Σπίτι μου, σπιτάκι μου.

Ξέρω ότι θα ακουστεί σαν αυτά που συζητάμε μεταξύ μας οι gamers με χαμηλή φωνή γιατί αν μας ακούσει κανείς εκτός του inner circle, θα κουνήσει υποτιμητικά και με οίκτο το κεφάλι, θεωρώντας μας αλλοπαρμένους και φαντασιόπληκτους (και μετά θα πάει να πάρει το νουμεράκι του για τον γκισέ της υπηρεσίας, θα βριστεί στο φανάρι με έναν άλλο οδηγό και γυρίζοντας στο σπίτι θα κάνει και έναν τηλεμαραθώνιο δελτίου ειδήσεων και reality talent show). Αλλά ας το παραδεχτούμε. Πόσες φορές (κάποιοι θα πείτε δεκάδες και εκατοντάδες και θα αρχίσω να αγχώνομαι) δεν είδατε ένα μέρος σε ένα παιχνίδι, μία περιοχή, μία γειτονιά από μία φανταστική πόλη, ένα λιβάδι, ένα χωριό, μια πλαγιά και μια βουνοκορφή, μία σύγχρονη πόλη ή ένα φουτουριστικό αρχιτεκτονικό οργασμό και δε φανταστήκατε τον εαυτό σας κάπου εκεί, ανάμεσα στο πλήθος ή σε άλλες αραγμένο, ατενίζοντας και εισπνέοντας αχόρταγα την απέραντη μοναξιά μίας ερημικής αλλά πανέμορφης περιοχής;

Και πόσες φορές είδατε μία αποτυπωμένη πραγματικότητα τόσο ζοφερή και ανοίκεια, τόσο εχθρική και αφιλόξενη, που δε θα μπορούσατε ποτέ να φανταστείτε τον εαυτό σας κάπου εκεί; Σημάδι ότι οι δημιουργοί μάλλον πέτυχαν εξαιρετικά να περάσουν στο παιχνίδι αυτό που ήθελαν να δημιουργήσουν ως ατμόσφαιρα για το συγκεκριμένο κόσμο. Σε κάθε περίπτωση, μέρη, τοποθεσίες και settings από παιχνίδια που βασίζονται σε ταινίες, βιβλία κλπ δε θα αναφερθούν. Γνωρίζω καλά ότι πολλοί θα θέλαν μία τρύπα κάπου στο Hobbiton με θέα τη λιμνούλα και τα ανθόσπαρτα χωράφια, άλλοι φαντασιώνονται ένα suburban σπίτι στο Springfield με γκαράζ και μεγάλα παράθυρα στο δεύτερο όροφο (και ίσως ένα δεντρόσπιτο), αλλά αυτά ανήκουν πρωτίστως στα βιβλία και στις σειρές ή ταινίες που τα καθιέρωσαν, ακόμα κι αν εκ περιτροπής βρεθήκαμε να ερωτοτροπούμε διαδραστικά μαζί τους σε κάποια games (αν και δε μπορώ να διανοηθώ ότι θα φανταζόταν ο Tolkien το πόσο γλυκά θα περνούσε η Middle Earth μέσα στο Lego The Lord of the Rings!).

Hobbiton New Zealand

Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, τα videogames έπρεπε να κάνουν ορισμένα τεχνολογικά άλματα προκειμένου να αρχίσει να δημιουργείται αυτή η περίεργη αίσθηση του παίκτη (είδατε πως απενοχοποιώ τη μουρλαμάρα μου; Το μετατρέπω σε συλλογικό το θέμα και δηλώνω σίγουρος ότι το κάνουν και χιλιάδες άλλοι) ότι σε ένα παράλληλο σύμπαν θα μπορούσε να είναι κομμάτι του κόσμου αυτού του παιχνιδιού. Εννοώ ότι είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τον εαυτό του να αράζει σε μια παραλία της Vice City χωρίς να σκεφτεί ότι τα ακροδάχτυλά του θα είναι παραλληλεπίπεδα και το αυτοκίνητό του ένας σωρός από κύβους. Από την άλλη, αυτό μπορεί να συμβαίνει μόνο σε εμένα. Μπορεί να υπάρχουν χιλιάδες εκεί έξω που να έχουν ήδη χτισμένους πιξελωτούς κόσμους στο μυαλό τους, όπου ποτίζουν της οκτάμπιτες γλάστρες τους και πίνουν τις δεκαεξάμπιτες πίνα κολάντες τους. Ο καθένας όπως τη βρίσκει, έ;

Βέβαια, αν το καλοσκεφτεί κανείς, τα adventure παιχνίδια με την αρτιστική προσέγγισή τους και τη ζωγραφική απόδοση των εικόνων τους, είναι μία πρώιμη ευκαιρία για κάποιον να κάνει ένα ταξιδάκι στους φανταστικούς τους κόσμους. Κι εδώ κάπου μπαίνουν δύο εικόνες που μετά από χρόνια είναι ακόμα δύσκολο να ξεκολλήσουν από το μυαλό. Και παρά το ότι στον αμφιβληστροειδή μας έχουν αποτυπωθεί χιλιάδες πανέμορφες εικόνες (από το γαλλικό χωριουδάκι με το εργοστάσιο παιχνιδιών του Syberia μέχρι το Kickstand Biker Bar στη μέση του πουθενά στο Full Throttle), εκείνο το όμορφο καφέ, το Café de la Chantelle Verte, σε μία ήσυχη γειτονιά του Παρισιού στο Broken Sword συνεχίζει να είναι σήμα κατατεθέν μίας περιοχής που θα μπορούσε κανείς να αράξει άνετα για πολύ πολύ καιρό.

broken sword Le tricolore

Όλα αυτά εννοείται πριν την έκρηξη, έτσι; Δηλαδή, σκεφτείτε το, φρέσκια μπαγκέτα από το φουρνάρικο της γειτονιάς και κρουασανάκι με καφέ στο εν λόγω bistro με τη γοητεία του Παρισιού ολόγυρά μας. Βέβαια η περιοχή έχει λίγο θόρυβο, γιατί κάπου εκεί εκτελούνται έργα και πού και πού γίνεται και καμιά έκρηξη αλλά ποιος δίνει σημασία; Όπως και να το κάνουμε, Παρίσι είναι αυτό και όποτε εμφανίζεται σε games προσδίδει χαρακτήρα, αέρα και γοητεία. Εκτός ίσως από το Παρίσι του Remember Me, στο οποίο καθόλου μα καθόλου δε θα ήθελα να ζω. Ούτε στα slums και στις φτωχογειτονιές του, ούτε στις πιο κεντρικές και καθαρές περιοχές, που έχουν γεμίσει με διαφημιστικά και τον ουρανό τον κόβουν οι γιγαντιαίοι ουρανοξύστες που κάνουν τον πύργο του Άιφελ να μοιάζει διακοσμητικό μπιμπελό. Μακριά από μας.

Γενικά, ιδίως μιλώντας για τη δεκαετία του ’90, τα adventures έχουν το πάνω χέρι στο να δημιουργούν άκακες φαντασιώσεις για φιλόξενα σπιτικά, ηλιόλουστα απογεύματα στο μπαλκόνι και αγνάντεμα της θέας, αφού η αποτύπωση στην οθόνη ήταν εκείνα τα χρόνια τουλάχιστον πιο άμεση από ένα παιχνίδι της πρώιμης 3D εποχής, που τρομάζει κανείς να ξεχωρίσει το χαρακτήρα μέσα στο περιβάλλον από τα artifacts και τα pixels. To The Longest Journey αυτό το πέτυχε στην εντέλεια. Τόσο που οι «κληρονόμοι» του δεν το κατάφεραν ούτε στο ελάχιστο. Ακόμα και η Venice στο Newport, χωμένη κάπου σε έναν παραθαλάσσιο θύλακα της τρομακτικής φουτουριστικής μεγαλούπολης μοιάζει άκρως γοητευτική και αριστοτεχνικά παρακμιακή.

life is strange arcadia bay

Η γειτονιά της April δεν έχει καμία σχέση με τις τρώγλες που αντικρίζει η Zoe κάποια χρόνια μετά στο Dreamfall. Είναι μία αρτιστική γειτονιά, με πολιτισμό, κουλτούρα, new age μπαράκια, avant garde μουσεία και πάρκα και οργανωμένα κοινόβια. Όχι ακριβώς το στυλ μου, αλλά σκέφτομαι κάποιους νεοχίπιδες που «λιώνουν» στην ιδέα της Venice, ακόμα και ως περιχαρακωμένου προαστίου του κτηνώδους Newport. Και η αλήθεια είναι ότι η γειτονιά της April ήταν από τα πρώτα μέρη που πήρε ένα αληθοφανές σχήμα στο μυαλό μου ως gamer. Σε αντίθεση με τη Marcuria που ποτέ δε μου έκανε κλικ. 

