Πίσω από τη σειρά Red Orchestra κρύβεται η συμπαθητική ιστορία μιας μικρής ανεξάρτητης ομάδας από modders, οι οποίοι συνήθιζαν να φτιάχνουν mods για το Unreal Tournament 2004. Το πρώτο Red Orchestra ανακηρύχθηκε ως το καλύτερο mod, με το οποίο κέρδισαν το διαγωνισμό της Epic «Make Something Unreal», δίνοντάς τους έτσι το license για την προηγούμενη, αλλά και για την επόμενη έκδοση της Unreal Engine, την UE3 δηλαδή. Η μικρή ομάδα δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη και με την τελευταία μηχανή γραφικών δημιούργησαν το sequel, το Red Orchestra 2: Heroes of Stalingrad.

Βλέποντας κανείς το Red Orchestra 2, είναι δύσκολο να πιστέψει ότι ξεκίνησε ως mod του Unreal Tournament. Η σειρά είναι πλέον ένα πλήρες World War II παιχνίδι, με campaign και multiplayer και –τουλάχιστον ως προς το ρεαλισμό- δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα υπόλοιπα FPS της αγοράς. Όταν λέμε ότι το Red Orchestra 2 είναι ένα ρεαλιστικό WWII FPS, αυτό δεν σημαίνει σε καμιά περίπτωση κινηματογραφική δράση και ατμόσφαιρα πολέμου όπως την είχαν γνωρίσει οι παίκτες από τα παλαιότερα Call of Duty. Εδώ ο ρεαλισμός πηγάζει καθαρά από τους μηχανισμούς.

Campaign mode

Το campaign mode στο Red Orchestra 2 είναι κάπως υποβαθμισμένο. Ναι μεν υπάρχει κάποιο ιστορικό υπόβαθρο πίσω από κάθε αποστολή και ακρίβεια στην αναπαράσταση ορισμένων τοποθεσιών και κτηρίων, όμως η αίσθηση που αφήνει το campaign είναι η αίσθηση ενός multiplayer χάρτη με bots. Αυτό συμβαίνει επειδή τα objectives του campaign mode και του multiplayer mode είναι κοινά, όπως επίσης κοινοί είναι και οι χάρτες. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι το campaign mode είναι ένα offline training mode.

Οι παίκτες δεν θα πρέπει να περιμένουν κινηματογραφικά set-pieces, χαρακτήρες, διαλόγους και όλο αυτό το πολεμικό σκηνικό που έχουν στo μυαλό τους όταν σκέφτονται τα WWII παιχνίδια. Τα objectives στο campaign mode ακολουθούν ένα σταθερό μοτίβο: Οι παίκτες καταλαμβάνουν κτήρια και σημαντικούς στόχους στο χάρτη, κερδίζοντας έτσι respawn σημεία, ανοίγοντας στην πορεία ολοένα και μεγαλύτερο μέρος του χάρτη, μέχρι να φτάσουν στο τελικό objective.

Αυτός ο τρόπος σταδιακής προόδου, μας θύμισε έντονα το Frontline: Fuels of War. Ακριβώς επειδή το campaign mode βασίζεται πάνω στους multiplayer μηχανισμούς, αυτό έχει αρνητική επίπτωση στην ατμόσφαιρα, έχει όμως και κάποιες θετικές επιπτώσεις. Για παράδειγμα, το respawn σύστημα είναι αρκετά πρωτότυπο για offline mode: Όταν ο παίκτης πεθάνει δεν αποτυγχάνει στην αποστολή του, ούτε και το παιχνίδι τον στέλνει στο κοντινότερο checkpoint, χάνοντας έτσι ένα μέρος της προόδου. Αντίθετα, ο παίκτης αναλαμβάνει αμέσως το ρόλο κάποιου άλλου μέλους της squad του, τον οποίο ήλεγχε μέχρι εκείνη την στιγμή η ΑΙ.

Έτσι, ο παίκτης συνεχίζει αμέσως χωρίς διακοπή, ενώ ενδέχεται και ο ρόλος (η κλάση δηλαδή) του νέου στρατιώτη που «καταλαμβάνει» να είναι διαφορετικός από αυτόν που είχε πριν. Ένα ακόμη θετικό με τους multiplayer μηχανισμούς στο campaign mode, είναι η έλλειψη γραμμικότητας –κάτι από το οποίο πάσχουν πολλά WWII shooters, αφού χρησιμοποιούν τα γραμμικά events για τη δημιουργία ατμόσφαιρας.

Ο παίκτης στο Red Orchestra 2 έχει στη διάθεσή του έναν πολύ μεγάλο χάρτη και ένα objective, το οποίο μπορεί να προσεγγίσει όπως αυτός επιθυμεί. Επίσης σωστά λειτουργεί και η ΑΙ. Ήταν πολλές φορές στο campaign mode που η φιλική AI κατάφερνε και κέρδιζε μόνη της τα objectives και προχωρούσε σταθερά από το ένα στο επόμενο, με εμάς να βρισκόμαστε σε κάποιο άλλο σημείο του χάρτη. Στο Red Orchestra 2 ο παίκτης δεν παίζει μόνος του, ακόμα και στο campaign. Υπάρχουν πολλαπλές squad στο πεδίο της μάχης και από τις δύο ομάδες (Γερμανοί – Ρώσοι) με τον παίκτη να μπορεί να δίνει με ευκολία διαταγές στη δική του squad (διαταγές για επίθεση, μετακίνηση, κατάκτηση objective κτλ), όπως περίπου και στα παιχνίδια Ghost Recon.

Ο ρεαλισμός - μηχανισμοί

Εκεί, όμως, που εντυπωσιάζει περισσότερο το Red Orchestra 2, είναι στους βασικούς FPS μηχανισμούς. Είναι από εκείνα τα shooters στα οποία μία σφαίρα και μόνο μπορεί να σε σκοτώσει, ενώ, αν σε πετύχει σε κάποιο άκρο (πόδια, χέρια κτλ), μπορεί να μην έχει άμεσα θανατηφόρο αποτέλεσμα, αλλά ο χαρακτήρας θα πεθάνει από αιμορραγία αν δεν μπορέσει να γιατρευτεί στο ενδιάμεσο.

Αυτό που επίσης βρήκαμε κάπως... αστείο, είναι ότι το Red Orchestra 2 «πρόλαβε» ένα μηχανισμό του Battlefield 3: Το «Suppressing fire». Βέβαια, δεν ξέρουμε ποιος το σκέφτηκε πρώτος, όμως και εδώ ο μηχανισμός λειτουργεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο με αυτόν του παιχνιδιού της Dice. Οι παίκτες μπορούν να ανταλλάσουν πυρά χωρίς να πετυχαίνουν απαραίτητα ο ένας τον άλλον, δημιουργώντας «φόβο» από τις σφαίρες στον αντίπαλο –ένας φόβος που σε gameplay μηχανισμούς μεταφράζεται στο blurring της οθόνης. Φυσικά, το ίδιο αποτέλεσμα έχουν και οι εκρήξεις από χειροβομβίδες, όπως επίσης και οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί που μπορεί να καλεί ο παίκτης (όχι όμως συχνά).