Όταν ανακοινώνεις ότι το παιχνίδι σου είναι ο πνευματικός διάδοχος της σειράς Baldur’s Gate, είναι αναπόφευκτο ότι θα δημιουργήσεις κάποιες προσδοκίες –πόσο μάλλον όταν είσαι το studio πίσω από τη συγκεκριμένη σειρά! Όμως, η Bioware δεν αναπαύθηκε στις (πλούσιες) δάφνες της και στην ένδοξη γενεαλογία του παιχνιδιού της, αλλά προχώρησε σε αρκετά επιθετικές μεθόδους marketing και προώθησης του Dragon Age: Origins. Και πώς όχι, αφού πρόκειται για το πρώτο fantasy RPG που δημιουργεί η κατασκευάστρια από το Edmonton, που βασίζεται σε αποκλειστικά δική της πνευματική ιδιοκτησία και σύστημα κανόνων –κάτι που αυτόματα κάνει το Dragon Age: Origins ένα στοίχημα που πρέπει να κερδιθεί.

Είναι όμως αλήθεια ότι κινήσεις όπως τα διαφημιστικά video υπό τους ήχους του Marilyn Manson που επικεντρώνονταν στα πιο “άνω των 18” χαρακτηριστικά του παιχνιδιού, μας δημιούργησαν κάποιες ανησυχίες σχετικά με την κατεύθυνση που θα έπαιρνε τελικά το studio με το δημιούργημά του.

Ωστόσο, στο χώρο παρουσίασης στη Gamescom, ο David Silverman της EA δε βρίσκεται μπροστά μας για να απολογηθεί για τις συγκεκριμένες επιλογές του marketing. Είναι εκεί για να προσπαθήσει να διαλύσει τις αμφιβολίες μας σχετικά με τα RPG διαπιστευτήρια του Dragon Age: Origins. Συγκεκριμένα, μας μιλάει για την “Επιλογή 2.0”, όπως αναφέρεται στους διαδρόμους της Bioware. Η έννοια αυτή χρησιμοποιείται για να τονίσει πως η Bioware σκοπεύει να ανεβάσει την ελευθερία του παίκτη να επιλέξει την πορεία του μέσα στο παιχνίδι –σήμα κατατεθέν των παιχνιδιών της– σε νέα επίπεδα.

“Στο Dragon Age: Origins παίζετε το ρόλο του εαυτού σας,” ισχυρίζεται ο Silverman. “Σκοπεύουμε να σας προσφέρουμε την πιο κυριολεκτική απόδοση του όρου ‘παιχνίδι ρόλων’”. Σύμφωνα με τον product manager, οι επιλογές που θα μας δίνει το παιχνίδι, όσο προχωρούμε μέσα από την ιστορία του, δε θα είναι πάντοτε ξεκάθαρες ως προς τον ηθικό τους προσανατολισμό. “Δε θα έχετε να επιλέξετε απλώς αν θα σώσετε το γατάκι ή αν θα σφάξετε τα ορφανά. Δε θα υπάρχουν οι έννοιες καλού και κακού, παρά μόνο η πορεία που αποφασίζετε να πάρετε σύμφωνα με τα πιστεύω και τις αντιλήψεις σας.”

Το Dragon Age διαδραματίζεται στον κόσμο του Ferelden, μια τυπική fantasy πραγματικότητα που κατοικείται από elves, dwarves και λοιπά κλασσικά στοιχεία της φανταστικής λογοτεχνίας. Μόνο που αυτός ο κόσμος σπαράζεται από πόλεμο, πολιτικές αντιπαραθέσεις και φυλετικές και κοινωνικές εντάσεις, ενώ η αρχαία σκοτεινή απειλή των Darkspawn εμφανίζεται ξανά. Μόνο εμπόδιο στο σκοτάδι είναι οι Grey Wardens, επίλεκτοι πολεμιστές με ιδιαίτερες δυνάμεις που έχουν ορκιστεί να προστατεύουν τον κόσμο από το κακό. Δεν είναι φυσικά κάποιο τρομερό twist αν πούμε ότι κι εμείς στο παιχνίδι θα αναλάβουμε το ρόλο ενός Grey Warden και θα παλέψουμε ενάντια στη σκιά. Το πώς όμως, θα εξαρτηθεί αποκλειστικά από μας.

Σαν δείγμα των διαφορετικών τρόπων με τους οποίους μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις του παιχνιδιού, ο Silverman και ο σιωπηλός συνεργάτης του που χειρίζεται το πληκτρολόγιο και το ποντίκι, μας ξεναγούν σε έναν κρυμμένο τάφο όπου φυλάσσεται ένα πανάρχαιο και ιερό κειμήλιο, μια τεφροδόχος που περιέχει τις στάχτες ενός σεβάσμιου προφήτη.

Η τεφροδόχος αποτελεί αντικείμενο σπάνιας δύναμης και η αποστολή μας είναι να πάρουμε μια χούφτα από τις στάχτες για να θεραπεύσουμε έναν άρρωστο βασιλιά. Πλησιάζοντας την, οι σύντροφοί μας αντιδρούν διαφορετικά, ανάλογα με τα πιστεύω και το χαρακτήρα τους. Άλλοι καταλαμβάνονται από κατάνυξη μπροστά σ’ αυτό το άγιο των αγίων, ενώ άλλοι το περιφρονούν. Οι δικές μας επιλογές περιλαμβάνουν το να πάρουμε τις στάχτες όπως μας ανέθεσαν, ή και να καταστρέψουμε την τεφροδόχο για πάντα. Μια μάλλον ξεκάθαρη και ευθεία επιλογή, λοιπόν.

“Μια στιγμή όμως,” λέει ο Silverman, “είναι όντως έτσι; Η τεφροδόχος είναι ένα αντικείμενο μοναδικής δύναμης. Τι γίνεται αν πέσει σε λάθος χέρια; Τι γίνεται αν ο βασιλιάς γλυκαθεί από τη δύναμή της και αποφασίσει να τη χρησιμοποιήσει εναντίον άλλων βασιλείων; Ή αν μάθουν άλλοι βασιλιάδες γι’ αυτή και ξεκινήσουν αιματηρούς πολέμους για την απόκτησή της;” Ξαφνικά, η επιλογή να καταστρέψουμε την τεφροδόχο δεν ακούγεται σαν το “κακό” μονοπάτι.