Παρά τις πρώτες εντυπώσεις που αποκτά κανείς, η αλήθεια είναι πως μέσα στον κατακλυσμό του App Store από casual τίτλους, γίνεται μια προσπάθεια εμπλουτισμού του περιεχομένου του με κυκλοφορίες, που θα απευθύνονται κυρίως σε άτομα που προτιμούν πιο… hardcore μονοπάτια. Μια σημαντική από αυτές τις κυκλοφορίες αποτελεί και το πολλά υποσχόμενο πόνημα της Madfinger, ονόματι Shadowgun. Κι από τη στιγμή που οι δηλώσεις της μας παραπέμπουν σε ένα παιχνίδι στα πρότυπα των κονσόλων -και ειδικότερα του δημοφιλούς Gears of War- μόνο απαρατήρητο δεν μπορεί να περάσει.

Η ιστορία μας τοποθετεί στο διαστημικό έτος 2350, σε μια εποχή όπου οι μεγάλες διαγαλαξιακές εταιρίες έχουν την εξουσία, και τις πιο… ύποπτες δουλειές τους, τις αναθέτουν σε ειδικούς μισθοφόρους, γνωστούς και ως "Shadowguns". Ο πιο φημισμένος από αυτούς, και ήρωάς μας ονόματι John Slade, προσλαμβάνεται από την Toltech Enterprises με σκοπό να κυνηγήσει τον αποστασιοποιημένο μανιακό γιατρό Edgar Simon στο φρούριό του. Παρά το γεγονός πως γίνεται προσπάθεια να χτιστεί ένα σύμπαν στο οποίο θα στηρίζεται το παιχνίδι με ποικίλες πληροφορίες, δεν αξιοποιείται περαιτέρω και περιορίζεται στον καταιγισμό απο κλισέ διαλόγους και «badass» ατάκες μεταξύ του Marc…εεεμ John και της SARA (η Α.I. που μας συνοδεύει με πληροφορίες καθ’ όλη τη διάρκεια της 5ωρης περίπου περιπέτειας). Το σενάριο αποτελεί απλά το συνοδευτικό, την αφορμή αν θέλετε, για το κυρίως πιάτο που δεν είναι άλλο από τν δράση και τον τεχνικό τομέα στον οποίο βασίζεται.

Το gameplay του Shadowgun αποτελείται κυρίως από ένα cover and shoot σύστημα, αφήνοντας μικρά περιθώρια για οτιδήποτε άλλο. Χρησιμοποιώντας το αριστερό μέρος της οθόνης κινούμε το χαρακτήρα, ενώ με το δεξιό γίνεται η στόχευση, το reload και η επιλογή/ χρήση όπλων. Σε υψηλά επίπεδα κυμαίνεται το εθιστικό shooting στοιχείο και το αληθοφανές animation, τόσο του χαρακτήρα όσο και των εχθρών μας. Δυστυχώς όμως, παρά την πολύ καλή λειτουργία του cover συστήματος, την ικανοποιητική A.I. και κάποια διαλείμματα με mini bosses, το gameplay παραμένει μονοδιάστατο και επαναλαμβανόμενο. Συνεχώς θα προχωράμε μέχρι να ενεργοποιήσουμε το επόμενο κύμα εχθρών, ενώ το μονότονο level design (το οποίο επίσης θυμίζει έντονα Gears of War) μας προειδοποιεί από μόνο του πότε πρόκειται να συμβεί αυτό, με αντικείμενα κάλυψης να είναι αλόγιστα τοποθετημένα σε κάθε σχεδόν «δωμάτιο». Η ποικιλία των επιπέδων είναι τέτοια, που θα φτάσουμε στο σημείο να θεωρούμε… λυτρωτική τη στιγμή που θα αντικρίσουμε ανοιχτό περιβάλλον, έστω και από παράθυρο!

Ο τομέας όμως στον οποίο διαπρέπει το Shadowgun είναι ο τεχνικός, ο οποίος αν όχι ο κορυφαίος, είναι σίγουρα από τους καλύτερους που έχουμε δει σε φορητή συσκευή, με το οπτικό κυρίως αποτέλεσμα να εντυπωσιάζει. Η Unity Engine κοντράρει στα ίσια την αντίστοιχη Unreal Engine και ντύνει με λεπτομέρεια τόσο το περιβάλλον, όσο και τα μοντέλα των χαρακτήρων, με τα ελάχιστα όχι και τόσο προσεγμένα textures να μην είναι ικανά να επηρεάσουν τη συνολική εικόνα. Αναμφίβολα, είναι μια προσπάθεια που αγγίζει έστω και λίγη από τη λάμψη των κονσόλων.

Το κυριότερο πρόβλημα του τίτλου έχει να κάνει με την έλλειψη δημιουργικότητας του developer. Ενώ τα στάνταρ παραγωγής είναι πολύ υψηλά, κάτι που φαίνεται από το σχεδιασμό και τον τεχνικό τομέα. Θα λέγαμε ότι το Shadowgun εστιάζει επικίνδυνα στον εντυπωσιασμό και στην προσπάθεια να προσφέρει τόσο μια εμπειρία στα πρότυπα του Gears of War (καταφεύγοντας σε πολλές αντιγραφές), όσο και μια επανάσταση που θολώνει τη γραμμή η οποία διαχωρίζει το mobile από το console gaming. Οι υψηλοί στόχοι οδηγούν και σε υψηλές προσδοκίες, στις οποίες η Madfinger δεν ανταποκρίνεται πλήρως. Όσο επιτυγχάνει στον εντυπωσιασμό, τόσο αποτυγχάνει και στο να κινήσει το ενδιαφέρον του παίκτη για περισσότερο από ένα playthrough. Η απουσία της φαντασίας θα μπορούσε να καλυφθεί με περιεχόμενο, όπως για παράδειγμα ένα αντίστοιχο Horde mode (τόσες ομοιότητες, αυτό θα μας πειράξει;) ή και multiplayer, κάτι που δυστυχώς δεν συμβαίνει.

Εν κατακλείδι, το Shadowgun δεν είναι ένα κακό παιχνίδι. Απλώς δεν ανταποκρίνεται στις –ομολογουμένως υψηλές- προσδοκίες και η ιδέα ότι μπορούσε να είναι καλύτερο διακατέχει τον παίκτη συνεχώς. Συγκρινόμενο όμως, όχι με τις απαιτήσεις, αλλά με το υπάρχον δυναμικό στον συγκεκριμένο τομέα στις συσκευές της Apple, κατατάσσεται αναμφίβολα στο «βαρύ πυροβολικό» του App Store.

Χρήστος Λιάπης