To χαμένο διαμαντάκι της Lucas Arts;

Θα το πούμε εξ αρχής: πιο τίμιο kickstarter για adventure game από αυτό του Thimlbeweed Park δεν έχει υπάρξει ξανά. Ορισμένα άλλα παιχνίδια, όπως το Obduction και το Tex Murphy, πλησίασαν, κάποια άλλα, όπως το Moebius, σκόνταψαν, και ορισμένα, απλά, είπαν ξεδιάντροπα ψέματα (Broken Age). Το νέο δημιούργημα των Ron Gilbert και Garry Winnick, θρύλων της Lucas Arts με παιχνίδια-σταθμούς στο ενεργητικό τους (Maniac Mansion, Zak McKracken, Monkey Island 1-2, Maniac Manson 2: Day of the Tentacle, Loom, Indiana Jones & The Last Crusade, Indiana Jones & The Fate of Atlantis), όμως, παραδίδει ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό που υποσχέθηκαν οι δημιουργοί. Πρόκειται για ένα SCUMM based, pixelated, early 1990s adventure game, ακριβώς ίδιο με τα παλιά παιχνίδια από την εποχή τους στη Lucas Arts. Ίδιο gameplay, ίδια ποιότητα γραφικών και ηχητικής επιμέλειας, εξαιρετική ατμόσφαιρα, πανέξυπνοι γρίφοι, παρόμοια υψηλότατα standards γραφής.

Το Thimbleweed Park θα μπορούσε άνετα να ήταν ένα αριστούργημα της Lucas Arts των 90s, ένα παιχνίδι ξεχασμένο σε ένα floppy disk σε κάποιο ντουλάπι, που ξαφνικά ανακάλυψε κάποιο γερασμένο fanboy και το μοίρασε απλόχερα στον κόσμο. Και θα μπορούσε να μας είχε έρθει είτε έτσι ή μέσω κάποιας stargate που πέρασε μέσα από ένα solar flare, με αποτέλεσμα το παιχνίδι να μεταφερθεί στη σημερινή εποχή και να έχασε την ευκαιρία να κυκλοφορήσει σε μια περίοδο που θα είχε σαρώσει στις πωλήσεις.

Thimbleweed Park screen 01

Μπορεί η παραπάνω παράγραφος να ακούγεται λίγο περίεργη, αλλά ίσως αυτός να είναι ο μόνος τρόπος για να μιλήσει κανείς και για την ιστορία ενός τόσο περίεργου παιχνιδιού. Το Thimbleweed Park, λοιπόν, πραγματεύεται αρχικά την εξιχνίαση ενός φόνου σε ένα μικρό χωριό, που η οικονομία το έχει εγκαταλείψει και όλα δείχνουν να ρημάζουν. Πέντε διαφορετικοί χαρακτήρες, ο καθένας με το δικό του λόγο να βρίσκεται στην πόλη και το δικό του απώτερο σκοπό, θα ενώσουν τις δυνάμεις τους μέσα από μία Day of The Tentacle λογική και συνεργασία, και θα αποκαλύψουν σταδιακά πως αυτό που τους ενώνει είναι κάτι πολύ πιο μεγάλο απ' ό,τι πίστευαν αρχικά. Με μια ατμόσφαιρα κάπου ανάμεσα σε Twin Peaks και X-Files, το Thimbleweed Park χτίζει μια βάση για ένα καλό noir μυστήριο, το οποίο όμως το παρουσιάζει μέσα από μία Maniac Manson/ Monkey Island λογική.

Mε άφθονο μαύρο χιούμορ, ατελείωτες σπόντες για τη βιομηχανία των videogames (π.χ. αντί να κάνεις Pixel hunting, μαζεύεις κουκίδες σκόνης για να κερδίσεις achievements!), εξαιρετικά Easter eggs, μπόλικους πανέξυπνους και δύσκολους μα λογικούς γρίφους, εντυπωσιακά αστεία απέναντι στον ίδιο τον παίκτη αλλά και ένα από τα πιο ανατρεπτικά τελευταία acts που έχουν γραφτεί για adventure και άρα, για video games γενικά, δεν είναι παράξενο που το νέο παιχνίδι του Gilbert αριστεύει. Και όλα αυτά στημένα κάτω από το παραδοσιακό SCUMM, 3rd person point & click σύστημα της Lucas Arts, με όλα τα αγαπημένα “Look at”, “Open”, “Use” και άλλα αγαπημένα ρήματα και κόλπα του συστήματος, μαζί με ένα oldschool inventory, που χωράει ντουζίνες αντικείμενα, από τα οποία θα χρειαστείτε λιγότερο από το 1/3 του (κλασικό red hearing trolling από τους developers, το οποίο μαε το λέει και ένας χαρακτήρας ευθαρσώς!).

