Από τα λίγα παιχνίδια που χρησιμοποιούν σωστά το Move

Πριν τρία χρόνια το No More Heroes είχε κυκλοφορήσει στο Wii και είχε χαρακτηριστεί ως ένα ενήλικο παιχνίδι που χρησιμοποιούσε σωστά τα Wii remote και Nunchuck. Το Heroes’ Paradise για το Ps3 αποτελεί κατά κάποιον τρόπο το HD remake του παιχνιδιού του Wii, όμως πρόκειται για ένα πρόχειρο port που έχει λίγα πράγματα να προσφέρει και μόνο ένα single player story.

Από την αρχή μέχρι το τέλος το παιχνίδι είναι θεότρελο και η ιστορία δεν βγάζει απολύτως κανένα νόημα, κάτι που μάλλον είναι φυσιολογικό για παιχνίδι της Grasshopper (Killer 7 –GameCube). Δεν είναι κακό που οι διάλογοι είναι παράξενοι, οι χαρακτήρες εκτός πραγματικότητας και ο ρεαλισμός υπό του μηδενός. Άλλωστε το story mode του Heroes’ Paradise δεν είναι τίποτα άλλο από ένα τσίρκο και όπως όλα τα τσίρκα θέλει απλώς να τραβήξει την προσοχή του θεατή. Το πρόβλημα με το Heroes’ Paradise είναι ότι από πολύ νωρίς σταματάει να προκαλεί το ενδιαφέρον.

Ο βασικός ήρωας...

Ο παίκτης έχει το ρόλο του Travis, ενός εκκεντρικού χαρακτήρα που αντιμετωπίζει τα πάντα με ειρωνεία και συμπεριφέρεται σαν ξελιγωμένος μπροστά σε κάθε θηλυκό χαρακτήρα. Η ιστορία στο Heroes’ Paradise έχει να κάνει με μία οργάνωση δολοφόνων (με την ονομασία UAA), η οποία διοργανώνει κάτι σαν τουρνουά μεταξύ των 10 καλύτερων δολοφόνων. Ο Travis έχει σκοπό να ανέβει σε αυτήν την κατάταξη για τη δόξα και τα χρήματα, κάτι που θα το καταφέρει ξεκινώντας από την 11η θέση και σκοτώνοντας τους υπόλοιπους 10 δολοφόνους.

Προκειμένου να μπορεί να πάρει μέρος ο Travis σε κάθε μια από αυτές τις αποστολές της οργάνωσης, θα πρέπει να μαζέψει από πριν ένα χρηματικό ποσόν (ένα κόστος συμμετοχής) και να το καταθέσει στην τράπεζα. Πριν, όμως, από αυτό θα πρέπει να κερδίσει αυτά τα χρήματα. Αυτό θα το καταφέρει εκτελώντας διάφορες δουλειές και θελήματα στην πόλη της Santa Destroy. Αυτό το μέρος του Heroes’ Paradise μπορεί να θυμίζει αρκετά τους τίτλους της Rockstar, όμως δεν πρόκειται παρά για μια πρόχειρη απομίμηση της όλης «open world» λογικής.

Η πόλη της Santa Destroy δίνει μερικά μόνο τετράγωνα διαθέσιμα και, ουσιαστικά, πρόκειται για ένα μικρό hub, στο οποίο ο παίκτης θα εκτελεί διάφορες δουλειές, θα καταθέτει χρήματα στο ATM και θα ξεκινάει τις επόμενες αποστολές. Η μεταφορά στους δρόμους της Santa Destroy μπορεί να γίνει είτε με τα πόδια, είτε με την μηχανή του Travis. Αυτή αποτελεί και το μοναδικό διαθέσιμο όχημα, όμως για κάποιον λόγο ο έλεγχος και τα physics της μηχανής είναι από άθλια μέχρι ελεεινά. Ακόμα και να ήθελε να κοροϊδέψει η Grasshopper τη σειρά GTA, τουλάχιστον θα μπορούσε να βρει έναν λιγότερο εκνευριστικό τρόπο για τους δικούς της παίκτες.

