Το Pixeljunk Shooter 2 είναι το δεύτερο "Shooter" παιχνίδι για το PS Network από την Q-Games, ένα studio που θα λέγαμε ότι διακρίνεται για τις δισδιάστατες σειρές της και για το retro στυλ που κρατάει σε όλα τα παιχνίδια της. Όπως και στο πρώτο Shooter, έτσι και εδώ οι παίκτες καλούνται να ελέγξουν ένα μικροσκοπικό σκάφος και να βρουν το δρόμο τους προς την έξοδο, εξερευνώντας παράλληλα τα επίπεδα για θησαυρούς. Αυτό που ξεχωρίζει στο Shooter 2 είναι ο απλοϊκός σχεδιασμός των γραφικών, ο οποίος πολλές φορές θυμίζει indie game (δηλαδή παιχνίδι χρηστών), όπως αυτά του Xbox Live.

Ο απλοϊκός οπτικός τομέας δεν φανερώνει τις πραγματικές αρετές του τίτλου, αφού σε αυτό το «παλαιάς σχολής» Shooter, οι παίκτες θα βρουν ένα παιχνίδι γεμάτο γρίφους, ένα διασκεδαστικό co-op mode, ενώ σε υψηλά επίπεδα βρίσκονται τόσο η διάρκεια, όσο και η δυσκολία.

Ιδιαίτερα απλή είναι και η ιστορία: Ένα μεγάλο τέρας κατάπιε το σκάφος ορισμένων ερευνητών, με αποτέλεσμα αυτοί να βρεθούν παγιδευμένοι στο εσωτερικό αυτού του πλάσματος. Σκοπός των παικτών είναι να διαφύγουν από το εσωτερικό του πλάσματος, μαζεύοντας παράλληλα όσους περισσότερους επιζήσαντες μπορούν. Τα πρώτα επίπεδα έχουν ως θέμα τα εσωτερικά όργανα αυτού του πλάσματος, όμως το παιχνίδι δεν ολοκληρώνεται εδώ. Στην συνέχεια οι παίκτες θα βρεθούν σε εντελώς διαφορετικά θέματα, όπως στο υπέδαφος, σε περιοχές με μάγμα, σε παγωμένες περιοχές, αλλά και σε μια περιοχή όπου επικρατεί σκοτάδι.

Ο σχεδιασμός των γρίφων

Αυτό που παρατηρεί κανείς, είναι η κοινή βασική ιδέα πάνω στην οποία σχεδιάστηκαν όλα αυτά τα επίπεδα και όλοι οι διαφορετικοί γρίφοι. Η ιδέα αυτή έχει να κάνει με ορισμένα υλικά στο περιβάλλον που δεν πρέπει να αγγίξει ο παίκτης, σε συνδυασμό με υλικά που πρέπει να αγγίξει. Για παράδειγμα, στα πρώτα επίπεδα και στο εσωτερικό του τέρατος οι παίκτες πρέπει να αποφεύγουν τα επικίνδυνα γαστρικά υγρά και οξέα, αφού η επαφή μαζί τους ανεβάζει απότομα τη θερμοκρασία του σκάφους, με αποτέλεσμα να χάνουμε.

Αντίθετα, οι παίκτες σε αυτά τα επίπεδα θα βρίσκουν πολλά σημεία με νερό, το οποίο έχει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα: Μειώνει τη θερμοκρασία του σκάφους και ουσιαστικά χρησιμοποιείται ως «σωσίβιο», προκειμένου να ξεκουραστεί ο παίκτης. Το παιχνίδι «παίζει» συνεχώς γύρω από αυτήν την ιδέα σε όλα τα επίπεδα, με τη μόνη διαφορά ότι στη θέση των γαστρικών οξέων μπαίνει αργότερα η καυτή λάβα, ενώ πιο μετά συναντάμε το ίδιο μοτίβο με το σκοτάδι και το φώς, το οποίο φως έχει εδώ το ρόλο που είχε το νερό στα προηγούμενα επίπεδα. Η ιδέα είναι ιδιαίτερα απλή, όμως δουλεύει ικανοποιητικά.

Αυτό, όμως, που παρατηρεί κανείς μετά από μερικές ώρες (η διάρκεια του παιχνιδιού είναι ιδιαίτερα μεγάλη), είναι η κάποια επανάληψη στους γρίφους και στη χρήση του «κακού» παράγοντα (οξέα, μάγμα κτλ) και του καλού παράγοντα (όπως νερό). Υπάρχουν πολλά σημεία που οι παίκτες νομίζουν ότι τα έχουν ξανασυναντήσει, απλά σε διαφορετικό φόντο.

Retro...δυσκολία

Η ανακύκλωση των ιδεών δεν είναι το μόνο πρόβλημα στο Shooter 2. Ακόμα και όταν το παιχνίδι κάνει προσπάθεια για να δώσει κάτι διαφορετικό στον παίκτη, αυτό συνήθως το κάνει με απότομο τρόπο, που πολλές φορές οδηγεί σε άδικους θανάτους. Για παράδειγμα, στα πρώτα επίπεδα υπάρχουν σε πολλά σημεία ορισμένες μέδουσες που ξεπηδούν από το πουθενά και με τις οποίες δεν πρέπει να έρθει σε επαφή το σκάφος μας. Την πρώτη φορά που παίζει κανείς ένα επίπεδο, δεν μπορεί να γνωρίζει τέτοιου είδους κινδύνους που θα εμφανιστούν από το πουθενά, με αποτέλεσμα πολλά επίπεδα να βασίζονται περισσότερο στην trial & error λογική για την ολοκλήρωσή τους, παρά στην εξυπνάδα και την επίλυση των γρίφων.