Το αντίπαλο δέος στα adventure παιχνίδια για το γράφοντα είναι το απόλυτα τρομακτικό Yaughton του Everybody has gone to Rapture. Ξέρω, ξέρω. «Μα τι όμορφο χωριουδάκι, τι πράσινα λιβάδια, τι κουκλίστικα σπίτια» σκέφτεται κάποιος. «Τι ψυχροπολεμικός Area 51 εφιάλτης!» λέω εγώ. Άσε που πραγματικά δε μπορείς να φανταστείς ούτε έναν κάτοικο σε αυτή την περιοχή που να μην είναι άνω των 78. Είπαμε, αλλά όχι και μπύρες με τους συνταξιούχους από τώρα! Επιστρέφοντας σε «χουχουλιάρικα» μέρη, σε δύο σύγχρονα adventure, πρέπει να αποτυπώσω την υπέροχη εντύπωση που μου έκαναν τα settings δύο πολύ πρόσφατων τίτλων. Η Arcadia Bay στο Life is Strange (πριν τον κυκλώνα και των αντικυκλώνα βεβαίως) είναι μες την καρδιά μου. Μία ήσυχη (ξέρω, ξέρω, τα σιγανά ποτάμια να φοβάσαι) μικρή πόλη κάπου στη δυτική ακτή, με το φάρο της, το diner της, και τη Lynch-ικής αφέλειας κολεγιακή ομάδα της με τους νεαρούς με τα μπουφάν με τα μονογράμματα. Εκπληκτικό πραγματικά. Και πόσο ακόμα πιο ωραίο που το Seattle είναι κοντά! Έναν απογευματινό καφέ στο παγκάκι πάνω στο λόφο του φάρου, θα τον έπινα ευχαρίστως.

firewatch wyoming

Και πολύ ευχαρίστως θα έπινα και αρκετές φραπεδιές στο φυλάκιο του Firewatch, αγναντεύοντας τα ατέλειωτα παρθένα δάση του απάτητου Wyoming. Νιρβάνα κατάσταση. Τα παλικάρια της Dontnod στη μία, και της Campo Santo στην άλλη περίπτωση, έκαναν εκπληκτική δουλειά, αποφεύγοντας το φωτορεαλισμό και επενδύοντας στο ένστικτα που κινητοποιούνται μέσα μας βλέποντας μια όμορφη ζωγραφιά. Φανταστείτε το τι διάβασμα θα μπορούσε να πέσει στο παρατηρητήριο του Firewatch τα ήσυχα καλοκαιριάτικα απογεύματα. Για να αλλάξουμε όμως ατμόσφαιρα και να πάμε πάλι σε μέρη που δε μας κάνουν να αισθανόμαστε καθόλου άνετα, πρέπει να μεταφερθούμε σε περιοχές που φαινομενικά μοιάζουν ειδυλλιακές και κατάλληλες για διαβίωση και στην πραγματικότητα είναι ένας εφιάλτης.

Πάρτε για παράδειγμα το απάλευτο Chicago του Watch_Dogs. Είπαμε, παρακολούθηση παιδιά, αλλά όχι κι έτσι. Κανένα όμορφο σπιτικό και κανένα πολυτελές διαμέρισμα σε μουράτη γειτονιά δεν ισοφαρίζει την ανάσα που νιώθεις συνεχώς στο σβέρκο σου και τη ματιά που νιώθεις συνεχώς πάνω σου. Να τη χαίρεστε τη ρυμοτομία, τα πάρκα και τους καλλιτεχνικούς ουρανοξύστες. Άσε που στην περιοχή κυκλοφορούν και κάποιοι πολλοί επικίνδυνοι οδηγοί. Και τα ίδια ακριβώς ισχύουν για την εφιαλτική και άκρως αποκρουστική ασπρίλα της City (έτσι, απλά, οργουελικά και ανώνυμα) του Mirror’s Edge. Δε μπορώ να φανταστώ τίποτα άλλο εκτός από androids που να κυκλοφορούν σε αυτό το εξιδανικευμένο και γυαλισμένο βδέλυγμα.

mirrors edge city

Ας επιστρέψουμε σε γαλήνιες και ειδυλλιακές σκηνές γιατί μπορεί να σας άγχωσα. Μία κουβέντα μόνο. Corvo Bianco. Ή, αλλιώς, «οι Πολωνοί πάνε Τοσκάνη» κι εγώ συλλαμβάνομαι αμήχανα να με φαντάζομαι έξω στο παρκάκι μπροστά από την ανακαινισμένη βίλα, από κάτω στο κελλάρι τα κρασιά να παλιώνουν και ο ήλιος να πέφτει απέναντι στα βουνά. Ή, ακόμα καλύτερα, με φαντάζομαι στο ανάκλιντρο των τελευταίων σκηνών του Blood and Wine παρέα με την Triss ή τη Yeneffer και μην κουνήσει κανείς υποκριτής το κεφάλι, λέγοντας «πάει, λάλησε αυτός», διότι θα λέει ψέματα ότι κάτι τέτοιο δε σκέφτηκε κι αυτός. Δεν το δέχομαι!

Θέλετε ακόμα καλύτερα; Kaer Morhen, στο ψηλότερο δωματιο του μισοανακαινισμένου κάστρου, του χαμένου στα βουνά κάπου στο Βορρά και –ζητώ ταπεινά συγγνώμη για το σεξισμό που αποπνέει η σκέψη αλλά φταίνε οι Πολωνοί- και η Yeneffer κάπου εκεί δίπλα (και ο μονόκερως...). Φαντάζεστε θέα που έχει το αρχαίο ορμητήριο της φρουράς των Λύκων; Και ακόμα πιο ψηλά, εκείνο το τεράστιο δωμάτιο με το μεγάλο τζάκι (και τα πολλά σκαλιά για να ανέβεις ως εκεί αφού είχε loading screen) στο Skyhold του Inquisition. Μα τι μπαλκόνι, τι θέα, τι οξυγόνο! Πάρτε βαθιές ανάσες, γεμίστε τα πνευμόνια σας με τον καθαρό και παγωμένο αέρα του καταφυγίου της Εξέτασης. Αποτοξινωθείτε από βλαβερές ουσίες και βλαβερές σκέψεις. Και κρατείστε απόθεμα γιατί θα το χρειαστείτε.

witcher 3 corvo bianco

Γιατί τώρα τα πνευμόνια γεμίζουν καυσαέριο και η μύτη σήψη και δυσοσμία. Τώρα οι αεραγωγοί κλείνουν και το οπτικό πεδίο μειώνεται από την ομίχλη, την υγρασία και τη θολούρα από τα καυσαέρια. Καλώς ήρθατε σε ένα από τα πιο αποπνικτικά settings που έχει δει στο gaming. Όπου και πολυκατοικία ολόκληρη να μου χάριζαν, θα έλεγα «ευχαριστώ πολύ, δε θα πάρω». Golem City, Deus Ex Mankind Divided. Μα πού τους χώρεσαν όλους τους παρίες εκεί μέσα; Πώς τους στοίβαξαν έτσι; Τι περνούσε μέσα από το διεστραμμένο τους μυαλό; Τι μοίρα περιμένει εκεί τους Augmented; Ούτε θέα, ούτε ήλιος, ούτε αέρας, ούτε ανάσα, ούτε ελευθερία. Μία κάθετη φυλακή ιδανική να θρέφει σκλαβωμένα κουφάρια και μελλοντικούς «τρομοκράτες». Γιατί όταν τον άλλο τον πατάς στο λαιμό για χρόνια και του κόβεις την ανάσα και εκείνος αντιδρά, είναι «τρομοκράτης».

