Όπως αναφέραμε πριν, τεράστιο ρόλο στο σύστημα μάχης παίζουν τα Bravery Points, καθώς και τα Hit Points. Με το πάτημα του Κύκλου, εκτελούνται οι Bravery Attacks, οι οποίες μειώνουν τα BP του αντιπάλου. Όταν αυτά εξαντληθούν ή φτάσουν σε κρίσιμο επίπεδο, ακολουθεί το αποκαλούμενο “Break”. Στην ουσία, η άμυνα του χαρακτήρα που υποφέρει από Break, μειώνεται δραματικά, δίνοντας τη δυνατότητα στον επιτιθέμενο να κάνει ζημιά στα HP του αντιπάλου. Κάτι τέτοιο γίνεται με το πάτημα του Τετραγώνου, ή αλλιώς HP Attack. Βέβαια, οι HP Attacks μπορούν να γίνουν ανά πάσα στιγμή, με την επίδραση τους, όταν ο αντίπαλος έχει έναν υπολογίσιμο αριθμό BP, να είναι μηδαμινή. Η μάχη τελειώνει όταν η HP μπάρα ενός εκ των δύο πολεμιστών αδειάσει πλήρως.

Όντας τίτλος της Square Enix και δη Final Fantasy, οι επιλογές δεν ήταν δυνατό να σταματούν εκεί. Γι' αυτό το λόγο, ανά τακτά χρονικά διαστήματα κατά τη διάρκεια των μαχών, εμφανίζονται στην αρένα σωματίδια φωτός που μοιάζουν με κάποιο είδος καμπάνας, τα EX Force. Συλλέγοντας τα, επιταχύνεται η διαδικασία γεμίσματος μιας ειδικής μπάρας, της EX Gauge. Όταν η μπάρα γεμίσει, ο παίκτης μπορεί να ενεργοποιήσει το EX Mode, το οποίο εμμέσως πλην σαφώς, αποτελεί και το “μυστικό όπλο” του παιχνιδιού. Τα στατιστικά του χαρακτήρα που εισέρχεται στο EX Mode αυξάνονται δραματικά, σε σημείο που αν οι συνθήκες είναι ιδανικές, μία καλοζυγισμένη επίθεση να μπορεί να λήξει τη μάχη. Η επίθεση αυτή συχνά είναι το λεγόμενο EX Burst Attack, που ανάλογα με το χαρακτήρα που ελέγχουμε διαφέρει, αν και σχεδόν πάντα συμπεριλαμβάνει κάποιο Quick Time Sequence.

Grind on: Τα RPG στοιχεία

Τη στιγμή που κουβαλά τέτοια κληρονομιά στη πλάτη του, το Dissidia απονέμει φόρο τιμής στους RPG προγόνους του, παρουσιάζοντας έναν πραγματικά τεράστιο RPG στοιχείων, που θα έκανε πολλά RPGs να σκύβουν το κεφάλι τους από ντροπή. Με κάθε μάχη, ο ήρωας μας αποκτά XP, που με τη σειρά του οδηγεί σε grinding. Το όριο είναι τα 99 levels, που κρίνονται υπερ-αρκετά, ακόμα και για τους “die hard” fans της σειράς. Στην πορεία, αποκτάται η πρόσβαση σε νέα skills, νέα αντικείμενα -λάφυρα της κάθε μάχης- οπλισμό, και, τι άλλο, τα πολυαγαπημένα Summons –τα οποία αγγίζουν τον αριθμό των 50.

Τα Summons ενεργοποιούνται αυτόματα στη μάχη, όταν ορισμένες προϋποθέσεις έχουν καλυφθεί. Κάθε Summon έχει διαφορετικές ιδιότητες και ενεργοποιείται με διαφορετικό τρόπο. Γενικά, αν θα έπρεπε να χαρακτηρίσουμε τα RPG στοιχεία με μία φράση, θα λέγαμε πως οι επιλογές είναι χαοτικές μα ταυτόχρονα προσβάσιμες, κάνοντας τον μη έμπειρο παίκτη ικανό να... επιβιώσει μετά από μία επίσκεψη στα ποικίλα menus, αλλά και τον “καμένο” Final Fantasy fan να βγάλει το RPG “άχτι” του!

Παίζω σίγουρα PSP; Ο τεχνολογικός τομέας

Κάποιος θα πίστευε πως με τέτοια ποσότητα επιλογών, θα έπρεπε να γίνουν κάποιοι συμβιβασμοί στον τεχνολογικό τομέα, ώστε να καταφέρουν οι δημιουργοί να χωρέσουν τα πάντα σε ένα UMD δισκάκι. Η Square Enix όμως δεν απογοητεύει ούτε εδώ, αφού το Dissidia Final Fantasy είναι, απλά, πανέμορφο. Από το σχεδιασμό των χαρακτήρων, μέχρι τα οπτικά effects που μόνο PSP τίτλους δεν φέρνουν στο μυαλό και τα καθαρά και στυλαρισμένα menus. Ο ήχος ακολουθεί τα χνάρια του οπτικού τομέα, παρουσιάζοντας αριστουργηματικά ορχηστρικά κομμάτια, και καθαρούς διάλογους.

Παρόλα αυτά, η απουσία ιαπωνικών διαλόγων ίσως κοστίσει σε κάποιους, μιας και παρόλο που το σύνολο του voice acting μπορεί να θεωρηθεί ικανοποιητικό, ορισμένες ερμηνείες δεν καταφέρνουν να εναρμονιστούν με την ατμόσφαιρα του παιχνιδιού, ή ακόμα και να εκφράσουν επαρκώς τα συναισθήματα των χαρακτήρων.

Dissidia Final Fantasy

Αυτό που κάνει το μυαλό να αναρωτιέται, είναι γιατί η Square Enix δεν σταμάτησε εκεί, σε αυτόν τον αριθμό features. Οι ποικιλία επιλογών καταφέρνει να σαστίζει πολλές φορές τον παίκτη. Το διασκεδαστικό Arcade Mode, το άμεσο και παραδοσιακό Quick Battle, το βαθύτατο Ad-Hoc Multiplayer, το Μουσείο του παιχνιδιού, το ημερολόγιο που σας ανταμείβει όταν παίζετε συγκεκριμένες μέρες, τα Achievements, και η λίστα συνεχίζεται.

Το παιχνίδι επιτρέπει ακόμα και να παρακολουθήσουμε προηγούμενες μάχες από διαφορετικές γωνίες λήψεις, να τις τροποποιήσουμε και να τις αποθηκεύσουμε για μελλοντική θέαση. Ναι, τα περιβάλλοντα θα μπορούσαν να παρουσιάζουν μεγαλύτερα επίπεδα λεπτομέρειας, η κάμερα θα μπορούσε να είναι λίγο πιο αξιόπιστη, ή να μας δινόταν η ευκαιρία να παρακολουθήσουμε περισσότερα CGI cut scenes. Όλα αυτά ξεχνιούνται όμως, όταν κάποιος εισάγει το UMD στη θύρα του PSP του, και χαθεί στο κόσμο του Dissidia Final Fantasy...

Δημήτρης Μπάνος