Η κυκλοφορία ενός νέου μέλους της σειράς Need for Speed αποτελεί πάντοτε μια σημαντική είδηση και ο λόγος δεν είναι άλλος από το γεγονός ότι πρόκειται για μία από τις ιστορικότερες του χώρου. Βέβαια, από την άλλη, οι αλλεπάλληλοι πειραματισμοί και oι αλλαγές που έχουν γίνει, δοκιμάζουν σε ετήσια πλέον βάση την υπομονή ακόμα και των πλέον φανατικών οπαδών της. Τα λάθη της EA είναι αναμφίβολα πολλά, αλλά αυτό που δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανένας, είναι το γεγονός ότι η ποικιλία τουλάχιστον δεν απουσιάζει. Προσπαθώντας να κατανοήσουμε τη λογική της εταιρίας, το μόνο σίγουρο είναι ότι στόχος είναι πάντοτε η εκάστοτε δημιουργία να ακολουθεί τη μόδα της εποχής της.

Έτσι, αυτό που ξεκίνησε σαν μια παρέλαση πολυτελών αυτοκινήτων, στην πορεία απέκτησε μια παράνομη χροιά, πριν καταλήξει να βλέπει με θετικό μάτι ακόμα και simulation δημιουργίες. Το Shift αποτέλεσε μια πραγματική έκπληξη, αλλά δεν ήταν λίγοι αυτοί που έμειναν με μια αίσθηση απορίας για το αν τελικά η αρχική μαγεία της σειράς παραμένει ζωντανή ή όχι.

Το arcade στα καλύτερά του

Και ενώ το Shift διαγράφει ήδη μια αρκετά επιτυχημένη εμπορική πορεία, η ΕΑ δεν θα μπορούσε να αφήσει παραπονεμένους τους φίλους της Nintendo. Αλλά με μια διαφορά. Το Need for Speed Nitro είναι μια πραγματικά διαφορετική πρόταση όχι μόνο σε ό,τι έχει να κάνει με αντίστοιχες προτάσεις της εταιρίας, αλλά ακόμα και με ολόκληρη την ιστορία της σειράς γενικότερα. Σχεδόν απροκάλυπτα ο τίτλος ακολουθεί arcade μονοπάτια, στα οποία πρωταγωνιστούν οι υψηλές ταχύτητες, οι ατελείωτες πλαγιολισθήσεις και οι αστυνομικοί.

Γενικότερα, οι αλλαγές είναι πάρα πολλές και αυτό μόνο ως ευχάριστο μπορεί να καταμετρηθεί. Εισερχόμενοι στο κεντρικό μενού, οι δύο βασικές επιλογές είναι το career mode και το αντίστοιχο arcade. Πριν όμως ξεκινήσει κάποιος αγώνας, επιβάλλεται ο παίκτης να επιλέξει το μοντέλο χειρισμού που του ταιριάζει, ένας τομέας που πραγματικά το Nitro προσφέρει τα πάντα.

Το Wii Remote κρίνεται ως ανέλπιστα ακριβές για τίτλο της συγκεκριμένης κατηγορίας, με το Nunchuk να φαντάζει περιττό. Πρακτικά, απαιτείται μόνο το ένα χέρι του παίκτη, επιτρέποντας στο δεύτερο να κρατάει ένα αναψυκτικό, όπως μας προτείνει χαρακτηριστικά η EA. Από εκεί και έπειτα τόσο το κλασικό gamepad, όσο και το αντίστοιχο του GameCube λειτουργούν άψογα, αν και η περιήγηση στα μενού είναι κάπως προβληματική. Ξεμπερδεύοντας με τις τεχνικές αυτές λεπτομέρειες, ο χρήστης καλείται να επιλέξει το αυτοκίνητο της επιλογής του, ανάλογα φυσικά με το χρηματικό ποσό που θα διαθέτει την εκάστοτε στιγμή. Για έναν τίτλο που φέρει την υπογραφή της EA, η λάμψη αναμενόμενα περισσεύει και έτσι 30 αυτοκίνητα από γνωστές αυτοκινητοβιομηχανίες θα κάνουν την εμφάνισή τους.

