Just Call me “York”

Δεν είναι και πολύ συνηθισμένο φαινόμενο στον κόσμο των βιντεοπαιχνιδιών μια δημιουργία να λαμβάνει -ως επί το πλείστον- χλιαρή ή ακόμα και αδιάφορη υποδοχή από το μεγαλύτερο μέρος του Tύπου την εποχή της κυκλοφορίας της και με τον καιρό να αποκτάει μια cult υπόσταση στους κύκλους της βιομηχανίας. Σε αντίθεση με τον κινηματογράφο ή τη μουσική, που η επανεκτίμηση θεωρείται μια δεδομένη και απόλυτα φυσιολογική διαδικασία, στα βιντεοπαιχνίδια η «συστημική» τους φύση επιτρέπει στον «κριτικό» να εξάγει πιο ασφαλή συμπεράσματα εξ αρχής.

Στην τελική, ένα σύστημα όπως ενας μηχανισμός gameplay ας πούμε, ή λειτουργεί σωστά ή όχι. Δεν υπάρχει πολύ έδαφος για διαφωνία. Και όμως, κάτι τέτοιο ακριβώς φαίνεται πως συνέβη με το Deadly Premonition. Το παιχνίδι της Access, που κυκλοφόρησε το 2010 στο Xbox 360, δεν εντυπωσίασε και πολλούς. Παρόλα αυτά, θεωρείται πλέον ένα από τα «διαμάντια» αυτής της γενιάς, που λίγοι γνωρίζουν και ακόμα λιγότεροι έπαιξαν.

Κατά συνέπεια, λοιπόν, αυτής της «αδικίας», σας παρουσιάζουμε την Director’s Cut έκδοση του παιχνιδιού, που δίνει επιτέλους την ευκαιρία στους χρήστες του PS3 -εκτός Ιαπωνίας- να γευτούν αυτό το αλλόκοτο δημιούργημα. Όπως υπονοεί και το όνομα της έκδοσης, το παιχνίδι διαθέτει κάποια extras και βελτιώσεις, που θα περίμενε κανείς να το μετατρέψουν στην απόλυτη έκδοση του παιχνιδιού. Δυστυχώς, όμως, τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι.

Χίλια και ένα προβλήματα

Ας τα πάρουμε, λοιπόν, όλα από την αρχή. Η αρχικά χλιαρή του υποδοχή από τον Τύπο έχει μια πολύ απλή εξήγηση. Το παιχνίδι είναι κακό σύμφωνα με τα σύγχρονα σχεδαστικά πρότυπα και μη. Κακό. Αλλά αυτό δεν λέει και πολλά για την εμπειρία που μπορεί να προσφέρει στον παίκτη. Μπερδευτήκατε; Μείνετε μαζί μας.

Το παιχνίδι ξεκινάει σαν μια φαρσοκωμωδία προς τα περισσότερα survival horrors. Το gameplay που παρουσιάζεται είναι σαν ένα μείγμα του περιορισμένου shooting και ελέγχου του Resident Evil 4 και του «τσαπατσούλικου» melee συστήματος των Silent Hill. Ενώ, οι εχθροί-ζόμπι-φαντάσματα εμφανίζονται μέσα από μαύρες τρύπες, εξαφανίζονται σε μωβ καπνούς και βγάζουν ήχους που θα συναντούσες πολύ εύκολα σε κάποιο επεισόδιο Scooby Doo. Και όλα αυτά σε βαρετούς και αδιάφορους σκοτεινούς διαδρόμους.

Μάλιστα, υπάρχει και μια χαρακτηριστική σκηνή με το θάνατο ενός σκυλιού και μια fix κάμερα, ξεκάθαρο κλείσιμο του ματιού στο πρώτο Resident Evil. Για την πρώτη μία ώρα, το συγχωρείς. Χαμογελάς και λίγο με τις αναφορές και προχωράς. Και ξαφνικά, το παιχνίδι αλλάζει εντελώς. Μετατρέπεται σε ένα action-adventure ανοικτού κόσμου, με εσωτερικό ρολόι, side-quests με τους χαρακτήρες της περιοχής -που ακολουθούν την καθημερινής τους ρουτίνα- και μικρά στοιχεία RPG, όπως τον έλεγχο της πείνας και της κούρασης του χαρακτήρα.

