Ανασκόπηση της Δεκαετίας - Μέρος 4ο

Οι απογοητεύσεις

Τι γίνεται όταν το marketing λειτουργεί καλά και οι developers όχι; Τι γίνεται όταν το hype είναι τεράστιο, οι απαιτήσεις μεγάλες και το αποτέλεσμα μέτριο; Μπαίνεις σε αυτήν την κατηγορία, αυτό γίνεται! Τα παιχνίδια που δημιούργησαν προσδοκίες και απέτυχαν παταγωδώς να τις εκπληρώσουν, βρίσκονται εδώ, όχι φυσικά για να τιμηθούν, αλλά για σκληρό παραδειγματισμό. Γιατί ένα πράγμα δεν ανεχόμαστε σε αυτή την ζωή, το ψέμα -πλάκα κάνουμε- ! Να τονίσουμε ότι τα παρακάτω δεν είναι ούτε κατά προσέγγιση τα χειρότερα παιχνίδια της δεκαετίας, αλλά αυτά που μας δημιούργησαν ελπίδες για κάτι καλό και μας προσγείωσαν απότομα στην πραγματικότητα.

Με τυχαία σειρά:

Alone In the Dark - Xbox 360, PS3, PC (2008)

Οι προϋποθέσεις υπήρχαν. Ένα studio -η Eden Games- με ένα ιστορικό που κυμαίνεται από το εξαιρετικό -σειρά V-Rally, Test Drive Unlimited- μέχρι το καλούτσικο -Kya: Dark Lineage-, σε συνδυασμό με ένα ιστορικό franchise, έμοιαζε σαν μια καλή ευκαιρία για την σειρά που πρωτοστάτησε στο είδος των survival-horror, να επιστρέψει δυναμικά. Στις συνεντεύξεις τους, οι γάλλοι, δεν έκρυψαν ποτέ τις μεγάλες φιλοδοξίες τους για τον τίτλο. Επιρροές από την δομή των τηλεοπτικών σειρών, μια εξελιγμένη φυσική και ορισμένα εντυπωσιακά επιτεύγματα, όσον αφορά τις ιδιότητες της φωτιάς και του ηλεκτρισμού, είχαν ανεβάσει τον πήχη των προσδοκιών σε υψηλά επίπεδα. Όλα όμως εξανεμίστηκαν με την κυκλοφορία του. Ο χειρισμός ήταν κάκιστος, με τον χαρακτήρα να θυμίζει ένα συνδυασμό ρομπότ και βάρκας, τα bugs ήταν πανταχού παρόντα, τα γραφικά “έπασχαν” από το πιο υπερβολικό bump-mapping από την εποχή του Doom 3, ενώ προς το τέλος το παιχνίδι φαίνεται να έχει ξεμείνει από ιδέες, ζητώντας τον παίκτη να επαναλαμβάνει βαρετές διαδικασίες -εύχομαι να καείτε στην κόλαση, roots of evil!- προς χάριν μιας μεγαλύτερης διάρκειας.

Αυτό που προκαλεί τη μεγαλύτερη εντύπωση όμως, είναι ο τρισάθλιος χειρισμός των αυτοκινήτων. Για μια δημιουργό που έχει αποδείξει την αξία της στον τομέα, φαντάζει σαν μια κακόγουστη φάρσα. Η μοναδική λογική εικασία που μπορούμε να κάνουμε είναι ότι η οικονομικά εξασθενημένη Atari, κυκλοφόρησε το παιχνίδι μήνες πριν την ολοκλήρωση του. Το αποτέλεσμα μετράει όμως, και αυτό απογοήτευσε ακόμα και τον πιο ελαστικό οπαδό της σειράς και του είδους.