...και η μηχανή του

Η ίδια η μηχανή συμπεριφέρεται σαν τανκ με τουρμπίνες και είναι δύσκολο ακόμα και να στρίψει. Πολλές φορές κολλάμε σε τοίχους, φράκτες και άλλα αντικείμενα, ή πέφτουμε πάνω στα (λιγοστά) αυτοκίνητα που περιφέρονται στους δρόμους. Ο εκνευρισμός των μετακινήσεων στη (μικρή) πόλη είναι μεγάλος και το όλο "GTA" στυλ, ακόμα και αν δεν ήταν σκοπός της Grasshopper να φτιάξει μια πιστευτή πόλη, δημιουργεί μόνο γέλιο με την προχειρότητα με την οποία έχει υλοποιηθεί.

Οι διάφορες δραστηριότητες που μας δίνονται στην πόλη της Santa Destroy, δεν είναι τίποτα άλλο από διάφορα Mini games, όπως το να κόβουμε το γκαζόν ή να μαζεύουμε καρύδες από τα δέντρα, τα οποία χάνουν το ενδιαφέρον τους μετά την πρώτη φορά που θα τα παίξει κανείς. Δυστυχώς, όλες αυτές οι παράπλευρες δραστηριότητες που υποτίθεται υπάρχουν για να προσφέρουν ποικιλία, στην ουσία μετατρέπονται σε αγγαρείες που πρέπει να ολοκληρώσει ο παίκτης αν θέλει να «ξεκλειδώσει» την επόμενη αποστολή.

{PAGE_BREAK}

Παίζοντας με το Move

Οι αποστολές της UAA είναι το κυρίως παιχνίδι. Εδώ καταλαβαίνει κανείς γιατί αξίζει να χρησιμοποιήσει το Move και όχι το κανονικό χειριστήριο (αν θέλει πάντως μπορεί), αφού το hack-n-slash και η δυσκολία του παιχνιδιού είναι σχεδιασμένα με βάση τα motion controllers. Γι αυτόν ακριβώς τον λόγο, παίζοντας με Move, παρατηρεί κανείς πόσο ισορροπημένο είναι το action μέρος, από την άποψη ότι έχει σχεδιαστεί έτσι προκειμένου να μην κουράζει ακόμα και μετά από ώρες συνεχόμενου gameplay. Όταν ξεκινάει μια αποστολή ο Travis εξοπλίζεται με το Beam Katana (κάτι σαν Light Saber), όμως ο παίκτης δεν έχει τον άμεσο έλεγχο του σπαθιού με το Move.

Αντίθετα, χρησιμοποιεί το move button (το αντίστοιχο «Α» του Wii) προκειμένου να εκτελεί την βασική επίθεση, ενώ μεγάλες κινήσεις καλείται να κάνει μόνο όταν πρέπει να εκτελέσει διάφορα fatalities, λαβές και blocks, τα οποία του ζητάνε να κινήσει το Move σε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Πρόκειται για μια ενδιάμεση λύση μεταξύ κουμπιών και κίνησης και η αλήθεια είναι ότι λειτουργεί σωστά και ξεκούραστα. Οι αποστολές, από την άλλη, δεν είναι το ίδιο καλές, αφού προχωράμε συνεχώς σε έναν «διάδρομο» και καθαρίζουμε «κύματα» εχθρών, μέχρι να ξεκλειδώσει το επόμενο δωμάτιο και, έτσι, να φτάσουμε κάποια στιγμή στο τελικό boss, δηλαδή στο δολοφόνο που βρίσκεται πάντα μια θέση πάνω από εμάς στην κατάταξη της UAA. Αυτή είναι στην ουσία ολόκληρη η λογική του Story mode, το οποίο γίνεται πολύ γρήγορα βαρετό.

