Πολιτιστική κρίση, ο αργός θάνατος της ποιότητας ή τι κοινό έχει ο Tom Clancy με το Survivor.

Αποφεύγω να ψάχνω σε βάθος τις πωλήσεις των video games για δύο λόγους. Ο ένας, είναι ότι δεν θέλω να ξέρω, γενικά, και σε μεγάλο βαθμό τι γίνεται πίσω από την “κουρτίνα του θεάτρου” γιατί μου χαλάει τη μαγεία. Kαι το gaming είναι κάτι που θέλω να κρατήσω όσο πιο αγνό μπορώ στα μάτια μου. "Εθελοτυφλείς", θα μου πει κάποιος, και θα έχει και δίκιο. Ο δεύτερος λόγος, που έχει να κάνει και με το παρόν κείμενο, είναι ότι πολλές φορές στεναχωριέμαι ή απογοητεύομαι. Μάλλον και τα δύο. Στις gaming πωλήσεις που δημοσιεύσαμε πρόσφατα, βλέπουμε ότι μέχρι στιγμής για το 2017, τις δύο πρώτες θέσεις κατέχουν τα Tom Clancy’s Ghost Recon: Wildlands, και For Honor. Η ποιότητα και των δύο αυτών τίτλων έχει αναλυθεί στα αντίστοιχα reviews, με τα αποτελέσματα να είναι τουλάχιστον απογοητευτικά.

Στην τρίτη θέση της σχετικής λίστας έρχεται το Breath of the Wild, και εκεί ίσως θα μπορούσαμε να αναθαρρήσουμε λίγο, σκεπτόμενοι μάλιστα ότι αν κυκλοφορούσε στις ίδιες πλατφόρμες με τα άλλα δύο, ίσως και να τα είχε προσπεράσει. Αρκεί όμως αυτό; Όχι, δεν αρκεί είναι η απάντηση. Γιατί ακόμα κι αν αυτή τη στιγμή χωράνε σε μια δεκάδα πωλήσεων ποιοτικοί τίτλοι όπως το Resident Evil 7 ή το Horizon Zero Dawn, δεν φαίνεται να περισσεύει κενή θέση για παιχνίδια όπως το Dishonored 2 ή το Deus Ex: Mankind Divided. Αν ένα παιχνίδι πρέπει να αγγίξει τα επίπεδα αρτιότητας του Breath of the Wild για να καταφέρει να κοντράρει τους mainstream τίτλους, μάλλον την έχουμε χάσει τη μάχη με την ποιότητα. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι εύλογο και έρχεται αβίαστα: Τι ζητάει ο κόσμος από τα παιχνίδια που επιλέγει;

DLC

 

Είμαστε ό,τι παίζουμε

Και κάπου εδώ, μπαίνει στην εξίσωση η πολιτιστική κρίση. Η αποστροφή της πλειοψηφίας για οτιδήποτε ποιοτικό. Και δεν έχει να κάνει με το gaming μόνο. Είναι ένα γενικό φαινόμενο που επηρεάζει όλες τις πτυχές του “entertainment” και στα απόνερά του συμπαρασέρνει και το gaming. Μπροστάρης σε αυτή την κατάσταση δεν θα μπορούσε να είναι άλλος, πέραν του (ακόμα) δημοφιλέστερου και πιο επιδραστικού μέσου, δηλαδή της τηλεόρασης. Σε μια παγκόσμια κατάσταση, λοιπόν, που οι Kardashians φτάνουν αισίως στην 13η σεζόν τους, δεν προκαλεί εντύπωση η εθνική παραφροσύνη της Ελλάδος με το Survivor. Για να κάνουμε και τη σύνδεση με το gaming λοιπόν, το πρόβλημα εντοπίζεται στο ότι τα πάντα θυσιάζονται στο βωμό της χαλάρωσης. Η ποιότητα και το βάθος, βλέπετε, έχουν απαιτήσεις. Θέλει προσπάθεια, θέλει σκέψη. Η ποιότητα λειτουργεί αμφίδρομα, και για να πάρεις, πρέπει πρώτα να δώσεις. Η κοινωνία μας, λοιπόν, είναι αλλεργική σε αυτά τα πράγματα.

Δεν έχω απαίτηση από έναν άνθρωπο που δουλεύει 12 ώρες, όταν γυρίζει σπίτι του εξαντλημένος, να κάτσει να δει Bergman με το φαΐ του, αλλά αυτή η δικαιολογία της χαλάρωσης κάπου μας τελείωσε. Και πόσω μάλλον στο gaming, που εκ των πραγμάτων πρέπει να έχεις ελεύθερο χρόνο και χαλαρότητα για να ασχοληθείς. Η μάχη έχει χαθεί προ πολλού, μαζί με τον αυτοσεβασμό του καθενός. Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι ότι κάποιος βλέπει Survivor, το πρόβλημα είναι ότι όταν το κάνει, δεν τον ενοχλεί. Ότι δεν προσβάλλεται. Ότι δεν νιώθει πως υποτιμά τον ίδιο του τον εαυτό. Ότι δεν διεκδικεί κάτι καλύτερο για αυτόν. Ότι ο μέσος gamer, δεν αντιλαμβάνεται πως ό,τι παίζει, και με όποια μορφή τέχνης ασχολείται, αυτή τροφοδοτεί το μυαλό και την προσωπικότητά του.

 map

Αφεντικό, πόσες ώρες να βάλω;

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που λειτουργεί το σώμα μας ανάλογα με την ποιότητα τροφής που καταναλώνουμε, αντιστοίχως αποδίδει το μυαλό μας και διαμορφώνεται η προσωπικότητά μας, σε σχέση με τα ερεθίσματα που εμείς τους δίνουμε. Η πλειοψηφία των gamers δεν διεκδικεί το καλύτερο περιεχόμενο για τον εαυτό της και για τον χρόνο που ξοδεύει. Ο χρόνος του καθενός είναι από τα πιο πολύτιμα πράγματα που έχει, κι όσο μεγαλώνουμε, αυτό γίνεται όλο και πιο εμφανές. Μάλιστα, βασικό κριτήριο στις gaming επιλογές μας δείχνει να είναι ξεκάθαρα η διάρκεια. Καθώς δεν είναι δύσκολο να συμπεράνει κανείς πως για τον μέσο gamer σημασία δεν έχει το περιεχόμενο και οι εμπειρίες που θα αποκομίσει από ένα παιχνίδι, αλλά το πόση ώρα θα κρατά τα χέρια του απασχολημένα. Τα 10 ή τα 20 Ευρώ φαντάζουν πολλά λεφτά για έναν ποιοτικό τίτλο που θα κάνει τον παίκτη να προβληματιστεί, αλλά τα 70 Ευρώ για να ανοίγει αμέτρητα σεντούκια ή να κάνει τον ψηφιακό κουρίερ, φαντάζουν ως το απόλυτο deal.

Καταλήγοντας, λοιπόν, σκοπός αυτού του κειμένου δεν είναι να προσβάλει κανένα για τις επιλογές του. Σίγουρα πολλοί θα ενοχληθούν, καθώς όλοι μας θέλουμε να κάνουμε ό,τι απολαμβάνουμε χωρίς να μας λένε ότι αυτό που κάνουμε είναι “κακό” ή “χαζό” ή οτιδήποτε άλλο. Όλοι μας άλλωστε επιζητούμε κάτι “χαζό” κάποιες στιγμές. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν η εξαίρεση ή η μία στιγμή χαλάρωσης αρχίζει να γίνεται νόρμα, στη συνέχεια επισκιάζει το ποιοτικό και σταδιακά το εξαφανίζει. Σκοπός του είναι να προβληματιστούμε και να αρχίσουμε να διεκδικούμε καλύτερα πράγματα για τον εαυτό μας. Να γαλουχηθούμε στην ποιότητα έτσι ώστε να ενοχλούμαστε όταν κάτι υποτιμά τη νοημοσύνη μας και δεν σέβεται το χρόνο μας, αλλά και εμάς τους ίδιους.

Κάποια στιγμή στο μέλλον το μνήμα του Λάμπρου θα γράφει: Καλό παλικάρι αλλά χαράμισε τη ζωή του. Και θα είναι, εν μέρει, αλήθεια. Όποιο χρόνο βρίσκει, τον αξιοποιεί με videogames, comics, μουσική, ταινίες, σειρές, βιβλία καθώς και την ευρύτερη ποπ κουλτούρα, χωρίς ποτέ όμως, να νιώθει ότι τον χαράμισε. Αντιθέτως, θεωρεί τα χόμπι την πεμπτουσία της ζωής και τους ανθρώπους χωρίς αυτά, αφόρητα βαρετούς. Με λίγα λόγια, ένας αμετανόητος και περήφανος χομπίστας που σκοπεύει να συνεχίσει έτσι την ζωή του για όσο τον βγάλει. Όταν έχεις διανύσει όλη την διαδρομή Αtari - PS4, μάλλον κάτι ενδιαφέρον έχεις βρει εκεί.