Thimbleweed Park screen 02

Αν κάπου σκοντάφτει το Thimbleweed Park, είναι στην κάπως προβληματική ροή της ιστορίας, η οποία λόγω κάποιων επιλογών σχεδιασμού, μπορεί να καθυστερήσει αρκετά τον παίκτη. Αυτό οφείλεται σε δύο λόγους: Πρώτον, γιατί το παιχνίδι, όντας πνευματικός διάδοχος των Maniac Manson, έχει μία open world λογική, στην οποία μπορείτε να επισκεφθείτε από την αρχή σχεδόν όλες τις περιοχές του κόσμου του (πλην κλειδωμένων περιοχών, πορτών κλπ), γεγονός το οποίο μπορεί να γίνει αρκετά χαοτικό όταν προσπαθείτε να βρείτε τι πρέπει να κάνετε για να προχωρήσετε παρακάτω, ασχέτως του ότι αν όταν βρείτε την -πάντα λογική- λύση, θα χτυπιέστε που δε το σκεφτήκατε νωρίτερα.

Πρόκειται για μία κλασική κατάρα των ανοιχτών κόσμων στα παιχνίδια, δηλαδή να έχουν πρόβλημα αστάθειας στη ροή της ιστορίας. Και όταν αυτός ο σχεδιασμός και η λογική μεταφέρεται σε παιχνίδια γρίφων, το πράγμα γίνεται πιο δύσκολο. Μπορεί μεν να πείτε πως αυτό υπήρχε και στα παιχνίδια που προαναφέραμε, αλλά εδώ γίνεται ένα σκαλί πιο έντονο, λόγω του γεγονότος ότι μάλλον οι πέντε χαρακτήρες είναι περισσότεροι απ' όσους τελικά χρειαζόταν το παιχνίδι. Οι χαρακτήρες αυτοί συναντώνται με κάπως ανάλαφρο τρόπο και, αντικειμενικά, το παιχνίδι θα μπορούσε να έχει 1-2 λιγότερους, αφού δεν αποκομίζεις κάτι το φοβερό που ελέγχεις και τους πέντε ανά πάσα στιγμή. Γενικά, τα προβλήματα δεν είναι σημαντικά, απλά κόβουν ταχύτητα από τη ροή του τίτλου, με αποτέλεσμα κάποιες στιγμές να "ξεγλιστράς" από τον κόσμο του όσο και να μη το θέλεις.

Thimbleweed Park screen 03

Εκεί, ωστόσο, που δε θα ξεγλιστρήσετε με τίποτα, θα είναι όταν θα ξεχαστείτε και θα χαζεύετε τον κόσμο του παιχνιδιού μέσα από το μαγευτικό OST του. Είναι ένα από αυτά τα σπάνια soundtracks που μεταφέρουν τον παίκτη τόσο άμεσα στη δεκαετία του 1980, σε βαθμό σχεδόν "τρομακτικό". Πρόκειται για μια περίεργα πλασμένη retro δουλειά, που είναι έντονη, μαγική και πραγματικά δένει απόλυτα με το παιχνίδι, σε επίπεδο που λίγοι τίτλοι το έχουν καταφέρει μέχρι σήμερα. Τώρα, όσον αφορά τα γραφικά, το pixel art style παραπέμπει κάπου στην early–mid 90s αισθητική των προηγούμενων παιχνιδιών αυτών των δημιουργών και, όπως είναι επόμενο, οι νεότεροι παίκτες μάλλον θα δυσκολευτούν να λάβουν τον τίτλο σοβαρά ή, πιθανώς, θα τον περάσουν για μία ακόμα indie "αρπαχτή".

Όμως, αυτή η ομάδα κάποτε έδωσε παιχνίδια που είχαν τα ομορφότερα γραφικά όλων των εποχών ως εκείνη τη στιγμή, οπότε θα πρέπει να καταλάβετε πως αν ξεπεράσετε το "resolution gate" και το πρώτο σοκ, θα καταλάβετε γιατί οι δημιουργίες τους είναι τοποθετημένες τόσο ψηλά στις αναμνήσεις των παικτών. Αυτό, λοιπόν, που δεν έχει το Thimbleweed Park σε ανάλυση, το έχει σε εξαιρετικό σχεδιασμό περιοχών και επιπέδων, μεγάλο μέγεθος περιοχών, πλούσιο animation, ατελείωτες μικρολεπτομέρειες και πλούσιους χρωματισμούς, που οι παλαιότεροι θα αγαπήσουν με το "καλημέρα".

