Περίεργη συγκυρία. Το 2013 είναι ίσως η κρισιμότερη χρονιά για την Platinum. Πρώτα πρώτα καλείται να διαχειριστεί το Revengeance, που όπως και να κατέληξε, δεν παύει να είναι ένας Metal Gear τίτλος. Ο Kojima έδειξε την απαραίτητη εμπιστοσύνη στην ομάδα, θυσιάζοντας συνολικά όλον τον αρχικό σχεδιασμό. Αυτό, το μόνο που πετυχαίνει είναι να αυξήσει το βάρος που πέφτει στους ώμους της. Από την άλλη, η Nintendo επενδύει σε ένα πραγματικό πνευματικό τέκνο της Platinum, που παρά τη αποδοχή που έτυχε από το «εξειδικευμένο» κοινό, δεν κρίθηκε επιχειρηματικά βιώσιμο από τη Sega.

Έτσι, το Bayonetta 2, εκτός όλων των άλλων, θα κριθεί στο κατά πόσο θα βγάλει ασπροπρόσωπο τον ιαπωνικό κολοσσό, που παλεύει να «κερδίσει» franchises για το Wii U και να τα εγκαθιδρύσει. Και την ίδια στιγμή, στο Δυτικό κόσμο (διότι στην Ιαπωνία κυκλοφορεί από το Σεπτέμβρη) κάνει την εμφάνισή του το Anarchy Reigns, ένας εκ κατασκευής budget τίτλος, που δεν είναι εξ αρχής ξεκάθαρος ως προς τις προθέσεις του. Είναι άραγε συρραφή ιδεών που έμειναν εκτός στη δημιουργία άλλων τίτλων; Είναι μία φιλόδοξη προσπάθεια για τη συνέχιση του Mad World στις «μεγάλες» κονσόλες, που τελικά έμεινε ανολοκλήρωτη; Είναι κάτι που δημιούργησαν στον ελεύθερο χρόνο τους (;).

Και άλλος αναρχικός πυρήνας εξαρθρώνεται

H αλήθεια είναι ότι το παιχνίδι μπερδεύει από πολύ νωρίς. Κάποιους χαρακτήρες, κάπου τους έχουμε ξαναδεί (π.χ. τον πρωταγωνιστή Jack Cayman στο Mad World) και κάποιοι θυμίζουν περσόνες που απήχθησαν από άλλα παιχνίδια (σαν τον μαύρο pimp από το Bayonetta – για του λόγου το αληθές, χαρακτήρας που ξεκλειδώνεται είναι και η ίδια η Bayonetta). Στη συνέχεια ακολουθεί μία ιστορία, που το εξαιρετικά περίεργο θα ήταν να έβγαζε κάποιο νόημα. Ποζεριά, εξεζητημένα stills διαλόγων με ιαπωνική αισθητική, διάλογοι και ατάκες που αγγίζουν και συχνά ξεπερνούν τα όρια του κακόγουστου, του προσβλητικού και του ρατσιστικού, και ένα δυστοπικό ημί-mech φουτουριστικό σκηνικό, που θυμίζει συραμμένα σκηνικά για παιδική παράσταση νηπιαγωγείου.

Η όλη ουσία, βεβαίως, βρίσκεται στο ξύλο που πέφτει στο παιχνίδι και που απέχει πολύ σε μηχανισμούς και σχεδιασμό από το περίπλοκο και σύνθετο μίγμα στο οποίο μας έχει συνηθίσει η Platinum. Είτε διαλέξουμε τη Σκοτεινή διαδρομή της ιστορίας (επιλέγοντας τον Jack) είτε τη Φωτεινή (επιλέγοντας φουτουριστικούς mech-cyberpunk αστυνομικούς), το περιεχόμενο είναι λίγο πολύ το ίδιο. Basic και Heavy Attack, Uppercut, δύο τρία βασικά combos, και special attacks, που διαφέρουν από χαρακτήρα σε χαρακτήρα.

Αυτό ήταν. Ούτε επιπλέον κινήσεις που ξεκλειδώνουν, ούτε αναβάθμιση των ήδη υπαρχόντων, ούτε έξτρα δυνάμεις (πέρα από ασπίδες, νάρκες και ορισμένα όπλα που βρίσκει ο παίκτης σε περιορισμένη ποσότητα). Η αρένα των μαχών στο κατ’ευφημισμόν campaign είναι τέσσερις μόλις πίστες, με ισχνής φαντασίας σχεδιασμό, και απωθητικού οπτικού αποτελέσματος. Σε αυτές τις πίστες, που κατά τα άλλα δεν έχουν κανένα απολύτως ενδιαφέρον, ο παίκτης ξεκλειδώνει Free και Main Missions, συλλέγοντας πόντους από τον πανικό που σπέρνει. Αυτό βέβαια σημαίνει ότι προκειμένου να καταστεί προσβάσιμη μία κύρια αποστολή, ίσως χρειαστεί να παιχτεί μία free mission παραπάνω από μία φορές.

Μη σκεφτεί κανείς ότι οι εν λόγω αποστολές είναι κάτι παραπάνω από ένα οποιοδήποτε Challenge Mode που βρίσκεται ως έξτρα υλικό σε άλλα παιχνίδια. Μπορούμε να κάνουμε την αντιστοιχία Free Missions – Challenges και Main Missions –Boss Fights, εκ των οποίων κάποια είναι πολύ ενδιαφέροντα και σχεδιασμένα με το έμφυτο ταλέντο της Platinum και άλλα ξεπερνιούνται ακόμα και στο δύσκολο επίπεδο με κατάχρηση δύο επιθέσεων.

Συνολικά, το κάθε επίπεδο, ανάλογα με το πόσο θέλει κάποιος να ασχοληθεί, μπορεί να είναι και υπόθεση μισής ώρας. Ούτως ή άλλως, πέρα από την ολοκλήρωση αυτών καθ' αυτών των «αποστολών», δεν υφίσταται κανένα επιπλέον κίνητρο (αναβαθμίσεις, collectibles κτλ) ώστε κάποιος να μείνει περισσότερη ώρα σε μία τοποθεσία. Για να περιγράψουμε, τέλος, τις «αποστολές», αρκεί να πούμε ότι πρόκειται στη συντριπτική πλειοψηφία τους για κύματα εχθρών που είναι όλο και δυνατότεροι. Στον τομέα αυτό υπάρχει ποικιλία, και η μάχη μπορεί να γίνει διασκεδαστική, χωρίς όμως ιδιαίτερη σκέψη και στρατηγική όπως απαιτούνταν στο Bayonetta ή στο Vanquish.

Στο πιο δύσκολο επίπεδο ίσως η αδρή brawl τακτική να μην αρκεί, αλλά κι εκεί τα πράγματα δεν περιπλέκονται πολύ. Μοναδική αδυναμία για τον γράφοντα (που δε συμπαθεί τα fighting 1vs1 παιχνίδια) είναι τα chain attacks του αντιπάλου, που μπορεί να καθηλώσουν στο έδαφος για αρκετή ώρα τον χαρακτήρα που ελέγχει ο παίκτης και να μη δίνουν ευκαιρία απεγκλωβισμού, μέχρι τουλάχιστο να καταναλωθεί μεγάλο μέρος της μπάρας ενέργειας.