Μπορεί, λοιπόν, το αίμα να είναι άφθονο και οι αποκεφαλισμοί, οι ακρωτηριασμοί και τα fatalities να θέλουν να κάνουν τo Heroes’ Paradise να φαίνεται ως ένα ενήλικο παιχνίδι, όμως δεν πρόκειται πραγματικά για ένα ενήλικο παιχνίδι.

Ένα πραγματικά ενήλικο παιχνίδι δεν πρέπει να βασίζεται σε μερικά αιματηρά animations, αλλά να καταφέρνει να διατηρήσει το ενδιαφέρον ενός ενήλικα μέσα από τους μηχανισμούς του. Το πρόβλημα με το Heroes’ Paradise είναι ότι προδίδει από πολύ νωρίς το σχεδιασμό του. Από την πρώτη hack-n-slash γραμμική αποστολή ο παίκτης καταλαβαίνει ότι πρέπει απλώς να κάνει το ίδιο πράγμα... δέκα φορές. Η ιστορία και οι χαρακτήρες μπορεί να είναι παρανοϊκοί, αλλά κουράζουν πολύ νωρίτερα απ' όσο θα περίμενε κανείς. Το ίδιο ισχύει και για τις δραστηριότητες που προσφέρει η προχειροφτιαγμένη πόλη της Santa Destroy.

Αξίζει σε HD;

Έχει όμως αυτό το port λόγο ύπαρξης; Πιθανώς πολλοί παίκτες να ήθελαν παιχνίδια του Wii για το PS3 με ανανεωμένα γραφικά. Αξίζει λοιπόν η ανανέωση στα γραφικά; Θα περίμενε κανείς ότι θα έβλεπε δραματική διαφορά ανάμεσα στις δύο εκδόσεις (Wii – PS3), όμως έχει γίνει ελάχιστη δουλειά στον οπτικό τομέα της PS3 έκδοσης.

Τα textures έχουν μικρές βελτιώσεις ενώ τα jaggies είναι ίσως ακόμα χειρότερα και από του Wii. Το χειρότερο όλων είναι το χαμηλό frame rate (κάτι που επίσης υπήρχε στην έκδοση του Wii) κατά την περιπλάνηση στην πόλη με τη μηχανή, αλλά και το σε απίστευτο βαθμό tearing σε πολλαπλά σημεία της οθόνης. Η μόνη πραγματική βελτίωση είναι η υψηλότερη ανάλυση. Τέλος, να προσθέσουμε δύο ακόμη παρατηρήσεις: Πρώτον, το αίμα έχει κανονικό εφέ σε αυτήν την έκδοση και, δεύτερον, στις λαβές οι παίκτες χρησιμοποιούν αναγκαστικά μόνο το ένα χέρι (το βασικό controller του Move), ενώ στην έκδοση του Wii χρησιμοποιούσαν και τα δύο χέρια (Remote + Nunchuck).

Μπορεί, λοιπόν, το Heroes’ Paradise να είναι ένα από τα λίγα παιχνίδια του PS3 που παίζουν καλύτερα με το Move απ' ότι με το Dualshock, όμως δεν είναι παρά ένα πρόχειρο port της έκδοσης του Wii, ενώ οι περισσότεροι θα το βρουν υπερβολικά ρηχό και βαρετό και ως παιχνίδι.

Γιάννης Πλέσσας

Θετικά

  • Λειτουργεί καλύτερα με το Move απ' ότι με το Dualshock
  • Σωστή ισορροπία ανάμεσα σε «κίνηση» και κουμπιά -δεν κουράζει ο χειρισμός

Αρνητικά

  • Χαμηλό frame rate, πολύ tearing και έλλειψη anti-aliasing
  • Βαρετό hack-n-slash μέρος
  • Ο σχεδιασμός της πόλης είναι κάκιστος
  • Οι διάφορες δραστηριότητες (mini-games) δεν είναι διασκεδαστικές
  • Κακός χειρισμός και physics για τη μηχανή του Travis
  • Η περιέργεια του παίκτη για τους χαρακτήρες και το σενάριο χάνεται στην πορεία

Βαθμολογία

Συμμετεχουν