Όσοι γνώρισαν τη σειρά Red Faction μέσα από το Guerilla θα βρεθούν προ εκπλήξεως με το Armageddon και, πιθανώς, να απογοητευτούν. Και αυτό επειδή το Armageddon δεν βασίζεται στην open world λογική και οι παίκτες δεν μπορούν να περιπλανιούνται με οχήματα και να εξερευνούν την επιφάνεια του Άρη με ελευθερία. Αν το Armageddon μοιάζει με κάποιο παιχνίδι, αυτό είναι το πρώτο Lost Planet. Κέρδισε, όμως, κάτι το Armageddon από αυτή τη «θυσία»; Η απάντηση είναι «ναι» και, παρόλο που πλέον έχουμε να κάνουμε με ένα γραμμικό sci-fi shooter, η επιτυχία του Armageddon βρίσκεται στο ότι προσφέρει, τελικώς, ακόμη μεγαλύτερη ελευθερία από τα προηγούμενα επεισόδια της σειράς. Αυτή τη φορά η ελευθερία βρίσκεται στη δράση.

To Doom, η Cortana και ο... Mason

Δεν έχουν όμως όλα αλλάξει στην σειρά. Πάλι η ιστορία διαδραματίζεται στον Άρη, όχι όμως στην επιφάνειά του, αλλά στο εσωτερικό του. Ο Terraformer, το μηχάνημα το οποίο ευθυνόταν για την δημιουργία γήινης ατμόσφαιρας στον Άρη, βρίσκεται πλέον εκτός λειτουργίας και οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να εγκατασταθούν σε υπόγειες σπηλιές.

Βρισκόμαστε 50 χρόνια μετά τα γεγονότα του προηγούμενου παιχνιδιού, και αυτή τη φορά έχουμε τον έλεγχο του Darius Mason, του εγγονού του πρωταγωνιστή από το Guerilla. Η ιστορία μπορεί να αφήσει κάποια κενά σε όσους ασχοληθούν τώρα για πρώτη φορά με τη σειρά, ειδικά όταν γίνονται αναφορές στο παρελθόν, όμως η πλοκή είναι συνολικά κατανοητή και τα καλοφτιαγμένα cut scenes κάνουν ευχάριστη την παρακολούθησή της. Ο Mason ελευθερώνει κατά λάθος μια κρυμμένη εξωγήινη φυλή που βρισκόταν «κλειδωμένη» στο εσωτερικό του πλανήτη, η οποία δεν θα αργήσει να επιτεθεί στις λιγοστές υπόγειες κατοικίες των ανθρώπων.

Θα έλεγε κανείς ότι το σενάριο είναι αρκετά συνηθισμένο και θυμίζει έντονα κάτι από Doom, κάτι από Matrix, ή ακόμη και τους Flood από τα Halo. Σε αντίστοιχα κλισέ πέφτουν καμιά φορά και οι διάλογοι, με την S.A.M. (μια φορητή Α.Ι. στο Nano Forge του Mason) να θυμίζει έντονα την Cortana. Το μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού διαδραματίζεται σε σπηλιές, σε υπόγειες εγκαταστάσεις, με μόνο μερικές αποστολές να μας αφήνουν να βγούμε στην αφιλόξενη επιφάνεια του Άρη, η οποία πλέον μαστίζεται από καταιγίδες και αμμοθύελλες.

Το μοναδικό στοιχείο που έχει μείνει πιστό στη σειρά, είναι το σύστημα καταστροφών. Πάντα τα physics ήταν ρεαλιστικά στα Red Faction και οι περισσότεροι θα θυμούνται την πρώτη φορά που κατέστρεψαν τις κολόνες ενός κτηρίου με το σφυρί, για να το παρατηρήσουν μετά να καταρρέει με ρεαλιστικό τρόπο. Το Armageddon τα έχει όλα αυτά, όμως έχει πάει το όλο σύστημα των καταστροφών ένα βήμα παραπέρα, αφού πλέον χρησιμοποιείται με περισσότερη εφευρετικότητα. Οι κλειστοί χώροι του Armageddon έχουν σαφώς περισσότερες εγκαταστάσεις από το Guerilla, κάτι που σημαίνει ότι μια λάθος ρουκέτα, μία έκρηξη, ή μια κατάρρευση μια μικρής κατασκευής, μπορεί να δημιουργήσει αλυσιδωτές καταρρεύσεις ολόκληρων κτηρίων και γεφυρών.

Είναι πραγματικά ένα εντυπωσιακό θέαμα όταν αυτό συμβαίνει και κάνει τον παίκτη να προσέχει το πώς χρησιμοποιεί το εκρηκτικό του οπλοστάσιο. Το Armageddon δημιουργεί με μοναδικό τρόπο την αίσθηση στον παίκτη ότι όλα γύρω του είναι εύθραυστα.

Φτιάξε το... μόνος σου

Από την άλλη, το παιχνίδι δεν επαναπαύεται στον «φθηνό» εντυπωσιασμό της τεχνολογίας, η οποία δημιουργεί ακόμα ένα χαζοχαρούμενο χαμόγελο στο πρόσωπο του παίκτη, αλλά καταφέρνει να χρησιμοποιήσει αυτά τα physics και στο gameplay, με πολύ καλύτερο τρόπο αυτή τη φορά. Οι κλειστοί χώροι και οι πολλές εγκαταστάσεις που κρέμονται από τις σπηλιές, σημαίνει ότι υπάρχουν περισσότερες ευκαιρίες για να χρησιμοποιήσει κανείς τα Physics ως όπλο, κάτι που δεν θα μπορούσε να υπάρξει σε αυτόν τον βαθμό σε open world περιβάλλον. Από εκεί και πέρα, το παιχνίδι κτίζει (κυριολεκτικά) πάνω σε αυτήν την ιδέα και προσθέτει το Nano Forge.

Στο γάντι του Mason υπάρχει μια συσκευή η οποία του δίνει τη δυνατότητα να επισκευάζει ό,τι καταστρέψει, κρατώντας ένα κουμπί και στοχεύοντας προς την κατεύθυνση των ερειπίων. Το εφέ της επισκευής (όπως και της καταστροφής) είναι εντυπωσιακό και ποτέ δεν χορταίνει κανείς να καταστρέφει ένα κτήριο μέχρι και το τελευταίο τούβλο και, στη συνέχεια, να το βλέπει να αναστηλώνεται εντυπωσιακά.

Αυτός ο μηχανισμός μπορεί να χρησιμοποιηθεί ποικιλοτρόπως στο gameplay. Η πιο συχνή χρήση είναι η επισκευή περασμάτων, γεφυρών και κτηρίων, τα οποία μπορεί καταστρέψαμε κατά λάθος μέσα στην ταχύτητα της μάχης και από τα οποία να πρέπει να περάσουμε. Άλλες φορές τα ίδια τα objectives μπορεί να μας ζητάνε να επισκευάσουμε κάτι, όπως μια γεννήτρια προκειμένου να ανοίξει μια πόρτα. Ακόμα, σε πολλά boss fights (τα οποία συνήθως καταστρέφουν μεγάλο μέρος του terrain), μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το Nano forge για να επισκευάσουμε την κάλυψή μας.