Τι μας κάνεις πάλι ρε Μαρία. Αυτό θέλει τύπωμα και μελέτη. Χρόνια πολλά και πάντα τέτοια.

δεν ξέρω αλλά κάπου χάθηκε το πράγμα. γιατί το σενάριο είναι αρτιστικά πιο σημαντικό απο τα γραφικά? η ποίηση δεν ειίναι πιο σημαντική απο την ζωγραφική.!!!! πολυ ωραίο και γεμάτο αρθρο αλλά αν και τα παιχνίδια ξεκίνησαν με σκοπό την διασκέδαση σήμερα υπάρχουν πολλά παραδείγματα που με την εικόνα τους δημιουργούν συναισθήματα...δεν κατάλαβα γιατι δόθηκε τόση έκταση στο σενάριο σε αντίθεση με τα υπόλοιπα.

Συγχαρητήρια για το άρθρο σου. Προσπάθησες να αναλύσεις όσο γίνεται σημείο προς σημείο το θέμα αυτό. Προσωπικά όμως νομίζω ότι όλη αυτή η κουβέντα που πολλές φορές έχω ακούσει και διαβάσει, είναι χωρίς νόημα. Εξηγούμαι:

Κατά την γνώμη μου και βέβαια τα βιντεοπαιχνίδια είναι τέχνη, αλλά αυτό δεν σημένει και τίποτα το σπουδαίο. Σχεδόν οτιδήποτε αφορά δημιουργία, εμπεριέχει και την τέχνη μέσα του. Δεν είναι μόνο ο γλύπτης και ο ζωγράφος που ασκούν τέχνη, αλλά και ο σχεδιαστής των κόμιξ, και ο ξυλουργός, και ο σχεδιαστής μοτοσυκλετών, ακόμα και ο μηχανικός που σχεδιάζει έναν κινητήρα εσωτερικής καύσης. Εν' ολίγης ότι περιλαμβάνει δημιουργία, θα έπρεπε να ονομάζεται τέχνη. Δεν είναι λοιπόν κάτι το τόσο ιδιαίτερο που πρέπει να γίνεται ειδικά για τα βιντεοπαιχνίδια λόγος.

Πιθανόν όμως όλος ο "ντόρος" να γίνεται για το αν θα πρέπει να συμπεριληφθεί στις λεγόμενες "καλές τέχνες" ή όχι. Αλλά και πάλι βρίσκω ανούσια την αναζήτηση αυτή μια που αυτές οι "καλές τέχνες" ούτε ξέρω αν έχουν ακριβή ορισμό, αλλά ούτε και τις θεωρώ ανώτερες από τις υπόλοιπες μορφές τέχνης.

Τώρα που το σκέφτομαι μάλιστα, καλύτερα που ως τώρα δεν έχουν ενταχθεί εκεί γιατί αυτό μάλλον θα έφερνε περιορισμούς παρά θα λειτουργούσε θετικά. Παράδειγμα το τελευταίο Mass Effect που τόση κουβέντα έγινε για την προσθήκη επιπλέον υλικού στο τέλος ("αλλοιώθηκε το έργο του καλλιτέχνη" και άλλα, που για εμένα αποτελούν υπερβολές και με κάνουν να προτιμώ να παραμείνουν τα videogames απλή τέχνη και όχι .... "καλή τέχνη".

ωραιο κειμενο σε βαζει σε σκεψης...

Μαρία το άρθρο δεν μου άρεσε. Βασικα η ερώτηση αν είναι τα παιχνίδια βιντεοπαιχνίδια τέχνη είναι απλή. Ναι είναι. Δεύτερον ούτε φόβοι υπάρχουν για το μέλλον τους ουτε τίποτα, για έναν απλο λόγο "ο καθένας σκέφτεται όπως θέλει αυτος" αυτο το τοσο απλο πράγμα αν το καταλάβουν όλοι δεν θα υπάρχουν ούτε φόβοι για τα videogames ούτε ελπίδες για την πορεία και την εξέλιξη τους. Άλλωστε αν ήμασταν σε μια άλλη εποχή τα τυπάκια που φτιάχνουν βιντεοπαιχνίδια θα ήταν ή ζωγράφοι, ή ποιητές. Δεν με ενδιαφέρει τι πιστεύει ο κάθε συντάκτης εδω μέσα. Θέλω να βλέπω reviews απο παιχνίδια όχι τέτοιου είδους κείμενα. Η ερώτηση είναι: το παιχνίδι είναι καλο να το αγοράσουμε? Σε τέτοιου είδους ερωτήσεις θέλω απαντήσεις.

το άρθρο έχει κάποιες καλές ιδέες και είναι εξαιρετικά καλογραμμένο. και σίγουρα καλό food for thought σε συγκεκριμένα πράγματα. παρόλα αυτά κι εγώ δεν κατανοώ την ύπαρξή του στο gameover. όπως αναφέρει και ο παραπάνω χρήστης, ποσώς μας ενδιαφέρει η γνώμη ή η αποδοχή του καθενός για το αν τα games είναι τέχνη ή όχι. προσωπικά αυτό που με ενδιαφέρει είναι μια τεκμηριωμένη άποψη για το αν το τάδε ή το δείνα παιχνίδι αξίζει το χρόνο και τον οβολό μου.

Ωραιο αρθρο και τα ιδια που ειπε ο Ντινος21.

Θα έρθουν και τα review. Δεν είναι κακό ένα τόσο καλό άρθρο που και που

Τώρα όσο για το άρθρο, προσωπικά δεν με ενδιαφέρει να θεωρηθούν τελικά τα videogames σαν τέχνη. Η τέχνη φέρνει πολλά κακά, με μεγαλύτερο τους το σνομπάρισμα ως "παιδικών" των παιχνιδιών που δεν είναι "τέχνη". Το ίδιο έγινε και με τα comic μερικά χρόνια πριν. Θέλαν να θεωρηθούν τέχνη, αλλά επειδή οι μεγάλοι εραστές της τέχνης δεν θα ασχολούνταν ποτέ με τον spiderman , φτιάξανε τον όρο "Graphic Novels" για να ξεχωρίσουν τα comic που είναι τέχνη και για "Mature αναγνώστες" από τα απλά comic. Το μόνο που κατάφερε αυτό είναι να σνομπάρουν περισσότερο τα απλά comic, παρόλο που κατάφεραν να διαβάσουν περισσότεροι Graphic Novels. Όπως και στο cinema , αν οι ταινίες δεν θεωρούνταν τέχνη, ίσως οι άνθρωποι να μην σνόμπαραν τόσο πολύ action ταινίες. Το ίδιο παρατηρώ ότι έχει αρχίσει να γίνετε στα βιντεοπαιχνίδια. Το κάθε Braid ή Limbo παίρνει απίστευτο praise μόνο και μόνο επειδή είναι τέχνη και "κάτι πιο βαθύ από απλά βιντεοπαιχνίδια". Ενώ το Braid είχε πανέξυπνο gameplay και puzzles, το μόνο που παρατήρησαν τα περισσότερα review είναι τα μηνύματα του και το πόσο arty είναι. Αντί να μπει στο ίδιο σακί με άλλα μεγάλα puzzle games, μπαίνει στο ίδιο σακί με το Journey που το gameplay του αποτελείτε από "πήγαινε από εδώ εκεί και δες το σκηνικό". Ταυτόχρονα δεν έχω δει πουθενά να παραδέχονται το Bulletstorm σαν τέχνη, αλλά να λένε ότι είναι για 14χρονά.