Από κοντά κατά πόσο ανυπόφορη είναι και πόσο «αληθινά» αποτυπώνεται στο μυαλό του gamer η Gas Town του Mad Max (εξαίρεση στον κανόνα «είναι από ταινία», διότι δεν υπάρχει σε καμία ταινία του MM και είναι απευθείας προϊόν της μεταβιομηχανικής, μιαρής φαντασίας των ανθρώπων της Avalanche). Εκεί να δεις καυσαέριο και μαυρίλα. Εκεί να δεις βρώμα και δυσοσμία. Και από πολύ κοντά η γειτονιά του Isaac και της Ellie στα Earthrise Apartments στη Σεληνιακή Αποικία. Ε, αν αυτό κατάφερε μέχρι το 2514 η ανθρωπότητα, δεν είναι να αναρωτιέται κανείς γιατί οι Unitologists πήραν το πάνω χέρι και καλωσόριζαν τη μεταμόρφωσή τους σε Necromorphs. Αποκρουστική πραγματικά. Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να με κάνει κανείς να τρελαθώ είναι να με κλείσει σε ένα από εκείνα τα διαμερίσματα κουτιά. Στο πι και φι, τρέλα.

deus ex golem city

Πολύ το σκοτείνιασα. Χρειαζόμαστε φωτεινές εικόνες, χρώμα, ουρανό, φως. Χρειαζόμαστε μία πόλη, μία περιοχή που έχει όμορφα σπιτάκια, πλούσια αγορά, τρελή κίνηση και χαρούμενο χαρακτήρα. Όχι ότι θα καθόμουνα και για πολύ καιρό, αλλά μια ματιά θα ήθελα οπωσδήποτε να ρίξω. Sunset City αγαπητοί, μία πόλη-platform πίστα από την τρελό-Insomniac. Και στενοχωρημένος να είσαι, αυτή η πόλη σου φτιάχνει τη διάθεση ακόμα και γεμάτη με ζόμπι από αφρίζοντα αναψυκτικά και αυτονομημένα ρομπότ με πλούσιο οπλοστάσιο. Και για πιο αληθοφανείς καταστάσεις, που διέπονται όμως από την platform λογική του Sunset Overdrive, θα σας πάω στο –προσωπικό κόλλημα αυτό- υπέροχο Seattle του Second Son, όπου η Sucker Punch έχει κάνει παπάδες κι εγώ θα ήθελα μία καλύβα στα περίχωρα, ένα διαμερισματάκι κοντά στο Needle, ένα σπιτάκι στην εξοχή και ένα στουντιάκι στον ουρανοξυστη του Frasier (από αλλού είναι αυτό, αλλά εν πάση περιπτώσει).

Δεν ξέρω τι με πιάνει με το Seattle. Είναι το νερό, τα δάση, η μεγαλούπολη που είναι χωμένη στη φύση; Είναι το Twin Peaks, οι Queensryche; Ιδέα δεν έχω. Αλλά στο Seattle του Second Son πολύ θα ήθελα να ζω. Ώρα να το χοντρύνουμε. Silent Hill. Όποιο Silent Hill θέλετε. Όπου θέλετε. Όποτε θέλετε. Θέλετε στα αποχωρητήρια στο parking λίγο πριν την πόλη; Θέλετε στο diner με τα ραδιόφωνα που ζουρζουράνε; Θέλετε σε άλλη πόλη, στο σύμπαν των Silent Hill; Τι λέτε για εκείνο το διαμερισματάκι στο South Ashfield; Εκείνο μωρέ, με τους μυστήριους γείτονες και τις τρύπες στους τοίχους; Για πόσα θα μένατε εκεί; Για πόσα θα μένατε στο Silent Hill. Τι μυαλά θέλει για να αποτυπώσουν έναν τέτοιο εφιάλτη;

silent hill

Να πάμε κάπου πιο άνετα; Εκείνο το κοιμισμένο χωριουδάκι στο Fatal Frame 2 το θυμάστε; Ωραίο μέρος ε; Φωτεινά σοκάκια, χαμογελαστοί κάτοικοι, ανοικτά σπίτια, όμορφες αυλές και γοητευτικές διαδρομές μέσα στο γειτονικό δασάκι… Τι, όχι; Κι εκείνη η Metro City του Condemned τι πράγμα είναι ρε παιδί μου; Τι στενούρα, τι κλειστοφοβία, τι μαυρίλα και μουντάδα είναι αυτή; Και επί τη ευκαιρία, πόσο μα πόσο υποτιμημένο είναι αυτό το παιχνίδι; Και λίγο πριν αναρριχηθούμε στο φως, ένα τελευταίο τεστ των νεύρων και της ικανότητας της φαντασίας μας. Μία τελευταία δοκιμασία του φανταστικού μας εαυτού να προσαρμόζεται σε πραγματικότητες και να γίνεται κομμάτι των υπέροχα εφιαλτικών κόσμων των παιχνιδιών που αγαπάμε.

Yharnam. O τρόμος παραφυλάει στα στενά. Τα τέρατα τριγυρνούν και το κυνήγι έχει αρχίσει. Εσύ πίσω από ποια πόρτα βρίσκεσαι; Πίσω από πιο αναμμένο φανάρι είναι το σπιτικό σου; Πόσο ασφαλής νιώθεις; Μέσα στο σκοτάδι, πού θα βρεις καταφύγιο; Στην κλινική της Iosefka ή στο παρεκκλήσι του Odeon; Yharnam. Η πόλη μια παγίδα. Οι κάτοικοι μισότρελλοι ή φοβισμένοι. Άλλοι, στα πρόθυρα της Μεταμόρφωσης. Τα περίχωρα, ακόμα χειρότερα. Θάνατος, σήψη και παράνοια. Μοναδικό καταφύγιο το Εγκαταλελειμμένο Παλιό Εργαστήριο, που ακόμα και μέσα στη μαυρίλα της Yharnam προσφέρει ελάχιστες στιγμές γαλήνης. Αλλά εκείνη η σπασμένη κούκλα κάτι μας θυμίζει και μας ανησυχεί.

Bloodborne 3

Τέλος, City 17. Βρείτε μου ένα λόγο, έναν, για να μένει κανείς εκεί. Ίσως ό,τι πιο εφιαλτικό μπορώ να φέρω στο μυαλό μου, που να προσομοιάζει τη δική μας πραγματικότητα και να θυμίζει κάτι κοντινό στο δικό μας χωροχρόνο. Σφαλιστά παράθυρα, καταθλιπτικές πολυκατοικίες, σφραγισμένες πόρτες, και λογιών λογιών μυστήρια και περίεργα πλάσματα-διασταυρώσεις σάρκας και μηχανικών στρεβλώσεων. Δεν είναι τυχαίο το ότι πουθενά στον κόσμο του Half Life δεν νιώθει κανείς άνετα. Πόσο μάλλον μέσα στην ίδια τη City 17. Ούτε βίλλα με πισίνα εκεί. Και τώρα ξεφυσήστε. Η φοβέρα και η μαυρίλα τελείωσαν. Ώρα για κάποιες τελευταίες ευχάριστες σκέψεις που αποτελούν και την αποκορύφωση των αγαπημένων φανταστικών μας ταξιδιών.

Πρώτα το Bright Falls από το Alan Wake. Αφήστε στην άκρη τους Taken και φανταστείτε την ψαράδικη κωμόπολη, τη Bird Leg Cabin, το Sanctuary στο λόφο και την ειδυλλιακή διαδρομή προς το Lover’s Peak δίχως την παραμορφωτική παρουσία της Σκοτεινιάς. Πραγματικά αριστούργημα. Θα μου πείτε ότι η Σκοτεινιά είναι αναπόσπαστο κομμάτι του Bright Falls (αλλιώς δε θα λεγόταν και Bright Falls, έτσι;). Ναι, αλλά ας μη ξεχνάμε ότι όλα είναι στο μυαλό του Thomas Zane. Και όσο αυτός είναι έγκλειστος στο Cauldron Lake Lodge υπό την επίβλεψη του Dr Hartman, εμείς πρέπει να αισθανόμαστε ασφαλείς.

alan wake pc

Και τέλος, ας κάνουμε ένα ταξίδι σε έναν μακρινό πλανήτη, που μοιάζει με τη Γη αλλά όχι τόσο ώστε να μπορεί να υποστηρίξει την ύπαρξη μεγάλων πόλεων και μεγάλων πληθυσμών. Έτσι, ο πλανήτης μένει ως επί το πλείστον ακατοίκητος και έρημος πέρα από ορισμένες μεγάλες μονάδες terraforming και εγκαταστάσεις επιστημόνων για γεωλογικά πειράματα. Και σε μία από τις ερήμους του Intai'sei, υπάρχει ένα σπίτι με το Mako παρκαρισμένο από έξω. Είναι το απάγκιό μας για μετά το πέρας κάθε επικίνδυνης αποστολής που ολοκληρώνουμε. Και έχει όλα όσα χρειαζόμαστε για ένα ήσυχο απόγευμα παρέα με καλή μουσική, ένα δροσιστικό ρόφημα και ένα από τα ομορφότερα ηλιοβασιλέματα του Γαλαξία.

