Τελικά φαίνεται πως η κριτική, όταν αυτή συνοδεύεται από σωστά επιχειρήματα, πιάνει τόπο. Οι περισσότεροι θα γνωρίζουν πως η σειρά Top Spin διακρίνεται για την υψηλή ποιότητά της αλλά και τον υπερβολικό βαθμό δυσκολίας της. Ειδικά το τρίτο μέρος, κατάφερε να απογοητεύσει ακόμα και τους φανατικούς οπαδούς του αθλήματος, αφήνοντάς τους με ένα έντονο αίσθημα απορίας. Αλλά τα λάθη είναι ανθρώπινα και η 2K Sports αναγνωρίζοντας τα σφάλματά της, δεν διστάζει να προβεί σε σημαντικές αλλαγές. Ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του τρίτου μέρους, η σειρά επιστρέφει δυναμικά στο προσκήνιο, κάνοντας αυτό που γνωρίζει καλύτερα από κάθε άλλον. Το Top Spin 4 αποτελεί την απόλυτη ενσάρκωση του tennis και παρόλο που δεν ενδείκνυται για τον καθένα εξαιτίας της φύσης του αθλήματος με το οποίο καταπιάνεται, είναι σε θέση να αποζημιώσει και με το παραπάνω αυτούς που είναι διατεθειμένοι να φτάσουν μέχρι τέλους.

Πριν ειπωθεί τίποτα περισσότερο, είναι αναγκαίο να διευκρινιστεί ότι η δοκιμή του τίτλου βασίστηκε κυρίως στην έκδοση για την κονσόλα της Sony. Μπορεί σε σχέση με την αντίστοιχη του Xbox 360 να μην υπάρχουν διαφορές, αλλά προσφέρει δύο επιπλέον χαρακτηριστικά. Την υποστήριξη του Move και την τεχνολογία 3D. Από εκεί πέρα δεν διαφέρουν σε τίποτα, οπότε ας πάρουμε την ρακέτα στα χέρια μας, γιατί ο αγώνας ξεκινάει.

Η προπόνηση κάνει τους πρωταθλητές

Η αρχή γίνεται με την απαραίτητη εγκατάσταση του τίτλου στον σκληρό δίσκο του PlayStation 3 και κατόπιν της όμορφης –και αρκετά... πορωτικής- εισαγωγικής σκηνής, ο παίκτης θα βρεθεί σε μια γνώριμη οθόνη. Το Top Spin 4 θέτει αρχικά το ερώτημα αν ο παίκτης επιθυμεί να ασχοληθεί με το practice, να ακολουθήσει τα μαθήματα του Academy ή, αν νιώθει έτοιμος, να μεταφερθεί στο κεντρικό μενού επιλογών. Επειδή οι αναμνήσεις από πέρυσι δεν ήταν και οι καλύτερες δυνατές, η αρχή έγινε φυσικά με την επιλογή εξάσκησης.

Και εδώ αρχίζουν να φαίνονται οι πρώτες βελτιώσεις. Ουσιαστικά, ο χρήστης ενημερώνεται συνεχώς για την πορεία της μπάλας, ενώ είναι στο χέρι του να ρυθμίσει τη δύναμη ή, πιο σωστά, την ταχύτητα της μπάλας που έρχεται προς το μέρος του. Στη συνέχεια η προπόνηση συνεχίζεται στο Top Spin Academy, όπου μέσα από μια σειρά δοκιμασιών, ο παίκτης θα μείνει εντυπωσιασμένος από το βαθμό λεπτομέρειας και ακρίβειας στον οποίο ο τίτλος δεν διστάζει να εμβαθύνει.

Αυτό που εκπλήσσει είναι η ποικιλία των χτυπημάτων αλλά και η αμεσότητα του μοντέλου χειρισμού, το οποίο δεν πρόκειται ποτέ να εκθέσει τον παίκτη –αρκεί φυσικά να μην κάνει ο ίδιος κάποιο λάθος. Το ευχάριστο είναι πως υπάρχει πλέον μια σταδιακή άνοδος του επιπέδου δυσκολίας, ενώ οι βοήθειες που θα εμφανίζονται στην οθόνη, θα συνοδεύουν συνεχώς τις προσπάθειες του καθένα στον αγώνα του για την κορυφή. Αναμενόμενα, το career mode είναι αυτό που καταφέρνει να τραβήξει το ενδιαφέρον, αν και απαραίτητη προϋπόθεση για να συμμετέχει κάποιος, είναι η δημιουργία ενός ψηφιακού αθλητή.

Οι επιλογές ποικίλουν και έτσι πέρα από την εξωτερική εμφάνιση, ο παίκτης θα μπορεί να καθορίσει το προσωπικό του στυλ ή ακόμα και τη συμπεριφορά του, με τους νευρικούς τενίστες να έχουν για παράδειγμα πολλές εκρήξεις στο παιχνίδι τους, αλλά με άμεσο αντίκτυπο στην αντοχή τους. Το ευχάριατο είναι ότι οι δυνατότητες παραμετροποίησης είναι αμέτρητες, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο έναν πιο προσωπικό τόνο στο όλο οικοδόμημα.

Το career mode ακολουθεί τα βήματα του άπειρου τενίστα, πριν τελικά καταφέρει να γίνει γνωστός αλλά και υπολογίσιμος αντίπαλος. Το σύστημα βαθμολόγησης επιστρέφει και έτσι τα experience points θα προσδίδουν ολοένα και περισσότερες ικανότητες, αυξάνοντας τα στατιστικά του. Φέτος η διαφορά εντοπίζεται στο γεγονός πως ο ψηφιακός τενίστας που έχει δημιουργήσει ο παίκτης, ανεβαίνει γρηγορότερα επίπεδα, αν και από ένα σημείο και έπειτα το Top Spin 4 δείχνει πως δεν ξεχνάει τις παραδόσεις του. Και αυτό μόνο ως καλό μπορεί να καταλογιστεί.

Αλλαγές, βελτιώσεις αλλά και προβλήματα

Η επιλογή επιπέδου δυσκολίας είναι πραγματικά σωτήρια ή, για να είμαστε πιο σωστοί, φέτος είναι πιο σωστά ρυθμισμένη. Για να μπορέσει κάποιος να κινηθεί αξιοπρεπώς μέσα στα courts, θα πρέπει πραγματικά να ιδρώσει. Η διαφορά ενός forehand από ένα backhand ποτέ στο παρελθόν δεν είχε τόση σημασία, ενώ το ίδιο σημαντική είναι και η σωστή τοποθέτηση του σώματος ώστε το εκάστοτε χτύπημα να είναι επιτυχημένο.

Το μοντέλο χειρισμού δεν έχει αλλάξει, με τα τέσσερα βασικά πλήκτρα να αντιστοιχούν σε ισάριθμα χτυπήματα μεταβαλλόμενης δύναμης αλλά και καμπύλης της μπάλας. Η μετάβαση κοντά στο φιλέ πραγματοποιείται με το πάτημα του R1, ενώ πιέζοντάς το και πάλι, ο τενίστας μας επιστρέφει στην τελική γραμμή. Το ευχάριστο είναι πως η κίνηση γενικότερα διακρίνεται από μια αξιοσημείωτη σβελτάδα, αν και για ακόμα μια φορά οι χαρακτήρες δείχνουν να δυσκολεύονται να κινηθούν ρεαλιστικά ή να αντιληφθούν τη θέση της μπάλας ως προς το σώμα τους.