Σχετικά άρθρα βάσει tags

The G.A.A.S. Effect
Τα Παιχνίδια ως Υπηρεσία.
History of Consoles - SEGA Master System
To πρώτο, μεγάλο βήμα της SEGA στο console gaming.
History of Consoles - Nintendo Entertainment System
Η ιστορία της πρώτης οικιακής κονσόλας της Nintendo.
The Legend of Hyrule (Μέρος Τέταρτο)
Τα γεγονότα μετά την αναχώρησή του Ήρωα του Χρόνου από τον κόσμο του μέλλοντος.
History of Consoles - Atari 2600
Μια ματιά στα... γενοφάσκια του console gaming.
The Legend of Hyrule (Μέρος Τρίτο)
Το μονοπάτι της νίκης του Ήρωα του Χρόνου και η επιστροφή στο παρόν.
The Legend of Hyrule (Μέρος Δεύτερο)
Το μονοπάτι της ήττας του Ήρωα του Χρόνου.
Mass Effect Universe (final part)
«I don’t need an army, I have a Krogan!»
Αγαπημένα Coin-Op Beat 'em Ups
Το ξύλο βγήκε απ’ τα Arcades

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:

Πρέπει να συνδεθείς για να σχολιάσεις

Άτομα σε αυτή τη συζήτηση

  • Λάμπρο μου, το κείμενο σου εκτός ότι θα αποτελέσει αφορμή να ανοίξει ο Ασκός του Αιόλου, ταυτόχρονα αποτελεί ότι καλύτερο έχω διαβάσει απο σένα.
    Ένα ειλικρινές και με όλη τη σημασία του, μπράβο.
    Oι ανησυχίες μου στον παρόν θέμα είναι πάρα πολλές αλλά ταυτόχρονα αρκετά σκόρπιες και ασύνδετες. Σε καμία περίπτωση δεν θα μπορέσω να τις παραθέσω τόσο άψογα όσο εσύ Λάμπρο.
    Το έχουμε συζητήσει πολλάκις όμως όλους αυτούς τους μήνες. Δυστυχώς θεωρώ τον πόλεμο χαμένο αλλά με τη δυνατότητα νίκης σε μικρές αλλά συνάμα σημαντικές μάχες.
    Δεν είναι θέμα ελιτισμού, δεν είναι θέμα εγώ είμαι καλύτερος, πιο ποιοτικός, πιο hardcore gamer απο τον άλλο. Είναι θέμα gaming Παιδείας. Τι υπάρχει τέτοιο πράγμα θα μου πείτε? Βεβαίως. Και είναι κάτι που αποκτάται εμπειρικά. Μα πως να εκτιμήσεις τα καλά παιχνίδια εάν δεν έχεις παίξει με τον ένα ή άλλο τρόπο παιχνίδια σταθμούς στην ιστορία της βιομηχανίας. Ο gamer που τον νοιάζει, νιώθει μέσα του το σαράκι της περιέργειας. Επιζητά τα καλά παιχνίδια. Θέλει να αποκτήσει τις γνώσεις τους. Είναι δυνατόν να εκτιμήσεις το Metroid Prime εάν δεν έχεις παίξεις Castlevania Symphony of the Night?
    Σημαντικό ρόλο στην όλη κατάσταση παίζει και η αριθμολαγνεία των specs. Μαε έβαλαν όλους στην παγίδα των frames και των καθόλα ακαταλαβίστικων τεχνικών όρων ώστε να απομακρύνουν απο αυτό που έχει σημασία. Το σωστό, διασκεδαστικό και ποιοτικό gameplay που όλη η ωμή δύναμη του κόσμου δεν θα μπορέσει να επιτύχει εάν απο πίσω δεν υπάρχει σκέψη, μεράκι και ικανότητα.
    Μπορεί να ακούστεί σκληρό αυτό που θα πω αλλά το ποιοτικό επίπεδο απαιτήσεων των gamers έχει πέσει στα τάρταρα. Κι αυτό γιατί δε θέλει να βιώσει εμπειρίες αλλά να σκοτώσει χρόνο. Και δε θα είχα κανένα πρόβλημα να συνυπάρχουν. Όταν όμως το ''ρηχό'' είναι ένας αδηφάγος κανίβαλος που καταβροχθίζει τα πάντα δε γίνεται να μην αντιδράσεις.
    Το πως βέβαια απο τις χρυσές εποχές των 16bit έως και το λυκόφως των 360, ps3 με τον καθημερινό ζήλο για δημιουργία, πρωτοπορία και εξέλιξη έχουμε φτάσει στα παιχνίδα που απλά ρουφάνε χρόνο κάνοντας τα ίδια και τα ίδια, που είναι φτιαγμένα στην εντέλεια να απομυζούν χρήματα στον αιώνα τον άπαντα, που καθιστούν τον καθένα ζομπι με κάθετι που έλαμπε παλαιώτερα (gameplay, level design, story, διάλογοι, μηχανισμοί, art design) να είναι απλά καρικατούρες, είναι απορίας άξιο.
    Το μόνο σίγουρο είναι ότι πέρνουμε ότι μας αξίζει γιατί εμείς τα στηρίζουμε.
    Και δε θέλω να πάω καν στον απόλυτο οχετό που λέγεται mobile ''gaming''..................

    Τελευταία τροποποίηση σχολίου στις Περίπου πριν από 2 μήνες από Stormbringer
  • Stormbringer

    Είδες τι ωραία που τις παρέθεσες τελικά;

  • Stormbringer

    Παιδείας γενικότερα όχι μόνο στο gaming. Να υπάρχει κριτική σκέψη. Η εμπειρία μετράει αλλά δε νομίζω ότι χρειάζεται κάποιος να έχει ασχοληθεί με το SotN για να εκτιμήσει το Metroid Prime στο παράδειγμά σου. Η δουλειά και η ψυχή που καταθέτουν οι devs (ή όχι) φαίνονται θέλω να πιστεύω ξεκάθαρα, άλλο εάν δεν αναγνωρίζονται λόγω φτωχού marketing σε κάποιες περιπτώσεις.
    Την εποχή των 16 bits υπήρχαν ένα σωρό μάπες αλλά τότε οι gamers απλά ψάχνονταν περισσότερο απ' ότι σήμερα που περιμένουν με ανοιχτό το στόμα τι θα τους ταϊσει το marketing.
    Και στο gaming πάλι καλά να λέμε υπάρχει μια λογική που κάποιοι τίτλοι χαμηλής ποιότητας έχουν τεράστια επιτυχία. Σε άλλους τομείς της ζωής όπως η τηλεόραση και η πολιτική η κατάσταση είναι για γέλια και για κλάματα κι όχι μόνο στην Ελλάδα, με εξαίρεση ίσως τις σκανδιναβικές χώρες που έχουν επενδύσει τεράστια ποσά στην παιδεία.

  • Ανοίγετε τεράστια συζήτηση και δεν ξέρω που θα καταλήξει.

    Η ποιότητα και η διασκέδαση δεν πάνε πάντα μαζί ξέρετε.Έχω πιάσει τον εαυτό μου να διασκεδάζει και να απολαμβάνει παιχνίδια που έχουν πάρει μέτριες κριτικές (το πρόσφατο Mad Max μου έρχεται πρώτο στο μυαλό) και να αγνοώ άλλα που έχουν πάρει διθύραμβους. Γιατί; Γιατί απλά δεν με τραβάνε ως παιχνίδια. Δεν θα κάτσω π.χ. να ασχοληθώ μ'ένα παιχνίδι baseball επειδή πήρε 9 στα 10 σ'ένα review αν δεν με τραβάει το άθλημα εξαρχής! Αυτό είναι καθαρός ψυχαναγκασμός κατ'εμέ και όχι καθαρή επιθυμία να παίξεις κάτι.

    Τώρα, γιατί ο κόσμος ψάχνει τα εύκολα, τα μέτρια παιχνίδια, ακόμα και αυτά που αποκαλούμε "σαβούρες"; Μήπως γιατί...πάντα αυτό έκανε κι εμείς οι "ποιοτικοί" δεν το βλέπαμε; Ο καθένας παίζει παιχνίδια για διαφορετικούς λόγους: Άλλος για να διασκεδάσει, να χαλαρώσει και να περάσει καλά.Άλλος για την ιστορία και το lore. 'Αλλος γιατί τον τράβηξαν τα γραφικά. Και άλλος για να αποδείξει ότι είναι hardcore (στους άλλους πρωτίστως και μετά στον εαυτό του) και ότι έχει skills, παιχνιδο-ώρες και τεράστιο gamescore.

