Από τη Σουηδία μας έρχεται μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες της χρονιάς. Η ταινία του Tomas Alfredson, αφού κέρδισε τις εντυπώσεις σε πολυάριθμα κινηματογραφικά φεστιβάλ ανά τον κόσμο (συμπεριλαμβανομένου και του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης), φτάνει τώρα και στις ελληνικές αίθουσες και μας γνέφει προς το μέρος της με την αφέλεια και την αθωότητα ενός παιδιού. Κι εμείς πλησιάζουμε, χωρίς να προσέξουμε ότι οι σκιές πίσω από το παιδί γίνονται ανεπαίσθητα πιο σκούρες, κι ότι ο αέρας φυσάει λίγο πιο κρύος. Παιδί είναι κι ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας –ο μικρός Oskar είναι 12 ετών, ζει με τη χωρισμένη μητέρα του σε μια μικρή πόλη στη Σουηδία του 1982 και, όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας του, μοιράζει το χρόνο του ανάμεσα στο σχολείο, το σπίτι και το παιχνίδι.

Συνεσταλμένος και κλεισμένος στον εαυτό του, ο Oskar αντιμετωπίζει προβλήματα επικοινωνίας και στο σχολείο και στο σπίτι, ενώ γίνεται πολύ συχνά θύμα πειραγμάτων και βίας από παιδιά που τον έχουν κάνει εύκολο στόχο. Μια νύχτα που βγάζει το θυμό του μόνος του κάτω από το σπίτι του, βλέπει να μετακομίζει στο κτίριό του ένα καινούριο κορίτσι, η Eli. Η συνομήλική του κοπέλα γίνεται γειτόνισσά του, φίλη του, έμπιστή του και τελικά το κορίτσι του.

'Η σκηνοθεσία του Tomas Alfredson είναι αργή, με πλάνα νωχελικά και σταθερά όπως και η ζωή στη μικρή σουηδική κωμόπολη"

Καθώς όμως τα δυο παιδιά γνωρίζονται καλύτερα, τα πράγματα περιπλέκονται από μια σημαντική λεπτομέρεια: Η Eli δεν είναι ένα συνηθισμένο κορίτσι, αλλά ένας βρικόλακας, ενώ ο άνδρας που όλοι στη μικρή πόλη θεωρούν πατέρα της είναι στην πραγματικότητα ο υπηρέτης της που έχει ευθύνη να τη φρουρεί κατά τη διάρκεια της ημέρας και να της βρίσκει αίμα για να τραφεί. Η άποψη του Tomas Alfredson και του John Ajvide Lindqvist (στο βιβλίο του οποίου βασίζεται η ταινία) πάνω στο βαμπιρικό μύθο είναι σίγουρα μια από τις πιο πρωτότυπες που έχουμε δει τελευταία. Η 12χρονη (εμφανισιακά) Eli δεν έχει πολλά κοινά με τα πλάσματα των βιβλίων της Anne Rice ή τους βρικόλακες των Blade, Underworld κλπ, πέρα από τη δίψα της για αίμα και της αλλεργίας στο φως του ήλιου.

Δεν περνάει τις νύχτες της φιλοσοφώντας για την ανθρώπινη ύπαρξη και για την κατάρα της αθανασίας της. Το μόνο που ζητά είναι η συντροφιά που της θυμίζει την ανθρώπινη πλευρά της που υπάρχει ακόμη μέσα της. Ο Oskar, από την άλλη, αποτραβιέται από τους ανθρώπους στη ζωή του, τους χωρισμένους γονείς του, τους συμμαθητές του που δεν τον αφήνουν σε ησυχία, και κλείνεται όλο και περισσότερο στον εαυτό του, προσπαθώντας να αποχωριστεί την ανθρώπινη υπόσταση που τον τυραννάει.

"Η Eli δεν είναι ένα συνηθισμένο κορίτσι, αλλά ένας βρικόλακας, ενώ ο άνδρας που όλοι στη μικρή πόλη θεωρούν πατέρα της είναι στην πραγματικότητα ο υπηρέτης της"

Τα δυο παιδιά βρίσκουν, ο ένας στο πρόσωπο του άλλου, την αντανάκλαση του εαυτού τους και τα πράγματα που επιθυμούν πιο πολύ κι οι μεταξύ τους αντιθέσεις γίνονται τελικά ακριβώς τα στοιχεία που τους ενώνουν. Η σκηνοθεσία του Tomas Alfredson είναι αργή, με πλάνα νωχελικά και σταθερά όπως και η ζωή στη μικρή σουηδική κωμόπολη, που κυλάει με βαρετούς και επαναλαμβανόμενους ρυθμούς. Τα τοπία στα οποία διαδραματίζονται τα γεγονότα της ταινίας είναι μονίμως μουντά, σχεδόν ξεπλυμένα, και τα πάντα είναι σκεπασμένα κάτω από μια παχιά κουβέρτα χιονιού, το οποίο κρύβει πολλά κάτω από τη λευκή και άσπιλη επιφάνειά του.

Έτσι, η ατμόσφαιρα σε όλη τη διάρκεια της ταινίας διακατέχεται από τη στασιμότητα και τη νάρκη που χαρακτηρίζει το χειμωνιάτικο τοπίο, τη σιωπή και τη γαλήνη που δημιουργείται όταν πέφτει το χιόνι. Ταυτόχρονα όμως είναι πιεστική και απειλητική, καθώς το χιόνι κρύβει τρόμους που μπορούν να χτυπήσουν ανά πάσα στιγμή τον οποιονδήποτε...και τέτοιοι τρόμοι δεν είναι μόνο αυτοί που διαθέτουν υπερμεγέθεις κυνόδοντες.