Θα έκλεινα έτσι ευχάριστα και ρομαντικά αυτό το περίεργο ταξίδι από μέρη πανέμορφα και ιδανικά για... μόνιμη κατοικία έως μέρη που ούτε αυτοί που τα δημιούργησαν και τους έδωσαν σάρκα και οστά δε θα ήθελαν να πατήσουν πόδι, αν τελευταία στιγμή δε θυμόμουν κάτι που μου τριβέλιζε το μυαλό. Γιατί υπάρχουν παιχνίδια απίστευτα, αλλά υπάρχουν και παιχνίδια που δεν είναι ο προσδιορισμός του «τέλειου», αλλά έχουν τόση προσωπικότητα που αποκτούν το χαρακτήρα του κλασικού. Και το Brutal Legend είναι ένα τέτοιο παιχνίδι. Και να που θυμήθηκα το BeerHendge. Ένα Stonehenge στην κορυφή ενός λόφου, που αντί για κάθετες, πέτρινες, μεγαλιθικές κολώνες, έχει τεράστια βαρέλια με μπύρα! Και θέλετε να μου πείτε ότι με αφήσατε τόση ώρα να γράφω για όμορφους φάρους και ρομαντικά ηλιοβασιλέματα, όταν κάπου στο πίσω μέρους του μυαλού μου υπάρχει ένα μεγα-μπυρικό μνημείο, με το ποτό να τρέχει ασταμάτητα και το Heavy Metal να σκίζει την ατμόσφαιρα. Ε, δε θέλει και πολύ. Ξέρετε τώρα κατά πού πέφτει το αγαπημένο μου μέρος για άραγμα.

O Σάββας δεν παίζει videogames από τότε που θυμάται τον εαυτό του. Δεν ξέρει πως είναι από κοντά ένα NES πόσο μάλλον ένα SNES. Παρόλα αυτά καταφέρνει και ανέχεται τον εαυτό του ως gamer και που και που, μεταξύ Heavy Metal και Χέβι Μέταλ, παίζει και κανένα παιχνίδι. Επίσης είναι ερωτευμένος με τη Liara T’soni και θα ήθελε κάποια στιγμή να μετακομίσει σε μία καλύβα κοντά στη Firelink Shrine, ένα τσιγάρο δρόμο από τις Κατακόμβες αν και δεν καπνίζει.

Σχετικά άρθρα βάσει tags

The G.A.A.S. Effect
Τα Παιχνίδια ως Υπηρεσία.
History of Consoles - SEGA Master System
To πρώτο, μεγάλο βήμα της SEGA στο console gaming.
Σκέψεις
Πολιτιστική κρίση, ο αργός θάνατος της ποιότητας ή τι κοινό έχει ο Tom Clancy με το Survivor.
History of Consoles - Nintendo Entertainment System
Η ιστορία της πρώτης οικιακής κονσόλας της Nintendo.
The Legend of Hyrule (Μέρος Τέταρτο)
Τα γεγονότα μετά την αναχώρησή του Ήρωα του Χρόνου από τον κόσμο του μέλλοντος.
History of Consoles - Atari 2600
Μια ματιά στα... γενοφάσκια του console gaming.
The Legend of Hyrule (Μέρος Τρίτο)
Το μονοπάτι της νίκης του Ήρωα του Χρόνου και η επιστροφή στο παρόν.
The Legend of Hyrule (Μέρος Δεύτερο)
Το μονοπάτι της ήττας του Ήρωα του Χρόνου.
Mass Effect Universe (final part)
«I don’t need an army, I have a Krogan!»

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:

Πρέπει να συνδεθείς για να σχολιάσεις

Άτομα σε αυτή τη συζήτηση

  • Ωραιότατο ανάγνωσμα πρόσφερες πάλι Σάββα... Θα αναφέρω 2-3 άλλα ταξίδια που έκανα μέσω της ενασχόλησής μου με τα videogames: Τις απέραντες εκτάσεις του Red Dead Redempion καβάλα στο άλογο, τον ωκεανό του Wind Waker, το νησί του Myst και τον κόσμο του Riven...

  • Θα συμφωνήσω! Ένιωσα λες κι ήμουν σε ένα φανταστικό διηπειρωτικό express και απλά είχα αφεθεί και ταξίδευα, ταξίδευα.....
    Θα μπορούσα να πω κι εγώ πολλά.....Ρομαντικό ηλιοβασίλεμα στο Anor Londo, υποβρύχιες ανησυχίες στη Rapture κι αμέτρητα άλλα ταξίδια.
    Θα σταθώ σε κάτι που με έπιασε απροετοίμαστο....
    Αγναντεύοντας εν πλω στο Dreadful Wale, το μακρυνό λιμάνι της Karnaca, η όλη τοπολογία, η φωτοχυσία και η όλη εικόνα μου αναβίωσε και μου θύμισε έντονα τη Θεσσαλονίκη, που πάντα αγαπούσα ακόμα και μικρός χωρίς καν νε έχω πάει. Τα κατάφερα βέβαια φοιτητής όπου πέρασα 7 απο τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου.
    Γλυκιά μελαγχολία με έπιασε και ήταν ακόμα ένας λόγος να αγαπήσω ακόμα περισσότερο το πεντακάθαρο διαμάντι που λέγεται Dishonored 2....

  • Από τα πιό πρόσφατα καταλύματα που μου έρχεται στο μυαλό, είναι η σπηλιά (save point) στην οποία ανάβει την πρώτη της φλόγαν η Lara στο πρόσφατο reboot του Tomb Raider. Περισσότερο από σπηλιά, ήταν ένα απλό σκέπαστρο από πέτρα, το οποίο προσέφερε προστασία από την καταιγίδα που μαινόταν έξω, μόλις στο ένα μέτρο από την ζεστή φωτιά. Και εκεί, ανάμεσα σε φωτιά και νερό, ζέστη και κρύο, ένιωθες ασφάλεια, αλλά όχι για πολύ, μιας και ο κίνδυνος ήταν μόλις ένα μέτρο παραδίπλα.
    Επίσης δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω το Vale of tears του Alice: Madness Returns, που ήταν διαστροφικά όμορφο. Κρυβόταν τόση παράνοια πίσω από τόση ομορφιά... Όπως επίσης και το επίπεδο με τα τραπουλόχαρτα στον αέρα, όπου είναι από τα πιό υψοφοβικά περιβάλλοντα που έχω παίξει.
    Επίσης μου έχει μείνει αξέχαστη η πόλη του I am alive, η οποία ήταν τόσο γκρίζα που σε έπιανε αμέσως η καρδιά σου. Από τα πιό αφιλόξενα μέρη.
    Είναι κι άλλα πολλά, τόσο πολλά που δυσκολεύομαι να θυμηθώ κιόλας. Είναι το σπίτι μιας μάγισσας που συναντώ στο Witcher 3, όπου το περιβάλλον γύρω από το σπίτι της είναι πανέμορφο και μαγευτικά ήρεμο, είναι το σπίτι του ανθρωποφάγου στο πρώτο Witcher όπου μου σηκωνόταν η τρίχα, είναι οι πλανήτες του Mario Galaxy που θα θελα να επισκεφτώ σαν άλλος "Μικρός Πρίγκηπας". Είναι πολλά. Εν τέλει αυτά μας μένουν από τα video games. Τα ταξίδια...
    ΥΓ: Μην πούμε πάλι τα γνωστά τετριμμένα Σάββα για το κείμενο σου και γενικότερα για τον τρόπο γραφής σου. Απλά όταν αποφασίσεις να γράψεις κάποιο πόνημα, ενημέρωσέ μας, γιατί δεν θα ήθελα με τίποτα να το χάσω. :):):)
    ΥΓ2: Συμφωνώ υπερθετικώς για τον κόσμο του Condemned και την City 17.

    Τελευταία τροποποίηση σχολίου στις Περίπου πριν από 5 μήνες από kostasfil
  • και έγω εχω φανταστεί πολλές φορές κάποιο μέρος, σε καποιο παιχνίδι, να γίνω μονιμος κάτοικος. τα τρομακτικά δε τα μπορώ, με δυσκολεύουν στον ύπνο. Τα μετα-αποκαλυψιακά με ξεβολεύουν αλλά θα ήθελα να το κανω το πείραμα, η bethesda, ενώ μου παρείχε τα μέσα και τα υλικά σε πλήρη αφθονία για να οικοδομήσω, μου τα θαλάσσωσε, ξέχασε τα θεμέλια. Προτιμώ ένα μέρος που να έχει θέα τη θάλασσα και η Καρνάκα υπο το νέο καθεστώς φαίνεται να είναι το ιδανικό μέρος, η βίλα του δούκα ας πούμε. Και στο Dunwall σε ενα διαμέρισμα διπλα σε κάποια pub, τη βρίσκω άνετα! καφεδάκι στο λιμάνι το πρωί, και ούζο-μεζέ το μεσημέρι... πολύ ωραίο άρθρο Σάββα! ωραία πράματα!