Μοιάζει με ένα «Grand Theft Auto των –πολύ- φτωχών» τοποθετημένο σε μια επαρχιακή πόλη βγαλμένη από το περίεργο μυαλό του David Lynch. Αλλά, φυσικά, οι ομοιότητες σταματούν εδώ. Ενώ αυτή η αλλαγή είναι ευεργετική και τα adventure στοιχεία λειτουργούν πολύ καλύτερα, δυστυχώς η βαρετή σκηνή της αρχής θα επαναληφθεί πολλάκις κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, με τα ίδια βαρετά αποτελέσματα κάθε φορά. Κάποια επιεικώς απαράδεκτα QTEs και κάτι σαν mini boss fights που επαναλαμβάνονται πολλές φορές σε μικρά χρονικά διαστήματα, δεν βοηθούν καθόλου την κατάσταση.

Κοινώς, όποτε ο παίκτης θα βρίσκεται σε μια τέτοια κατάσταση «μάχης», το μόνο που θα τον ενδιαφέρει είναι να ξεμπερδεύει όσο τον δυνατόν πιο γρήγορα. Ούτε λόγος για αγωνία ή έστω λίγη πραγματική πρόκληση. Στα θετικά της υπόθεσης, στη συγκεκριμένη έκδοση, το επίπεδο δυσκολίας των εχθρών έχει μειωθεί, επιταχύνοντας κάπως τις βαρετές διαδικασίες.

Όλα αυτά, φυσικά, συνεπάγονται πως το παιχνίδι δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να εκληφθεί ως ένα πετυχημένο survival horror. Αν ποτέ είχε τέτοια πρόθεση. Συνεχίζοντας με τα προβλήματα, οι παράμετροι του φαγητού και του ύπνου δεν προσθέτουν κάτι το ιδιαίτερο, ενώ, αντιθέτως, βλάπτουν το ρυθμό του παιχνιδιού. Το ίδιο και η βενζίνη που χρειάζεται απαραιτήτως το περιπολικό-αυτοκίνητό μας για να λειτουργήσει. Ιδίως όταν σε ολόκληρη την έκταση υπάρχει μόνο ένα βενζινάδικο και εμείς είμαστε στην άλλη άκρη του χάρτη.

{PAGE_BREAK}

Ξέρετε, θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε για πολλές σελίδες ακόμα με τα προβλήματα του Deadly Premontion. Για όλα τα παλιομοδίτικα και ξεπερασμένα χαρακτηριστικά του gameplay του. Όπως το ότι ο York μπαίνει σε ξεχωριστό animation για να ανέβει και να κατέβει ένα σκαλοπατάκι –ακόμα και στα QTEs!- ή ότι η οδήγηση είναι ίσως η πιο «ξύλινη» αυτής της γενιάς ή ακόμα και τα collectables που υπάρχουν μόνο και μόνο για να γεμίζουν τα άδεια περιβάλλοντα. Και όλα αυτά χωρίς να αναφερθούμε στον τεχνικό τομέα, που για έναν ανεξήγητο λόγο στη συγκεκριμένη έκδοση είναι ακόμα χειρότερος από αυτήν του Xbox 360.

Η εικόνα μπορεί να είναι λίγο πιο καθαρή αλλά το frame rate έχει τεράστια προβλήματα, ιδιαίτερα όταν βρέχει ή βρίσκονται μερικοί χαρακτήρες παραπάνω στη σκηνή. Και σε καμία περίπτωση δεν μιλάμε για έναν τίτλο που «δοκιμάζει» τα όρια της κονσόλας. Αν μάλιστα κάποιος μας έλεγε ότι πρόκειται για μεταφορά κάποιου τίτλου του PS2, θα τον πιστεύαμε εύκολα. Νομίζoυμε πως αυτή η επισήμανση τα λέει όλα.

