Ένα από τα παιχνίδια που μπορεί να βρει κανείς αυτές τις μέρες στις Online υπηρεσίες των Xbox 360 και PS3, καθώς επίσης και στα PC, είναι το Blacklight: Tango Down. Στην ουσία πρόκειται για έναν κλώνο του multiplayer μέρους του Call of Duty: Modern Warfare 2, με 7 online modes και 12 χάρτες, τέσσερις co-op (black-ops) αποστολές για τέσσερις παίκτες (βλ. το αντίστοιχο spec-ops από MW2) και όλα αυτά για 1200MS points, ή 15 ευρώ.

Co-op περιεχόμενο

Αυτό σημαίνει ότι το Blacklight δεν έχει κανονικό single-player περιεχόμενο, παρά μόνο αυτές τις τέσσερις black-ops αποστολές, που όμως είναι σχεδιασμένες για τέσσερις παίκτες και, γι αυτό, είναι αρκετά δύσκολο να τις ολοκληρώσει κάποιος από μόνος του. Από αυτές τις black-ops αποστολές, δημιουργούνται υπόνοιες ότι το παιχνίδι έχει και κάποιου είδους σενάριο –και πράγματι έτσι είναι. Το σενάριο όμως αυτό δεν αναπτύσσεται καθόλου μέσα στο παιχνίδι και το μοναδικό σημείο στο οποίο μπορεί κάποιος να το παρακολουθήσει, είναι διαβάζοντάς το από την «how to play» επιλογή.

Το πρόβλημα εδώ λοιπόν δεν είναι ότι το Blacklight δεν έχει σκηνοθεσία, αφήγηση ή κανονικό single-player περιεχόμενο, αλλά το ότι βάζοντας το σενάριο σε text μορφή σε ένα multiplayer παιχνίδι, δείχνει σαν να μην μπορούσαν να αποφασίσουν οι δημιουργοί του για το αν θα πρέπει να έχει κάποια στοιχειώδης ιστορία ή όχι. Γενικεύοντάς το περισσότερο, θα λέγαμε ότι αυτή η επιλογή δείχνει και προχειρότητα. Μερικοί ακόμη λόγοι για τους οποίους δεν αξίζει κάποιος να ασχοληθεί με τις Black-ops αποστολές, είναι τόσο η έντονη γραμμικότητά τους, αλλά και το γεγονός ότι δεν υποστηρίζεται ούτε split-screen σύνδεση, αλλά ούτε και matchmaking για το co-op. Με λίγα λόγια, θα πρέπει να καλέσουμε τρεις φίλους από την friend list ή από τους πρόσφατους παίκτες, αν θέλουμε να δοκιμάσουμε τις co-op αποστολές με τέσσερα άτομα.

Multiplayer: Τα modes, οι χάρτες, τα προβλήματα

Στο Online μέρος λοιπόν, συναντάμε συνολικά 7 διαφορετικά modes, όπως Deathmatch, Team Deathmatch, Retrieval (στην ουσία πρόκειται για μια CTF έκδοση), Detonate (ένα mode με βόμβα που θυμίζει το Αssault από τα Halo), Domination (κάτι αντίστοιχο με την κεντρική ιδέα από τα Battlefield), Last Man Standing και Last Team Standing. Όπως καταλαβαίνει κανείς, όλα τα παραπάνω modes δεν κρύβουν κάποια νέα ιδέα, καθώς πρόκειται για μια «σούμα» των καλύτερων modes άλλων παιχνιδιών. Πριν όμως κατηγορήσουμε το Blacklight για έλλειψη πρωτοτυπίας, το πραγματικά αρνητικό στοιχείο σε αυτά τα mode, είναι το γεγονός ότι ελάχιστοι παίκτες ασχολούνται με όλα.

Την προτίμηση των παικτών, έχουν τα δύο πρώτα modes -Deathmatch και Team Deathmach- ενώ στα υπόλοιπα να χρειάζεται αρκετός χρόνος για να βρούμε ομάδα, με τις περισσότερες φορές το παιχνίδι θα ξεκινάει με 6 παίκτες (αντί για 16), λόγω έλλειψης παικτών. Έτσι λοιπόν, όλα αυτά τα κορυφαία modes των γνωστών σειρών, είναι σχεδόν αχρείαστα από τη στιγμή που τον πρώτο μήνα κυκλοφορίας του παιχνιδιού δεν υπάρχει αρκετός κόσμος για να τα υποστηρίξει.

Ο λόγος που το Blacklight δεν είναι το ίδιο διασκεδαστικό όσο άλλα παιχνίδια (όπως το MW2), βρίσκεται σε μια σειρά από μικρές, αλλά σημαντικές λεπτομέρειες. Πρώτα απ όλα, είναι ο σχεδιασμός των 12 Online χαρτών, τόσο οπτικά, όσο και στο gameplay. Οπτικά, το Blacklight προσπαθεί να είναι ένα σημερινό παιχνίδι, όμως οι υφές των επιφανειών στους χάρτες είναι αρκετά χαμηλής ανάλυσης, ενώ διαθέτουν και πολύ περιορισμένη παλέτα χρωμάτων. Σε θέματα gameplay, οι χάρτες έχουν επίσης σημαντικά προβλήματα. Στο σύνολό τους πρόκειται για μικρού έως μέτριου μεγέθους, με πολλά αντικείμενα και κλειστούς χώρους. Δεν υπάρχει έντονη μορφολογία ή κάποιο ιδιαίτερο στυλ, ενώ δεν απαιτείται ούτε έντονη τακτική ή φαντασία από την μεριά των παικτών.

Με λύπη διαπιστώνει κανείς ότι το Blacklight είναι άλλο ένα FPS στο οποίο η καλύτερη τακτική, είναι αυτή του camping (δηλαδή να καθόμαστε σε ένα σημείο και να περιμένουμε να περάσει κάποιος αντίπαλος). Αν τα παράπονά μας για το camping ακούγονται υπερβολικά, τότε αξίζει να αναφέρουμε ότι το Blacklight έχει σταθερά respawn σημεία (βάσεις). Αυτό σημαίνει ότι, ανεξάρτητα από το που πεθάνει κανείς ή το που βρίσκεται ένας αντίπαλος, πάντα οι παίκτες θα επανεμφανίζονται στα ίδια σημεία, στις βάσεις τους. Βέβαια, αυτές οι βάσεις διαθέτουν μερικούς αυτόματους πύργους που προστατεύουν τα respawn σημεία από εχθρούς, όμως κάλλιστα μπορεί η αντίπαλη ομάδα να περιμένει τους εχθρούς της έξω από τις εξόδους των respawn, σαν γάτα που περιμένει το ποντίκι έξω από την ποντικότρυπα.