Μια διαφορετική αλλά ενδιαφέρουσα εικόνα

Με την εκκίνηση κάποιου αγώνα, ειδοποιός διαφορά είναι ο τεχνικός τομέας, που ξεχωρίζει όχι τόσο για την αρτιότητά του, όσο κυρίως για την αισθητική του. Η γενικότερη καρτουνίστικη φιλοσοφία γίνεται αντιληπτή καταρχάς από τον σχεδιασμό των οχημάτων. Αυτά εμφανίζονται συρρικνωμένα, με στρογγυλεμένες άκρες, ενώ και οι τροχοί τους είναι μεγαλύτεροι από το κανονικό. Είναι προφανές ότι η EA Montreal θέλησε να δώσει μια διαφορετική αίσθηση με το Nitro και γνώμη μας είναι ότι το έχει πετύχει.

Η αρχική ευχάριστη εικόνα συνεχίζεται και κατόπιν της εκκίνησης κάποιου αγώνα, με το όχημα να επιταχύνει σαν πύραυλος στις δύο ρόδες και να αφήνει αρκετά πίσω τους αντιπάλους του. Πρωταγωνιστικό ρόλο θα παίζει το Nitro, αν και γενικότερα θα πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή εξαιτίας της επιθετικής συμπεριφοράς των αντιπάλων. Ευτυχώς, ανά τακτά χρονικά διαστήματα θα εμφανίζονται στη διαδρομή ορισμένα εικονίδια, που άλλοτε θα επισκευάζουν το αυτοκίνητο, ενώ άλλες φορές θα στρέφουν αλλού την προσοχή της αστυνομίας.

Με την παρούσα δημιουργία, είναι ίσως η πρώτη φορά που η σειρά Need for Speed επιχειρεί μια τόσο εκτενή προσέγγιση στην κατηγορία των arcade racers και αυτό θα το συνειδητοποιήσει ο καθένας αν αναλογιστεί ότι το συνολικό set-up θυμίζει κάτι από Ridge Racer -ειδικά στον τομέα του χειρισμού. Πιέζοντας το φρένο πριν από κάποια στροφή, το πίσω μέρος του αυτοκινήτου θα μετατοπιστεί ακαριαία, ξεκινώντας έτσι μια ελεγχόμενη πλαγιολίσθηση. Όσο περισσότερο διαρκέσει ένα powerslide, τόσο μεγαλύτερη θα είναι και η ανταμοιβή σε Nitro αλλά και σε χρήματα.

Απλός χειρισμός, υψηλές ταχύτητες

Το δυσάρεστο είναι ότι η συγκεκριμένη τεχνική της πλαγιολίσθησης βρίσκεται σε υπερβολικά πρωτογενή στάδια και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να συναγωνιστεί τους αστέρες της κατηγορίας, όπως είναι το Burnout για παράδειγμα. Άλλά από την άλλη και έχοντας κατά νου την έλλειψη ανταγωνισμού στο Wii, τότε το συμπέρασμα που προκύπτεί είναι πως τελικά ο χειρισμός, χωρίς να είναι ιδιαίτερα συναρπαστικός, είναι αναμφίβολα προσεγμένος. Οι αγώνες γενικότερα διακρίνονται από τον έντονο ρυθμό τους, ενώ και οι ταχύτητες βρίσκονται σε υψηλά επίπεδα.

Το σταθερό frame rate υπόσχεται μια πραγματικά απροβλημάτιστη εικόνα, ενώ και η ΑΙ των αντιπάλων -μετά από καιρό σε τίτλο της σειράς Need for Speed- λειτουργεί τόσο δίκαια. Αλλά, δυστυχώς, μόνο αυτή συμπεριφέρεται έτσι. Η επιστροφή των αστυνομικών δυνάμεων συνοδεύεται από φθηνά κόλπα στη γενικότερη συμπεριφορά τους, ώστε να θέσουν το όχημα του παίκτη εκτός πορείας, μια ενέργεια που σύντομα καταντάει εκνευριστική.