  • Εγώ μόνο στα Ancient Lands του Shadow of the Colossus θέλω να μείν... εεεε να πάω..! Ίσως και λίγο στην Raccoon City και στο Shadow Moses..! Δεν θα έλεγα όχι επίσης και μια βόλτα στις απεραντοσύνες του Skyrim και στις εσχατιές του πλανήτη Zebes

    Τελευταία τροποποίηση σχολίου στις Περίπου πριν από 5 μήνες από Mournblade
  • Απολαυστικό κείμενο.

    Αξέχαστο πράγματι το γαλλικό γωνιακό καφέ με τις ριγέ (κάθετες ρίγες που αδυνατίζουν, που λέει και ο Οβελίξ) τέντες του Broken Sword. Πρέπει να ήταν και τεχνικό επίτευγμα για την εποχή, τουλάχιστον εγώ νόμιζω πρώτη φορά είδα in-game τόσο πολλά και ζωντανά χρώματα και τόσο μικρά που σχεδόν δε φαίνοταν pixels.

    Ένα ποτήρι γάλα..εχμ...ουίσκι στο μοναδικό σαλούν του Armadillo και έτοιμος για περιπέτεια. Η μόνιμη εγκεφαλική βλάβη που μου έχουν αφήσει τα Λούκυ Λουκ σε τρυφερή ηλικία είχαν καταστήσει την περιπλάνηση στον κόσμο του Red Dead Redemption μέσο και σκοπό μαζί, αξέχαστη η στιγμή που είχα πετύχει για πρώτη φορά ένα κοπάδι από άγρια άλογα να καλπάζει.

    (Εύφημος μνεία στις Νήσους Skellige όπου ήταν η δεύτερη φορά που απολάμβανα απλά να περιπλανιέμαι χωρίς να έχω μαρκάρει κάποιο quest στο χάρτη.)

    Στο υπέροχο σύμπαν του Mass Effect θα μετακόμιζα όπου έκρινε η καλή μου Miranda Lawson ότι ήταν το κατάλληλο περιβάλλον για να μεγαλώσουμε τα πανέμορφα παιδιά μας.

    Αλλά θα την παρατούσα και την Miranda και όλα τα υπόλοιπα χωρίς δεύτερη σκέψη, αν μου δινόταν η ευκαιρία να γίνω τυφλός παρατηρητής για λογαριασμό του σερίφη Fester Shinetop στην κορυφή του βουνού του Mêlée Island™ ή ένας άνδρας χαμηλού ηθικού αναστήματος με επιχειρηματικές φιλοδοξίες!

    Τελευταία τροποποίηση σχολίου στις Περίπου πριν από 5 μήνες από Men of Low Moral Fiber
  • Σάββα δεν έχω λόγια μας ταξίδεψες τόσο απλά. Νιώθω τυχερός που έχω ζήσει τα παιχνίδια από την αρχή τότε που δεν έβλεπες γραφικά αλλα κουκίδες. Τι να πρωτοθυμηθώ αν ξεκινήσω να γράφω θα τελειώσω αύριο το πρωί....:)

  • Δεν άντεξα είπα και εγώ να γράψω κάτι τι θα γράψω ένα 0,0001 τις % από αυτά που θα ήθελα πραγματικά να γράψω. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούνα να καταλάβουν τι βρίσκουμε στα παιχνίδια που παίζουμε σε υπολογιστές και κονσόλες έχω την γυναίκα μου να μου λέει διάφορα ενώ την ίδια στιγμή παίζει τα παιχνιδάκια στο fb αυτή που πριν μερικά χρόνια είχε λιώσει το GTA στο PS2 και το Kingdom Hearts.
    Εμένα η ιστορία που ξεκινάει από το 1987 με τα video games αν και πολύ μικρός πχ δεν θα ξεχάσω τον ήχο από το F1 Race στο GameBoy όταν είχες τέρμα τα γκάζια η το άγχος στο δύσκολο Jurassic Park. Δεν θα ξεχάσω το φοβερό και τρομερό Lion King στο Mega Drive η το Robocop VS Terminator τι παιχνιδάρα για την εποχή. Επίσης δεν θα ξεχάσω το φοβερό και τρομερό Zelda Ocarina of Time (άνετα έμενα στο Kakariko Village) η το Golden Eye, Τurok στο Ν64 θεέ μου τι εποχές. Ακόμα δεν θα ξεχάσω όταν είδα πρώτη φορά το Resident Evil 1 στο PlayStation έρωτας με την πρώτη ματιά η τις ατελείωτες ώρες στο FF7 που για να φτιάξω το χρυσό τσκοκόμπο έφτυσα αίμα βλέπεις εκείνες τις εποχές δεν είχες το internet να σου δίνει την λύση. Τι να πρωτοθυμηθώ βρε παιδιά το φοβερό Gabriel Knight στο PC? Δεν θα γράψω για άλλα γιατί θα γράφω μέχρι αύριο. Απλά η μαγεία που βρίσκει ο κάθε ένας στα video games γενικά είναι κάτι που πολλοί δεν θα καταλάβουν ποτέ...

  • Πολλά ωραία μέρη να επισκεφτείς,ένα όμως για να μείνω.Όποιο region θέλετε από Pokemon.Ούτε προβλήματα ούτε τίποτα,απλά παίρνεις ένα ζωάκι,κάνεις βόλτες και συναντάς κι άλλα ζωάκια δίνοντας μάχες.Ούτε αρρώστια,ούτε θάνατος,ούτε κίνδυνος,τίποτα.
    Εύγε Σαββούλη.

  • Μετά από αυτό μου δημιουργήθηκε μια ακατάσχετη επιθυμία να βγω έξω από την πόρτα του Χομπιτόσπιτου στο Μπαγκ Εντ, να κάτσω στα σκαλάκια και παρέα με τον Μπίλμπο και τον Γκάνταλφ να καπνίζουμε τις πίπες μας αερολογώντας για φανταστικές ιστορίες με Δράκους και Νάνους... :(

  • Πόσο αντιφατικό είναι όμως το συγκεκριμένο άρθρο στή σύγχρονη εποχή του gaming..Αγχωτικά speedruns για να τα ξαναπαίξουμε σε διαφορετκή δυσκολία και με διαφορετικό τρόπο χωρίς να κάνουμε παύσεις για να απολαμβάνουμε αυτό που δείχνει η οθόνη μας, ψυχαναγκαστικό-μαζοχιστικό trophy/achievement hunting, new+ games όπου παίζουμε το ίδιο παιχνίδι και παίρνουμε διαφορετικές εικονικές «αποφάσεις» για να έχουμε την ψευδαίσθηση του ελέγχου, ενώ κάλλιστα θα μπορούσαν οι επιπλεον εργατοώρες να επεκτείνουν ένα μοναδικό core σενάριο και στόρυ, customization της εμφάνισης των χαρακτήρων στην αρχή του παιχνιδιού που σχεδόν ποτέ δεν έχει αντικτυπο στο υπόλοιπο παιχνίδι και καθιστούν τον χαρακτήρα μας ακόμα πιο πολυ generic και πολλα άλλα..

    Και το θέμα είναι οτι πολλά έχουν περάσει ως δεδομένα που πρέπει να ενσωματώσει το κάθε σύγχρονο game. Πχ θυμάμαι τον Σάββα να λέει σε κάποιο παιδί στο webcast οτι το πρώτο playthrough στο Dishonored 2 να το βγάλει όπως θέλει, και οτι στο δεύτερο μπορεί να έχει stealth προσεγγίση , και στα επόμενα άλλη. Έχει καθιερωθεί δηλαδή οτι ένα game πλέον για να το ευχαριστηθείς πρέπει να το ξαναπαίξεις μερικές φορές ακομα. Και εγω ρωτώ. Όταν δείτε μία πολυ ωραία ταινία, μόλις τελείώσει τη βάζετε μονοκοπανιά να τη ξαναδείτε? Όταν τελειώσετε ένα ωραίο βιβλίο, το διαβάζετε απο την αρχή την επόμενη ημέρα?

    Αυτό που θέλω να θίξω με όλα τα παραπάνω είναι οτι η νοοτροπία των συγχρονων games δε σε αφήνει να ταξιδεψεις και να χαθείς στην ατμόσφαιρα του παιχνιδιού, δε σου επιτρέπει να απολαύσεις το "παραμύθι", με τις επιταγές της. Δε σου δίνει το αίσθημα της ολοκλήρωσης [closure] όταν βλέπεις τους τίτλους τέλους, γιατί σου επιβάλλει να πατήσεις start και να το παίξεις από την αρχή. Φυσικά δεν αναφέρομαι σε αθλητικά ή racing games, αλλά θυμάμαι ότι όταν μετά απο 100 σχεδόν ώρες έβλεπα το “the end” σe κάθε κεφάλαιο της σειράς final fantasy στο ps one, ένιωθα μία απέραντη ευχαρίστηση-συγκίνηση-ανακούφιση οτι αυτό το ταξίδι έφτασε στο τέλος του. Και φυσικά θα ήταν δικιά μου επιλογή και μόνο, αν και πότε θα χαθώ στη μαγεία αυτου του ταξιδιού και πάλι.