Καλώς ήρθατε στο Twin P… εεε... στο Greenvale.

Πώς γίνεται, θα σκεφτείτε τώρα, ένα παιχνίδι με τόσο σοβαρά προβλήματα να διασωθεί; Και όχι μόνο να διασωθεί αλλά και να προσφέρει, στην τελική, μια αξιομνημόνευτη εμπειρία; Η απάντηση βρίσκεται στη γενικότερη σύλληψη και την ιστορία του. Έχουμε να κάνουμε με ένα από τα πιο αλλόκοτα, καλογραμμένα σενάρια που έχουμε συναντήσει. Και μπορεί να έχει και τις αδύναμες στιγμές του σε αυτήν την 25ωρη πορεία, αλλά σε γενικές γραμμές εκπλήσσει με το ύφος και την αυθεντικότητά του. Και δεν εννοούμε μόνο τη βασική πλοκή αλλά ολόκληρο το στήσιμο του κόσμου.

Με το ενδιαφέρον μωσαϊκό παράξενων δεύτερων χαρακτήρων, που μετατρέπει τα διάφορα side-quests στο καλύτερο κομμάτι του παιχνιδιού. Τη φοβερή σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στον κεντρικό χαρακτήρα και τον παίκτη μέσω ενός alter ego του πρωταγωνιστή. Την απόλυτα επιτυχημένη αίσθηση συμμετοχής και προόδου σε μια κλασική υπόθεση μυστηρίου “who done it”, που βρίσκεται στην «καρδιά» του παιχνιδιού.

Ιδίως όσον αφορά στο τελευταίο, ξετυλίγεται τόσο ωραία το «νήμα» της ιστορίας, αποκαλύπτοντας το πραγματικό πρόσωπο της «αγνής» αυτής επαρχιακής κοινότητας, που δεν μπορεί παρά να σε αποροφήσει στον κόσμο του. Το ύφος κινείται συνεχώς ανάμεσα στην εκκεντρικότητα, τη σάτιρα και τη σοβαρότητα, δανειζόμενο φανερά στοιχεία από την ποπ κουλτούρα. Οι αναφορές –ή και ο στεγνός «δανεισμός» ιδεών- από το Twin Peaks, για παράδειγμα, και το ιδιόμορφο σύμπαν του είναι κάτι παραπάνω από φανερές.

Επίσης, αρκεί η παρακολούθηση ορισμένων μόνο διαλόγων του York με τον Zach –alter ego, παίκτης- που κινούνται από θέματα όπως η καριέρα του Richard Donner στον κινηματογράφο, μέχρι τους Ramones και την Punk Rock, για να καταλάβει κανείς πως κάθε γραμμή, κάθε διάλογος του παιχνιδιού έχει γραφτεί με μεράκι και αγάπη.

Ο Swery 65, στον οποίο πιστώνεται όλη αυτή η δουλειά, έχει καταφέρει, όπως ακριβώς και ένας έτερος Ιάπωνας δημιουργός, ο Goichi Suda, να δημιουργήσει κάτι που φέρει ανεξίτηλα την προσωπικότητά του σε όλες τις πτυχές του. Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι, σιγά σιγά και με πολύ ομαλό τρόπο, ο παίκτης όσο εισέρχεται στον κόσμο του παιχνιδιού να αφομοιώνει όλες τις αδυναμίες του τίτλου απλά ως ακόμα ένα χαρακτηριστικό της περίεργης φύσης του, σχεδόν αναπόσπαστο από αυτήν.