Killzone - PS2 (2004)

“Το απόλυτο FPS για κονσόλες”, “η μεγάλη απάντηση της Sony στο φαινόμενο Halo”, “η μεγάλη αρχή ενός νέου franchise” και πολλοί άλλοι παρομοίως “αισιόδοξοι” χαρακτηρισμοί, συνόδευαν το Killzone κατά την περίοδο της ανάπτυξης του. Με την ολοκληρωτική υποστήριξη της Sony σε όλα τα επίπεδα, η ολλανδική Guerilla κλήθηκε να φέρει εις πέρας ένα, διόλου ευκαταφρόνητο, έργο. Να μετριάσει την απόλυτη κυριαρχία του “γίγαντα” της Bungie στον χώρο των FPS -για κονσόλες. Θα ήταν άδικο να κατηγορήσουμε τους δημιουργούς της για μια από τις μεγαλύτερες απάτες του marketing της τελευταίας δεκαετίας, διότι η Guerilla απέδειξε την αξία της στην δεύτερη προσπάθεια της και εδραίωσε, προς μεγάλη ικανοποίηση της Sony, το franchise στην αγορά. Ωστόσο, αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι το Killzone ήταν ένα μέτριο παιχνίδι. Και αυτή η μετριότητα τονίζονταν ακόμα περισσότερο δίπλα στα Half-Life 2 και Halo 2 που κυκλοφορήσαν την ίδια περίοδο, αλλάζοντας, μια και καλή, τη βιομηχανία. Η μονότονα μουντή του παλέτα, κάποιοι αδικαιολόγητοι περιορισμοί στο σχεδιασμό και η πλήρως ρεαλιστική προσέγγιση που ακολούθησε, το μετέτρεψαν σε μια "άψυχη" εμπειρία που λύγισε υπό το βάρος του υπέρογκου hype του.

Spore - PC (2008)

Το Spore είναι δίχως αμφιβολία το καλύτερο παιχνίδι αυτής της λίστας. Και όσο παράδοξο και αν ακούγεται, η εκτίμηση μας για το δημιούργημα του Will Wright μεγαλώνει με την πάροδο του χρόνου. Ωστόσο, η κυκλοφορία του μας είχε αφήσει με μία πικρή γεύση στο στόμα. Ως το όραμα ζωής του τεράστιου μυαλού πίσω από τα παιχνίδια Sims -και οτιδήποτε άλλο έχει την λέξη Sim μπροστά-, ονειρευόμασταν ένα αποτέλεσμα που θα έφερνε επανάσταση και έναν αέρα δημιουργικής φρεσκάδας στη βιομηχανία. Οι παρουσιάσεις του στις E3 των προηγούμενων χρόνων, άφηναν υπόνοιες για ένα απύθμενου βάθους παιχνίδι, εξάλλου, που αλλού θα μπορούσες να κάνεις zoom-out σε έναν ολόκληρο γαλαξία; Όταν έφτασε αισίως η ώρα της κυκλοφορίας του, μετά από οκτώ ατελείωτα χρόνια, επιστρέψαμε στην πραγματικότητα. Το Spore ήταν ένα ακόμα παιχνίδι. Οι καινοτομίες του, που κάποτε έμοιαζαν εξωπραγματικές, πλέον δεν εντυπωσίαζαν στον ίδιο βαθμό, το gameplay σε ορισμένα σημεία έμοιαζε ρηχό και σε άλλα, απλά εκνευριστικό, αφήνοντας την δημιουργικότητα που ξεχείλιζε από παντού, ως το μοναδικό μεγάλο ατού του. Και λίγους μήνες μετά ήρθε το Little Big Planet…

Dino Crisis 3 - Xbox (2003)