    Θεωρώ ότι αυτός που περνάει καλά μ'ένα παιχνίδι, δεν σπαταλάει τον χρόνο του. Δεν συμφωνείτε με το γεγονός ότι κάποιος διασκεδάζει και "σκοτώνει" τον χρόνο του με το Ghost Recon Wildlands? Πολύ ωραία. Παίξτε κάτι άλλο ή προτείνετέ του κάτι άλλο.Μην προσπαθήσετε να τον πείσετε ότι αυτό που παίζει είναι "μάπα". Τζάμπα σπαταλάτε τον χρόνο σας. Κάτι του άρεσε και "κόλλησε" μ'αυτό, αλλιώς δεν θα ασχολούταν μ'αυτό.

    Θεωρώ ότι ο παραλληλισμός του Survivor με το "ρηχό" gaming υπάρχει μέχρι ενός σημείου, αλλά δεν σημαίνει απαραίτητα ότι τα κοινά είναι ίδια.Αυτός που βλέπει Survivor δεν είναι απαραίτητα και gamer, συχνά ούτε καν casual gamer. Επίσης το ένα είναι δωρεάν, το άλλο είναι απαιτητικό και σε χρόνο και σε χρήμα όπως και τα περισσότερα χόμπυ που θα ασχοληθείς σοβαρά μαζί τους.Εν τέλει, αυτός που θέλει να ψάξει το κάτι παραπάνω απ'τα τετριμμένα θα το κάνει, είτε με δική μας παρότρυνση είτε όχι.

    Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτό που πουλάει, δύσκολα θα διακοπεί για χάρη και μόνον της ποιότητας. Είναι μια παράμετρος με την οποία πρέπει να μάθουμε να ζούμε.Από 'κει και πέρα, ας κάνει ο καθένας τις επιλογές με το πορτοφόλι του.

  • Jonny-S72

    Σαφώς και η ποιότητα δεν συμβαδίζει πάντα με την διασκέδαση, γι' αυτό και στην πλούσια ελληνική γλώσσα έχουμε την πολυτέλεια να ξεχωρίζουμε την διασκέδαση από την ψυχαγωγία. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν η πλάστιγγα γέρνει υπερβολικά προς την πλευρά της απλής διασκέδασης με αποτέλεσμα να μην αφήνει χώρο στα υπόλοιπα.
    Εννοείται ότι δεν θα παίξει κανείς μας παιχνίδια που δεν το αφορούν μόνο και μόνο επειδή είναι καλά παιχνίδια. Μιλάμε πάντα για τίτλους και κατηγορίες που μας αρέσουν.
    Δεν θα βάλω στο πιστόλι στο κρόταφο κανενός για το τι θα παίξει, προς Θεού. Πιστεύω όμως, ότι αν αφιερώσει χρόνο, σκέψη και φαιά ουσία σε πράγματα που έχουν περισσότερα πράγματα να του δώσουν πέρα από "φτηνή" διασκέδαση και σκότωμα χρόνου, θα αρχίσει σταδιακά να απολαμβάνει πολύ περισσότερο αυτό που κάνει. Αυτό λέω, ότι η ποιότητα θέλει εκπαίδευση και κάποιες φορές περισσότερη προσπάθεια από κάτι απλό, αλλά ανταποδίδει πολλά περισσότερα.
    Αντιστοίχως, κάποιος "εκπαιδεύεται" και στην σαβούρα. Και από ένα σημείο και μετά αποκτά ανοσία. Του φαίνεται φυσιολογικό να διασκεδάζει με κάτι τόσο φτηνό που αποσκοπεί αποκλειστικά και μόνο στα χαμηλότερα ένστικτά του για να τον "κολλήσει". Εκεί κολλάει και το Survivor. Δεν έχει να κάνει αν είναι gamer αυτός που το βλέπει. Είναι γενικό το παράδειγμα, αλλά πολύ ενδεικτικό θεωρώ.

  • Στα περισσότερα σχόλια μου στο gameover γκρινιάζω για τα προβλήματα της gaming βιομηχανίας για τα οποία ευθύνονται τόσο οι εταιρίες με τις πολιτικές τους όσο και οι gamers με την θετική ανταπόκριση/feedback. Ένας λόγος αυτής της κατάστασης πιστεύω είναι η νεαρή ηλικία των gamers ή το γεγονός οτι κάποιος γνώρισε το gaming όταν πια είχε γίνει mainstream και είχε καταρρεύσει το στερεότυπο του nerd σπασίκλα με τα γυαλιά που παίζει videogames στο υπόγειο και δεν έχει φίλους.

    Επομένως δεν ξέρω αν πρέπει να έχουμε απαίτηση απο την παραπάνω κατηγορία (η οποία πιθανώς είναι η πλειοψηφία της αγοράς), να έχει ασχοληθεί με διαμάντια του παρελθόντος 4 και 5 γενιές πίσω ή να γνωρίζει σταθμούς στην ιστορία του gaming, αφού γαλουχήθηκαν σε μία γενιά με διαφορετικά ερεθίσματα. Απλά αναρωτηθείτε όσοι ξεκίνησατε πχ το gaming σε μικρή ηλικία στη γενιά των 16 bit και παίξατε τις παιχνιδάρες του snes και megadrive, αν θα σας ενδιέφερε καθόλου να ασχοληθείτε με pong ή atari2600. Το ίδιο για όσους ωρίμασαν με τις γενιές των 32 bit και 128 bit. Αν για εμάς δηλαδή ήταν αδύνατο, φανταστείτε για τους νεαρούς gamers σήμερα.

    Εκεί που θέλω να καταλήξω και να θέσω έναν προβληματισμό είναι τι θα κάναμε άραγε όλοι εμείς, αν ξεκινούσαμε σήμερα τις πρώτες μας εμπειρίες στο gaming ? Πιθανώς ότι και η πλειοψηφία. Και όσους έθεταν τέτοιους προβληματισμούς (retro-λαγνείας κλπ) θα τους θεωρούσαμε γεροπαράξενους.

    Ρε μήπως είμαστε γεροπαράξενοι?

    https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/originals/b6/a8/ef/b6a8efda3d025afa49ae07b6ef5ff59a.jpg

  • Sleeper Stone

    Γιατι αναρωτιεσαι? Ειμαστε!! ;) :p

    Εγω γουσταρω πολυ να τους τρελαινω ολους στη δουλεια να με βλεπουν να εχω σβηστo το PS4 και διπλα του συνδεμενο το Ouya στην 40" Full HD και να λιωνω σε Mega Drive emulator (παντα με scanlines on;))!!!

    Με κοιτανε οπως οι γεροι του Muppet στην φωτο! Πωρωση!!! :p

  • Sleeper Stone

    Δεν νομίζω ότι έχει να κάνει με την ηλικία. Θεωρώ ότι πάντα υπήρχε αυτός ο διαχωρισμός, και σίγουρα πολύ πριν να υπάρξουν καν τα video games. Σαν να βλέπω μπροστά μου τώρα, μανούρα στην αρχαία αγορά ανάμεσα σε οπαδούς τους Αισχύλου, και οπαδούς του Σεφερλή της εποχής (δεν ξέρω ποιος ήταν, αλλά κάποιος θα 'ταν).

  • Sleeper Stone

    Ωραίο το άρθρο, αλλά ποιός Αισχύλος τώρα, ο πελάτης, ο αιώνιος δεύτερος; Που πάτε με 14 πρωτεία, έχετε ακόμα μέχρι να φτάσετε τα 18 της αρρώστιας της Σοφοκλάρας. Σας έχουμε και στα πρωτεία και σε θριάμβους και παντού. Και στη Σαλαμίνα το 480 π.Χ. που κερδίσατε με τα λεφτά του Περικλή, πάλι τρέχατε. Τραγικοί. :p

    Τελευταία τροποποίηση σχολίου στις Περίπου πριν από 2 μήνες από Men of Low Moral Fiber
  • Sleeper Stone

    Ξεχνάτε μου φαίνεται τα Εν Άστει Διονύσια του 368 που κρυβόσασταν στις τουαλέτες, κι ο Σοφοκλής έκανε τον νεκρό πίσω από κάτι κίονες. Δεν περίμενα κάτι περισσότερο από το σινάφι σας.

  • Sleeper Stone

    Epic γέλιο με τους Αρχαίους χουλιγκάνους. Υπάρχει κι ένας Ψηλός που στέλνει χαιρετισμούς στον Ευρυπίδη!

  • Sleeper Stone

    Δεν ξέρω γιατι αλλά διαβάζοντας τα παραπάνω σχόλια μου ήρθε αμέσως στο μυαλό το παρακάτω έπος:



    Συγγνώμη για το offside, ε offtopic ήθελα να πω.

  • Sleeper Stone

    Χαχαχα, κορυφαίο εννοείται. Το σφύριξε ο Κομφούκιος!

