Δεν θα κρύψουμε πως ήμασταν κάτι περισσότερο από ενθουσιασμένοι, όταν ανακοινώθηκε πως η Square Enix εργαζόταν πάνω σε έναν τίτλο για να γιορτάσει τα εικοστά γενέθλια της σειράς που ξεκίνησε ως ύστατη προσπάθεια πίσω στο 1987, για τη σωτηρία μίας μικρής τότε εταιρίας με το όνομα "Square". Ποιος θα το φανταζόταν ότι αυτό το κύκνειο άσμα της, χρεοκοπημένης τότε, Square, θα μετατρεπόταν σε ένα από τα μακροβιότερα και πιο αναγνωρίσιμα franchises του κόσμου των videogames.

Κι όμως, εδώ είμαστε 20 και χρόνια μετά, κρατώντας στα χέρια μας το φόρο τιμής προς τη σειρά, δια χειρός Square Enix. Το Dissidia Final Fantasy, κατάφερε από τις πρώτες στιγμές να τραβήξει τη προσοχή του κοινού, η οποία συνοδεύτηκε από αβεβαιότητα. Η απόφαση της Square να ξεφύγει από τα γνώριμα μονοπάτια της και να δημιουργήσει ένα παιχνίδι που θα εστιάζει στη δράση, ερμηνεύτηκε από μερικούς ως παράτολμη κίνηση, που στην πορεία ίσως αποδεικνυόταν μοιραία. Μετά από πολύωρη ενασχόληση με τον τίτλο της ιαπωνικής εταιρίας, μπορούμε να πούμε με σιγουριά πως η τόλμη των developers απέδωσε καρπούς. Καρπούς, από τους κήπους της Εδέμ...

Όταν το Καλό και το Κακό συγκρούονται

Το σενάριο του Dissidia είναι βασισμένο στην αιώνια μάχη μεταξύ των δυνάμεων του Καλού και του Κακού, και πιο συγκεκριμένα, της θεάς της Αρμονίας Cosmos, και του θεού της Καταστροφής Chaos. Για αιώνες ολόκληρους η μάχη μεταξύ της Cosmos και του Chaos συνεχιζόταν, χωρίς να είναι δυνατό να αναδειχθεί κάποιος νικητής, μέχρι που η ισορροπία δυνάμεων έπαψε να υφίσταται, δίνοντας στον Chaos τη δυνατότητα να υπερισχύσει. Καθώς οι δυνάμεις του κακού απειλούν να εξαφανίσουν το “φως” από τον κόσμο, δέκα εναπομείναντες ήρωες καλούνται να δώσουν μια τελευταία απελπισμένη μάχη, με ελπίδα τη σωτηρία των κόσμων τους, αλλά και του σύμπαντος ολόκληρου.

Οι χαρακτήρες έχουν επιλεχτεί από τα πρώτα δέκα Final Fantasy, με δύο από κάθε παιχνίδι -έναν καλό, έναν κακό- να κάνει την εμφάνιση του. Παρόλα αυτά, οι playable χαρακτήρες είναι στη πραγματικότητα 22, με τους extra δύο -δεν θα αποκαλύψουμε ποιοι είναι- να προέρχονται από τα Final Fantasy XI και XII. Ο στόχος των πολεμιστών του φωτός, είναι να συλλέξουν ο καθένας τους από έναν Κρύσταλλο, το σύνολο των οποίων λέγεται πως κρύβει το μυστικό προς τη σωτηρία.

Τα γεγονότα εξιστορούνται μέσω του “Destiny Odyssey”, που στην ουσία αποτελεί το Story mode του παιχνιδιού. Κάθε πολεμιστής του φωτός έχει το δικό του quest, με κάθε ένα να διαφέρει σε δυσκολία. Μέσα από κάθε quest, ο παίκτης βιώνει το προσωπικό ταξίδι του κάθε ήρωα προς τον Κρύσταλλό του, με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Φαίνεται πως η Square Enix προσπάθησε να εισάγει κάποια από τα στοιχεία του κάθε χαρακτήρα σε κάθε ένα από τα quests, και εν μέρει τα κατάφερε. Αν κάποιος επιλέξει να παίξει το έβδομο quest λόγου χάρη, αυτό στο οποίο πρωταγωνιστεί ο Cloud (Final Fantasy VII), θα ανακαλύψει πως ο ξανθός σπαθοφόρος εξακολουθεί να βασανίζεται από εσωτερικά διλήμματα. Στο ίδιο σκεπτικό, ο Warrior of Light (Final Fantasy) είναι αφοσιωμένος στο σκοπό του, με την αφοσίωση να πηγάζει από τον διακαή πόθο του να σώσει ό,τι αγαπά. Κοινώς, το φως.

Και τα δέκα quests εξιστορούν τα ίδια γεγονότα, μόνο που σε κάθε ένα τα βλέπουμε από διαφορετική οπτική γωνία. Ο παίκτης σταδιακά εισάγεται όλο και πιο βαθιά στην ιστορία, μιας και κάθε quest του παρέχει νέες πληροφορίες, συμπληρώνοντας κομμάτι-κομμάτι το “παζλ”. Μετά την ολοκλήρωση του Destiny Odyssey, ακολουθεί το Shade Impulse, το οποίο λαμβάνει χρονολογικά μέρος μετά τα γεγονότα του Destiny Odyssey. Εδώ, ο παίκτης μπορεί να επιλέξει τον ήρωα που επιθυμεί, με το αποτέλεσμα να είναι ίδιο, ανεξαρτήτου επιλογής.

Dramatic Progressive Action: Το gameplay

Το να κατηγοριοποιήσει κάποιος το Dissidia Final Fantasy σε ένα από τα υπάρχοντα είδη είναι πράγμα μάλλον δύσκολο. Παρότι τεχνικά ανήκει στο Fighting genre, οι ομοιότητες που μοιράζεται με τα παιχνίδια του είδους, είναι μηδενικές έως ελάχιστες. Το “στήσιμο” είναι βασισμένο στο Kingdom Hearts II, μιας και οι μάχες διεξάγονται σε τρισδιάστατες αρένες που επιτρέπουν ελεύθερη κίνηση στους τέσσερις άξονες. Οι ομοιότητες μεταξύ των δύο τίτλων, όμως, σταματούν κάπου εκεί. Η κίνηση στους χώρους είναι πολύ πιο ομαλή, πιο απελευθερωμένη. Αντί για περίπλοκα combos και τεχνικές μάχης, οι βασικές επιθέσεις πραγματοποιούνται με το πάτημα δύο βασικών πλήκτρων.

Ενώ αρχικά κάτι τέτοιο ακούγεται απλοϊκό -ή ακόμα και χωρίς βάθος- αυτός που θα ασχοληθεί με το παιχνίδι θα ανακαλύψει από πρώτο χέρι πως το Dissidia απαιτεί ανέλπιστα γρήγορα αντανακλαστικά. Όλη η φιλοσοφία των μαχών εντοπίζεται στην ισορροπία των Bravery και Hit Points, που θα αναλύσουμε παρακάτω. Στον πυρήνα του, εξακολουθεί να είναι ένας fighting τίτλος, αφού καλούμαστε να αποκρούουμε ή να αποφεύγουμε επιθέσεις, να εκμεταλλευόμαστε τα λάθη για πιθανές αντεπιθέσεις και να κάνουμε δημιουργική χρήση των περιβαλλόντων χώρων.