Γενικά πιστεύω ότι ο όρος τέχνη υπάρχει μόνο και μόνο για να δίνει μια ψεύτικη αξία σε πράγματα, έτσι ώστε όσοι απολαμβάνουν "τέχνη" να νιώθουν ανώτεροι από τους κοινούς ανθρώπους που παίζουν Sonic ή διαβάζουν Spiderman.

Παίδες, τι ακριβώς σημαίνει "θα έρθουν τα review" όπως λέει ο johny; Έχουμε καλύψει τόσα πολλά παιχνίδια τις τελευταίες εβδομάδες, που έχουμε ξεμείνει . Η ύλη δεν μπορεί να είναι μόνο reviews (που ρίξτε μια ματιά στον τομέα για να δείτε τι έχει παρουσιαστεί) αλλά ένα σύνολο πραγμάτων που καλύπτουν τον σύγχρονο gamer. Το αν δεν αρέσει το άρθρο είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία.

Εννοούσα ότι κάνετε και άρθρα μαζί με τα review ρε συ, για αυτούς που θέλουν συνέχεια review

καταπληκτικο αρθρο..τροφη για σκεψη..το αν τα παιχνιδια ειναι εργα τεχνης πιστευω κιολας πως ειναι και κατι υποκειμενικο...δεν καταλαβαινω stefanosn82 και godfather γιατι το θεωρειτε κακο...αντιθετως το site ετσι δειχνει πως εχει και μια μεγαλυτερη αξια εκτος απο τα κλασσικα reviews και τα νεα...με τα αρθρα καλυπτει γενικοτερα το αντικειμενο...κακο ειναι να διαβαζετε και μια αποψη?...εξαλλου και τα reviews που διαβαζετε ειναι και αυτα μια αποψη..μπορει ο συντακτης να μην γουσαρει ενα παιχνιδι αλλα εσυ να το βρεις διαμαντι..

Πολύ ωραίο άρθρο!

Θα την πω την αμαρτια μου εγω ακομα δεν τα θεωρω οτι ανηκουν σε αυτο που θα μπορουσαμε να πουμε καλες τεχνες. Εχουν πολυ δρομο ακομα και ποιος ξερει ισως στο μελλον να γινουν μακαρι. Αλλα ακομα και στην ιδια την τεχνη σημασια εχει η αξια του προιοντος( καμια σχεση με οικονομικη αξια) απο τον καλλιτεχνη. Γιατι αν νομιζει καποιος οτι ο καρβελας και ο φοιβος παραγουν τεχνη τοτε δεν θελω να ζω πια σε αυτον τον πλανητη

Φοβερό άρθρο!!!Περίμενα πως και πως το σαιτ να κάνει μια αναφορά πάνω σε αυτό το θέμα και όπως ήταν λογικό η κ.Μαρία το έκανε.Συμφωνω απόλυτα με τις θέσεις της και ίσως είναι καλύτερα που δεν υπαρχει μια ξεκαθαρη άποψη για το αν τα βιντεοπαιχνιδια ειναι τεχνη αρκει εσενα να σου αρεσουν.Δε χρειαζετενα εξηγεις στους αλλους ΓΙΑΤΙ σου αρεσει

Και επιπλεον εκτος απο τα review που παντα θα υπαρχουν, δεν ειναι κακο ακομα και σαν gamers να φιλοσοφουμε που και που

Φοβερή αρθρογράφος η Μαρία, είναι έμφυτο ταλέντο αυτό. Ταξιδεύει το μυαλό όταν κάποιος ολοκλήρωση το διάβασμα του άρθρου, και αυτός είναι ο στόχος του εκάστοτε ΚΑΛΟΥ αρθρογράφου, έχω και εγώ τις απόψεις μου, για αυτό το θέμα ,το αν τα videogames είναι τέχνη η όχι , κάποια ναι, κάποια όχι κάποια στην συνολική εμπειρία , ταξίδι να πω καλύτερα που προσφέρουν, , με κάλυψε το κείμενο.

Οτι προυποθετει μαεστρια και κοπο για να δημιουργηθει για μενα ειναι τεχνη.Ας ειναι το αποτελεσμα ασχημο η τουλαχιστον οχι τοσο τελειο οσο το περιμεναν καποιοι,για τον ανθρωπο η τους ανθρωπους που δημιουργησανε κατι ειναι τεχνη με Τ κεφαλαιο.Και θυμηθηκα με αυτο τα περι petitions για το Mass Effect 3.Οι ανθρωποι της Bioware οσο κι'αν δεν αρεσε σε πολλους το τελος του ηταν τεχναρα οχι απλα τεχνη οποτε ο καθε καταναλωτης που σεβεται το παιχνιδι αλλα και τους δημιουργους του θα το δεχτει ως εχει.Εκει φαινεται εξξαλου αν αγαπας κατι γι'αυτο που ειναι κι'οχι γι'αυτο που εσυ θες να γινει.Τεσπαντων να πω και γω με τη σειρα μου ενα τεραστιο μπραβο στα δυο διαμαντια με τ'ονομα Μαρια Γουναρη και Γιωργος Πριτσκας γιατι εσεις οι δυο ειστε η ζωντανη αποδειξη πως το GO.gr δεν ασχολειται αποκλειστικα και μονο με τηλεχειρηστηρια και ποντικια αλλα σκεφτεστε πολυ περα απ'αυτα.Keep it up.

stefanosn82 και godfather, το GameOver προσφέρει ατελείωτη ύλη στα πρότυπα που θέλετε εσείς. Ωστόσο, είναι ειρωνικό (και, να με συγχωρέσετε, αλλά και λιγάκι αστείο) να ζητάτε από ένα site να ακολουθεί μία συγκεκριμένη γραμμή. Η ύλη είναι εκεί, οι απόψεις είναι εκεί, το forum με τα δεκάδες χιλιάδες θέματα, είναι επίσης εκεί.

θα απαντήσω μόνο στο συντάκτη από πάνω. όπως προανέφερα το άρθρο έχει καλές ιδέες, καλή τροφή για σκέψη και καλογραμμένο. είμαι σαφής νομίζω. συγκεκριμένη γραμμή δεν απαιτώ από το go να ακολουθεί, νομίζω ότι δεν αφήνω υπόνοιες για κάτι τέτοιο. μια άποψη εκφράζω, δεν επιβάλλω. ο χαρακτηρισμός αστείος είναι άκυρος από μέρους σου, από τη στιγμή που δεν έχω δώσει δικαίωμα για κάτι τέτοιο. αλλά δεν επεκτείνομαι παραπάνω καθώς δεν έχει και κανένα νόημα, ούτε για μένα προσωπικά ούτε για το συντάκτη αλλά ούτε και για τους άλλους χρήστες.