    Συγγνώμη για το μεγάλο και ίσως off topic κείμενο .

    Τελευταία τροποποίηση σχολίου στις Περίπου πριν από 5 μήνες από Sleeper Stone
  • Sleeper Stone

    Συμφωνώ με το γενικότερο πνεύμα του ποστ σου. Ωστόσο θεωρώ πως ανέκαθεν υπήρχαν παιχνίδια που σήκωναν πολλαπλά playthrough. Αυτό δεν το θεωρώ κακό, τουναντίον. Αν το Dishonored 2 (δεν το έχω παίξει) είναι σε θέση να προσφέρει μια διαφορετική εμπειρία σε κάθε playthrough, δηλαδή επιτρέπει στον παίκτη να το εξερευνήσει υπό διαφορετικό πρίσμα κάθε φορά, μόνο κέρδος αποφέρει αυτό, θαρρώ. Και φυσικά τα σωστά RPGs, ανέκαθεν το ζητούν το δεύτερο playthrough, σου επιτρέπουν να βιώσεις την ίδια εμπειρία με άλλο τρόπο.

    Τώρα οκ, αν κάποιος κάνει ψυχαναγκασμό και παίζει παιχνίδια λες και κάνει καμιά υποχρέωση, τότε είτε κάπου έχασε την μπάλα είτε το game κάνει κάτι πολύ λάθος.

  • Sleeper Stone

    Είναι στον άνθρωπο πιστεύω φίλε μου. Όταν έχει κάποιος gaming παιδεία δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Όταν όμως είναι ψυχαναγκασμός μόνο και μόνο για τα trophies τότε όλοι ξέρουμε τι γίνεται. Γενικά είναι καλό ένα παιχνίδι να έχει καλό και υγειές replayability.
    Πάνω κάτω έτσι είμαι κι εγώ, στη συντριπτική πλειοψηφία βιώνω μία φορά την εμπειρία του παιχνιδιού και προχωρώ παρακάτω. Είναι κάποια όμως που απο μόνα τους σε καλούν συνεχώς σαν άλλες Σειρήνες. Resident Evil 2, Resident Evil 4, Dark Souls, Bloodborne, Mass Effect, Dishonored 2 και πολλά άλλα. Ή να μην ξεχάσω και τα στυλ DmC, Ninja Gaiden, Bayonetta που μέσω των πολλαπλών playthrough σε μεγαλύτερες δυσκολίες ξεδιπλώνουν τις αρετές στους μηχανισμούς του συστήματος μάχης που απλά επιδερμικά κάποιος βιώνει με ένα απλό πέρασμα στο normal.
    Παν μέτρον άριστον δηλαδή!!:)

  • Πολύ ωραίο κείμενο Σάββα, μου έφερες όμορφες αναμνήσεις στο νου.

    Τα δικά μου ψηφιακά (ή και όχι) ταξίδια, έχουν διάφορους σταθμούς. Rapture και Columbia δεν μπορώ να περιγράψω τι νιώθω. Μάλλον προτιμώ την Rapture, δηλαδή στις δόξες της θα πήγαινα εκεί δίχως αμφισβήτηση έχοντας πλήρη επίγνωση του τι θα επακολουθήσει. Αλλά αυτό που έπαθα με την Columbia δεν περιγράφεται. Είναι η πρώτη φορά που ήθελα να με αφήσει το παιχνίδι ελεύθερο. Υπήρχαν στιγμές που δεν με ένοιαζε να προχωρήσω, έκοβα βόλτες πέρα δώθε. Το μόνο παιχνίδι που τραβούσα screenshots σαν να είχα πάει ταξίδι. Κατά μία έννοια είχα πάει δηλαδή. Δέος απλά. Τα κτίρια, τα χρώματα, τα μαγαζιά, η υπέροχη θέα...

    Ένας άλλος σταθμός είναι το Skyrim. Μοναδικές στιγμές, σαν εξερευνητής ένιωθα, κάθε γωνιά, κάθε βουνοκορφή και κάθε λαγούμι που έβρισκα, με έκανε να νιώθω οικεία. Αλλά σαν το Morrowind δεν έχει (γραφικός). Ναι παρωχημένα γραφικά, ναι λιγότερες λεπτομέρειες αλλά έχει το αγαπημένο μου soundtrack και είναι το μόνο παιχνίδι που ένιωθα stranger in a strange land. Τα πάντα ήταν κάτι καινούριο. Η μοναδική περίπτωση που έχω χαθεί τόσο σε έναν άλλο κόσμο. Ας βρισκόμουν μια-δυο μέρες εκεί πέρα περιπλανώμενος, παρατηρώντας τον έναστρο ουρανό, ακούγοντας παράλληλα την μουσική ενω πλησιάζω σε μια νέα παράξενη πόλη και ύστερα δεν θα ζητούσα τίποτα άλλο.

    Για Mass Effect δεν μιλάω, θα μας πάρει το ξημέρωμα.

  • I'll leave this here...
    http://i.imgur.com/l7ESZHp.jpg

  • Υπέροχο κείμενο που καταφέρνει να πάρει από το χέρι τον αναγνώστη και να τον ταξιδέψει σε μέρη μαγικά (καλά εντάξει μερικά όχι και τόσο).
    Θα μου άρεσε ένα ταξιδάκι στον Άρη αλλά φοβάμαι μην πέσω την περίοδο που κυκλοφορούν προς αναπαραγωγή τα δαιμόνια του Doom και φύγω από εκεί εντελώς γα*.
    Από την άλλη, έξοχα μέρη για διακοπές η Athkatla και το Baldur’s Gate και οι κάθε λογής κάτοικοι που θα πετύχεις. Αρκεί να μη βρεθεί στο διάβα σου κάποιο Lich…
    Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, που να τρέχω στο Faerûn καλύτερα εδώ στην ησυχία του Hyrule. Πάω για ψάρεμα στη Lake Hylia να χαλαρώσω λίγο ;)


    *γαζωμένος

  • Παρασκευή πρωί και αναρωτιέμαι θέλω πραγματικά να είμαι στο εργαστήριο να ψήνω μασέλες και να χτίζω πορσελάνες Brad Pitt ή καλύτερα να πίνω καφεδάκι στην φεουδαρχική ιαπωνία του NiOh με την διπλή κατάνα σε εγρήγορση?χμμ
    Πέρα τη πλάκα,πρέπει να χει υπάρξει περίοδος,εκει στα φοιτητικα χρόνια,που όντως πίστευα ότι βρίσκομαι στη γραφική Cheltenham και προπονώ τους τοπικούς ερασιτέχνες ξυλοκόπους με σκοπό να ζήσουμε το όνειρο της Premier League.

  • To εχω ξαναγραψει αλλα δεν θα κουραζομαι να το γραφω:τον Σαββα κ τα ματια μας..
    Ειναι οτι πολυτιμο για τον χωρο των gaming sites..
    Ειναι μεγαλη υποθεση για το gameover το να εχει τον Σαββα στις ταξεις του.
    Μας προσφερει φοβερα αναγνωστικα ταξιδια...

  • Ωραίος φιλέ Σάββα...!

  • Εγώ βασικά θέλω να διαβάσω ιδέες (συγκεκριμένα, όχι η Hyrule, θέλω να διαβάσω "το δεντρόσπιτο του Link" εγώ δεν το έχω πολύ με τα Zelda για αυτό δεν το έβαλα, δε θα γίνω fake know-it-all τώρα) για μέρη που σας έκαναν κλικ και είδατε τον εαυτό σας κάπου εκεί. Και το αντίθετο.
    Δηλαδή, αυτό που διάβασα για Karnaca και Dunwall. Καλή η βίλα του Κόμη, το παλάτι, αλλά ρε παιδί μου, το υπόλοιπο είναι ο ορισμός της αποπνικτικότητας. Σα διαμερίσματα που τα σχεδίασε το Kafka είναι τα σπίτια. Εφιάλτης κανονικός.

  • gfreeman

    υπό τη νέα κυβέρνηση, της μιας της Μοναδικής και Αληθηνής Αυτοκράτειρας Emily Caldwin, θα καθαρήσει το μέρος Σάββα, θα ανασάνει ο κόσμος και θα γίνει παράδεισος –τουριστικό θέρετρο! για αυτό πρόλαβα και έπιασα το γκράν παλάς του Δούκα, πρώτος! ;)

  • gfreeman

    Eκπληκτικής σύλληψης και διάνοιας σχόλιο αγαπητέ μου Ανδρέα!
    Υποκλίνομαι απλά.

