O θρυλικός, πλέον, Kratos κάνει μια συναρπαστική πρώτη εμφάνιση στο PSP

Μπορεί η ιστορία να μας έχει διδάξει ότι συχνή χρήση διάσημων franchises, αναπόφευκτα, οδηγεί την ποιότητα της εκάστοτε προσπάθειες προς κάποιον κατήφορο, αλλά η αλήθεια είναι ότι με τη σειρά God of War η Sony, μέχρι σήμερα, φάνηκε ιδιαίτερα προσεκτική. Το πρώτο God of War για το PlayStation 2 ήταν ένα «sleeper hit», ένα παιχνίδι που ελάχιστα είχε απασχολήσει το κοινό στα πρώτα στάδια της ανάπτυξής του, αλλά που τελικά εξελίχθηκε στην κορωνίδα των action/ adventures των τελευταίων χρόνων. Και μπορεί το God of War II να μην επιχείρησε να εξερευνήσει νέες ατραπούς, αλλά, επί της ουσίας, κατάφερε να προσφέρει ακόμα πιο σπουδαίο και συναρπαστικό gameplay από τον προκάτοχό του. Και πλέον, με μεγάλη μας χαρά διαπιστώσαμε ότι ο Kratos, παρόλο που πέρασε σε «ξένα χέρια» και σε άλλη πλατφόρμα, συνεχίζει να είναι καταστροφικός, δυναμικός, ...εκνευρισμένος και σε θέση να προσφέρει για μια ακόμα φορά μια μοναδική περιπέτεια.

Το God of War: Chains of Olympus, είναι ένα παιχνίδι που αναπτύχθηκε από τη, διάσημη πλέον, Ready at Dawn, την ομάδα που μας έδωσε -μεταξύ άλλων- το επίσης εξαιρετικό Daxter. Αν και το Studio Santa Monica, το αρχικώς υπεύθυνο για τις περιπέτειες του Kratos, είχε σημαντική συνεισφορά στην ανάπτυξή του τίτλου, η αλήθεια είναι ότι τα εύσημα πηγαίνουν για μια ακόμα φορά στην ομάδα που κυριολεκτικά «στύβει» το PSP με κάθε της προσπάθεια και, παράλληλα, γνωρίζει καλά τι σημαίνει «αγνό gameplay».

Προς τους λίγους εκείνους που δεν έχουν παρακολουθήσει την ιστορία του Kratos τα τελευταία τρία χρόνια, πρέπει να αναφέρουμε ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με μια σειρά που αντλεί -στον υπερθετικό βαθμό- τη θεματολογία της από την ελληνική μυθολογία. Φυσικά, «παραπτώματα» και αλλαγές σε σχέση με αυτά που διδαχτήκαμε στο σχολείο υπάρχουν, αλλά τα παιχνίδια God of War δεν έρχονται για να διδάξουν Ιστορία και μυθολογία. Πολύ απλά, χρησιμοποιούν την πλουσιότερη και πλέον ευφάνταστη μυθολογία του κόσμου για να χτίσουν ένα απλοϊκό μεν, με βάθος και ενδιαφέρον δεν, παιχνίδι δράσης. Πρωταγωνιστής στα δύο πρώτα παιχνίδια, καθώς επίσης και σε αυτό που θα εξετάσουμε εδώ, είναι ένας Σπαρτιάτης πολεμιστής που καταράστηκε η μοίρα.

Και ενώ στα δύο πρώτα παιχνίδια του PS2 ο Kratos -ως ένας άλλος ήρωας αρχαίας τραγωδίας- αποτελούσε μαριονέτα των θεών και στη συνέχεια αποφάσισε να πάρει εκδίκηση από αυτούς για τα δεινά που υπέστη, εδώ πάμε αρκετά χρόνια πίσω στο παρελθόν του και στην εποχή όπου «υπεγράφη» αρχικώς το συμβόλαιό του με τον Άρη. Εν ολίγοις, το Chains of Olympus είναι ένα prequel, ένα παιχνίδι που περιγράφει τα πρώτα βήματα του Kratos προς την ανάδειξή του ως Θεό του Πολέμου αλλά και τη μάχη του με τον Μορφέα, τον θεό του ύπνου.