    Τελευταία τροποποίηση σχολίου στις Περίπου πριν από 2 μήνες από Men of Low Moral Fiber
  • Sleeper Stone

    επίτηδες τον έβαλαν.... για να κάνει το κινέζο!! χαχαχ :p

  • Πολύ δύσκολο το θέμα που πραγματεύεται το εν λόγω κείμενο. Και είναι τόσο δύσκολο και πολύπλευρο, που καθίσταται ατελέσφορη η πραγματεία του από μια και μόνο οπτική γωνία. Και ο λόγος είναι ότι μιλάμε για προσωπικές προτιμήσεις. Αντικειμενικότητα δεν υπάρχει, είναι μια πλάνη, μια επίφαση. Είναι ένα κατασκεύασμα της έλλογης σκέψης. Δεν σημαίνει ότι υπάρχει και στην πραγματικότητα. Στην πραγματική ζωή υπάρχει μόνο η υποκειμενικότητα, την οποία την ενσαρκώνει ο καθένας από εμάς με τις επιθυμίες του και τις ιδέες του.
    Οπότε αν και αντιλαμβάνομαι το γενικότερο πνεύμα του κειμένου μιας και οι υποκειμενικότητα η δική μου και του Λάμπρου, συμφωνούν, εν τούτοις διαφωνώ με το εν λόγω κείμενο γιατί εμάς των δυό οι υποκειμενικότητες (ή 10 ή 100 υποκειμενικότητες) δεν κάνουν μια αντικειμενικότητα.
    Οπότε όσο κι αν κουράζομαι στην σκέψη και μόνο ενός Wildlands, αυτό δεν σημαίνει ότι για κάποιον άλλο δεν είναι εξαιρειτκό. Και μπορεί αυτού του κάποιου άλλου να μην του αρέσει καθόλου το Breath of the wild ή το Mass Effect.
    Υποκειμενικά είναι όλα. Και εκεί στηρίζεται και όλη μας η πραγματικότητα. Στον καθένα αρέσουν διαφορετικά πράγματα και με τρόπο διαφορετικό εκλαμβάνει ο καθένας τον εξωτερικό κόσμο, τα εξωτερικά ερεθίσματα. Με τον δικό του τρόπο εκλαμβάνει ο καθένας το κάθε survivor, το κάθε wildlands. Eίναι μέρος της ψυχοσύνθεσης του ανθρώπου και του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι αντικειμενικά κάτι είναι ποιοτικώς κατώτερο. Κάποιος μπορεί να αρέσκεται να διαβάζει κλασσική λογοτεχνία και κάποιος άλλος να διαβάζει Αστερίξ. Πώς θα μετρήσουμε κάτι τέτοιο? Δεν μετρώνται όλα.
    Είναι μια πλάνη η αντικειμενικότητα.
    Εξαιρετικά γενναία επιλογή κειμένου πάντως, πρέπει να ομολογήσω.
    Με φιλική πάντα διάθεση.

  • kostasfil

    Υπάρχει η κοινή λογική όμως Κώστα μου. Δε μπορούμε να θυσιάσουμε την αναμφίβολη ποιότητα στο βωμό της υποκειμενικότητας και των προσωπικών γούστων. Αλλιώς όλα θα γίνουν έρμαιο του παραλόγου. Πολύ σωστά αναφέρεις την ψυχοσύνθεση. Πως να κρίνει κάποιος κάτι εάν δεν έχει τα σωστά ερεθίσματα να σχηματίσει άποψη? Αλλού φτάνει ο ένας κι αλλού ο άλλος όσο και να μην μας αρέσει.
    Υπάρχουν αναντίρρητες σταθερές. Φέρνεις σαν παράδειγμα το Breath of the Wild ή τα Mass Effect. Το να μην του αρέσει κάποιου είναι θεμιτό. Εξαρτάται απο τα ερεθίσματα του και τι έχει βιώσει σαν άνθρωπος και σαν gamer. Δεν έχουν όμως το ίδιο ειδικό βάρος με ένα ευκόλως προσβάσιμο social παιχνίδι. Άλλη φαιά ουσία ξοδεύτηκε για το ένα κι άλλη για το άλλο.
    Eίμαι της άποψης ότι όλα πρέπει να υπάρχουν σε όσο γίνεται απόλυτη ισορροπία. Προς θεού, θα ήταν τρελό να ζητάμε να εξαφανιστούν χαλαρές εμπειρίες όπως του Wildlands πχ. Εκεί βαδίζεις στα επικίνδυνα μονοπάτια του ελιτισμού.
    Το θέμα του κειμένου του Λάμπρου είναι ότι αυτή ισορροπία έχει γύρει συντριπτικά επικίνδυνα προς τη μία μεριά.Τόσο που εγώ εάν ήμουν game developer θα έλεγα δεν αξίζει τον κόπο βρε παιδί μου να χάσω τη ζωή μου και την οικογένεια μου ώστε να παραδώσω κάτι πραγματικά ποιοτικό και στο τέλος να πουλάει ελάχιστα ενώ οι υπόλοιποι θησαυρίζουν με ''εύκολα'' χρήματα. Γιατί εκεί πάει.

  • kostasfil

    @ Stormbringer
    Φίλε μου Νίκο (αν δεν κάνω λάθος το όνομα ε?), θα σταθώ στην πρώτη σου πρόταση που αναφέρεσαι στην κοινή λογική. Αυτό που έχω να πω λοιπόν σχετικά με τη κοινή λογική, είναι ότι δεν είναι καθόλου κοινή και αυτό είναι το πρόβλημα της κοινωνίας μας, αλλά αυτή είναι άλλου είδους συζήτηση για όχι αυτό τον χώρο.
    Αλλά και η ίδια η κοινή λογική ως όρος, είναι αόριστος. Ποιος μας λέγει το τι εμπίπτει στη κοινή λογική?
    Η πλειοψηφία μήπως? Γιατί αν ναι, τότε το 80% των τηλεθεατών που βλέπουν survivor, μάλλον ξέρουν καλύτερα από το υπόλοιπο 20% που δεν βλέπει. Αλλά δεν είναι έτσι τα πράγματα.
    Τότε μήπως το 20% που δεν βλέπει survivor, μήπως αυτό το 20% ορίζει την κοινή λογική? Ούτε αυτό θα μπορούσε να συμβαίνει θεωρώ…
    Έτσι καταλήγω σε αυτό που ανέφερα και στο πρώτο μου σχόλιο. Ότι δηλαδή είναι αδύνατον να προσεγγίσεις ένα θέμα σαν κι αυτό, ακριβώς γιατί έχει να κάνει με προσωπικές προτιμήσεις. Έχει να κάνει με υποκειμενικά πράγματα και εκεί κάθε προσπάθεια αναγωγής τους σε αντικειμενικά θεωρήματα, καταρρίπτεται. Είναι ατελέσφορη.
    Κλείνοντας, θεωρώ ότι αυτό που θεωρούμε ότι είναι κοινή λογική για μας, δεν θα πρέπει να το συγχέουμε με τις υποκειμενικές προτιμήσεις του καθενός κι αυτό γιατί εμείς δεν μπορούμε να ξέρουμε τι αρέσει στον άλλο ή αν αυτό που του αρέσει είναι καλό ή όχι. Αυτό το ξέρει καλύτερα από όλους ο άλλος. Οτιδήποτε διαφορετικό, αποτελεί προβολή των δικών μας προτιμήσεων ως γενικό κανόνα, αδιαφορώντας για τις προτιμήσεις των άλλων.
    Παράδειγμα: Όσο κι αν δεν μ’ αρέσει ο Καρράς, δεν σημαίνει ότι δεν αξίζει σαν αοιδός από την στιγμή που οι μισοί Έλληνες κόβουν φλέβα για Καρρά. Ο ισχυρισμός μου ότι δεν είναι ποιοτικός επειδή εμένα δεν μ’ αρέσουν τα λαικά τραγούδια, είναι προσωπικός και μόνο και δεν έχει ανταπόκριση στον έξω κόσμο. Αυτό για να κάνουμε μια διάκριση ανάμεσα στις υποκειμενικές προτιμήσεις και ιδέες μας και την δήθεν κοινή λογική.
    Τα όσα αναφέρω τα αναφέρω με καταρχήν αυτοκριτικό χαρακτήτα και ύστερα με διάθεση συζήτησης και όχι αντίδρασης.
    Είναι του γούστου μου τόσο το breath of the wild, το Nioh, τα Souls κλπ. και δεν είναι του γούστου μου τα call of duty (αν και έχω λιώσει στο modern warfare) τα battlefield κλπ. Όμως ακόμα κι αν δεν είναι του γούστου τα διάφορα wildlands, battlefield κλπ., εν τούτοις λατρεύω να λιώνω στο online deathmatch το gears of war.
    Και αναρωτιέμαι λοιπόν, σε τι διαφέρει το gears από το call of duty που τόσο έχω κράξει? Η μοναδική διαφορά μάλλον είναι η οπτική τρίτου προσώπου, γιατί κατά τα άλλα και τα δυο έχουν dlc με πίστες που πληρώνεις σε τακτά χρονικά διαστήματα, και τα δύο σου τρώνε πολύ χρόνο αποκλείοντας την δυνατότητα να παίξεις τα διαμάντια που κατά καιρούς βγαίνουν και τα δυο βγάζουν επί πληρωμή παλαιότερες πίστες κλπ.
    Οπότε εν ολίγοις κι εγώ ο ίδιος έχω ευχαριστηθεί και λιώσει ένα παιχνίδι ίδιου είδους με αυτό το είδος που λάτρευα να κράζω.
    Και πιστεύω και πολλοί άλλοι. ? ? ?