Thimbleweed Park screen 04

Όταν λοιπόν, άλλοι κάθονται και απλά κάνουν βελτιώσεις σε γραφικά παλιών τίτλων τους, ενώ έχουν να δώσουν σοβαρό και ολοκληρωμένο παιχνίδι εδώ και αιώνες, οι Gilbert και Winnick κάνουν ακριβώς αυτό που έταξαν στο κοινό που τους χρηματοδότησε και το πετυχαίνουν καλύτερα απ' ό,τι θα περίμενε κανείς. Δίνουν ένα 100% Lucas Arts adventure game, με τον παλιό χειρισμό, με υψηλότατη ποιότητα σε όλα τα μήκη και πλάτη του, εξαιρετική γραφή και ένα γενικότερο πακέτο που ντροπιάζει τη συντριπτική πλειοψηφία των σύγχρονων απογόνων τους. Ίσως οι δημιουργοί να το παραέκαναν σε 1-2 σημεία, αλλά το Thimbleweed Park είναι πραγματικά αυτό που περιμέναμε εδώ και 20 χρόνια, η πραγματική αναβίωση της LucasArts ή, μάλλον, της LucasFilm Games. Μακάρι αυτό να είναι μόνο η αρχή αυτής της νέας τους συνεργασίας.

Το review βασίστηκε στην PC έκδοση του παιχνιδιου.


 

Τσέκαρε το βίντεο

Έκθεση εικόνων

Ταυτότητα παιχνιδιού

Edition: N/AGenre: AdventureΔιάθεση: Ψηφιακή διανομή
Αριθμός παικτών: 1Ανάπτυξη: Terrible ToyboxΗμ. Έκδοσης: 31/03/2017
PEGI: N/AΕκδότης: Terrible ToyboxΠλατφόρμες: Xbox One, PC, Mac OS X, iOS

Θετικά

  • Ένα αριστουργηματικό script με πολύ βάθος, μαύρο χιούμορ και τις καλύτερες στιγμές σπασίματος του 4ου τοίχου που έχουμε δει σε video game.
  • Εξαιρετικό voice acting και μουσική που χτίζει μια μαγευτική 80s ατμόσφαιρα.
  • Υψηλή δυσκολία και μεγάλη ποικιλία γρίφων, αλλά πάντοτε με λογικό σχεδιασμό, που συντελούν σε μια χορταστική διάρκεια.
  • 5 διαφορετικοί χαρακτήρες ταυτόχρονα που ανοίγουν πολλαπλές δυνατότητες σε gameplay…

Αρνητικά

  • …αλλά για 1-2 δεν υπάρχει κάποιος ουσιαστικός λόγος συνεργασίας με τους υπόλοιπους, και, στην ουσία, θα μπορούσαν να απουσιάζουν.
  • Ο open world σχεδιασμός του, αν και σχετικά πιστός στο στυλ των Maniac Manson και DotT, μάλλον παραείναι ανοιχτός και επηρεάζει κάπως το ρυθμό της ιστορίας.

Βαθμολογία

Αρχιτέκτων και συντηρητής ιστορικών κτιρίων κατ' επάγγελμα, μόλις πέσει η νύχτα φοράει την καμπαρντίνα του και σουρτουκεύει σε αναζήτηση μιας νέας περιπέτειας. Ταξιδιώτης και ονειροπόλος, με κλινικά κολλήματα σε Fantasy και Sci-Fi, gaming backstory από τα 80s και mantra τη φράση «η ιστορία και οι γρίφοι πάνω απ’όλα», δεν χαρίζει κάστανο σε νεοτερισμούς υπερβολικής ευκολίας. Αν είσαι adventure, RPG ή strategy, είναι σχεδόν σίγουρο ότι έχετε περάσει πολλές γλυκές νύχτες μαζί…