Μερικά σχόλια για το κείμενο. Είναι αλήθεια ότι, ιδιαίτερα στις πρώτες του δύο σελίδες, με προβλημάτισε και με ενεργοποίησε ευχάριστα.
_
Πριν από οτιδήποτε άλλο, συμφωνώ 1.000% με το παράδειγμα των κομικς. Ωστόσο, αυτό που θα πρόσθετα εγώ είναι ότι αν η δεκαετία του 90' έμεινε στην ιστορία ως "Generation Next", νομίζω ότι η δεκαετία που διανύουμε είναι η δεκαετία των "geeks". Είναι πλέον μοδάτο και cool να είσαι geek, είτε αυτό αφορά τον κινηματογράφο, είτε τη μουσική, είτε τα video games, είτε ακόμα και τα κόμικς. Βλέπουμε όλο και περισσότερες "geek" αναφορές να εισχωρούν σε mainstream Μέσα και να καταγράφονται - αποτυπώνονται απενοχοποιημένα και συχνά εκθειαστικά. Ο "geek" χαρακτήρας του Mel Gibson στο Conspiracy Theory με την Julia Roberts πριν μία δεκαετία έχει δώσει τη θέση του στο Big Bang, το Chuck ή το Walking Dead και στις πολυάριθμες μεταφορές όλο και πιο "εξειδικευμένων" κομικ στη μεγάλη οθόνη με τεράστια budget. Προφανώς και "λειαίνονται" πολλά στοιχεία της geek κολτούρας όταν φτάνουν στο mainsteam, αλλά δεν παύουν να κάνουν όλο και πυκνότερα την εμφάνισή τους. Αυτό βοηθά και τα video games.
_
Από εκεί και πέρα, σε ότι αφορά την τέχνη, έχω να προσθέσω την παρακάτω σκέψη.
Στην ποίηση δεν υπάρχει μόνο ο Ελύτης, αλλά υπάρχει και ο όχι και τόσο επιτυχημένος μαντηναδόρος. Στην μουσική δεν υπάρχει μόνο ο Mozart, αλλά υπάρχει και ο Φοίβος. Στον κινηματογράφο δεν υπάρχει μόνο ο Πολίτης Κέιν, αλλά υπάρχει και το Vampires 2000. Στη ζωγραφική υπάρχει ο Picasso, αλλά υπάρχει και ο γραφίστας που φτιάχνει τις έντυπες καταχωρήσεις για την τηλεφωνικές γραμμές Ταρό.
Μάλιστα, συνήθως ο όγκος των όχι και τόσο "καλλιτεχνικών" εκφράσεων στην κάθε περίπτωση είναι πολλαπλάσιες από τις πιο "καλλιτεχνικές". Αυτό ισχύει και στα video games.
Μία βασική διαφορά (που ισχύει και για τον κινηματογράφο) είναι ότι τα video games δεν μπορούν να λειτουργήσουν ως προσωπικό μέσο έκφρασης και επικοινωνίας, όπως συμβαίνει με τη μουσική, τη ζωγραφική, το χωρό, την υποκριτική κτλ, καθώς είναι εξαιρετικά δύσκολο (σίγουρα ακατόρθωτο για τον μέσο άνθρωπο) να φτιάξει κάποιος μόνος του ένα πλήρες video game με εκφραστικό πλούτο.
_
Εννοείται το ότι αποτελεί εμπορική δραστηριότητα δεν το εμποδίζει να είναι Τέχνη. Και το Λούβρο γεμάτο με έργα τέχνης είναι και αποτελεί μέγιστη εμπορική δραστηριότητα.
Το ίδιο ισχύει και για το γεγονός ότι τα video games απευθύνονται ΚΑΙ σε παιδιά.

godfather, το θέμα το βλέπω ως εξής: Εσύ πηγαίνεις σε μία ταβέρνα, η οποία στους καταλόγους της έχει "Ψαρικά", "Κρεατικά" κλπ κλπ. Εσένα σου αρέσουν μόνο τα κρεατικά (και καλά κάνεις) και καλείς τον ιδιοκτήτη της ταβέρνας στο τραπέζι σου και του λες: "Εμένα δε μου αρέσουν τα ψαρικά και θέλω να τα αφαιρέσετε από τον κατάλογο. Θέλω να βλέπω μόνο τα κρεατικά". Αν αυτό δεν είναι "αστείο", ειλικρινά δεν ξέρω πως αλλιώς θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω...
Καλή συνέχεια φίλε μου.

Πολύ καλό άρθρο Μαρία. Συνέχισε έτσι να δίνεις ποικιλία στο GO η οποία αναγνωστικά είναι καθαρά προαιρετική. Συμφωνώ με το παράδειγμα του Σάκη με την ταβέρνα. Είναι λες και η Μαρία χάνει χρόνο γράφοντας αδιάφορα άρθρα ενώ θα μπορούσε να γράφει reviews. Reviews γράφουν άλλο συντάκτες και θεωρώ τουλάχιστο 2 μελών τα σχόλια πιο πάνω ατυχή ως προς το με ποιά ακριβώς λογική ζητούν αυτά που ζητούν. Επι του θέματος, τα παιχνίδια τα θεωρώ ΚΑΡΑΤΕΧΝΗ και είναι και το αγαπημένο μου είδος. Τέτοια εικαστικά, soundtracks, artbooks, σενάρια και χάρη που συναντάς σε αρκετά, δεν τα συναντάς πουθενά αλλού όπως ταινίες, βιβλία και πράσινα άλογα.

ok

Πολύ ωραίο και καλογραμένο το άρθρο,τέτοια άρθρα που αφορούνε τα "αιώνια" ερωτήματα σχετικά με την τέχνη και το gaming και οχι μόνο, οποσδήποτε χρειάζονται και έχουν θέση εδω, όσοι έχουνε παρακολουθήσει λίγο ,αν οχι ζήσει όπως εγώ την ιστορία του gaming σχεδόν απο τα αρχικά της στάδια,νομίζω πως εκτιμούμε ιδιαίτερα ανάλογα άρθρα που σου δίνουν ισως και μια οπτική διαφορετική και αναφέρουν πράγματα που ίσως δεν είχανε σκεφτεί οι περισσότεροι,ενοείται οτι είναι τέχνη τα games ιδιαίτερα απο τότε που φύγαμε απο τα space invaders και το pac man (οχι τόσο τέχνη βέβαια όσο καθαρή ψυχαγωγία ολα αυτά τότε)που ήταν βασικά μια ιδιαίτερα απλοική ιδέα για παιχνίδι που την υλοποίησαν όμως σωστά ,κάποια στιγμή κατά τα επόμενα χρόνια και όσο αναπτύσονταν τα παιχνίδια αρχισαν να συμπεριλαμβάνουν ολο και περισσότερο και διάφορους καλιτέχνες, σεναριογράφους, μουσικούς,σχεδιαστές και οτι άλλο θεωρείτε ως τέχνη απο μόνη της σε κάθε τομέα απο τους παραπάνω,θα είναι λοιπόν τελείως άτοπο και παράλογο κάτι που έχει τόσους διαφορετικούς τομείς καλιτεχνικούς μέσα του ,να μην θεωρείτε τέχνη.