Όπως συνηθίζεται στα παιχνίδια της σειράς, η έναρξη της περιπέτειας γίνεται μέσα από ένα επίπεδο που χαρακτηρίζεται από τρεις παραμέτρους: Την εκμάθηση των κινήσεων και του γενικότερου χειρισμού του ήρωα, τον πανικό που επικρατεί από μια πολεμική εισβολή και την μάχη με ένα κολοσσιαίο πλάσμα που έχει σταλεί από του αντιπάλους του Kratos για να σκορπίσει τον όλεθρο. Στο πρώτο παιχνίδι είχαμε τη Λερναία Ύδρα, στο δεύτερο τον Κολοσσό της Ρόδου και εδώ βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τον Βασιλίσκο. Όπως προκύπτει από το σενάριο, οι Πέρσες εισβάλουν στην Ελλάδα και πιο ειδικότερα στην Αθήνα. Ο Βασιλίσκος αποτελεί το σημαντικότερο όπλο των Περσών και στον Kratos πέφτει η ευθύνη της εξολόθρευσής του. Βέβαια, όπως προαναφέραμε, το πρώτο επίπεδο δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα εντυπωσιακό πρελούδιο αυτών που θα ακολουθήσουν. Σύντομα, η ιστορία παίρνει μια απρόσμενη τροπή και ο Kratos θα κληθεί για μια ακόμα φορά να αντιμετωπίσει θεούς, τέρατα και κάθε λογής μυθολογικά πλάσματα μέσα σε πολλά τοπία, σχεδόν όλα διαφορετικά μεταξύ τους και με έντονες επιρροές από την αρχαία Ελλάδα.

Παράλληλα μονοπάτια με αυτά του σεναρίου και του γενικότερου στησίματος της ιστορίας ακολουθούν και οι υπόλοιπες παράμετροι του τίτλου της Ready At Dawn. Καλώς ή κακώς, εκπλήξεις στο Chains of Olympus δεν συναντήσαμε καθώς είναι προφανές ότι οι δημιουργοί ακολούθησαν κατά γράμμα τη ρήση «αν δεν είναι χαλασμένο μην το φτιάξεις». Σε αυτό το επίπεδο θα μπορούσαν να εγερθούν ορισμένες ενστάσεις ως προς την αδυναμία του τίτλου να προσφέρει κάτι νέο στο είδος, ωστόσο, αυτό που επιχειρήθηκε εδώ δεν ήταν η αναζήτηση καινοτομιών, αλλά η μεταφορά του γνωστού και αγαπημένου gameplay από το PlayStation 2 στο PSP. Κατά συνέπεια, τα περισσότερα -αν όχι όλα- από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν το Chains of Olympus βρίσκονταν εκεί που τα περιμέναμε.

Το παιχνίδι χρησιμοποιεί μια σταθερή κάμερα, η οποία λαμβάνει πάντα την καλύτερη δυνατή θέση (τις περισσότερες φορές με εξαιρετικά δραματικές λήψεις) για να προσφέρει στον παίκτη ανεμπόδιστη και χωρίς προβλήματα άποψη του χώρου. Τα ίδια ισχύουν και για το σύστημα μάχης που εφάρμοσε εδώ η Ready At Dawn, αν και λόγω της ιδιαίτερης φύσης του φορητού συστήματος έπρεπε να γίνουν ορισμένες παραχωρήσεις. Ενώ λοιπόν, η πλειοψηφία των κινήσεων που εκτελεί ο Kratos είναι πανομοιότυπη με αυτές των επεισοδίων του PS2, η πολύ χρήσιμη «τούμπα» του ήρωα –λόγω έλλειψης δεύτερου αναλογικού μοχλού- εκτελείται με συνδυασμό κουμπιών και πιο συγκεκριμένα πατώντας τα L και R ενώ ταυτόχρονα κινούμε το μοχλό της κονσόλας προς μια κατεύθυνση.

Αν και η εν λόγω κίνηση εκτελείται με ιδιαίτερη ευκολία, μετά από πολλές ώρες διαπιστώσαμε ότι ελάχιστα την χρησιμοποιούσαμε και μόνο σε σημεία όπου οι μάχες με τα bosses το απαιτούσαν. Από την άλλη, έχει επέλθει μια απλοποίηση σε ορισμένα combos, με αποτέλεσμα να υπάρχει μια αρκετά σημαντική πτώση στο γενικότερο βαθμό δυσκολίας του τίτλου. Για την ακρίβεια, το Chains of Olympus φαντάζει αρκετά πιο εύκολο σε σχέση με τα μεγάλα «αδελφάκια» του, γεγονός που συμβάλει περαιτέρω στη γρήγορη ολοκλήρωσή του. Και μιλώντας για ολοκλήρωση, ατυχώς, το παιχνίδι της Sony υποφέρει από την «κατάρα» που ταλανίζει πολλά σύγχρονα παιχνίδια, δηλαδή τη σύντομη διάρκεια. Αν και μετά την ολοκλήρωση υπάρχει υλικό για να μας κρατήσει απασχολημένους για πολλές ώρες, ενώ ακόμα και η επανεκκίνηση της περιπέτειας και η εκ νέου ολοκλήρωσή της δεν θα κουράσει, η αλήθεια είναι ότι οι 5 με 6 ώρες που διαρκεί σαφώς και δεν είναι αρκετές για να κορέσουν την «πείνα» των παικτών.