Κάποιοι παίκτες θα το κάνουν σε μεγαλύτερο, κάποιοι σε μικρότερο ή ελάχιστο και κάποιοι σε απόλυτο βαθμό. Είναι φυσιολογικό. Εμείς κινούμαστε μάλλον κάπου στη μέση. Στην ουσία, το κατά πόσο έχει τη διάθεση ο παίκτης να κάνει αυτούς τους συμβιβασμούς, θα καθορίσει και τη «γεύση» που θα του αφήσει το παιχνίδι στο τέλος. Χωρίς όμως αυτό να αποτελεί ελαφρυντικό για τις αδυναμίες του.

Κλείνοντας, κρίνουμε ακατανόητη και άστοχη τη μοναδική προσθήκη της έκδοσης σε θέμα σεναρίου, που τοποθετεί την ιστορία σε ένα πλαίσιο αφήγησης παραμυθιού. Πέρα από το ότι η ιστορία που διηγείται -λόγω περιεχομένου- σε καμία περίπτωση δεν μοιάζει με παραμύθι που θα έλεγε ένας παππούς σε εγγόνι του, δεν προσφέρει και απολύτως τίποτα το ουσιαστικό.

{PAGE_BREAK}

Για να συνεχίσουμε τώρα στη θετική πλευρά του παιχνιδιού, το «παλιομοδίτικο» ύφος που αναφέραμε προηγουμένως, έχει και τα πλεονεκτήματά του. Όπως, ας πούμε, στον τρόπο που σ’ αφήνει ελεύθερο στον κόσμο και δεν νοιάζεται ιδιαίτερα για το τι θα «χάσεις». Και αυτό συμβαίνει κυρίως στα side quests, τα οποία, εκτός από απολαυστικά λόγω χαρακτήρων, μπορούν να προσφέρουν και πολύ σημαντικά αντικείμενα –όπως το radio που επιτρέπει να μεταφέρεσαι αυτόματα σε γνωστές τοποθεσίες. Αυτά ενεργοποιούνται σε συγκεκριμένες μόνο στιγμές στο παιχνίδι, οπότε θα πρέπει ο παίκτης να έχει συνεχώς το νου του αν θέλει να τα ολοκληρώσει.

Τέτοιου είδους σχεδιαστικές επιλογές ξέρουμε ότι είναι δίκοπο μαχαίρι, αφού επιβραβεύουν αυτούς που έχουν διάθεση να ψάξουν εις βάθος το παιχνίδι, αλλά μπορούν και να εκνευρίσουν τους υπόλοιπους που θα χάσουν κάποια πολύ χρήσιμα αντικείμενα, τα οποία σίγουρα θα βελτίωναν την εμπειρία. Τέλος, ενώ τα ηχητικά εφέ κινούνται στα απαράδεκτα επίπεδα ολόκληρου του τεχνικού τομέα, η μουσική επένδυση «λάμπει» με την φαντασία της. Άλλοτε θυμίζοντας τις σκοτεινές jazz συνθέσεις του Badalamenti και άλλοτε «παίζοντας» ανάμεσα στη μελαγχολία και την «ελαφρότητα». Γενικότερα, αποτελεί με επιτυχια αναπόσπαστο μέρος της προσωπικότητας του τίτλου.

What do you think, Zach?

Ολοκληρώνοντας, αναμφίβολα μιλάμε για ένα ακατέργαστο διαμάντι, μια δημιουργία που κανένας βαθμός δεν θα μπορούσε να αποδώσει -ούτε κατά προσέγγιση- την εμπειρία που θα εισπράξει ο καθένας παίζοντάς το. Η ιστορία που διηγείται και το ταξίδι που θα κάνει ο παίκτης μέσω αυτής είναι από τα πιο αλλόκοτα, ιδιαίτερα και ξέφρενα αυτής της γενιάς. Είναι κακό και καλό ταυτόχρονα. Για κάθε επίτευγμά του, έχει και ένα σοβαρό ελάττωμα.