  • kostasfil

    Σίγουρα υπάρχει υποκειμενικότητα στα πάντα, αλλά υπάρχουν κάποιες σταθερές που είναι αντικειμενικές. Το ότι εμένα για παράδειγμα δεν με συγκινεί το Baldur's Gate επειδή δεν συμπαθώ τα RPG, δεν σημαίνει ότι δεν είναι παιχνίδι αριστούργημα. Όπως και τα παραδείγματα που αναφέρεις: Η κλασσική λογοτεχνία είναι προφανώς ποιοτική σαν λογοτεχνία, αλλά εξίσου ποιοτικότατο είναι και το Αστεριξ σαν κόμικ. Αντιστοίχως και το άλλο παράδειγμα. Άλλο πράγμα είναι ο Καρράς, άλλο η Πάολα. Δεν είναι μετρήσιμα μεγέθη, συμφωνώ, αλλά όπως και να το κάνουμε, υπάρχει μια διαβάθμιση. Στα πάντα. Απλά, σε κάθε μορφή τέχνης και σε κάθε κατηγορία πρέπει να υπάρχει χώρος για τα πάντα. Εμείς αυτό που βιώνουμε, είναι ότι το ποιοτικότερο (ας το πούμε έτσι, χάριν συνεννόησης) αρχίζει να φθίνει, να χάνεται, και εν τέλει, να παλεύει με νύχια και με δόντια για την επιβίωσή του.

  • Ειναι πολύ δύσκολο να πεις στην τεράστια πλοιοψηφία οτι αυτό που κάνεις/βλεπεις/διαβαζεις/παιζεις είναι μια μετριοτητα/σκουπιδι.
    Μονο αντιδράσεις θα εχεις ή στη καλυτερη θα σε αγνοήσουν.
    Γενικά, ειναι αδύνατον να πεις σε κάποιον που εχει παίξει 15000 ώρες Dota (κ ναι ξερω ορισμενους...) οτι υπάρχει κατι καλυτερο.

    Το οτι η πλοιοψηφία του κόσμου διαβαζει σκουπίδια εφημερίδες οπως η Sun και η espresso, βλέπει survivor και παίζει Fifa για εμένα δείχνει κάτι απλο: Αρτος και θεάματα.
    οι περισσότεροι ανθρωποι θελουν απλα να χαβαλεδιάσουν και να εχουν λίγη, πρόχειρη και γρήγορη "διασκέδαση", να ξεχαστούν απο την καθημερινότητά τους ή να σβήσουν εντελώς το μυαλό τους και να χαλαρώσουν.
    τετοια διασκέδαση, αυτο ακριβώς κάνει. αδειάζεις παντελώς το μυαλό σου απο κάθετι ουσιαστικό και απλά χαλαρώνεις κ δε σκεφτεσαι. εχει κ αυτο τις θεραπευτικές του ιδιότητες οταν γινεται με μετρο και ειναι απόλυτα θεμιτό. όλοι θέλουμε μια στο τόσο λίγο αμυαλη διασκέδαση για χαλάρωση. Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν αυτή ειναι κ η αποκλειστική σου διασκέδαση, εκεί πλέον χάνεται ο παράγωντας χαλάρωση και πλέον πας στο επίπεδο εθισμός ή και αποβλάκωση.

    το ότι "ανοίχθηκε" το gaming με τις κονσόλες στο ευρύ κοινό, σημαίνει πως οι περισσότεροι δημιουργοί θα κάνουν παιχνίδια που θα θέλουν να παίξουν οι περισσότεροι, όχι αυτοι που ψάχνουν το πιο βαθύ/πολύπλοκο/εξηζητημένο. λιγοι δημιουργούν πλέον με καλλιτεχνική διάθεση, τις περισσότερες φορές ο στόχος ειναι το χρήμα και το χρήμα ειναι στο Survivor.

    υγ: αλήθεια, γιατι βλέπετε Survivor? ιδεα δεν ειχα οτι εχει πεσει τετοιο κύμα στην Ελλαδα! τελευταία φορά που είδα κάτι εξίσου ανούσιο ηταν το Bar γιατι έπαιζε ενας γνωστός μου!

  • Sky333

    Φυσικά και παίζουμε Fifa. Tί θα παίζουμε? Syberia 3? :p:p:p:p
    :):):):):)

  • Sky333

    Ναι σε όλα, εκτός από το Fifa. Δεν παίζω προσωπικά, μόνο κανένα pro ή 2K αν έρθει κανένας φίλος σπίτι, αλλά και το Fifa το θεωρώ ποιοτικό τίτλο για το είδος του. Ποιοτικό είναι και κάτι τεχνικά, σε βάθος ή gameplay. Δεν σημαίνει ότι πρέπει να έχει οπωσδήποτε σενάριο που θα σε κάνει να αναθεωρήσεις την ζωή και το σύμπαν.

    Αλλά ναι: Άρτος και θεάματα.

  • Sky333

    κατσε για να εξηγησω καλύτερα. δε λέω το Fifa κακό παιχνίδι.
    ούτε το Survivor είναι κακό reality, υπάρχουν άπειρα πολυ πολυ πολυ χειροτερα (υποθετω, δε βλεπω) αλλιως δε θα ξεχωριζε τοσα χρόνια.
    Ούτε το Ghost Recon ειναι κακό για ένα ατελείωτο map cleaner που κανεις εθνικη εκαθαριση.
    ούτε η Dota ειναι κακό moba game, ο πατερας τους ειναι και εχει πολυ καλο gameplay.
    ΓΙΑ ΤΟ ΕΙΔΟΣ ΤΟΥΣ, το καθένα από αυτά ειναι πολυ καλό.

    εγω απλα θεωρώ πως ορισμένα είδη, απο τη φύση τους ειναι πιο "αμυαλα" και για χαβαλέ από τα άλλα. :D

  • Αποψη μου ειναι οτι ο καθενας πρεπει να παιζει οτι τον ευχαριστει!

    Καταλαβαινω απολυτα "τα της ποιοτητας" (τα εχω πει και εγω πιο παλια και εχω φτιαξει και την "ποιοτικη" λιστα μου ;)) αλλα στην τελικη ποτε δεν θα συμφωνησουμε ολοι για το τι ειναι ποιοτικο και τι οχι!

    Για εμενα (και πολλους αλλους) π.χ. ποιοτικα/διασκεδαστικα παιχνιδια ειναι τα Mighty No9, Kick off revival, Shadow of the beast, Gianna sisters twisted dreams, Guacamelee και πολλα ακομα indies, αλλα και τιτλοι που η πλειοψηφια του τυπου τα εθαψε οπως τα Driveclub, The Order 1886 και Knack, με τα οποια εγω διασκεδασα απιστευτα και ανετα τα ξαναπαιζω χωρις δευτερη σκεψη!

    Το οτι εμενα προσωπικα με αφηνουν παγερα αδιαφορο παιχνιδια του τυπου MMO αλλα και πολυ προβεβλημενα παιχνιδια οπως Dark Souls, ME, Call of Duty, Battlefield, δεν σημαινει οτι καποιοι αλλοι δεν τα θεωρουν τα αγαπημενα τους παιχνιδια!
    Το οτι δεν μου αρεσουν εμενα βεβαια εχει να κανει με το οτι για τα δικα μου γουστα δεν ειναι διασκεδαστικα, οχι με το αν ειναι ποιοτικα σε τεχνικο τομεα/σεναριο!

    Αυτο ομως που εμενα με προβληματιζει περισσοτερο και το θεωρω πιο σοβαρο ακομα και απο την ποιοτητα των παιχνιδιων (που παντοτε θα υπαρχει με καποιο τροπο) ειναι το οτι εχει εξαφανιστει ενας τεραστιος αριθμος 3d party studios, ειτε μεσω συγχωνευσεων/εξαγορων ειτε γιατι δεν αντεξαν το σημερινο κοστος των παιχνιδιων και εκλεισαν, με αποτελεσμα να κανουν πια απολυτο κουμαντο τα γνωστα μεγαθηρια (ΕΑ, Ubisoft, Acivision κτπλ), να εχουν εξαφανιστει πολλα αγαπημενα παιχνιδια και να ζουμε καθε χρονο τη "μερα της μαρμοτας" με τις annual συνεχειες των ιδιων και των ιδιων παιχνιδιων......:(

    Οσο συρικνωνεται ο χωρος των game studios τοσο θα παιζουμε τα ιδια και τα ιδια (εστω με παραλλαγες στο setting) και κατα την αποψη μου οι μονοι που μπορουν πια να σωσουν την κατασταση με τα ρισκα που παιρνουν ειναι οι Indie devs!

