Η Capcom, το 2008, αποφάσισε να επαναφέρει στο προσκήνιο το κλασικό franchise Bionic Commando, κυκλοφορώντας το Bionic Commando Rearmed, το οποίο αποτέλεσε remake του αυθεντικού τίτλου από το 1987. Η εμπορική επιτυχία του Bionic Commando Rearmed ήταν ικανοποιητική και έτσι η Capcom αποφάσισε να την εκμεταλλευτεί με ένα sequel. Το Bionic Commando Rearmed 2 αλλάζει κάποιους από τους μηχανισμούς της σειράς, με την ελπίδα ότι θα γίνει περισσότερο προσιτό στο ευρύ κοινό. Όμως, οι αλλαγές αυτές δεν λειτουργούν καλά, τη στιγμή που ο κακός σχεδιασμός πολλών επιπέδων τονίζει τα προβλήματα και δεν αφήνει το παιχνίδι να γίνει διασκεδαστικό. Αξίζει να σημειώσουμε ότι ο τίτλος διαθέτει αποκλειστικά offline co-op, το οποίο όμως δεν προσφέρει κάτι το ιδιαίτερο.

Στο PS3 το Bionic Commando Rearmed 2 διαθέτει DRM και δεν μπορούμε να το εκκινήσουμε αν δεν είμαστε συνδεμένοι στο PSN. Ωστόσο, αν για κάποιο λόγο διακοπεί η σύνδεση μας με το internet όταν είμαστε ήδη μέσα στο παιχνίδι, μπορούμε να συνεχίσουμε να παίζουμε χωρίς κανένα πρόβλημα. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Εξερεύνηση εναντίον δράσης: Σημειώσατε 1

Το Bionic Commando Rearmed 2, όπως και οι 2D προκάτοχοί του, είναι ένα side scrolling, platform shooter, στο οποίο η έμφαση δίνεται στην εξερεύνηση και όχι στη δράση. Μέσα στις περίπου 30 πίστες του παιχνιδιού θα βρούμε πολλά κύρια και δευτερεύοντα όπλα, τα οποία θα μας βοηθήσουν να εξοντώσουμε ευκολότερα τους εχθρούς και να ξεκλειδώσουμε περιοχές όπου, αρχικά, δεν έχουμε πρόσβαση. Στην πρώτη πίστα αρχίζουμε με τρεις ζωές, αλλά στα περισσότερα επίπεδα υπάρχουν power ups που μας επιτρέπουν να αυξήσουμε σημαντικά τον αριθμό τους.

Στο χάρτη του παιχνιδιού φαίνονται τα αντικείμενα που δεν έχουμε ανακαλύψει σε κάθε πίστα ξεχωριστά και έχουμε τη δυνατότητα να επιστρέψουμε στο εκάστοτε σημείο  όποτε επιθυμούμε. Οι περισσότεροι αντίπαλοι του παιχνιδιού δεν μας προβλημάτισαν καθόλου. Μάλιστα, σύντομα μπορούμε να ξεκλειδώσουμε ένα δευτερεύον όπλο, που εξοντώνει αυτόματα τους πιο αδύναμους εχθρούς όταν μας πλησιάσουν.

Στην πορεία μας θα συναντήσουμε και τεράστια bosses, τα οποία μας οδηγούν σε σχετικά χρονοβόρες, scripted και τελικά βαρετές μάχες. Αρχικά, όταν θα πολεμήσει κάποιος ένα boss, το πιθανότερο είναι ότι θα χάσει πολλές φορές μέχρι να μάθει  τον τρόπο που πρέπει να κινηθεί. Με λίγο trial & error και μαθαίνοντας απ’ έξω τη σειρά των επιθέσεων των bosses και το πώς θα τις αποφύγουμε, κάποια στιγμή εμφανίζεται ένα άνοιγμα το οποίο πρέπει να εκμεταλλευτούμε. Στη συνέχεια, το boss αρχίζει τις επιθέσεις του από την αρχή και καλούμαστε να επαναλάβουμε αυτά που μάθαμε, έχοντας σαν αντίπαλο και την κακή απόκριση του χειρισμού.

Πρώτος απρόβλεπτος εχθρός: Ο χειρισμός

Η σημαντικότερη ιδιοτροπία της σειράς, που τη διαφοροποιούσε από παρόμοιες προτάσεις, είναι ότι ο κεντρικός ήρωας δεν μπορούσε να εκτελέσει άλματα και βασιζόταν αποκλειστικά στο βιονικό του χέρι για να μπορέσει να μεταφερθεί από πλατφόρμα σε πλατφόρμα. Στο Rearmed 2 ο Rad Spencer έχει τη δυνατότητα να πηδήξει αν το θέλει, αλλά τα επίπεδα είναι σχεδιασμένα με τέτοιο τρόπο, που είναι δυνατόν να ολοκληρωθούν χωρίς να χρησιμοποιήσουμε καθόλου το άλμα (άλλωστε, με την ολοκλήρωση του τίτλου ξεκλειδώνεται το Retro mode, όπου η δυνατότητα άλματος απουσιάζει).

Έτσι, δεν είναι δυνατό ο σχεδιασμός των επιπέδων να εκμεταλλευτεί τις δυνατότητες που προσφέρει ο συνδυασμός του άλματος με το βιονικό χέρι, ενώ το ίδιο το άλμα παρουσιάζει προβλήματα. Δεν είναι εύκολο να υπολογίσουμε που ακριβώς θα προσγειωθούμε και, τελικά, η μετακίνηση με το βιονικό μας χέρι είναι πιο ασφαλής. Ουσιαστικά, το άλμα απλά μας επιτρέπει να περάσουμε από κάποια σημεία πιο γρήγορα, μειώνοντας τις κινήσεις που απαιτούνται για να μεταβούμε από τη μία πλατφόρμα στην άλλη. Όμως, αυτή δεν είναι η μόνη αλλαγή που έγινε στο σύστημα χειρισμού.

Όταν κρατιόμαστε από μία πλατφόρμα, μένουμε αγκιστρωμένοι σε αυτήν μέχρι να πατήσουμε το κατάλληλο κουμπί και να απαγκιστρωθούμε. Αυτό το χαρακτηριστικό -θεωρητικά- θα προσέθετε αρτιότερο έλεγχο στα άλματα, αλλά στην πράξη προσθέτει μόνο προβλήματα. Το πιο προφανές πρόβλημα είναι ότι ζημιώνει το ρυθμό και την ομαλή ροή του platforming, ενώ -το σημαντικότερο- συσχετίζεται και με τη φυσική του παιχνιδιού.