Το που θα σταθεί ο καθένας είναι μάλλον προσωπικό ζήτμα. Είναι, ωστόσο, δύσκολο αν θέλεις να το δεις αντικειμενικά, να παραμελήσεις τα τόσα προβλήματα τεχνικής και σχεδιαστικής φύσεως που το ταλανίζουν, όσο σπουδαίο και να είναι στη σύλληψη και τη γραφή του. Επιπλέον, η συγκεκριμένη έκδοση όχι μόνο δεν είναι καλύτερη αυτής που προηγήθηκε τρία σχεδόν χρόνια πριν, αλλά είναι μάλλον χειρότερη. Τα τεχνικά προβλήματα όχι μόνο δεν λύθηκαν, αλλά εντάθηκαν σε κάποια σημεία –βλέπε frame rate- ενώ οι ελάχιστες προσθήκες στο σενάριο κρίνονται αποτυχημένες και ανούσιες. Οπότε, καταλαβαίνετε, τα χέρια μας είναι “δεμένα”.

Ωστόσο, εσείς που βλέπετε αυτό το «6» και τρομάζετε, να ξέρετε είναι το καλύτερο παιχνίδι του «6» που θα παίξτε ποτέ. Εγγυημένα.

Γιώργος Πρίτσκας

Ταυτότητα παιχνιδιού

Edition: N/AGenre: AdventureΔιάθεση: Enarxis Dynamic Media
Αριθμός παικτών: 1Ανάπτυξη: Access GamesΗμ. Έκδοσης: 30/04/2013
PEGI: 18Εκδότης: Rising StarΠλατφόρμες: PlayStation 3

Θετικά

  • Σενάριο, κόσμος, σύλληψη. Ένα πραγματικά αλλόκοτο και μοναδικό ταξίδι

Αρνητικά

  • Τεράστια σχεδιαστικά και τεχνικά προβλήματα
  • Καμία μεγάλη ουσιαστική προσθήκη ή βελτίωση στη συγκεκριμένη έκδοση

Βαθμολογία

Σχετικά άρθρα βάσει tags

Ο Νοέμβριος στο PlayStation Plus
Με Worms, Bound και έναν δυνατό PSVR τίτλο.
Νέο trailer για το God of War
Με πρόγευση από το σύστημα μάχης του τίτλου.
Ξεκίνησαν τα Halloween Deals στο PlayStation Store
Αρκετοί τίτλοι με έκπτωση έως και 60%.
Ο Οκτώβριος στο PlayStation Plus
Άλλος ένας μήνας φωτιά, με Metal Gear Solid V: The Phantom Pain.
Pro Evolution Soccer 2018
The King is back.
Ήρθε και στην Ελλάδα το Amazon Prime Video
Μέσα από τα PlayStation 3 και PlayStation 4.
Διαθέσιμο το demo του NBA 2K18
"Πρελούδιο" σε έναν κόσμο μπασκετικών συγκινήσεων.
Διαθέσιμο το demo για το PES 2018
Για PlayStation 4, PlayStation 3, Xbox One και Xbox 360.
Ο Σεπτέμβριος στο PlayStation Plus
Με inFAMOUS: Second Son και επιπλέον τίτλο για PSVR!

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:

Πρέπει να συνδεθείς για να σχολιάσεις

Άτομα σε αυτή τη συζήτηση

  • Με την πρωτη ευκαιρια θα το χτυπησω!

  • το είχα λατρέψει στο 360. ίσως το πιο ιδιαίτερο παιχνίδι στο είδος του. αν είχε ποιότητα παραγωγής υψηλή, θα μιλούσαμε για έπος. ως έχει, είναι ένα αρκετά προβληματικό παιχνίδι αλλά με φοβερό συναίσθημα.

  • Συνεπώς το 6 αποτελεί ταβάνι για το συγκεκριμενο παιχνιδι πέρα απο τα όποια θετίκα προσφέρει ο τίτλος, σύμφωνα με τα λέγομενα το Γιώργαρου.