Επ τι εχουμε εδω? Co-op κειμενο Μαριας και Γιωργου?

Ομορφο αρθρο παιδια,απο αυτα που χρειαζομαστε για να ξεφευγουμε λιγο και δινουν πατημα για ωραιες συζητησεις.Καταρχας,θα συμφωνησω απολυτα με το οτι δεν χρειαζετε να αποδειξουμε αν τα βιντεοπαιχνιδια ειναι ή δεν ειναι τεχνη.

Θεωρω το gaming μια μορφη τεχνης αλλα ειναι ακομα σε βρεφικο σταδιο σε σχεση με τις αλλες τεχνες(ζωγραφικη,κινηματογραφος,ποιηση κτλπ).Προτιμω τα videogames αλλα φυσικα και αναγνωριζω την αξια των αλλων τεχνων,απο τις οποιες το χομπι μας εχει παρει παρα πολλα πραγματα.Και πολυ καλα εχει κανει.

Τελος,οπως εγραψαν και τα παιδια στο κειμενο,πιστευω πως μονο ο χρονος θα δειξει αν τελικα η βιομηχανια του gaming θα οριμαζει οσο περναει ο καιρος και αν θα ερχετε ολο και πιο κοντα στην αναγνωριση της απο μεγαλο μερος του κοσμου ως "τεχνη".Ειναι ακομα αρχη.

Φιλτάτη Μαρια

Το αρθρο σου αφορμη για πολλες σκεψης και αντιπαραθεσεις.
Εχω ξαναπει πως μου αρεσουν αυτα που γραφεις και η οπτικη σου, και πως πιστευω οτι συνεισφερεις κατι το πολυ χρησιμο και πολυτιμο στο "παρε δωσε" της ανταλλαγης αποψεων για τα video games.

Χαριν συντομιας προσπερνω οσα συμφωνω και θεωρω σωστα (τα περισσοτερα) και μενω μονο οπου εχω ενστασεις ή ερωτησεις. Παντα ομως να θυμασαι οτι, οτι θετω στο "τραπεζι της αντιπαραθεσης" ειναι καλοπροαιρετα βαλμενο και χωρις καμιά υστεροβουλια.Διορθωσε με σε οτι κανω λαθος.

<< Ξεκινώντας από μια τέτοια διαπίστωση θα ήταν ίσως προτιμότερο να συμφωνήσουμε από την αρχή πως όλοι ξέρουμε τι είναι τέχνη, >>
Νομιζω πως κατι τετοιο δεν ειναι αληθινο. Εχω την υποψια πως ο καθενας μας εχει διαφορετικη ιδεα για το τι ειναι, ή το τι πρεπει να ειναι τεχνη.

<<Γιατί λοιπόν όλος αυτός ο ντόρος και γιατί πρέπει να μας νοιάζει αν τα παιχνίδια μπορούν να ανήκουν στο χώρο της τέχνης ή όχι;>>
Πολυ ωραια ερωτηση πραγματικα.
Αληθεια γιατι ?
Και νομιζω απαντας σε αυτο το κομματι: << απάντηση είναι να αναχθούν ως μορφή τέχνης (αν ήδη δεν είναι), που θα μας προσφέρουν εντυπωσιακές, πολύπλοκες συναισθηματικές εμπειρίες, που θα έχουν νόημα για την ίδια τη ζωή μας. >>

Εδω εχω μεγαλη ενσταση αγαπητη φιλη.
Γιατι να πρεπει να ψαχνουν εναγωνιως παντα τα βιντεο παιχνιδια το "αλωθι" της τεχνης, λες κατηγορουνται για καποιο εγκλημα ?
Γιατι αυτο που δινουν δεν ειναι αρκετο ? (η απλη ή αν θες και "τρελη" πολλες φορες διασκεδαση ειναι τοσο ασημαντη απο μονη της στην κοινωνια που ζουμε ? ),
Δηλαδη μονο μεσω της τεχνης μπορουμε να νιωσουμε εντυπωσιακές, πολύπλοκες συναισθηματικές εμπειρίες, που θα έχουν νόημα για την ίδια τη ζωή μας ?
Αληθεια ο ερωτας , η αγαπη , ο θανατος, και καποια αλλα θεμελιωδη "υλικα" της ζωης μας ειναι τεχνη ? ( τα αναφερω γιατι αυτα μας προσφερουν ΤΙΣ ΠΙΟ εντυπωσιακές, πολύπλοκες συναισθηματικές εμπειρίες, με νόημα για την ίδια τη ζωή μας οσο τιποτε αλλο)...

<<Αν, λοιπόν, θέλουμε τα βιντεοπαιχνίδια να γίνουν τέχνη, θα πρέπει να ξεπεράσουν τα στενά όρια της θεματολογίας τους και να πειραματιστούν επάνω σε νέες ιδέες και τεχνικές, τουλάχιστον στο χώρο του σεναρίου. Να περάσουμε δυναμικά από την εποχή των γραφικών, στην εποχή της αφήγησης. Φάροι σ’ αυτή την προσπάθεια μπορούν να αποτελέσουν οι επιτυχημένες προσπάθειες με τις interactive ιστορίες της Quantic Dream >>

Και εδω εχω μεγαλη ενσταση.
Εχω την εντυπωση πως θετοντας καλουπια, παμε να αλλαξουμε την φυση των βιντεοπαιχνιδιων, και να τα κανουμε κατι αλλο οχι ομως βιντεοπαιχνιδια (δες Quantic Dream δημιουργιες).
Οπως ειναι λαθος να θεωρουμε μονο το εικαστικο στοιχειο ως τεχνη σε ενα παιχνιδι, ετσι ειναι λαθος και το να κοιταμε μονο την αλληλεπιδραση και το σεναριο-αφηγηση , και να αφηνουμε το gameplay στην ακρη, να το πεταμε δηλαδη στα σκουπιδια (οπως κανει η Quantic Dream ) Αλλο το βιντεο παιχνιδι και αλλο ενα interactive e-book.
Ναι ειναι τεχνη αυτο που κανει η Quantic Dream, ΔΕΝ ειναι ομως βιντεοπαιχνιδι.

<< Αυτό το κείμενο γράφτηκε για να αποτυπώσει περισσότερο τους φόβους και τις ελπίδες μας για την πορεία και την εξέλιξη των βιντεοπαιχνιδιών.

