“Τι θα γινόταν αν, για κάθε εχθρό που σκοτώνατε, έπρεπε μετά να ζητήσετε συγγνώμη από τη γυναίκα και το παιδί του;”

“Θέλω να φτιάξω ένα παιχνίδι όπου βλέπετε ένα δέντρο και σκέφτεστε, «Ας το χρησιμοποιήσω για να πάω στο διάστημα». Γιατί ΠΡΕΠΕΙ ένα δέντρο να είναι απλώς ένα δέντρο;”

“Ένα survival horror game, όπου πρέπει να τραγουδάτε νανουρίσματα στο δίχρονο παιδί σας για να πάψει να ουρλιάζει/κλαίει και να προδίδει τη θέση σας.”

Σας θυμίζουν κάτι οι παραπάνω πιθανές ιδέες για videogames; Αν απαντήσατε ότι μοιάζουν με τις ασυναρτησίες που πετάει συνήθως ο Peter Molyneux, έχετε ταυτόχρονα δίκιο και άδικο. Δίκιο επειδή ακούγονται όντως ιδέες που θα μπορούσαν να έχουν προέλθει από τα χείλη του οραματιστή designer, του οποίου το μυαλό και η φαντασία τρέχουν πολύ πιο γρήγορα από τη διαθέσιμη τεχνολογία. Και άδικο, επειδή δεν προέρχονται από τον Peter Molyneux, αλλά από τον Peter Molydeux!

Ο Peter Molydeux είναι ένα δημιούργημα της φαντασίας ενός game developer που ουδεμία σχέση έχει με την Lionhead Studios, τη Microsoft, ή την 22Cans, τη νέα εταιρεία που ίδρυσε ο Peter Molyneux. Πρόκειται για έναν λογαριασμό στο Twitter, που παρωδεί τις αεροβασίες του πραγματικού Molyneux – μόνο που το κάνει τόσο καλά, που πολλά από όσα εμφανίζονται στα tweets του, όχι μόνο θα μπορούσαν κάλλιστα να αποτελούν ιδέες του, αλλά εκφράζονται και ακριβώς με τον τρόπο που τις εκφράζει ο ταλαντούχος, μα απελπιστικά ονειροπόλος, δημιουργός.

Δόξα από μικρό ξεκίνημα

Εκ πρώτης όψεως, το όλο νόημα του λογαριασμού είναι ότι τα όσα περιέχονται σε αυτόν, δεν μπορούν με τίποτα να γίνουν ενδιαφέροντα παιχνίδια. Αν, όμως, τον μελετήσει κανείς λίγο παραπάνω, θα δει ότι όχι μόνο μέσα στα tweets-παρωδίες κρύβονται μερικές άκρως ενδιαφέρουσες ιδέες, αλλά και πολύ εύστοχος σχολιασμός για το πού βρίσκονται πραγματικά τα όρια των δυνατοτήτων του μέσου.

Γι’αυτό και όταν, μια μέρα που ο ειδησεογράφος του Giant Bomb, Patrick Klepek και η Anna Kipnis, gameplay programmer στην Double Fine, αστειεύονταν στο Twitter, η ιδέα δεν άργησε να πέσει στο τραπέζι, έστω και στην πλάκα: τι θα γινόταν αν οργανωνόταν ένα game jam (μια συγκέντρωση game developers, που θα δοκίμαζαν να φτιάξουν παιχνίδια από το μηδέν μέσα σε 48 ώρες – δηλαδή, σαν μουσικοί που “τζαμάρουν”), βασισμένο στις παλαβές ιδέες του λογαριασμού του Peter Molydeux; Η πλάκα σύντομα εξελίχθηκε στο Molyjam 2012, ένα παγκόσμιο event που προσέλκυσε πάνω από 1000 game developers σε εκδηλώσεις που διεξάχθηκαν παράλληλα σε περισσότερες από 20 πόλεις ανά τον πλανήτη, το περασμένο Σαββατοκύριακο, όπου σχεδόν 300 παιχνίδια δημιουργήθηκαν από την αρχή.

Όταν λέμε παιχνίδια, βέβαια, δεν εννοούμε κάποιον ΑΑΑ τίτλο ή κάτι πανέτοιμο για εμπορική κυκλοφορία. Το κάθε παιχνίδι βασίζεται σε ένα εκκεντρικό tweet του λογαριασμού-παρωδία και αυτό υιοθετεί σαν κύρια κατευθυντήρια γραμμή – τα υπόλοιπα αφήνονται στη φαντασία του developer. Έτσι, είχαμε παιχνίδα όπως το Amour Parkour, το οποίο βασίστηκε στο tweet: “Ένα ρομαντικό παιχνίδι parkour όπου εσείς και η αγάπη της ζωής σας, πρέπει να κρατάτε χέρια και να εκτελείτε άλματα μέσα σε μια πόλη, αποφεύγοντας το θάνατο και τον τραυματισμό”. Ή το Secret Dad, ένα stealth game, το οποίο είχε έμπνευση: “Φανταστείτε να έπρεπε να υποστηρίξετε την οικογένειά σας στα κρυφά, περνώντας μέσα από πολύπλοκους αγωγούς εξαερισμού, μέσα στο μεγάλο, βιομηχανικό σας σπίτι”. Και τι λέτε για το Love Is Blind, που είχε ως έναυσμα το εξής: “Λατρεύω την ιδέα να παίζετε έναν χαρακτήρα που ΥΠΟΚΡΙΝΕΤΑΙ ότι είναι τυφλός, οπότε πρέπει να πέφτετε συνέχεια πάνω σε πράγματα, για να μην εγείρετε υποψίες.”