  • Καλή επιστροφή Πρίτσκα! Είναι λυπηρό που αντι η έκδοση να είναι βελτιωμένη στον τεχνικό τομέα απο αυτή του 360 πριν 3 χρόνια, εν τέλη να είναι ίση ή χειρότερη. Κρίμα και για τις υπόλοιπες προσθήκες. Εκτος και αν κυκλοφορήσει κανένα patch, θα αρκεστώ στην έκδοση του 360 που ήδη έχω.
    Παραμένει όμως καραcult τίτλος.

  • Θα το ψαξω λιγο περισσοτερο πριν παρω την τελικη μου γνωμη

  • το συγκεκριμενο το εχω και για xbox την απλη εκδοση και για ps3 το directors cut αλλα με βλεπω να το δινω για το xbox.

  • ειναι απο τα παιχνιδια που ειτε θα αγαπησεις,ειτε θα μισησεις...αμετρητα προβληματα οπως αναφερει και ο reviewer,χαμηλου επιπεδου ποιοτητα αλλα...εχει κατι μαγικο,δεν ξερω τι ειναι πραγματικα και οταν το τελειωσα στο 360 προσπαθουσα να καταλαβω τι ακριβως μου αρεσε,αλλα ματαια.

  • Ήθελα πάρα πολύ να το παίξω για αυτή τη Twin Peaks αισθητική. Ε μετά και το δεύτερο review του Γιώργου πείστηκα. Για τον Cooper ρε γαμώτο!

  • παντως επειδη το εχω εδω και 1 μηνα μαζι με το revelations ακομα δεν ξερω τι να ξεκινησω απο τα 2 αλλα αυτο φαινοταν πιο ενδιαφερον...με κεντρισε που στο κουτακι λεει 3d αλλα το εψαξα λιγο και διαβασα οτι εχει πολυ κακο 3d σε σχεση με αλλα....θα το ξεκινησω συντομα...

  • Το τελείωσα στο xbox360 το 2010 που βγήκε!!!! Ο λόγος που το έκανα είναι επείδη είναι του γούστου μου τα horror games!!! Για μένα ήταν ένα πολύ μέτριο παιχνίδι σε σημείο που βαριόμουνα!!!!

  • Δεν εχω διαβασει ακομη την παρουσιαση του παιχνιδιου,ωστοσο απο τα λιγα που ειδα,μου κινησε την περιεργεια και αφου ανηκει στα horror games και κυκλοφορει στο PS3,εχει μπει ηδη στη λιστα μου! :)

  • αυτο που θα πω εχει να κανει με τον συντακτη !!! μπραβο σου .... το review ηταν απο τα καλυτερα που εχω διαβασει ποτε !!! σιγουρα θα του ριξω μια ματια διοτι ο τεχνικος τομεας δεν ειναι το must για τα δικα μου δεδομενα , σιγουρα ομως θα γινει στο μακρυνο μελλον
    !!!
    ευχαριστω για το review !!!

  • το πηρα στο ps3 προσπαθησα να το παιξω αλλα με χαλασε παρα πολυ.. ασε που ο ηρωας εχει ενα σπαστικο στυλακι σαν τον Ranieri..

  • το καλύτερο παιχνίδι του 6 ε, ακατέργαστο διαμάντι όπως λέει και στο κείμενο ιδιαίτερος τίτλος που θα δοκιμαστή σύντομα

  • Κάπου είχα δει ένα άρθρο για τον τίτλο και το άρθρο παρέθετε 2 ρηβιούς.
    Το πρώτο του έδινε 10/10 και το άλλο 0/10.
    Το έχω στο Χ360,ίσως το πάρω και ΠΣ3 για συλλογή,αλλά τελικά μάλλον θα παίξω την Χ360 έκδοση.

  • μόνο και μόνο που η πόλη του παιχνιδιού είναι σε φάση Twin Peaks θα το χτυπήσω!