Αυτο το θεωρω λαθος,
Αποριπτω τους φοβους καθως τα βιντεο παιχνιδια δεν ξεκινησαν σαν τεχνη, ουτε και συνεδεσαν την υπαρξη τους με την τεχνη.
Αποριπτω τις ελπιδες καθως εκφραζουν απλα τις προσδοκιες καποιων αρα ειναι μια υποκειμενικη θεση για κατι που αφορα πολλους, και που μπορει οι περισσοτεροι να περιμενουν αλλα απο ενα βιντεοπαιχνιδι.

Αγαπητη συντακτρια, κλεινοντας να πω πως ειχα σχόλια για σχεδον καθε παραγραφο (αν οχι προταση που εγραψες), ομως οπως καταλαβαινεις δεν γινεται να γραψω άλλα, καθως ηδη ειμαι εκτώς μέτρου της απαντησης μου
Δεν θα πω αν πιστευω πως ειναι τεχνη η οχι. Θα πω ομως πως τεχνη ειναι κατι που εχει να κανει κυριως με εκφραση και συναισθηματα, και που δεν μπαινει σε καλουπια, η αν θες, ειναι οπως το νερο, παιρνει το σχημα του δοχειου που μπαινει...
Τα βιντεοπαιχνιδια δινουν πολλα σε οσους μπορουν να παρουν (το ιδιο ισχυει και με κινηματογραφο κ.α.).
Διασκεδαση, "αγωγη φαντασιας και ονειρων", επικοινωνια, μαθηση και τοσα αλλα. Ομως ο καθενας μας θα παρει αυτο που μπορει ή που θελει.
Δεν γινεται να τους βαλουμε ταμπελες ή να τα αφορισουμε ετσι απλα.
Ειναι αυτα που ειναι, και οποιος δεν τα αποδεχεται απλα εθελοτυφλεί.

Να σημειωσω επισης πως το κερδος μιας κοινωνιας απο τα βιντεοπαιχνιδια, θεωρω πως ειναι τα χαρουμενα ατομα που την αποτελουν(οσα ειναι τελος παντων), και ισως το οτι εχουν λιγο πιο ανοιχτο μυαλο...

Διαφωνώ με τα παραδείγματα που δίνεται κάποιοι για να παρομοιάσετε τα video games ως τέχνη.

Το ζητούμενο δεν είναι ο φωτορεαλισμός. Τέχνη δεν είναι μόνο το Bohemian Rapsody των Queen ή η Capella Sixtina. Τέχνη είναι και ένα τραγούδι μόνο με μία φωνή και μία κιθάρα, ή ένα πιο απλοϊκό σχέδιο.

Αντίστοιχα, τέχνη δεν είναι μόνο το Heavy Rain ή το L.A. Noire ή το Skyrim. Προσωπικά βρίσκω εξίσου, αν όχι πιο ενδιαφέρουσα την τέχνη υπό τεχνικούς περιορισμούς.

Δεν είναι τέχνη το πρώτο Mario; Δεν έχει κατορθώσει να μείνει στη συλλογική μας μνήμη ως μία σπουδαία και ουσιαστική αφήγηση η πρώτη πίστα του Super Mario για το NES, καθοδηγώντας μας από το χέρι σε ένα tutorial χωρίς ψήγμα κειμένου, που παρόλα αυτά μας "δίδαξε", μέσα από οπτικοακουστικά ερεθίσματα τι είναι κακό, τι είναι καλό, τι πρέπει να κάνουμε και ταυτόχρονα την ψυχική επιβράβευση που δίνει η επιτυχία; Όταν καταφέρνεις να πετύχεις κάτι τέτοιο με ένα κανάλι ήχου, μία χούφτα από pixels, δύο κουμπιά και έναν σταυρό, όταν καταφέρνεις να μιλήσεις σε ένα παγκόσμιο κοινό, χωρίς λέξεις και χωρίς περιορισμούς κουλτούρας, παιδείας ή ηλικίας, τότε μιλάμε για τέχνη. Για εμένα αυτό έχει ακόμα περισσότερη "μαγκιά" από τον φωτορεαλισμό άλλων παιχνιδιών, καθώς μιλάει πιο άμεσα και πιο προσωπικά στη ψυχοσύνθεση του καθενός μας.
_
Δεν νομίζω ότι υπάρχει ερωτηματικό στην διαπίστωση ότι τα video games είναι και αυτά μία μορφή τέχνης. Μπορεί να έχει δικές της, πολύ προσωπικές και διαφορετικές νόρμες, αλλά από τη στιγμή που οδηγεί στην ψυχαγωγία (όχι απλά διασκέδαση), τότε προφανώς και είναι Τέχνη.
_
Δεν φταίει το νεαρό της ηλικίας που είχατε κάποτε, ούτε η απειρία με τα video games. Κάντε το πείραμα και τώρα. Βάλτε την πρώτη πίστα του πρώτου Super Mario και προσπαθήστε να παρατηρήσετε τον εαυτό σας. Το "ταξίδι" στη γνώση (πρακτική και ψυχολογική) είναι το ίδιο, ακόμα και σήμερα, γιατί πολύ απλά, είναι απολύτως καθοδηγούμενο από τον Miyamoto και τον Kondo.

Συμφωνώ στο 100% με τα γραφόμενα και των δύο πιο πάνω παιδιών (jeronimos και lovesfool). Είναι (με μεγαλύτερη ανάλυση) περίπου αυτές οι απόψεις που εξέφρασα και εγώ στο αρχικό μου σχόλιο (τρίτο από πάνω).

Θα προσθέσω όμως ότι το άρθρο αυτό έχει και παραέχει θέση στο site (το λέω επειδή συζητήθηκε αυτό πιό πάνω). Αν δεν είχε εδώ θέση που θα είχε;
Επίσης παρόλο που όπως ξαναείπα προσωπικά βρίσκω άσκοπη την αναζήτηση αυτή, αυτό δεν σημαίνει ότι άλλους δεν τους ενδιαφέρει. Στο κάτω κάτω η Μαρία μια ανάλυση του θέματος αυτού κάνει, όσο πιο αντικειμενικά μπορεί, και σίγουρα η κοπέλα κατανάλωσε πολύ από τον χρόνο της για να προετοιμάσει και να γράψει το άρθρο αυτό. Τις αξιζει ένας έπαινος λοιπόν για την προσπάθειά της αυτή αν μη τι άλλο.
Και είναι και μια (ακόμα) ευκαιρία να ακουστούν και μερικές απόψεις πάνω στο θέμα αυτό.

Υπάρχει κάποια προσπάθεια να «αποποινικοποιηθεί» το gaming και να θεωρηθεί μορφή τέχνης;Φυσικά, δεν αναφέρομαι στα παιδιά που γράφουν, αφιλοκερδώς, τις ταπεινές τους απόψεις. Αναφέρομαι στο γεγονός ότι κάποιοι προσπαθούν να υπερεκτιμήσουν την αδυναμία τους στο gaming με αστεία επιχειρήματα.

Αν είναι τέτοια η κατάντια ώστε να θεωρούμε το gaming “τέχνη”,τότε να μου λείπει. Φυσικά, η πλειοψηφία δεν θεωρεί το gaming, τέχνη, και για αυτό άλλωστε συνεχίζει να παίζει. Αλλιώς, απλά θα το σταματούσε, διότι σαν τέχνη, θα ήταν/είναι κάκιστη.