Σχετικά άρθρα βάσει tags

Destiny 2
“I did it all #forthepuppies!”
"Η EA προσπάθησε να καταστρέψει την Slightly Mad Studios"
Μία ενδιαφέρουσα συνέντευξη με τον CEO της SMS.
Επιτυχημένη η πορεία του NieR: Automata
Έσπασε το φράγμα των 2 εκατομμυρίων τεμαχίων.
Gameplay trailer από το Not a Hero DLC για το Resident Evil 7
Η περιπέτεια συνεχίζεται κάτω από το έδαφος.
WRC 7
Μια αναπάντεχη έκπληξη από το WRC.
Launch trailer για το Project CARS 2
Ξεκινά η καταιγίδα των racing τίτλων...
Τα πρώτα gameplay πλάνα από το Left Alive
Περισσότερο υλικό από το νέο τίτλο της Square Enix.
Δωρεάν Σ/Κ για το Overwatch
Για όλες τις πλατφόρμες διανομής του.
Καθυστέρηση στην κυκλοφορία του Vampyr
Περισσότερο χρόνο χρειάζεται η Dontnod Entertainment.
Η ιστορία του "Private Red" από το CoD: WW II
Μέσα από ένα story trailer για τον τίτλο.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:

Πρέπει να συνδεθείς για να σχολιάσεις

Άτομα σε αυτή τη συζήτηση

  • Ωραία, θα το τιμήσω. Το ενδεχόμενο να το είχαν όντως ξεχασμένο σε κάποιο floppy disk και να το θυμήθηκαν με την έλευση του kickstarter, φαντάζει πολύ πιθανό. :p

  • To "έχει" ακόμη ο Gilbert.Oι φανατικοί της εποχής LucasArts αλλά και της Sierra,δε πρέπει να χάσουν αυτό το διαμάντι.

  • Ό,τι πρέπει είναι για να ξαναπάρουμε μια γεύση από SCUMM!

  • Ωραίο review Αλέξανδρε, θα παιχτεί! Ωραία η Stargate αναφορά ;)

  • Πολύ ωραία όλα αυτά, αλλά γιατί έχουν μεγάλα κεφάλια; Δεν υπήρχε τέτοια τάση τότε, εκτός από κανένα NBA JAM φυσικά.

  • Kabamaru.Igano

    γιατι υποσχέθηκε πνευματικό διαδοχο στο στυλ του Maniac Mansion και εκει ήταν έτσι το σχέδιο, με μεγαλα κεφαλια ;)
    κ στο MM2: Day of the Tentacle ηταν λιγο υπερτροφικα αλλά φαινόταν λιγότερο λογο των πιο μεγαλων σωμάτων. αλλα εδω η επιλογή έγινε ξεκάθαρα γιατι αυτο ειχε υποσχεθει (ΜΜ1) και αυτό ηθελε να φτιαξει. Ο λόγος που το έκανε κιολας (το ειχε πει κ σε μια συνεντευξη) ειναι γιατι του αρέσαν παντα τα μεγαλα κεφάλια του ΜΜ και επειδη ειναι σε pixel art, το μεγαλο κεφαλι αφήνει πολυ περισότερα περιθώρια για ηθοποιια και εκφραστικότητα στον καθε χαρακτήρα.

    Τελευταία τροποποίηση σχολίου στις Περίπου πριν από 5 μήνες από Sky333
  • Kabamaru.Igano

    Στα Monkey Island και Indiana Jones, όμως, που ήταν κανονικά τα κεφάλια, το αποτέλεσμα ήταν μία χαρά κι απέδιδε μία πιο ώριμη όψη της περιπέτειας χωρίς να θυσιάζει την εκφραστικότητα των χαρακτήρων. Τεσπά....

  • Kabamaru.Igano

    καλα το Indy ηταν φουλ ρεαλισμος οποτε δεν υπαρχει λογος συγκρισης. το MI ηταν καπου στη μεση, χιουμοριστικο αλλα με ρεαλιστικα γραφικα, γιαυτο κ με χαλασε παρα πολυ η καρναβαλέ remaster εκδοση τους. Αλλο στυλ. Εδώ, υποσχέθηκαν Maniac Manson στυλ. οχι Monkey Island ή Fate of Atlantis. και αυτο παρέδωσαν, οπότε δεν νομίζω να υπάρχει λόγος να το θεωρήσει κανείς ως αρνητικό ή θετικό.

