O ενθουσιασμός μας κατά την άφιξη του πρώτου Dissidia, ενός τίτλου που απέτεινε φόρο τιμής σε μία από τις σημαντικότερες σειρές της βιομηχανίας, ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής. Η Square Enix τόλμησε να ενώσει τα ποικίλα σύμπαντα, που ανά τα χρόνια ο ιαπωνικός γίγαντας χρησιμοποιούσε, για να προσφέρει μαγεία σε εκατομμύρια παίκτες, με το αποτέλεσμα να μην απογοητεύει. Δεδομένης της εμπορικής επιτυχίας του τίτλου, ένα sequel ήταν λίγο-πολύ δεδομένο. Κάτι τέτοιο δεν άργησε να συμβεί, αφού μήνες μετά την κυκλοφορία του Dissidia στη Γηραιά Ήπειρο, το νέο Dissidia είχε ήδη ξεκινήσει να αποκτά σάρκα και οστά. Εδώ είμαστε λοιπόν, ενάμισι χρόνο μετά, με το Dissidia 012 [duodecim] στην UMD θύρα του PlayStation Portable μας. Το ερώτημα που προκύπτει ένα: Έχει λόγο ύπαρξης;

Love or hate καταστάσεις

Εξαρτάται από το ποια είναι η άποψη σας για το πρώτο Dissidia. Αν ερωτευτήκατε το τεράστιο βάθος που κρυβόταν κάτω από ένα δήθεν “ρηχό” σύστημα μάχης, καθώς και τη λογική συνύπαρξης ορισμένων εκ των πιο αγαπημένων χαρακτήρων του gaming, η λογική προστάζει πως θα λατρέψετε και το δωδέκατο κύκλο του Dissidia. Εξού και ο τίτλος του, για όσους είχαν την απορία. Ουδείς λόγος ανησυχίας λοιπόν, δε σας διέφυγαν δέκα sequels. Απλά, τα γεγονότα λαμβάνουν χρονολογικά τόπο τότε. Πίσω στο θέμα μας όμως.

Αν πάλι μισήσατε το δίχως νόημα σενάριο και μαζί το πρώτο παιχνίδι σαν σύνολο, η άποψη σας δεν πρόκειται να αλλάξει. Κι αυτό γιατί το duodecim στην ουσία πατά με θρησκευτική ευλάβεια στα βήματα του προκατόχου του, αλλάζοντας ελάχιστα πράγματα και απλά βελτιώνοντας ό,τι πήγαινε στραβά. Εκτός από το σενάριο. Αυτό εξακολουθεί να υπολείπεται οποιασδήποτε συνοχής, με χαρακτήρες να έχουν αλλάξει μεριές, νέους να έχουν κάνει την εμφάνισή τους, και τη διαμάχη Cosmos και Chaos να φαντάζει σαν μόλις να ξεκίνησε.

Φως στο σκοτάδι: Gameplay

Ως καταιγίδα σε μία καλοκαιρινή πυρκαγιά, το gameplay έρχεται για ακόμα μία φορά να σώσει την κατάσταση, προσφέροντας το ίδιο απέραντο βάθος με τον προκάτοχό του, ίσως και περισσότερο. Αλλά για όσους αφιερώσουν τον ελεύθερο τους χρόνο αυτό, μιας και με μία πρώτη ματιά από ένα μη εκπαιδευμένο μάτι, η δομή του φαντάζει επικίνδυνα απλοϊκή.

Κάτω από αυτό το σεντόνι λιτότητας κρύβεται ένα τέρας επιλογών, ικανό να μετατρέψει την Dissidia εμπειρία σε μία απασχόληση εβδομάδων, γιατί όχι και μηνών. Δίχως φθηνές τακτικές αυτή τη φορά, αφού κάθε κεφάλαιο παρουσιάζει ένα δικό του πρωταγωνιστή, χωρίς να αναγκάζει τον παίκτη να ολοκληρώσει το story mode με κάθε ήρωα ξεχωριστά. Για όσους δεν είναι γνώριμοι με το πώς λειτουργούν τα πράγματα στα Dissidia, να αναφέρουμε πως οι μάχες βασίζονται στην ισορροπία Hit και Bravery πόντων. Με τη σειρά τους, και οι επιθέσεις χωρίζονται κι αυτές σε δύο είδη. Με το πάτημα του Κύκλου, εκτελούνται οι Bravery Attacks, οι οποίες μειώνουν τα Brave Points του αντιπάλου και αυξάνουν τα δικά σας.

Όταν αυτά εξαντληθούν, ακολουθεί το χαρακτηριστικό πλέον Break. Στην ουσία, η άμυνα του χαρακτήρα που υποφέρει από Break, αγγίζει μηδενικά επίπεδα, δίνοντας τη δυνατότητα στον επιτιθέμενο να κάνει ζημιά στο HP του αντιπάλου. Κάτι τέτοιο γίνεται με το πάτημα του Τετραγώνου, ή αλλιώς HP Attack. Βέβαια, οι HP Attacks μπορούν να γίνουν ανά πάσα στιγμή, με την επίδραση τους -όταν ο αντίπαλος έχει έναν υπολογίσιμο αριθμό BP- να είναι μηδαμινή.

Όπως καταλαβαίνετε, τίποτα δεν έχει αλλάξει εδώ. Και γιατί άλλωστε, αφού όλα έδειχναν να δουλεύουν άψογα στον πρώτο τίτλο. Εκεί που όμως παρατηρούμε αλλαγές, είναι στο EX σύστημα, συνοδευόμενες από μία νέα προσθήκη, τους Assist χαρακτήρες. Καθώς θα ταξιδεύετε στον επίσης νέο Overworld του duodecim, θα συνοδεύεστε πολλές φορές από χαρακτήρες. Στο κεφάλαιο του Vaan λόγου χάρη, υπό την προστασία σας έχετε την -τυπικά εχθρό- Terra. Στου -οπλισμένου μέχρι το κόκκαλο- Lagura Loire (Final Fantasy VIII) τον Vaan, και ούτω καθεξής. O υποστηρικτικός ρόλος τους φαντάζει υποτυπώδης, αλλά με το κατάλληλο timing, η χείρα βοηθείας του Assist σας μπορεί να αποδειχθεί σωτήρια.