  • gfreeman

    Επίτιδες τα λέω Νίκο μου να πιάσω πελάτες για το καλοκαίρι! θα τους νοικιάζω δωμάτια! ε, δε θα βγάλει κανα dlc? όλο και κάποιος θα έρθει!! θα έρχεσαι και εσυ με το κότερο, το dreadful wale, και θα κάνουμε βόλτες και θαλάσσιο σκι! και θα πίνουμε κοκτέιλς! και το χειμώνα Dunwall και ουισκάκι παλαιωμένο 24άρι απο τα καλύτερα αποστακτήρια!

  • Πόσες φορές ,μα πόσες, μέσα στο άγχος μου , στις μινι-κρίσεις πανικού ή σε στιγμές αϋπνίας έχω προσπαθήσει να συγκεντρωθώ και να φανταστώ ότι βρίσκομαι σε κάποιο φανταστικό μέρος...Άπειρες.
    "Βαθιά αναπνοή...Ηρέμησε...Αυτή τη στιγμή νιώθεις ένα κρύο, βουνίσιο αεράκι να σε αγγίζει καθώς απολαμβάνεις την χιονισμένη θέα α από το μπαλκόνι της σουϊτας σου στο Skyhold...Βαθιά αναπνοή.Όλα θα πάνε καλα."
    :)

    Τελευταία τροποποίηση σχολίου στις Περίπου πριν από 5 μήνες από DFMelancholine
  • DFMelancholine

    Είδες Δάφνη, ακόμα και θεραπευτική και αγχολυτική ιδιότητα έχει η λατρεμένη μας ασχολία!

  • Πολύ καλή η ιδέα για το κείμενο Σάββα. Στους περισσότερους έχουν περάσει τέτοιες σκέψεις.
    Πολύ λιτά θα αναφέρω:
    - Παίζοντας το Dishonored, πάντα λάτρευα την περιπλάνηση στην φοβερά σχεδιασμένη πρωτεύουσα. Ένα σπιτάκι εκεί σε κανά 3ο όροφο μια χαρά θα ήταν.
    - Στο Mass Εffect πάντα μου άρεσε η καμπίνα του Shepard. Η σκέψη πως έχεις ένα δωμάτιο και ολόγυρά του την απεραντοσύνη του διαστήματος ήταν πολύ γοητευτική
    Φυσικά για να περιγράψουμε όλα τα συναισθήματα από περιπλανήσεις σε Fallout, Gothic, Skyrim κτλ θα ήθελε μέρες...

  • Εγώ μια βόλτα πάντως θα πέρναγα από το dragon roost island απο το windwaker εκεί που παίζει αυτή η χαρούμενη μουσικούλα και πάνω πάνω στο ηφαίστειο έχει σφηνώσει ο κόκκινος δράκος και μια ακόμα βόλτα στο σύμπαν του halo μέσα στις υπερκατασκευές των forerunners Που σε πιάνει δέος, ιδιαίτερα όπως είναι δοσμένες στο halo 4 που μπαίνεις μέσα και δεν ακούγετε τίποτα........ πάρα μόνο αυτά τα μικρά ρομποτάκια (δεν θυμάμαι πως λέγονται) πετάνε από πάνω σου όλη την ώρα και τα κοιτάς σαν χαζός και λές τι να είναι αυτά τώρα.

  • Άλλα μέρη που θα ήθελε κανείς να ζει ή και να μην ζει (αποκλείοντας μέρη που συνδέονται με τις αντίστοιχες συντρόφους γιατί οι δεύτερες έχουν την μαγική ικανότητα να αλλοιώνουν τις προτιμήσεις μας στα πρώτα;)):

    - Στην Κόλαση του Kadingir Sanctum στο Doom 2016. Δεν ακούγεται σαν ωραίος τόπος διαμονής:o
    - Στον υδάτινο κόσμο του Abzu, να ανακαλύπτεις συνεχώς καινούργια ψάρια και θαλάσσια φυτά.
    - Στο μηχανικό κόσμο του Machinarium, αφού έχεις καταναλώσει γαλόνια πετρελαίου και να δοκιμάζεις για πρώτη φορά εμπλουτισμένο.
    - Στο χωριό Kuldahar του Icewind Dale 1 :D.

    Τελευταία τροποποίηση σχολίου στις Περίπου πριν από 5 μήνες από mifune
  • mifune

    στο kuldahar οι τοπικές μπάντες παίζουν και ωραίες μουσικές, για να αποκοιμιέσαι κάτω απο το μεγάλο δέντρο (απο άνοιξη και μετά γιατί το κρατάει εκεί το κρύο)..

  • mifune

    Με μπόλικο ale από το Root Cellar Tavern μπορούν να παίξουν για μερικές ώρες και στον χειμώνα

  • εγω παντως θελω να πιω ale στο Scumm bar του Monkey Island :)

  • Pain_of_Salvation

    Είσαι πραγματικά hardcore πότης. Αυτό εκεί το Grog μόνο πειρατές μπορούν να το κατεβάσουν.

    Τελευταία τροποποίηση σχολίου στις Περίπου πριν από 5 μήνες από mifune
  • Pain_of_Salvation

    το grog ειναι καλυτερο πιο δυνατο!! :P

  • Pain_of_Salvation

    To γράσο για άξονες, το οξύ μπαταρίας και οι νότες από κόκκινη μπογιά Νο. 2 που περιέχει είναι που το κάνουν να ξεχωρίζει, που του δίνουν αυτή τη βελούδινη υφή αλλά και συνάμα και την πιπεράτη και πικάντικη επίγευση, μμμ, delish.

    Τελευταία τροποποίηση σχολίου στις Περίπου πριν από 5 μήνες από Men of Low Moral Fiber
  • Pain_of_Salvation

    ...και ψώρα!

  • Νομίζω οτι η πρωτη φορά που ένιωσα πάρα πολύ έντονα τέτοιο συναίσθημα ήταν το Kokiri Forest από όπου ξεκινάς στο The Legend of Zelda Ocarina of time. Πραγματικά τοτε ήθελα να ζήσω εκεί!
    Απο εκει και έπειτα υπάρχουν και ενα σωρό αλλα μέρη που με επηρέασαν. Το νησί απο όπου ξεκινάς στο The Legend of Zelda Wind Waker.
    Στο World of Warcraft με πόσες τοποθεσίες εχω δεθεί και εγω δεν ξέρω...
    Θυμαμαι οτι ειχα παθει ενα μικρο σοκ οταν ειχα βρεθει εντελος ξαφνικα στην Darnassus.
    Δεν ήμουνα Night Elf, ήμουνα human paladin και είχα βρεθεί εκει με ενα portal που μας είχε κάνει ένας mage. Όταν την αντίκρισα πραγματικά μπήκα σε σκέψεις για ποιο λογο να ειναι τόσο ξενέρωτα τα μέρη που ζούμε εμείς ; (αν και εδώ που ζω εγώ δεν θα έπρεπε να παραπονιέμαι και τόσο :P )
    Η Undercity το Brill και γενικά ολο το Tirisfal Glades νιωθω οτι πραγματικά έζησα εκει. Νιώθω έντονη σύνδεση με τα μέρη των Forsaken συνδεδεμένα με συγκεκριμένα συναισθήματα και αναμνήσεις.(και το Sadshadow είναι το όνομα που είχα/εχω σαν ένας από τους Forsakens)
    Τελος πάντων μπορώ να μιλάω για πολύ ώρα για μέρη που εχω ζήσει σε video games. Μονο το wow να πιάσω φτάνει να μιλάμε για ώρες.
    Ακόμα και οι πόλης στα Heroes of the Might and Magic που παρόλο που ηταν απλα εικόνες, εξαπταν την φαντασία μου.
    https://www.youtube.com/watch?v=WaG9K6Agx-0
    https://www.youtube.com/watch?v=wLY-5S-6xuY

    Τελευταία τροποποίηση σχολίου στις Περίπου πριν από 5 μήνες από Sadshadow
  • Sadshadow

    Μες το μυαλο μου εισαι και εγω οταν πρωτοξεκινησα WoW και επαιξα undead πηγα τυχαια στην undercity και ειχα μεινει με το στομα ανοιχτο και γενικα ολη η περιοχη των Tirisfal Glades με ειχε εντυπωσιάσει και με τρομαζε ταυτοχρονα . Επισης η γαληνια ησυχια της Mulgore με την τεραστια κοιλαδα με τα λιβαδια και την μεγαλη λιμνη με ειχε κανει να μεινω για πολυ παραπανω και να κοβω βολτες θαυμαζοντας το τοπιο . Για να μην μιλησω για το χιονισμενο τοπιο της Dun Morogh με τις παγωμενες λιμνες και τα χαμηλοταβανα πετρινα σπιτια τον dwarfs . Πραγματικα ωραιες εικονες χαραγμενες στο μυαλο .
    https://www.youtube.com/watch?v=MR9RiS880So
    https://www.youtube.com/watch?v=YfMn7UfZzGc&list=PLdSUTU0oamrzflitm5wLvphEMVbsZwt7L&index=8