Εξαιρετικό το άρθρο της Μαρίας , απολαμβάνω τέτοια καλογραμμένα και απολαυστικά άρθρα , εξάλλου το θέμα είχε τεθεί και σε Webcast οποτε περίμενα καιρό ένα τέτοιο άρθρο που να παραθέτει σκέψεις και απόψεις για το θέμα . Θα συμφωνήσω με όσα έγραψαν ο Σάκης και ο Γιώργος.
Ας μην βγάλουμε ακόμα συμπερασματα για τον αν εμπεριέχει στοιχεία τέχνης μία βιομηχανία βιντεοπαιχνιδιών που τα τελευταία χρόνια γιγαντώνεται και εξαπλώνεται και μετράει λίγες δεκαετίες ζωής.
Εξάλλου και ο κινηματογράφος οταν πρωτοδημιουργήθηκε τα πρώτα χρόνια δεν αντιμετωπίστηκε πάντα και απο την αρχή ως τέχνη...
Καθε περίπτωση είναι διαφορετική . Μπορεί για μένα ένα συγκεκριμένο videogame να διαθέτει πολύ περισσότερα ψίγματα τέχνης απο μία συγκεκριμένη κινηματογραφική ταινία blockbuster. Βέβαια στα games ,ακόμα, αυτό συμβαίνει πολύ σπανιότερα απο οτι στον κινηματογράφο. Προσωπικά δεν ειναι το θέμα ,ουτε και αυτοσκοπός να ψάχνω την τέχνη στα games. Θα απολαυσω ένα καλό game χωρίς να αναζητώ οποιοδήποτε ψίγμα τέχνης, δεν είναι το ζητούμενο μου εξάλλου αλλά η διασκέδαση.
Ειναι τα ίδια τα games ομως , ορισμένα απο αυτά ,που ξαφνιάζουν με την αισθητική τους και την συναισθηματική εμπλοκή που δημιουργούν είτε σεναριακά είτε εικαστικά με ωθούν να μπω στην διαδικασία οτι βλέπω κάτι τόσο ξεχωριστό ωστε να αναρωτηθώ αν είναι τέχνη...

'Ενα λάθος το οποίο γίνεται κατα τη γνώμη μου είναι η αδυναμία σαφούς προσδιορισμού της έννοιας της τέχνης προκειμένου να μην κλειστεί σε κάποια νοητά στεγανά.
Για να προσδιορίσεις κάτι ως ανάλογο/όμοιο κάτι άλλου πρέπει να υπάρχουν τα απαραίτητα σημεία αναφοράς με βάση τα οποία θα κάνεις κάτι τέτοιο.

Αυτό δηλαδή που συχνά δεν μπορεί να κλειστεί στα όρια μιας λογικής περιγραφής είναι τα παράγωγα της τέχνης και όχι η τέχνη αυτή καθέ αυτή ως έννοια.

Με αυτό το σκεπτικό είναι πλέον δυνατό να προσδιορίσουμε αν κάτι είναι παράγωγο τέχνης ή όχι και τα videogames πληρούν τις απαιτούμενες προυποθέσεις.

Το αντίστοιχο λήμμα της ελλ. wikipedia είναι το εξής:
Το σύνολο της ανθρώπινης δημιουργίας με βάση την πνευματική κατανόηση, επεξεργασία και ανάπλαση, κοινών εμπειριών της καθημερινής ζωής σε σχέση με το κοινωνικό, πολιτισμικό, ιστορικό και γεωγραφικό πλαίσιο στο οποίο διέπονται, ονομάζεται τέχνη. Η διαδικασία, η οργάνωση, η έμπνευση με σκοπό την προσπάθεια αποτύπωσης των αισθήσεων αλλά και των συναισθημάτων, αποτελούν βασικό στοιχείο έκφρασης της Τέχνης.

Τα παραπάνω βέβαια δεν σημαίνουν ότι οποιοδήποτε παιχνίδι κυκλοφορήσει είναι ανεπιτίδευτη (άρα και αληθινή) τέχνη, σε μία καπιταλιστική κοινωνία ή έννοια της τέχνης αλλοιώνεται ποικιλοτρόπως, κάτι που κάνει ακόμα πιο σαφής την ανάγκη της αναζήτησης ετυμολογικού προσδιορισμού.

Και κάπως έτσι προκύπτουν οι διάφορες βαθμονομήσεις της τέχνης, στις οποίες επιχειρείται να προσδιοριστεί η ποιότητα ενός έργου. Ένα παιχνίδι μπορεί να είναι άθλιο σαν σύνολο άρα και υποβαθμισμένο ποιοτικά παράγωγο του μέσου αλλά η δομή του είναι τέτοια που επιτρέπει την ανεξάρτητη ανάδειξη των επιμέρους τμημάτων του. Και αυτό ακριβώς έιναι που συνδέει (συνδέει όχι αλυσοδένει) τόσο έντονα (σχεδόν εξ ορισμού) τα παιχνίδια με τον κινηματογράφο. Και οι δύο τέχνες χρησιμοποιούν κατά κόρων τις υπόλοιπες Καλές Τέχνες για να φτάσουν στο τελικό αποτέλεσμα.

Το αληθινό debate για μένα εν τέλει δεν είναι το αν παιχνίδια είναι τέχνη ή όχι. Είναι το που μπορούν να φτάσουν ως τέτοιο μέσο έκφρασης. Πόσο βαθιά μπορούν να διεισδύσουν στο υποσυνείδητο και την ψυχοσύνθεση του ατόμου.

Πολύ ενδιαφέρον το σχολιο σου Γιώργο (gsmaggiore)

Πολύ ωραίο άρθρο!

Ποιός είναι αυτός που θα κρίνει τι είναι τέχνη και τι όχι? Πολύ περίεργοιείστε μερικοί ρε παιδιά.. Να χαμε να λέγαμε..

Να προσθεσω βεβαια και κατι, για να μην παμε και στο αλλο ακρο (απο οτι βλεπω με τις αποψεις καποιων φιλων).

Η τεχνη ειναι κατι που παντα πρεπει να ειναι ζητουμενο, καθως μας δινει και ποιοτητα και νοημα στα περισσοτερα πραγματα που κανουμε στην ζωη μας.Ειδικα στα πολυ σημαντικα.
Προς θεου, μην φτασουμε να την αφοριζουμε.
Ομως μερικα πραγματα ειναι τοσο ωραια οπως ειναι(οσα ειναι τελος παντων), που δεν χρειαζεται να ψαξουμε σε αυτα την τεχνη.Απλα τα ζουμε, και αν ερθει και προστεθει και η τεχνη, και δεσουν αρμονικα, τοτε ακομα καλυτερα.

braveheart o καθενας σκεφτεται όπως θέλει αυτός...εμένα δεν με καλύπτουν τέτοιου είδους άρθρα.