    Προσωπικα οσο κι αν σεβομαι ολους τους φανς των MGS, δεν μπορω να μην εκφρασω την απεραντη χαρα μου που ο Kojima αποφασισε να "αποδρασει" απο την φυλακη της Konami και την "σιδερομπαλα" του Snake και να γινει Indie dev, δειχνοντας μας επιτελους και κατι νεο μετα απο χρονια ατελειωτων sequels!

    Ααα και για να μην παρεξηγηθω.....δεν θεωρω τον εαυτο μου "ποιοτικο gamer" (απεχθανομαι τις ταμπελες).....με θεωρω "gamer", που παιζει οτι τον ευχαριστει (and I love retro!!!!;):))!!

    Τελευταία τροποποίηση σχολίου στις Περίπου πριν από 2 μήνες από Amiga500
  • Amiga500

    Εμ, αυτό είναι το πρώτο και βασικό δείγμα. Τα στούντιο που κλείνουν. Οι indie developers δεν έχουν ανάγκη, γιατί έχουν μικρό κόστος. Αυτοί που την πατάνε και θα την πατήσουν κι άλλο, είναι πάντα αυτοί στην μέση. Η Ubisoft δεν νομίζω να έχει πρόβλημα, όπως και η Drinkbox (μιας και μου θύμησες την παιχνιδάρα το guacamelee). Για την Arkane όμως, δεν θα έπαιρνα κι όρκο.

  • Amiga500

    Δυστυχως ακομα και για τους Indie devs (μικρες ομαδες) το κοστος ειναι υπερογκο σε περιπτωση που δεν εχουν καποιο ειδος εξωτερικης χρηματοδοτησης (π.χ. Kickstarter) ειδικα μαλιστα αν στοχευουν να κυκλοφορησουν το παιχνιδι τους σε αρκετες πλατφορμες!

    Παρακολουθω πανω απο ενα χρονο στο Twitch τον Dino Dini (Kick off 2 creator) να προγραμματιζει και να βελτιωνει το KOR, με τον οποιο εχουμε συζητησει μαζι πολλες φορες τα θεματα των indie devs και δυστυχως το περιβαλον ειναι ακομα πολυ εχθρικο για αυτους ειδικα απο τα μμε του χωρου!

    Τα μεσα πολυ ευκολα "συγχωρουν/παραβλεπουν/ξεχνουν" ενα λαθος η παραλειψη ενος μεγαλου studio, ενω εξαντλουν ολη τους την αυστηροτητα/σκληροτητα απεναντι στους indies, κυριως γιατι δεν εχουν να φοβηθουν κατι απο αυτους.

    Λυπαμαι που το λεω αλλα αν εχουμε φτασει σε αυτη την κατασταση, περα απο την ευθυνη των απλων gamers τεραστια ευθυνη εχουν και τα μμε (που ασχολουνται με το gaming) μιας και δεν εχουν δειξει την απαιτουμενη αντιδραση σε ολα αυτα τα φαινομενα γιγαντωσης καποιων εταιρειων μεσω των συγχωνευσεων μικροτερων studios, τις ατελειωτες επαναλαμβανομενες συνεχειες των ιδιων και ιδιων παιχνιδιων/ιδεων (π.χ CoD, Fifa, Pro, ME, MGS, GTA, RE κ.α.) δινοντας μαλιστα και αρκετα υψηλες βαθμολογιες σε παιχνιδια που δεν εχουν πια να προσφερουν τιποτα νεο στον χωρο, απλα και μονο για να μην απογοητευσουν τα εκατομμυρια των φανς αυτων των παιχνιδιων!

    Ολοι εχουν το μεριδιο ευθυνης τους και πιστευω οτι καλο ειναι να προλαβαινουμε καταστασεις παρα απλα να τις καταγραφουμε!


    **Υποψιν πως αναφερομαι γενικα στα μμε του χωρου (ξενα και Ελληνικα) και οχι συγκεκριμενα στο site στο κειμενο η σε εσενα Λαμπρο, το κειμενο σου ηταν απλα μια πολυ καλη αφορμη να εκφρασουμε τους προβληματισμους μας!;)

    Υ.Γ. Ποιος μπορει να ξεχασει το φιασκο του Gamespot? Η του Machinima? ;)

    Τελευταία τροποποίηση σχολίου στις Περίπου πριν από 2 μήνες από Amiga500
  • Εντάξει! Το λιγότερο επικό κείμενο με πολύ βαθυστόχαστο νόημα, που όμως λίγοι εκλεκτοί θα εκτιμήσουν.:(

    Υ.γ Άπειρα RESPECT τόσο στο παλικάρι που έγραψε το παρόν άρθρο, (Λάμπρος Δημακόπουλος) όσο και στους ίδιους τους χρήστες που συνεχίζουν ακατάπαυστα να ξεδιπλώνουν τις σκέψεις τους μέσα από μεγάλα σε έκταση κείμενα που όντως διαβάζοντας τα σε κάνουν να νιώθεις ότι ακόμα υπάρχει ελπίδα στην gaming βιομηχανία του σήμερα!!

  • Ωραίο κείμενο αλλά διαφωνώ με αρκετά.

    Καταρχήν είναι γνωστη η ένσταση μου με το review που έγινε για το Wildlands από το site. Τον εν λόγω τίτλο τον έχω στην κατοχή μου με αρκετές ώρες ενασχόλησης solo και όχι σε team και πιστεύω ότι το review παρόλο που είχε δίκιο στα τεχνικά στοιχεία στο υπόλοιπο ήταν άδικο και σε σημεία προκατειλημμένο.

    Το top 10 Μαρτίου οι 6 τίτλοι και βάλε είναι καλοί έως πολύ καλοί με εξαίρεση το For Honor. Τα αθλητικά και το CoD είναι πασπαρτού οπότε δεν τα λαμβάνω υπόψην χωρίς να σημαίνει ότι το NBA 2k17 δεν είναι καλός τίτλος για το είδος του πχ. Μέχρι και το Nier είναι στο top 10 οπότε δεν βλέπω στο που βασίζεται το όλο θέμα που έχει γραφτεί.

    Εν συνεχεία χρησιμοποιείς ως παράδειγμα 2 παιχνίδια το Deus Ex και το Dishonored 2 τα οποία πρώτον έχουν βγεί μήνες στην αγορά και δευτερον τα "θυσίασαν" οι ίδιοι οι publishers με την άθλια στρατηγική τους. Το ότι ένας τίτλος είναι καλός δεν σημαίνει ότι πλέον δεν παίζει κανέναν ρόλο το marketing, η ημερολογιακή τοποθέτηση του τίτλου, καθώς και η γενικότερη στρατηγική που ακολουθεί ο publisher.

    Τρίτον RPG's, γιατί εκεί ανήκουν σχεδόν όλοι οι τίτλοι που φέρνεις ως παράδειγματα ποιότητας, δεν παίζουν όλοι οι gamers και δεν είναι η πλειοψηφία. Σίγουρα πλέον λόγω των συστημάτων και του open world έχουν αρχίσει και τραβάνε και άλλο κοινό αλλά κατα βάση μεγαλύτερο κοινό θα έχει ενας mainstream τίτλος που απευθύνεται στην πλειοψηφία παρά ένα RPG όπως το Witcher 3 και το Breath of the Wild.

    Και βέβαια και το Breath of the Wild και το Horizon και πολλά άλλα όσο περνάει ο καιρός θα φύγουν από το Top 10 και είναι απολύτως φυσιολογικό. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο κόσμος προτιμάει σκουπίδια ή δεν ξέρω τι. Η πλειοψηφία από το κοινό στο οποίο απευθύνονται τα αγόρασαν, μπορεί και παραπάνω. Και σίγουρα αν τα είχαν θάψει με την στρατηγική τους οι εταιρείες ούτε αυτά θα πούλαγαν.


    Ο καθένας έχει δικαίωμα να παίξει ότι θέλει και η ποιότητα των τίτλων δεν καθορίζει το αν ένας τίτλος είναι διασκεδαστικός. Τα πάντα έχουν την θέση τους και το FarCry και το CoD και πολλά άλλα franchises που όλοι μας κάποτε αγαπάγαμε και μετά θάβαμε για τους γνωστούς λόγους.

    Η τηλεόραση για μένα αποτελεί άκυρο παράδειγμα. Εδώ και δεκαετίες τα προγράμματα της είναι σκουπίδια είτε λέγονται Survivor είτε δεν ξέρω τι. Δεν μπορεί να θεωρηθεί ως δείγμα τωρινής πολιτισμικής κρίσης κάτι το οποίο έχει πάψει να παράγει πολιτισμό εδώ και χρόνια. Μην ξεχνάμε ότι τα νούμερα που ακούγονται για όλα αυτά τα show ειδικά στην Ελλάδα ελέγχονται από τους ίδιους με ότι αυτό συνεπάγεται. Και οι καινούργιες γενιές που είναι το ψωμί και αλάτι των διαφημιστών περισσότερο περνάνε ώρα στο YouTube και στο Netflix και τα λοιπά συνδρομητικά παγκοσμίως παρά στην TV.