  • Welcome Back PR!

  • υατο δεν εχει βγει εδω και αρκετους μηνες?
    Η κανω λαθος?
    Anyway ωραιο review!

  • Ωραίο review και σίγουρα θα το χτυπήσω...Γύρω στο 30άρι παίζει η τιμή του και για 25 ώρες gameplay λέει.Εξάλλου ο τεχνικός τομέας αντισταθμίζεται κάπως αν μιλάμε για παιχνίδι το οποίο μεταφέρει πράγματα στον gamer κατά την διάρκεια του

  • Σιγουρη αγορα καποια στιγμη στο μελλον.

    Ειναι απο τα παιχνιδια που περνανε απαρατηρητα ομως λενε πολλα σε αυτους που ψαχνουν κατι διαφορετικο ακομα και αν το gameplay ειναι κακο.

  • Τη τελευταία πρόταση του review την έχω διαβάσει, δεν το λέω για κακό αυτό, και σε review του Eurogamer για το Pathologic, ενός horror παιχνιδιού του 2006 και τολμώ να πω πως ήταν και ο λόγος αγοράς εκείνου του παιχνιδιού. Θα το πάρω και αυτό αργότερα στο 360

  • Με βλέπω να του ρίχνω μια ματιά.

  • Δυστυχώς απ ότι φαίνεται είναι ένα παιχνίδι που θα έπρεπε να είναι κλασσικό και χάνει απο την αξία του λόγω κακής/φθηνής παραγωγής.

    Θα το τσεκάρω κάποια στιγμη...

  • Υπαρχει ηδη στην συλλογη μου αλλα λόγω ελλειψης χρονου δεν το εχω παιξει ακομα..Το περιμενα καιρο και ευτυχως μας τιμησε με την παρουσια του!ελπιζω να ανταποκριθει στις προσδοκιες και στον ντορο που εχει προκαλεσει αυτα τα χρονια..παντως μια ματια που του ειχα ριξει μου πεσανε τα ματια με τα γραφικα που ειδα!PS2 is back!αλλα δεν μας χαλαει θελουμε Zack με τρελα!ααααα ξεχασα!πολυ ωραιο review!

  • Από τα πιο απολαυστικά games που έπαιξα σε PS3!

    It's time to wake up Zach.

Τελευταία Σχόλια

Tο ίδιο και με τις κάρτες Pokemon - Yu Gi Oh, τα είχα κάψει μικρός αυτά μαζί με τα Panini( Mundial 2...
Έφτανε η μπάλα στα πόδια του και φωνάζαμε όλο το γήπεδο " ΔΙΩΞ' ΤΗΝ ΝΑ ΦΎΓΕΙ, ΚΙ ΟΠΟΥ ΠΑΕΙ". Μεγάλες...
Ο Πρώτος που μίλησε, είπε "it's a trap" ο Θεός.
κρυαρι ο βαρεσανοβιτς χαχαχαχαχχα Σεντρα διαβητης στα γεννητικα οργανα του πρωτου αμυντικου που τον ...
Αυτό με την πολιτεία της Χαβάη δεν το γνώριζα. Εξαιρετικά ενδιαφέρον και σημαντικότατη εξέλιξη.
Είναι μια αρχή και θέλω να πιστεύω ότι προχωρήσει το θέμα και στην υπόλοιπη Ευρώπη και δεν θα μείνει...
Δεν είναι η ιδανικότερη λύση, αλλά είναι μια κάποια λύση στην παρούσα φάση και το σημείο που έχουμε ...
Πολυ σημαντική κίνηση και το μπαλακι περνάει πλέον στην ΕΕ. Αν εχει το σθένος να κάνει κάτι εκεί, το...
Αυτή είναι πλέον η οικονομική πολιτική της εν λόγω εταιρίας. Όσο γρηγορότερα το αντιληφθούν οι φίλοι...