Θα προσπαθήσω να απαντήσω με συντομία (τώρα βλέπω πόσο τεράστιο βγήκε) σε κάποια σχόλια,

«Αν όντως χαρακτηριστούν τέχνη, αυτό ίσως να φέρει περισσότερους περιορισμούς στο μέσο.» Η αλήθεια είναι ότι αυτό δεν έχει αναφερθεί στο άρθρο, και γι’ αυτό το λόγο θεωρώ σημαντικά τα σχόλια ,ώστε να επεκτείνουν τις σκέψεις του συντάκτη, να συμπληρώνουν και να δίνουν περισσότερα στοιχεία προς συζήτηση.

Mika: μπορεί να αργήσει λίγο, αλλά θα έχουμε και άλλο co-op σε άρθρο ….

Topol: «κάποιοι προσπαθούν να υπερεκτιμήσουν την αδυναμία τους στο gaming με αστεία επιχειρήματα»
Για ποια αδυναμία μιλάμε και πως ορίζεις την αδυναμία; Αναφέρεσαι στην αδυναμία ως ελάττωμα ή ως αγάπη;

Jerronimos: << Ξεκινώντας από μια τέτοια διαπίστωση θα ήταν ίσως προτιμότερο να συμφωνήσουμε από την αρχή πως όλοι ξέρουμε τι είναι τέχνη >>
Συμφωνώ μαζί σου ότι ο καθένας έχει διαφορετική αντίληψη για το τι είναι τέχνη. Όμως έλα για λίγο στη θέση μου , πρώτον δεν έχω τελειώσει κάποιο πανεπιστήμιο καλών τεχνών ώστε να σου δώσω κάποιον ακριβή ορισμό για την τέχνη ή να σε παραπέμψω στην αντίστοιχη βιβλιογραφία. Το να έβαζα έναν ορισμό από το Wikipedia εμένα δεν θα με κάλυπτε ,άλλα ούτε ήθελα το άρθρο μου να πάρει τέτοια κατεύθυνση. Έχουν γραφεί δεκάδες βιβλία που μιλάνε για την τέχνη, δεν μπορώ εγώ μέσα σε μία ή δύο σελίδες να το εξηγήσω έτσι απλά. Οπότε αρκούμε στο γεγονός ότι όλοι έχουμε λίγο-πολύ την τέχνη μέσα μας ,ξεκινώντας -εντελώς απλοϊκά- από τους ανθρώπους των σπηλαίων και τις σπηλαιογραφίες τους. Γι’ αυτό γράφω «Δεν πρέπει εξάλλου να ξεχνάμε πως ο άνθρωπος έδωσε έργα τέχνης προτού μπορέσει να μιλήσει γι’ αυτά»

<<Γιατί λοιπόν όλος αυτός ο ντόρος και γιατί πρέπει να μας νοιάζει αν τα παιχνίδια μπορούν να ανήκουν στο χώρο της τέχνης ή όχι;>>
Η απάντηση όπως τη γράφω μέσα στο κείμενο : Η μία απάντηση είναι να χρησιμοποιήσουμε τα παιχνίδια ή τη φιλοσοφία που αυτά ενέχουν στην εκπαιδευτική διαδικασία (έχουμε αναφερθεί σε παλαιότερο άρθρο βλέπε serious games) και η άλλη απάντηση είναι να αναχθούν ως μορφή τέχνης (αν ήδη δεν είναι) που θα μας προσφέρουν εντυπωσιακές πολύπλοκες συναισθηματικές εμπειρίες που θα έχουν νόημα για την ίδια τη ζωή μας.
Εσύ στάθηκες περισσότερο στο δεύτερο μέρος της απάντησης. Το ότι μας προσφέρουν διασκέδαση δεν είπε κανείς ότι δεν είναι σημαντικό ή ότι είναι λιγότερο σημαντικό. Για μένα όμως είναι σημαντικό τα games να αξιοποιήσουν τη δύναμη τους και σε άλλους τομείς ,ανεξάρτητα του χαρακτηρισμού τους ως τέχνη ή όχι. Τι εννοώ. Δεν με νοιάζει αν θα γίνουν ή αν ήδη είναι τέχνη ,όμως με νοιάζει να είναι πολύπλευρα. Όπως πχ μέσα από το χορό διασκεδάζεις αλλά ταυτόχρονα εκφράζεις συναισθήματα χαράς, πόνου κλπ ή όπως στον κινηματογράφο διασκεδάζεις αλλά ταυτόχρονα μπορείς να πάρεις μαθήματα ζωής. Έτσι θέλω να συμβαίνει και με τα games. Να σε διασκεδάζουν αλλά ταυτόχρονα είτε να σε εκπαιδεύουν είτε να σε κάνουν να νιώθεις συναισθήματα. Ακόμη και ένα από τα δύο να καταφέρουν ΜΕΡΙΚΑ παιχνίδια(αλλά να το καταφέρουν καλά) εγώ θα είμαι ευχαριστημένη. Και ας μη θεωρηθούν ποτέ ως τέχνη- δεν με νοιάζει. Ελπίζω να κατάλαβες τι θέλω να πω….
«Γιατι να πρεπει να ψαχνουν εναγωνιως παντα τα βιντεο παιχνιδια το "αλωθι" της τεχνης, λες κατηγορουνται για καποιο εγκλημα ?» και εγώ την ίδια απορία έχω και την απαντώ προς το τέλος του κειμένου. Δεν έχω κάτι άλλο να γράψω πάνω σε αυτό.

<<Αν, λοιπόν, θέλουμε τα βιντεοπαιχνίδια να γίνουν τέχνη, θα πρέπει να ξεπεράσουν τα στενά όρια της θεματολογίας τους και να πειραματιστούν επάνω σε νέες ιδέες και τεχνικές, τουλάχιστον στο χώρο του σεναρίου. Να περάσουμε δυναμικά από την εποχή των γραφικών, στην εποχή της αφήγησης. Φάροι σ’ αυτή την προσπάθεια μπορούν να αποτελέσουν οι επιτυχημένες προσπάθειες με τις interactive ιστορίες της Quantic Dream >>
Ίσως καλύτερα θα ήταν να γράψω ότι από την εποχή των γραφικών να περάσουμε στην εποχή της ΠΛΟΚΗΣ και της αφήγησης. Η πλοκή δεν προϋποθέτει την αφήγηση. Το Limbo έχει μια πανέμορφη πλοκή/εξέλιξη χωρίς καθόλου να χρειάζεται αφήγηση. Όμως δεν θέλω να βλέπω απλοϊκά παιχνίδια όπου ο μοναδικός σκοπός τους είναι να σκοτώνεις τους κακούς εξωγήινους. Ούτε βέβαια θέλω όλα τα παιχνίδια να γίνουν σαν το heavy rain, σαν το to the moon κλπ. Είπαμε ότι όλα να στοιχεία, είτε αυτά είναι γραφικά ,είτε σενάριο, είτε μουσική ,είτε αλληλεπίδραση, πρέπει να συνδυαστούν ΑΡΜΟΝΙΚΑ κάτω από την μεγάλη ομπρέλα των βιντεοπαιχνιδιών. Τίποτα δεν πετάμε στα σκουπίδια. Απλά ,προσωπική μου άποψη καθαρά ,ότι η πλοκή- το σενάριο όπως θες πες το, σε κάποια σημεία έχει μείνει πίσω ή με άλλα λόγια έχει πολλά να δώσει ακόμα.

