Η κυκλοφορία ενός tactical RPG παλαιού τύπου αποτελεί είδηση άξια πυροτεχνημάτων, παρελάσεων και λοιπών εορταστικών εκδηλώσεων για τους οπαδούς του old school gaming. Δεν έχει σημασία αν ο τίτλος δεν έρχεται εν μέσω marketing βομβαρδισμού ή από μια επιφανή εταιρία. Αν το αποτέλεσμα είναι καλά στημένο και σοβαρό, τότε η επιτυχία του θα προωθηθεί από στόμα σε στόμα και θα καταφέρει να ανέβει πολύ υψηλά. Ναι, το Witcher και το Torchlight είναι τέτοιοι τίτλοι, μην ξεχνιόμαστε.

Το Confrontation βέβαια, δεν είναι Witcher. Δεν είναι Baldur’s Gate, ούτε Diablo. Προσπαθεί, αυτό είναι βέβαιο. Αγκομαχά και παλεύει, αλλά δυστυχώς δεν είναι ένα παιχνίδι πρώτης γραμμής. Και είναι κρίμα, όχι απλά γιατί δεν έχουμε ένα δυνατό RPG για να περάσουμε την ώρα μας, αλλά γιατί βλέπουμε μέσα του τόσες υποσχέσεις, που δημιουργούν μια ενοχλητική μελαγχολία όταν το αφήνουμε στην άκρη.

Βαθιά νερά με ρηχή πορεία - Σενάριο

Πρέπει να ομολογήσουμε πως πριν πάρουμε στα χέρια μας το παιχνίδι, δεν είχαμε την παραμικρή ιδέα για το σύμπαν που πραγματεύεται. Βλέπετε, ο τίτλος της Cyanide είναι βασισμένος στο ομώνυμο επιτραπέζιο tactical RPG με μινιατούρες της Rackham, έναν franchise που μοιάζει πάρα πολύ με το fantasy τμήμα του Warhammer. Η ιστορία λαμβάνει χώρα στον κόσμο του Aarklash, ένα fantasy setting γεμάτο ίντριγκα και διαμάχη, καθώς οι μεγάλες δυνάμεις βρίσκονται σε πόλεμο διαρκείας μεταξύ τους για να αποκτήσουν τον έλεγχο του κόσμου.  

Οι βασικές παρατάξεις όμως, είναι δύο. Οι Griffins και οι Scorpions, οι οποίοι είναι βυθισμένοι σε έναν πόλεμο δεκαετιών, που έχει εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο και, όπως πολλοί φοβούνται, αποτελεί τον προπομπό του Ragnarok, του τέλους του κόσμου. Οι Scorpions, επιτρέποντας μέσω σκοτεινής μαγείας την επιστροφή του θεού Arh-Tolth στον κόσμο του Aarklash, άνοιξαν στην ουσία τους ασκούς του Αιόλου και πήραν τον έλεγχο σκοτεινών δυνάμεων και διαβολικών όντων από έναν άλλο κόσμο.

Αποτέλεσμα; Οι Griffin, αλλά και οι υπόλοιποι λαοί από την πλευρά του φωτός αλλά και του σκότους, να έρχονται σε μια ιδιαίτερα δεινή κατάσταση και να πρέπει να βάλουν στο πλάι τις διαφορές τους και να συμμαχήσουν ενάντια στην ολική καταστροφή. Και εδώ εμφανίζεται ο χαρακτήρας μας. Ένας ξιπασμένος Griffin, αναλαμβάνει το δύσκολο, μα ιερό, καθήκον να ταξιδέψει στην έρημο και να συναντήσει το κακό στα ίσια, νικώντας το στην έδρα του και αποστειρώνοντας πλήρως τις ανίερες υπάρξεις του κόσμου. Για να το καταφέρετε, θα μαζέψετε σιγά σιγά -ως ένας μεσαιωνικός Shepard- μια μεγάλη ομάδα από companions (12 στον αριθμό) από διάφορες περιοχές του κόσμου και μαζί τους θα βάλετε πλώρη για τη νίκη.