    Ένας τίτλος θα μπορούσε πιο σωστά να παρομοιαστεί με μια μουσική μπάντα και τους δίσκους της. Όταν βγαίνει και είναι καλός κάνει επιτυχία. Όταν βγάζεις τον ίδιο δίσκο όμως 4-5 φορές χωρίς καμία εξέλιξη τότε κουράζεις και στο τέλος σταματάνε να αγοράζουν τους δίσκους σου. Πάντα όμως υπάρχει και το νέο άιμα από οπαδούς οι οποίοι δεν είχαν ακούσει τα παλιότερα ή ξεκινάνε και ακούνε από τα τωρινά.

    Το ίδιο γίνεται και με τα games, παραδείγματα πχ το Assassins Creed ή το CoD. Σε όλους άρεσαν τα πρώτα, ήταν καλά παιχνίδια αλλά μετά το κούρασαν και αναγκαστικά έκοψαν το AC. Τώρα θα μου πείτε ναι αλλά το CoD βγαίνει ακόμα. Το CoD είναι σαν τους Bon Jovi :p :o :D

    Όπως καταλαβαίνεις δεν υπολογίζεις στην ανάλυση σου και το γεγονός ότι εισέρχονται καινούργια άτομα στο gaming διαφόρων ηλικιών επί μονίμου βάσεως και βέβαια το γεγονός ότι το ίδιο άτομο μπορεί να παίζει διαφορετικά είδη. Όπως λοιπόν κι εγώ είχα αγοράσει κάποτε CoD MW και μετά σταμάτησα να ασχολούμαι με την σειρά έτσι και κάποιος άλλος καινούργιος θα αγοράσει τουλάχιστον μια φορά να δεί τι γίνεται με τον τίτλο. Κι εγώ παίζω Battlefield αλλά έχω παίξει και Witcher και Deus Ex και Horizon.

    Όλα αυτά καθορίζουν το top 10 των πωλήσεων οπότε μια ανάλυση που βασίζεται σε αυτό για μένα είναι άκυρη. Οι παραγοντες είναι τόσοι πολλοί που δεν μπορείς να πατάς σε τόσο απλή βάση. Το gaming είναι όπως η μουσική και οι ταινίες. Μπορείς να κάνεις entertainment μπορείς να κάνεις τέχνη, μπορείς να κάνεις και τα δύο μαζί. Το ότι στο no 1 σήμερα στο billboard είναι ο Bruno Mars δεν σημαίνει ότι ο κόσμος ακούει μόνο Bruno Mars ή ότι δεν ακούει και κάτι άλλο. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Δεν είναι δυνατόν να κρίνουμε με βάση τις μεγαλύτερες πωλήσεις. Αυτό το κάνουν οι εταιρείες και βέβαια το ρίχνουν στο "κοινό" ειδικά όταν θέλουν να κόψουν κάποιον τίτλο. Όταν δεν θέλουν ακόμα και μέτριες έως χάλια πωλήσεις να κάνει ξαναβγάζουν, πολλά τέτοια παραδείγματα υπάρχουν.

    Τα υπόλοιπα για τιμές, dlc και διάρκεια τίτλου είναι γνωστές οι θέσεις μου και συμφωνώ με το κείμενο. Για μένα το βασικό είναι ο τίτλος να έχει τέλος και όση διάρκεια χρειάζεται για να αναπτυχθεί πλήρως το concept και το story του. Οτιδήποτε λιγότερο ή περισσότερο για μένα είναι λάθος και κουραστικό. Βέβαια η χρυσή τομή είναι δύσκολο να βρεθεί αλλά λίγο πάνω λίγο κάτω αρκετοί τίτλοι την πλησιάζουν αρκετά. Ειμαι υπέρ των DLC όταν αφορούν μεγάλα expansions όπως στο WItcher και όχι κοψίματα υλικού από το αρχικό game όπως στο Deus Ex.

    Το γεγονός πάντως ότι έχουμε φτάσει πλέον να κάνουμε για το gaming συζητήσεις που τόσα χρόνια παραδοσιακά αφορούσαν κινηματογράφο και μουσική είναι άλλη μια απόδειξη ότι ο χώρος έχει αποκτήσει σημαντική θέση πλέον στην κουλτούρα και στην τέχνη και όπως δείχνουν τα πράγματα και οι τάσεις θα γίνει ακόμα μεγαλύτερη τα επόμενα χρόνια.

    Τελευταία τροποποίηση σχολίου στις Περίπου πριν από 2 μήνες από Erebus
  • Erebus

    Mα Χρηστο μου δε γινεται να τα ριχνουμε ολα στην ευκολη και βολικη δικαιολογια του marketing. Τι εννοω?
    Σαφως κι οταν ζητας νουμερα GTA απο το Dishonored 2 πχ βεβαια και θελεις τη διαφημιση ωστε να φτασει στα αυτια και αυτων που δε γνωριζουν και δεν αποτελουν αμεσο target group η εντελως νεους παικτες. Οταν ομως δεν πουλας και στο core κοινο που γνωριζει τα της βιομηχανιας, τι κυκλοφορει και τι οχι, τι εστι Dishonored και κανοντας πολυ λιγοτερες πωλησεις απο τον προηγουμενο σου τιτλο μπορεις να μου εξηγησει καποιος τι φταιει γιατι εγω δεν το καταλαβαινω! Και που αποτελει και δεκα φορες βελτιωμενο παιχνιδι, ουτε καν το ιδιο η χειροτερο.

  • Erebus

    Νίκο μου ξεχνάς κάτι και δεν το λέω ως κριτική, είναι κάτι που το κάνω κι εγώ αυτό. Νομίζουμε ότι ο τίτλος που μας αρέσει και που όντως είναι πολύ καλός και στην πράξη έχει απήχηση. Αυτό δεν ισχύει σε μεγάλο ποσοστό. Το ότι μου αρέσει και σου αρέσει το Dishonored και το Deus Ex αυτό δεν αναιρεί ότι δεν ενδιαφέρει σαν τίτλος την πλειοψηφία ακομα και το core κοινό. Και αρκετοί απο το core κοινό που πηραν το πρώτο να το δοκιμάσουν μπορεί να μην τους άρεσε το concept και να μην πήραν το δεύτερο. Και βέβαια υπάρχουν και άλλοι όπως εγώ, που ενδιαφερόμαστε για τον τίτλο και τα έχουμε στην buy list μας μελλοντικά. Υπάρχουν πολλοί λόγοι που ένας τίτλος δεν πούλησε και δεν αφορούν την ποιότητα του αυτή καθεαυτή. Γι' αυτό και επαναλαμβάνω ότι το top 10 δεν μπορεί να αποτελέσει βάση για τέτοια ανάλυση που έγινε.

    Όπως έγραψα και πάνω τέτοιου είδους τίτλοι και τα RPG, με εξαίρεση χοντρά ονόματα με hybrid συστήματα όπως το Horizon, Witcher, ME: Andromeda, δεν αφορούν την μεγαλύτερη μερίδα των gamers. Οπότε σε τέτοιες περιπτώσεις όχι μόνο παίζει ρόλο το marketing αλλά και η ημερολογιακή τοποθέτηση του προιόντος στην αγορά και η στρατηγική του publisher. Μην πάμε μακριά, αν το Nier έβγαινε στην αντίστοιχη περίοδο που βγήκε το Dishonored κι αυτό δεν θα είχε πουλήσει πιθανότατα, χωρίς αυτό να αναιρεί την αξία του.

    Τελευταία τροποποίηση σχολίου στις Περίπου πριν από 2 μήνες από Erebus
  • Erebus

    Εγω νομιζω οτι ειναι κατι πιο βαθυ Χρηστο. Σαν να εχουν αλλαξει οι προτεραιοτητες χωρις να μπορω να το εξηγησω 100%.
    Μαλλον στην εποχη του internet γιγαντωνονται τα social παιχνιδια κι οχι τοσο οι μοναχικες εμπειριες. Ισως να ειναι και τοσο απλο!

  • Erebus

    Είναι πιο εύκολο να φτιάξεις ενα παιχνίδι που βασίζεται στο multiplayer παρά στο single player όπου για να βγεί καλό αποτέλεσμα πρέπει να δώσεις τεράστια προσοχή στα πάντα. Είναι πιο εύκολο να ξαναβγάλεις multiplayer τίτλο με την ίδια μηχανή αλλάζοντας τα assets και λίγο τους μηχανισμούς. Και σίγουρα είναι και το απλό και ευστοχο που αναφέρεις λόγω της εποχής μας όπου όλα πρέπει να είναι social και στην "φόρα".

  • Erebus

    Όλο το ζουμί κρύβεται στην τελευταία σου παράγραφο. Το gaming έγινε mainstream κι αρχίζει να αντιμετωπίζει τα προβλήματα των άλλων, παραδοσιακών, μέσων.