Σε περίπτωση που αναρωτιέστε, ναι, όλα τα παιχνίδια που δημιουργήθηκαν είναι playable (με τον ένα τρόπο ή τον άλλο) και κάποια από αυτά, μάλιστα, παρουσιάζουν συναρπαστικές προοπτικές για τη σχέση μας και την αλληλεπίδρασή μας με τους ψηφιακούς κόσμους που γεννά η φαντασία των developers. Σε μια βιομηχανία όπου η πιο συχνή επαφή που έχουμε με τον κόσμο ενός παιχνιδιού είναι το πάτημα μιας σκανδάλης για να πεθάνει ένας άνθρωπος στην άλλη πλευρά του όπλου που κρατάμε, ένα παιχνίδι όπου είστε “ένα περιστέρι που πρέπει να τριγυρνά στην πόλη, προσπαθώντας να πείσει επιχειρηματίες να μην πηδούν από ταράτσες, φέρνοντάς τους αντικείμενα από το σπίτι τους,” τραβά τουλάχιστον την περιέργεια.

Αφήνοντας τη φαντασία να οργιάσει

Η δημιουργικότητα που έδειξαν οι developers στο Molyjam εντυπωσιάζει, καθώς όχι μόνο έπρεπε να δημιουργήσουν μέσα σε 48 ώρες κάτι που να παίζεται, αλλά πολλοί από αυτούς δεν είχαν καν εύκαιρα τα κατάλληλα μέσα – κάτι που αποδεικνύει ότι, πολλές φορές, το ταλέντο δεν χρειάζεται τα γιγαντιαία budget και το φαντασμαγορικό marketing για να ξεδιπλωθεί. Αλλά και πέρα από αυτό, δείχνει γιατί άνθρωποι σαν τον πραγματικό Peter Molyneux είναι πολύτιμοι για τη βιομηχανία, παρόλο που οι περισσότερες ιδέες του Βρετανού σχεδιαστή πέφτουν στο κενό ή αποδεικνύονται αέρας κοπανιστός.

Οι ιδέες είναι αυτές που προκαλούν τη φαντασία, αυτές που θέτουν τα γρανάζια σε κίνηση. Μπορεί η πραγματικότητα της αγοράς, οι συνθήκες της βιομηχανίας, το στάδιο της τεχνολογίας, να συνεπάγονται ότι πολλές φορές, τα γρανάζια αυτά συντρίβουν τις ιδέες που τους έδωσαν ώθηση, αλλά χωρίς αυτές, τα πάντα απλώς παύουν να κινούνται. Και ο ίδιος ο Peter Molyneux, τι λέει για όλα αυτά; Πέρα από το γεγονός ότι στο Twitter του βρίσκει κανείς δηλώσεις που μοιάζουν απαράλλαχτες με αυτές του παρωδού doppelganger του, εμφανίστηκε στο Molyjam του Λονδίνου (παρόλο που δεν είχε καμμία σχέση με τη διοργάνωση, ούτε και με τον Peter Molydeux) και μίλησε στους developers που πήραν μέρος, ενώ δεν έχασε την ευκαιρία να πει δυο λόγια και για το καινούριο του studio.

Τα αποτελέσματα του Molyjam 2012 μπορείτε να τα δείτε και μόνοι σας, καθώς όλα τα παιχνίδια που δημιουργήθηκαν μέσα στο διήμερο, βρίσκονται διαθέσιμα στην σελίδα της διοργάνωσης, και με αυτό τον τρόπο να κρίνετε αν όντως, αυτό που χρειάζεται το gaming είναι η φαντασία και η δημιουργικότητα που μπορούν να προκύψουν από τις παλαβές ιδέες ενός υπερενθουσιώδους δημιουργού (για μας, πάντως, δεν τίθεται καν θέμα).

Η mainstream βιομηχανία videogames σήμερα κάνει ερωτήσεις όπως, “Τι κοινό μπορούμε να προσεγγίσουμε;”, “Πώς θα πιάσουμε περισσότερους πελάτες;”, “Πώς θα κρατήσουμε τους παίκτες περισσότερο καιρό στο παιχνίδι μας;” και “Πόσο θα μας κοστίσει;” Οι δημιουργοί που έλαβαν μέρος στο Molyjam 2012 είχαν μόνο μία ερώτηση: “What would Peter Molydeux?”

Μιχάλης Τέγος