Δεν έχουμε να πούμε κάτι άλλο για την ιστορία και όχι γιατί δεν θέλουμε να σας δώσουμε spoilers, αλλά γιατί δεν υπάρχει και κάτι άλλο φοβερό να πει κανείς. Μικροανατροπές, μικροαποκαλύψεις, μικροεπιλογές δίχως επιπτώσεις, μια-δυο ενδιαφέρουσες εξελίξεις, αλλά ως εκεί. Το παιχνίδι ακολουθεί τη ρηχή γραμμή ενός combat/ RPG, που τοποθετεί το σενάριο σε δευτερεύουσα μοίρα και θέλει να βασιστεί στον εθισμό του gameplay του. Καλό το σύστημα, δεν διαφωνούμε, αλλά όταν μιλάμε για έναν τίτλο με 25+ ώρες διάρκεια, τότε χρειάζεται το κάτι παραπάνω για να τραβήξει περαιτέρω το ενδιαφέρον. Είναι απορίας άξιο πώς ένας κόσμος με τόσο βαθύ lore και λεπτομέρειες που ξεπηδούν σε κάθε σημείο, καταφέρνει να δώσει μια τόσο απλή και λιτή ιστορία.

To πολύ το κύριε ελέησον το βαριέται και ο παπάς - Gameplay

Και το πρόβλημα γίνεται σαφώς μεγαλύτερο όσο περνάει η ώρα. Ενώ στην αρχή υπάρχει αρκετό ενδιαφέρον, γνωρίζουμε τον κόσμο και μαθαίνουμε τους χαρακτήρες και τις δυνάμεις τους, μετά από περίπου δέκα ώρες οι αδυναμίες του τίτλου αρχίζουν να κουράζουν και στον τομέα του gameplay, καθώς η επανάληψη και οι πάρα πολλές μάχες αρχίζουν να εξαντλούν την υπομονή μας. Εδώ φταίει το στήσιμο του τίτλου, το οποίο λειτουργεί με τη λογική ενός side scroller, δηλαδή: "σε αυτά τα levels θα αντιμετωπίζετε μόνο Orks, στα επόμενα μόνο undead" κ.ο.κ. Σαν να μην έφτανε αυτό, το level design είναι πιο σφιχτοδεμένο και από το αντίστοιχο του Force Unleashed 2, με αποτέλεσμα ο όρος «εξερεύνηση» να μην υφίσταται, αφού το μόνο που κάνουμε είναι να βαδίζουμε από διάδρομο σε διάδρομο.

Ένα ανακάτεμα περιοχών και αντιπάλων με δυνατότητες εξερεύνησης θα έκανε θαύματα στο παιχνίδι και θα κρατούσε το ενδιαφέρον ψηλά, αλλά όταν νιώθουμε πως, απλά, αλλάζουμε "όροφο", χάνεται η αίσθηση της παγκόσμιας κλίμακας της διαμάχης. Το τραγικό της υπόθεσης είναι πως αν το Confrontation είχε προσεχθεί στους παραπάνω τομείς, τότε θα μιλούσαμε για ένα πραγματικό διαμάντι.  

O λόγος που αναφέραμε τα Icewind Dale και Diablo στην αρχή, οφείλεται στο ότι το παιχνίδι της Cyanide βασίζεται σημαντικά επάνω τους στον τομέα του gameplay. Ισομετρική κάμερα, σκληρές μάχες και ακατάπαυστη δράση, δείχνουν ένα hack n’ slash RPG με προσεγμένους μηχανισμούς και ευχάριστες νέες ιδέες. Από την άλλη, η δυνατότητα χτισίματος και απόλυτου ελέγχου μιας ομάδας τεσσάρων ατόμων με διαφορετικές δυνάμεις, και ο πλήρης έλεγχός τους κάτω από το σύστημα pause/ command/ unpause, μας ξύπνησε γλυκιές αναμνήσεις που είχαμε να δούμε από το Dragon Age Origins. Παρόλα αυτά, το Confrontation ξεπερνάει το Origins σε αυτό τον τομέα εξαιτίας του πολύ σωστά ζυγισμένου επιπέδου δυσκολίας που διαθέτει.

Εδώ θα χρειαστείτε απόλυτα τους companions σας, θα πρέπει να ζυγίζετε συνεχώς τα υπέρ και τα κατά του καθενός και σε κάθε μάχη θα πρέπει να μπαίνετε προσεκτικά για να μην είναι η τελευταία σας. Ειδικά η τεχνική του baiting, όπου "πετάτε" ένα συμπολεμιστή στα βαθιά για να τραβήξει τα mobs, εδώ κρίνεται ως απαράδεκτη, αφενός γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να τα βγάλετε πέρα δίχως γεμάτη ομάδα, και αφετέρου διότι μόλις πεθάνει κάποιος, θα κάνει αρκετή ώρα να επιστρέψει στο party. Ακόμα και όταν έρθει, θα πρέπει να φτάσετε σε μια συγκεκριμένη Sanctuary zone για να μπορεί να κερδίζει ξανά XP με κανονικούς ρυθμούς.