    τωρα για το μέγεθος και εκφραστικότητα, αυτα ειναι απλα λογια του δημιουργου το γιατι του αρέσει αυτό το στυλ στα χιουμοριστικά παιχνιδια, οχι κάποιος κανόνας.
    πάντως επειδη ειδικα το Indy το εχω παιξει καμια 100αρα φορες (κ λιγα λεω, το ξαναεσκισα πριν 2-3 εβδομαδες) και το MI καμια 10αρα, λεω με το χερι στη καρδια οτι στο Maniac Mansion 2: Day of the Tentacle αλλα κ εδώ, εχουμε αρκετα περισσοτερες εκφρασεις κ λεπτομεριες στα πρόσωπα, περα απο τα κλασσικα (σοβαρος/κουρασμενος/τρομαγμένος/σκληρός/ιδρωμενος) που ειχαν τα άλλα, ειναι λογικο αλλωστε. εδω οντως θα δεις αρκετα περισσότερα "προσωπα" στον καθενα. Από εκεί κ πέρα, αυτα ειναι σαντιγί, σε κανενα απο αυτα τα παιχνιδια δεν ειχα παραπονο για πρόσωπα, ολα μια χαρά ήταν :)

  • Kabamaru.Igano

    Συμφωνώ, με τη διαφορά όμως ότι το Day of the Tentacle ήταν αρκετά πιο αναβαθμισμένο οπτικά, κάτι που συνεισέφερε στην απόδοση λεπτομερειών στο πρόσωπο. Εκεί θέλω να σταθώ κι εγώ. Ότι η εκφραστικότητα στα πρόσωπα είναι παπατζιλικι του προσωπικού μου αγαπημένου, αλλά πάντα ιδιόρρυθμου Ronnie.

    Από εκεί και περα, μπορεί κάποιος να αποδίδει αυτό που υποσχέθηκε, αλλά κάτι τέτοιο να μην είναι απαραίτητα όμορφο ή λειτουργικό. Βέβαια όλα εμπίπτουν στο φάσμα του υποκειμενικού κι ακολουθούν τον κανόνα της ... κολοκυθόπιτας. Κουβέντα να γίνεται.
    Αλλά, πες τα και ξαναπεστα για τα remake και για το όλο αισθητικό στυλ που υιοθετήθηκε απο το Curse of Monkey Island και μετα. Ειδικά με τη γλυκαναλατη-Dominique Armato-εκδοχη του Guybrush. Έφυγε ο Ronnie και ρήμαξε, αλλά τι να του κάνουμε, είναι και σαν τη νιτρογλυκερίνη ο μπαγασας. Γι αυτό κι υπόσχεται ότι θα βγάλει το Monkey Island 3 αν του δώσει τα δικαίωματα η Disney. Γιατί στην ουσία MI3 δεν βγήκε ποτέ.

  • Και πανω που επαιζα το Loom για 3η φορα μιας κ μου ειχε διαφυγει η FM-Towns version....Τι καλυτερο για την συνεχεια!

  • Το παιχνίδι είναι κορυφαίο. Ωραίο ριβιού Αλέξανδρε. Το μόνο που ελπίζω είναι να κυκλοφορήσει σύντομα κι ενα uncensored version, για να απολαύσουμε όλη τη μαγεία του Ransome :p ;)

  • Gonik

    omg... the horror... :o

  • Νιώθω πανευτυχής που βγήκε τελικά καλό γιατί το φοβόμουν είναι η αλήθεια. Παίρνει άμεσα σειρά. Όχι τώρα βέβαια γιατί μετά από 2 μήνες Zelda, θέλω να πυροβολήσω κάτι, αλλά μέσα στον Μάιο, σίγουρα.

  • πωπω που ειχε ξεφυγει αυτο,. Love !!

Νομιζω πως η sony εχει τον τιτλο στα δυνατα της χαρτια για την προωθηση του ps4,σε προσφατη διαφημισ...
μια χαρα προωθηση ειχε Αγγλια. κ posters στα μαγαζια, κ διαφημίσεις στα sites κ τα περιοδικα. τι αλλ...
Είναι ξεκάθαρα για να ικανοποιήσει και το έταιρο target group των Resident Evils, αυτό του action.
...
Ω τέλεια !!! Θα είμαστε εκεί !!!
Ο βαθμός είτε είναι αριθμός ή αστεράκια κλπ πάντα θα διαφέρει από άτομο σε άτομο.Είδα 9αρια , είδα ...
Destiny 2 σε K2
Δεν είναι expansion, ούτε καν DLC... Spinoff είναι.. Έτσι για να λέμε τα πράματα με τ' όνομά τους.. ...
Τελειωσα χθες την πρωτη αποστολή.Οι τυποι εκει στην arkane παραδινουν μαθηματα gameplay και level de...
Καθώς ολοκλήρωσα την ανάγνωση στο review (το οποίο είναι καλογραμμένο και εκτενές) περίμενα να δω το...
Destiny 2 σε K2
Και με το χειριστήριο του N64 μπορούσες να παίξεις με τα βελάκια στα παιχνίδια που δεν είχαν αναλογι...