<< Αυτό το κείμενο γράφτηκε για να αποτυπώσει περισσότερο τους φόβους και τις ελπίδες μας για την πορεία και την εξέλιξη των βιντεοπαιχνιδιών.
Τους φόβους μας και τις ελπίδες όχι τόσο για το αν θα χαρακτηριστούν τέχνη ή όχι ,αλλά για το ίδιο το μέσο. Ανησυχία για την εξέλιξη και πορεία που θα πάρει στο μέλλον. Π.χ εγώ βλέπω ανησυχία σε κάθε νέο που λέει πόσα εκατομμύρια πούλησε το angry bird ή το επόμενο παιχνίδι θα υποστηρίζει kinect ή η sony έχασε τόσα εκατομμύρια φέτος ….κλπ κλπ

Και θα κλείσω αυτό το τεράστιο ποστ ,με κάτι που μου άρεσε περισσότερο από όλα…
Brun022: «Εκεί φαίνεται εξάλλου αν αγαπάς κάτι γι' αυτο που είναι κι'οχι γι'αυτο που εσύ θες να γίνει.» Μεγάλη αλήθεια!! Επειδή λοιπόν το αγαπάμε ακριβώς για αυτό που είναι, θέλουμε να έχει μια καλή εξέλιξη, χωρίς να του επιβάλλουμε τίποτα.

Σ'ευχαριστω πολυ Μαρια μου,τιμη μου μεγαλη τα λογια σου,σου βγαζω το καπελο που εκατσες κι'απαντησες σε εναν εναν χρηστη τις αποριες του,μας ξανααπεδειξες οτι τα κειμενα σου δεν ειναι απλα hit n' run αλλα αφιερωνεις χρονο ν'απαντησεις σε τυχον αποριες του κοσμου οπως εδω που ποιος ξερει ποσο χρονο σου πηρε να απαντησεις στον καθενα ξεχωριστα.Perfection in all it's glory εχεις προσφερει παρα πολλα και εισαι ακομα λιγο καιρο στην ομαδα.Respect.

τεχνη για οσους δακρυσαν καπου μεσα στο FFVII και για οσους ταξιδεψαν με την Ιθακη.
Μαρια τhx,keep rolling.

@VonCroy
Συγγνώμη που είπα την άποψή μου ρε φίλε, να το ξέρω άμα είναι άλλη φορά να μην τη λέω.

βρηκα την αδελφη ψυχη μου στο προσωπο της Μαριας επι του θεματος ειλικρινα και χωρις να εχω σκοπο να χαιδεψω κανενος τα αυτια ευχην εργον θα ηταν επιτελους να ενηλικιωθει το gaming οπως καναμε και εμεις τα rate στα εξωφυλα να μην υπαρχουν για να υπαρχουν και με οτι συνεπαγεται αυτο οσον αφορα τη θεματολογια τους ,το βαθμο δυσκολιας τους τον τροπο αποδωσεις της γενικοτερα gaming εμπειριας και οπως προαναφερθηκε απο το αρθρο της μαριας μεσα απο δυνατη πλοκη ,σεναριο,αφηγηση,που σαν αποτερο σκοπο θα εχουν την δημιουργια συναισθηματων ,ερωτηματων,σκεψεων

Φιλτατη Μαρια

συμφωνω στις θεσεις που εκφραζεις και στις ανησυχίες που εχεις.
οι οποιες ενστασεις μου ειναι κυριως στο πως βλεπουμε τα πραγματα, και αν πρεπει να τα βλεπουμε ετσι και οχι καπως διαφορετικα, αλλα αυτο ειναι πολυ υποκειμενικο, και αν καπου εχω λαθος οπτικη, συμπαθα με, δεν ειναι σκοπιμο.

Ποιος μπορει να διαφωνησει πως τα games εχουν θεση στην εκπαιδευση ? κανεις τουλαχιστων λογικος.
ποιος μπορει να πει πως τα games δεν ειναι τεχνη ? κανεις λογικος ή σχετικος.

Εμενα αφετηρια μου ειναι το τι προσφερουν τα games και τα κανει τοσο αγαπητα.
Αυτη λοιπον η αναγκη για ονειρο που προσφερουν (το ονειρο) και καλυπτουν (αναγκη), αυτη τα δημιουργησε, αυτη τα μεγαλουργησε, και αυτη θα τα οδηγησει και στο μελλον. Και πιστευω εχουν πολυ και ποικιλο μελλον, τουλαχιστον οσο υπαρχουν ανθρωποι.
Σιγουρα ολα τα games δεν ειναι τεχνη, η σιγουρα ολα δεν κανουν για εκπαιδευτικους σκοπους, ομως ουτε ολες οι κινηματογραφικες ταινιες, ή οι μουσικες μπορουν να κανουν το ιδιο στο συνολο τους. Παντα καποιο μερος πληρη τις προυποθεσεις.

1)τι έχει γίνει ρε παιδιά γιατί αρπάζεσται με το παραμικρό?μια άποψη έθεσε ο godfather και πολύ σωστά ξεκαθάρησε πως δεν θέλει επιβάλει την άποψη αυτή,δεν μπορούν να αρέσουν όλα σε όλους

2)Μαρία τι έχεις σπουδάσει??φιλολογική σχολή?? τα άρθρα σου πραγματικά με βάζουν σε σκέψεις κάθε φορά

3)θα σε ακούσουμε σε κανα webcast ή μπα???

4)μήμπως,μήμπως λεω εγώ τώρα θα μπορούσες να κάνεις ένα άρθρο που να λές για την άποψη σου στον "πόλεμο" παιχνιδιών smartphone με φορητές κονσόλες π.χ. 3ds,vita? (το ξέρω ότι ξεφεύγει απ'τα συνηθησμένα θέματα για τα οποία γράφεις αλλά πάντα μπορεί κάποιος να ελπίζει!)

Και πάλι ετεροχρονισμένα (η Μαρία ξέρει τι εννοώ), αλλά τουλάχιστον αυτή τη φορά εγκαίρως.

Για όποιον ενδιαφέρεται να διαβάσει και μία εντελώς διαφορετική οπτική γωνία στο συγκεκριμένο θέμα, παραθέτω το παρακάτω link.

http://www.escapistmagazine.com/articles/view/issues/issue_291/8608-Almost-Art

Δεν συμφωνώ ή διαφωνώ (μάλλον διαφωνώ με την οπτική γωνία και το θεωρώ κάπως προκατειλημμένο), αλλά το παραθέτω ως μία διαφορετική και πλήρως εμπεριστατωμένη άποψη.