    Τελευταία τροποποίηση σχολίου στις Περίπου πριν από 5 μήνες από PanosVeto
  • Ας το πάω και αντίθετα τώρα. Έχω παίξει αρκετά horror games. Άλλα μου έβγαλαν την ψυχή, άλλα τα αντιμετώπισα πιο ψύχραιμα. Ωστόσο υπάρχει ένα παιχνίδι, το οποίο είναι borderline horror, το οποίο με έκανε να νιώθω πως πραγματικά παίζω έναν ακατανόητο εφιάλτη. Ο λόγος για το The Void. Πάρα πολύ ζόρικο παιχνίδι και μάλλον ότι πιο αλλόκοτο έχω παίξει. Ένιωθα μια διαρκή ανατριχίλα, ενώ πρακτικά το παιχνίδι δεν σε απειλεί. Όχι άμεσα τουλάχιστον. Δεν ξέρω, μπορώ να το χαρακτηρίσω ως "υποσυνείδητος τρόμος". Κάθε περιοχή είχε μια απόκοσμη ομορφιά και ενώ θαύμαζα τις παράξενες ατραξιόν αυτού του κόσμου, παράλληλα ένιωθα πως έπρεπε να φύγω. Πλέον, η επικρατούσα αίσθηση που έχω από το παιχνίδι είναι αντίστοιχη απο έναν εφιάλτη που σου ριζώνει στο μυαλό για πολύ καιρό αφότου τον είδες.

    Τελευταία τροποποίηση σχολίου στις Περίπου πριν από 5 μήνες από martian
  • Μόλις τελείωσα και το δεύτερο βαρελάκι Sangreal του 1269. Βασιλάκη, πετάξου μέχρι το κελάρι να φέρεις κι άλλο. Κι αυτή η Triss... μπεκροκανάτα μου βγήκε. Αμάν κοπέλα μου, ολημερίς στο ανάκλινδρο. Σήκω και κάνε καμιά δουλειά. Άντε και το βράδυ μας έχει καλεσμένους η Δουκέσσα. Όλα εγώ θα τα κάνω πια; Απ' το πρωί έχω τρέξει στα αμπέλια, έχω πάει στην τράπεζα (πέντε ώρες στην ουρά εκεί πέρα για ένα πρωτόκολλο), πέρασα απ' τον blacksmith που μου λέει ότι τα enriched dimeritium ingots που του έφερα δεν είναι αρκετά... Πφφ, θα φύγω για κάνα μήνα στα Skellige να καθαρίσει το μυαλό μου. :p
    Στο λίγο πιο σοβαρό: Ένας ελκυστικός κόσμος είναι μέρος του προσωπικού μου "παράγοντα Χ", που καθορίζει το πόσο τελικά θα με συναρπάσει ένα παιχνίδι και το πόσο θα με κάνει να νιώσω ότι βιώνω την εμπειρία, και όχι ότι απλώς παίζω. Απ' την άλλη, ένας μη ελκυστικός κόσμος μπορεί να με κάνει να μην ασχοληθώ καθόλου με ένα παιχνίδι, ακόμη κι αν στους υπόλοιπους τομείς είναι πολύ καλό.

    Τελευταία τροποποίηση σχολίου στις Περίπου πριν από 5 μήνες από imortalicus
  • Ντροπή Σάββα καθώς ξέχασες να αναφέρεις ένα από τα ομορφότερα σημεία που έχουμε δει ποτέ σε game.Την κόλαση των Diablo!

  • TKLLLUIGI

    Στο Diablo 3 εχω λατρεψει το Tristram

  • Πάντα πίστευα ότι το κάθε παιχνίδι είναι μια μικρή πύλη απόδρασης από αυτόν τον κόσμο και ταυτόχρονα ένα εισητήριο για έναν άλλο, πολύ ή λίγο διαφορετικό. Ένα... E-ticket ( για τους φίλους του Monkey Island), ας πούμε. Πάντα εκλάμβανα το κάθε παιχνίδι ως ευκαιρία για να ξεφύγω. Δύσκολο όμως να ξεχωρίσω κάποια, λίγα όπως και να το κάνουμε, από τα εκατοντάδες εισητήρια που απέκτησα τόσα χρόνια. Αυτά που έρχονται πρώτα στο στόμα είναι πιθανώς και τα σημαντικότερα, οπότε έχουμε:

    Το Scabb Island γενικότερα και η καλύβα του Captain Dredd ειδικότερα στο Monkey Island 2. Να χαζεύω την ομιχλώδη νύχτα της Καραϊβικής, νοτισμένη με τους ήχους του βουντού, αλλά και του αέναου τραγουδιού των πειρατών στην παραλία. 97 bottles of beer on the wall, 97 bottles of beer...




    To σύμπαν του Elite II γενικότερα. Εκεί δεν με κέρδισε κάποιος συγκεκριμένος πλανήτης ή διαστημικός σταθμός συγκεκριμένα (δύσκολο με εκείνα τα γραφικά), αλλά η απόλυτη ελευθερία με την οποία ταξίδευα σε ολόκληρο τον γαλαξία κι έκανα ό,τι ήθελα. Επικυρηγμένος, πλούσιος, άφαντος, ξεχασμένος. Όλα, ανάλογα με τη διάθεση.


    Στον ουρανοξύστη του Mike στο Body Blows. Χωρίς κανέναν ιδιαίτερο λόγο.



    Στον κόσμο της Arkania στο παιχνίδι Realms of Arkania: The Blade of Destiny. Το είχα παίξει τόσες φορές, που είχα μάθει κάθε ένα από τα 50+ χωριά απ' έξω. Δε χρειαζόμουν χάρτη. Συγκεκριμένα στο ψαροχώρι του μοναδικού νησιού έξω από τον κόλπο. Λεγόταν Brendil.


    Στην νυχτερινή Μαδρίτη του Shadow Fighter (Amiga) και συγκεκριμένα στο τρένο του Salvator



    Στη Νέα Γη του Reunion. Αμέτρητες φορές την έφτιαξα και την ξανάφτιαξα. Αποικία από το μηδέν, στο maximum



    Στον Arrakis (Dune ΙΙ), να πατάω Harkonnens στον αιώνα τον άπαντα








    Παρέα με τον First Samurai κι όπου αυτός ταξίδευε

    Στο κάστρο της μάγισσας στο Aufwiedersehen Monty (MSX)



    Στην τέταρτη πιστα του Agony (Amiga) σ ένα μέρος τόσο ψηλό που φαίνεται η καμπυλότητα του όποιου πλανήτη ανήκει.

    Στην πέμπτη πίστα του Motorhead , να πίνω μπύρες με τον Lemmy στη μάντρα με τα σίδερα.

    Στην Boletaria, μπας και μάθω τι έγινε εκει

    Σταματάω...

    Τελευταία τροποποίηση σχολίου στις Περίπου πριν από 5 μήνες από Kabamaru.Igano
νομίζω είναι εξαιρετικό για κάποιον που έχει ΟΝΕ αλλά δεν είχε 360. Για όσου όμως πέρασαν από την μί...
Xbox Game Pass σε K2
Και γω περιμένω τώρα τελευταία λόγο έλειψης χρόνου..Αλλά η υπομόνη σου ώρες ώρες είναι αξιοθαύμαστη....
16,89 Ε έχει ,και το παιχνίδι μαμάει..Τιμήστε το και δεν θα χάσετε..
Πεστα Χρυσοστομε..( ρομαντικος γαρ..)
Xbox Game Pass σε K2
Με τόση hardcor-ήλα που πουλάνε οι son-ακηδες περιμένα να πάει άπατο
I’m Captain Basch fon Rosenburg of Dalmasca! Don’t Listen to Ondore’s Lies!
Basch Lives!

Είχα γ...
LOL! Κι άλλο Spiderman Origins? Το επόμενο πότε θα βγει? Τον Οκτώμβριο?
...
Τεταρτη θεση για τον Κρασουλη παρ'ολο που ειχε 2 μερες στην αγορα. Αυτα ειναι!
Εντάξει μωρέ τώρα Day One πάει και αυτό, όπως όλα τα Uncharted άλλωστε από εποχής PS3
Όντως Γιώργο. Ειδικά αυτό το σεντούκι που εάν το ανοίξεις χάνεις το Zodiac Spear 60 ώρες μετά ήταν π...