για την αγορά του από το κατάστημα του παιχνιδιού.