To Nintendo 3DS κλείνει αισίως σε λίγες μέρες δύο μήνες ζωής και όλοι οι χρήστες του αναζητούν απεγνωσμένα έναν τίτλο που να κάνει «απόσβεση» στα χρήματα που διέθεσαν για τη νέα φορητή κονσόλα. της Nintendo Το Steel Diver έφτασε στα χέρια μας με τις καλύτερες περγαμηνές σχετικά με το «ποιόν» του. Και όντως, ο τίτλος αποτελεί μια ευχάριστη έκπληξη, καθώς είναι αρκετά διασκεδαστικός, εκμεταλλευόμενος πολύ καλά τις δυνατότητες που προσφέρει το 3DS. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα, που καταστρέφει τη συνολική εμπειρία. Αυτό το πρόβλημα είναι η διάρκειά του. Το παιχνίδι μετά δυσκολίας κρατάει πάνω από δύο με τρεις ώρες, κάτι που προφανώς το ρίχνει στον Καιάδα. Αλλά ας τα δούμε όλα λίγο αναλυτικότερα.

The Hunt for Red October; Μπά, κάτι πιο απλό

Το Steel Diver είναι ένας απολύτως γραμμικός τίτλος και το πολύ αργό και επαναλαμβανόμενο gameplay μπορεί να κάνει τον παίκτη να βαρεθεί σύντομα. Ξεκινάμε όλες τις πίστες έχοντας ως στόχο την απέναντι πλευρά του χάρτη, περνώντας μέσα από στενά περάσματα και πολλά εχθρικά σκάφη, έχοντας για αντίπαλό μας τν χρόνο- και σε δύο πίστες, ένα boss που μας περιμένει στο τελευταίο μέρος του χάρτη.

Στο παιχνίδι της Nintendo θα πρέπει να φέρουμε εις πέρας διάφορες αποστολές, διαλέγοντας ανάμεσα σε τρία υποβρύχια. Το ένα μπορεί να κινηθεί γρήγορα στο χώρο, το μεσαίας κλάσης υποβρύχιο είναι πιο ισορροπημένο ανάμεσα στην ευκινησία και τη δύναμη πυρός και, τέλος, το τελευταίο υποβρύχιο είναι το «τανκ» των θαλασσών.  Κάτι που σημαίνει τεράστιο εκτόπισμα, μεγάλες αντοχές, αλλά ελάχιστη ευκινησία. Αυτό σημαίνει ότι αναλόγως τα «κέφια» του παίκτη και τη στρατηγική που επιθυμεί να ακολουθήσει, ο τρόπος χρήσης του υποβρυχίου διαφέρει.

Ο χειρισμός είναι εύκολος και άμεσος χρησιμοποιώντας την κάτω οθόνη αφής. Δε χρησιμοποιούμε καθόλου τα πλήκτρα, καθώς αυτό θα μας έδινε το συναίσθημα ότι κλέβουμε και δε θα προσέδιδε την αίσθηση ρεαλισμού που τόσο καλά εφαρμόζεται χρησιμοποιώντας την τεχνολογία αφής. Πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί στη χρήση των οργάνων που βλέπουμε στην κάτω οθόνη αν δε θέλουμε να καταστρέψουμε το υποβρύχιό μας είτε από πρόσκρουση στον βυθό, είτε από κάποιο εχθρικό πλοίο.

Αυτό το γεγονός συμβάλλει σημαντικά στον αργό ρυθμό του gameplay καθώς θα σταματάμε πολύ συχνά το υποβρύχιο, προκειμένου να σκεφτούμε τρόπους διαφυγής. Η οθόνη του παιχνιδιού διαθέτει επίσης δύο μπάρες που αν φτάσουν στο «μηδέν» αυτομάτως χάνουμε. Η μία αφορά τη "ζωή" του υποβρυχίου, η οποία επηρεάζεται από το κατά πόσο θα διατηρούμε ασφαλές το σκάφος μας από προσκρούσεις και εχθρικά πυρά, και η άλλη αφορά στο οξυγόνο, το οποίο μειώνεται όσο πιο πολύ παραμένουμε στο βυθό. Και οι δύο μπάρες επανέρχονται στο μέγιστο όταν βρεθούμε στην επιφάνεια.

Τεχνολογία και 3D

Όσον αφορά τα γραφικά, σε γενικές γραμμές είναι πολύ όμορφα. Ο σχεδιασμός του βυθού, των υποβρυχίων, των εχθρών και γενικότερα οποιουδήποτε αντικειμένου «κυκλοφορεί» κάτω ή πάνω από την επιφάνεια του νερού, αφήνει μια ευχάριστη «γεύση» με τη λεπτομέρεια και την «ζωντάνια» του.

Ο σχεδιασμός όμως των επιπέδων είναι κάκιστος καθώς θα παρακολουθούμε τα ίδια και τα ίδια, με ελάχιστες δόσεις πρωτοτυπίας (όπως το επίπεδο με το υποθαλάσσιο ηφαίστειο) να μας ξυπνούν από το λήθαργο της επαναλάηψης ανά διαστήματα. Στα του ηχητικού τομέα τα πράγματα συνεχίζουν να μην απογοητεύουν, διότι θα ακούμε την «ζωή» του βυθού και τα εφέ των συγκρούσεων ή των ρηγμάτων στο κέλυφος με εντυπωσιακή, surround κωδικοποίηση που βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα. Σχετικά με την τεχνολογία 3D και εδώ τα πράγματα διατηρούν τον πήχη ψηλά. Το θέμα του παιχνιδιού από μόνο του αναγκάζει τους σχεδιαστές να προσδώσουν ένα καλό τρισδιάστατο αποτέλεσμα και όντως, τα κατάφεραν αρκετά καλά.