    Δεν έχει να κάνει με καθαρά νούμερα (τουλάχιστον στην δική μου οπτική), αλλά με την γενικότερη κατάσταση. Απλά, το συγκεκριμένο τοπ 10, ήταν η σπίθα που ξύπνησε αυτή τη σκέψη στο μυαλό μου. Δεν χρειαζόμαστε εβδομαδιαίες λίστες όσοι ήμαστε εδώ μέσα (που ασχολούμαστε δηλαδή και λίγο παραπέρα, διαβάζουμε για το gaming, συζητάμε μεταξύ μας καθημερινά κ.λ.π.). Δεν χρειάζεται να δεις μια συγκεκριμένη δεκάδα πωλήσεων για να καταλάβεις ότι φρέσκιες ποιοτικές ιδέες που τολμούν καλλιτεχνικά περνάνε κρίση και σύντομα θα έχουν μεγάλο πρόβλημα -αν δεν έχουν ήδη.

    Δεν χρειάζεται να δεις λίστα για να καταλάβεις ότι η Ubisoft κυκλοφορεί κάθε λίγους μήνες το ίδιο παιχνίδι με διαφορετικό skin, και μοσχοπουλάει. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι τίτλοι της δεν είναι διασκεδαστικοί, εγώ ο ίδιος βαθμολόγησα το Watchdogs 2 με 8,5. Που μας οδηγεί όμως αυτό; Τι λέει αυτό στις εταιρείες που βάζουν τα λεφτά τους για να βγάλουν κι άλλα; Τους λέει ότι αυτά που μπορώ να επενδύσω σε ένα Dishonored, ένα Deus Ex, ένα Last Guardian ή ένα Quantum Break, δεν αξίζουν το ρίσκο. Αυτά τα λεφτά, θα τα ρίξω σε ένα Division, ένα ακόμα AC, ένα Wildlands κ.λ.π..

    Αυτό εκφράζω, ότι σε λίγο καιρό θα τους ψάχνουμε με το κιάλι αυτούς τους τίτλους. Αν δεν το κάνουμε ήδη. Και δεν έχει να κάνει με το είδος. Και το Dishonored, και το Deus Ex, είναι RPG σε πολύ μικρότερο βαθμό από ένα παραδοσιακό RPG. Τριτό-τέταρτα ξαδέλφια είναι. Είναι και τα δύο αρκετά άμεσα και προσβάσιμα παιχνίδια για όλες τι κατηγορίες των gamers. Οκ, δεν είναι Uncharted, αλλά θεωρώ ότι είναι πολύ πιο απλά και άμεσα από ένα open world που μπορεί να έχει ένα σκασμό πράγματα να μάθει κάποιος ή ένα multiplayer που θέλει πάρα πολλές ώρες για να φτάσει κάποιος σε επίπεδο να είναι ανταγωνιστικός.

    Σ’ αυτό που λες με το marketing των εταιρειών, μπορεί μεν να ισχύει, αλλά γιατί πρέπει κάτι ποιοτικό να του το διαφημίσεις μέσα στην μούρη του άλλου για να το πάρει; Δεν αρκεί η ποιότητά του; Όχι θα μου πεις, δεν αρκεί, και θα έχεις δίκιο. Ε, εκεί λοιπόν εντοπίζεται κι άλλη μία πτυχή, του ίδιου προβλήματος. Όπως συμβαίνει διαχρονικά και σε όλα τα υπόλοιπα mainstream μέσα. Ότι η μάζα, δεν έχει ποιοτικά κριτήρια για τις επιλογές της.

    Γι’ αυτό κι αναφέρω την τηλεόραση, αλλά δεν έχει να κάνει, διάλεξε όποιο μέσο θέλεις, ισχύει για τα πάντα. Απλά διάλεξα την τηλεόραση, και συγκεκριμένα το Survivor, γιατί είναι πολύ έντονο το φαινόμενο αυτή την εποχή και με έχει ενοχλήσει ιδιαίτερα. Κι όσο κι αν φουσκώνουν τα νούμερα μόνοι του (που εννοείται ότι το κάνουν), και πάλι είναι τεράστιο το φαινόμενο. Το αντιλαμβάνεσαι από την καθημερινότητά σου. Κι αυτό είναι το τρομακτικό. Γι’ αυτό μιλάω για πολιτιστική κρίση. Διαχρονική όμως, όχι μόνο τώρα. Απλά επειδή το gaming είναι νέο ηλικιακά σαν μέσο, είναι και πιο φρέσκο εδώ το φαινόμενο. Καλά, οι νέες γενιές που περνάνε ώρες στο Youtube, προκόψανε κι αυτές. Σωθήκανε από την σαβούρα, τι να λέμε τώρα;. Με το Netflix, κάτι διασώνεται.

    Και με την μουσική που λες, τα ίδια συμβαίνουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της μπάντας που βγάζει τον ίδιο δίσκο 4-5 φορές, οι Red Hot Chilly Peppers. Αν ακούσεις ένα δίσκο, είναι σαν να τους έχεις ακούσει όλους. Δεν νομίζω ότι έχουν πρόβλημα στις πωλήσεις του (πέραν αυτών που έχουν πλέον όλοι και τα αναμενόμενα).

    Και καταλήγω, εκεί που άρχισα, δηλαδή, εκεί που πολύ σωστά τελείωσες και ‘συ: το gaming αποκτά σημαντική θέση στην κουλτούρα και την τέχνη, και αρχίζει να αποκτά τα προβλήματα των άλλων. Δεν μου αρέσει αυτή η nerdo-εσωστρέφεια που έχουν πολλοί με τις προτιμήσεις τους, αλλά φοβάμαι ότι μάλλον θα την προτιμούσα στην παρούσα φάση. Μάλλον αυτό είναι που διασφαλίζει τους μεταλάδες τόσα χρόνια (κι ας μην ακούω μέταλ).

    Τελευταία τροποποίηση σχολίου στις Περίπου πριν από 2 μήνες από This_is_a_Drill
  • Πόσο ρεαλιστικό είναι ένας gamer που ξόδεψε τις τελευταίες 1.000 gaming ώρες του αποκλειστικά σε τίτλους όπως τα The Division, For Honor και Ghost Recon Wildlands, και εν τω μεταξύ αγνόησε παντελώς οτιδήποτε άλλο κυκλοφόρησε, να πει "ρε συ, ας παίξω και το Dishonored 2 ή το Deus Ex MD να δω τι λέει κι αυτό" ; Υπάρχουν οι προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο;
    Θα το κάνει αυτό ο 16χρονος που δεν έχει μάθει τι πάει να πει game με αρχή, μέση και τέλος; Ή ο 22χρονος που παρακινείται από την παρέα και τα gaming trends της εποχής; Ή ο "κουρασμένος" 35χρονος που απλά θέλει στο τέλος της μέρας να παίξει κάτι εύκολα προσβάσιμο για 1 ωρίτσα;
    Ο gamer που π.χ. θα παίξει 200 ώρες For Honor και μετά θα βάλει το Nioh ή το Zelda, σε τί διαφέρει; Γιατί είναι διαφορετική η gaming κουλτούρα του; Είναι εφικτό μία παρόμοια αντίληψη περί gaming να αναπτυχθεί και σε ευρύτερο κοινό;

    Τελευταία τροποποίηση σχολίου στις Περίπου πριν από 2 μήνες από imortalicus
συμφωνω και εγω για το single player. νομιζω οτι ειναι λιγο υπερβολικο να συγκαταλεγεται στα αρνητικ...
Splatoon 2 σε K2
Ghost bullets έχει?
Πέρα από την πλάκα φαίνεται ευχάριστο παιχνίδι και διαφορετικό, όπως και το πρ...
Splatoon 2 σε K2
Ευκαιρία να διαβάσετε όλοι το Ready Player One πριν την ταινία. Είναι εξαιρετικό ειδικά για τους ret...
Ακόμα μία εξαίρετη και φρέσκια επιλογή για τους κατόχους Switch.
Breath of the Wild, Mario Kart 8 D...
Splatoon 2 σε K2
Τρελαίνομαι και μόνο που θα ξανανιώσω την αίσθηση του να κρατάς dual wield και να θερίζεις κόσμο
Τ...
Καλά νέα μήπως και ζηλέψει η sony και ξαναπροσπαθήσει με ένα δυνατό handheld.
Πολύ καλό το single player όσο το έχω παίξει μέχρι τώρα.Ευχάριστο παιχνιδάκι.
Splatoon 2 σε K2
Ποτε προλαβαν ; Θα βγαζουν 2 Yakuza το χρονο ;
Του πήγε το σκ%%^ στην κάλτσα, μόλις κατάλαβε ποιον έχει μπροστά του. χαχα
Φαίνεται πολύ όμορφο. Θυμίζει Bioshock η ατμόσφαιρα!