Η σειρά Dino Crisis, χωρίς ίχνος υπερβολής, ήταν μία από τις πιο αγαπημένες survival horror σειρές που έχουμε δει έως σήμερα. Ο τρόμος, η αγωνία και η αδρεναλίνη όταν ο παίκτης ερχόταν αντιμέτωπος με έναν δεινόσαυρο, ξεπερνούσε κάθε προηγούμενο και ήτανε σε θέση να αναστατώσουν, ακόμη και τους πιο ψύχραιμους και "ξενέρωτους" gamers. Το πως μπόρεσε η Capcom, αφού έδωσε δύο τρομερά παιχνίδια στο παρελθόν, να "σκοτώσει" στην κυριολεξία το franchise με το Dino Crisis 3 -δεν ξαναείδαμε Dino Crisis από τότε- είναι πραγματικά ένα άξιο προς μελέτη, επίτευγμα. Η αναμονή για το "επόμενο κεφάλαιο στη σειρά" και μάλιστα με γραφικά έτσι όπως μόνο το Xbox μπορούσε να δώσει το 2003, είχε φτάσει στο κατακόρυφο. Το αποτέλεσμα; Ένα μετριότατο παιχνίδι, με υπερβολικά προβλήματα σε χειρισμό και γραφικά, και ένα σενάριο που απογοήτευε με τη ρηχότητά του. Δεν υπήρχαν κανονικοί δεινόσαυροι, όπως μας είχε συνηθίσει η εταιρία στο παρελθόν, αλλά μεταλλαγμένα, ρομποτικά πλάσματα σε ένα διαστημόπλοιο χαμένο στο διάστημα του 2548 (μ.Χ παρακαλώ). Εντάξει, προσπαθήσαμε να χωνέψουμε αυτήν την αλλαγή χρονολογίας. Να δεχτούμε την αντικατάσταση των αληθινών δεινοσαύρων, με προϊόντα εργαστηρίου. Ακόμη και τα μετριότατα γραφικά με τα δεκάδες προβλήματα. Ότι ο τίτλος, ήταν θανάσιμα βαρετός και επαναλαμβανόμενος όμως, δεν συγχωρείται φίλτατη Capcom... 

Too Human - Xbox 360 (2008)

Πριν "σηκώσουμε το φτυάρι" για τον εν λόγω τίτλο, να ξεκαθαρίσουμε πως πρόκειται για ένα αρκετά καλό παιχνίδι, που έπεσε θύμα του hype, καθώς και της πολύ κακής υλοποίησης. Το Too Human, της Silicon Knights, ήταν ένα από τα πρώτα παιχνίδια που ανακοινώθηκαν για το Xbox 360 και είχε παρουσιαστεί ως "Μεγάλη Τριλογία". Οι προσδοκίες φυσικά, ήταν πολλές, ειδικότερα όταν έχουμε να κάνουμε με μία εταιρία που στο παρελθόν έχει δώσει τίτλους όπως το Eternal Darkness και το Blood Omen: Legacy of Kain. Η πρώτη ψυχρολουσία των οπαδών, ήρθε όταν για πρώτη φορά παρουσιάστηκε το in-game τμήμα του τίτλου, σε μία από τις εκθέσεις της E3. Ένα υπερβολικά πολύπλοκο hack and slash παιχνίδι, με ανόητα "παιχνιδιάρα" κάμερα και frame rate...μονοψήφιο. Το παιχνίδι "πλακώνεται" στις καθυστερήσεις, αλλάζει μηχανή γραφικών, αλλάζει και κάποια βασικά στοιχεία στο gameplay του και επιτέλους καταφθάνει το 2008.

Αν και σαφώς βελτιωμένο από την πρώτη του "τραγική" εμφάνιση, το Too Human, παρέμεινε ένα απλό, προβληματικό παιχνίδι. Η κάμερα συνέχιζε το "βιολί" της, το frame rate αυξήθηκε κατά 5% και το gameplay, επαναλαμβανόμενο μέχρι αηδίας. Ο τίτλος σώθηκε από το εξαιρετικό και πλούσιο σύστημα "δόμησης" του χαρακτήρα, με τις ατελείωτες επιλογές σε όπλα, στολές και skills, καθώς και από το ενδιαφέρον (απλά) σενάριο. Φυσικά, τα περί τριλογίας, σταμάτησαν πλέον να υφίστανται, μιας και η εμπορική αποτυχία δεν επέτρεψε τη συνέχεια των προσπαθειών. Κρίμα, γιατί το Too Human είχε (και έχει) όλες τις βάσεις για κάτι πολύ πιο "επικό"...