Ταυτότητα

Shadows of the Damned

Shadows of the Damned

Edition: N/A Genre: Action, Horror Διάθεση: CD Media
Αριθμός παικτών: 1 Ανάπτυξη: Grasshopper Manufacture Ημ. Έκδοσης: 24/06/2011
PEGI: 18 Εκδότης: Electronic Arts Πλατφόρμες: Xbox 360, PlayStation 3


Τα μεγάλα πνεύματα συναντιούνται

Το χιούμορ στα games είναι πάντα μια ιδιαίτερα περίπλοκη υπόθεση. Αφενός η κωμωδία είναι το πιο δύσκολο είδος που μπορεί να γράψει ένας δημιουργός, αφετέρου οι παραδοσιακές τεχνικές της κωμωδίας δεν μπορούν να λειτουργήσουν σε ένα παιχνίδι –μια και πράγματα όπως ο συγχρονισμός και το κλίμα, απαραίτητοι παράγοντες για να δουλέψει ένα αστείο, ελέγχονται από τον παίκτη και όχι τον δημιουργό. Δεν είναι πολλοί αυτοί που έχουν πετύχει να βγάλουν γέλιο μέσα από τα games τους, γι’αυτό και όταν κάτι τέτοιο δουλεύει, δουλεύει πολύ καλά.

Η κωμωδία, όπως και τα games, χωρίζεται σε είδη. Υπάρχει η πιο εγκεφαλική κωμωδία, με αστεία που απαιτούν και γνώσεις και προσοχή για να τα καταλάβει κανείς όπως το χιούμορ του Eddie Izzard και αυτό του Portal, υπάρχει η κωμωδία του στυλ των Monty Python, την οποία σε games συναντάμε σε δημιουργούς όπως ο Ron Gilbert... και υπάρχει και η “κάφρικη”, κολλεγιακή κωμωδία, γεμάτη σεξουαλικά υπονοούμενα και σόκιν λογοπαίγνια, που έχουμε συνηθίσει σε ταινίες όπως αυτές του Judd Apatow. Σε αυτό το είδος ανήκει και το Shadows of the Damned.

Γελάστε με την καρδιά σας... στο χέρι

Shadows-of-the-damned-16-thumb.jpgΤελικά, ενώ το νέο παιχνίδι της Grasshopper Manufacture φαινόταν ότι θα ήταν ένα βίαιο action/horror third-person shooter, αυτό που δεν ήταν άμεσα αντιληπτό από τα hands-on μας, ήταν το πόσο πραγματικά αστείο είναι. Βέβαια, όπως και όλο το Shadows of the Damned, το χιούμορ του είναι τελείως υποκειμενικό. Πολλοί θα αναστενάξουν με απελπισία με τον αριθμό των λέξεων που επιστρατεύει το SotD για να περιγράψει το ανδρικό μόριο, ή με τις ατάκες του Johnson (άλλη μία), του δαιμονικού κρανίου με τη βρετανική προφορά που συντροφεύει τον ήρωα στο ταξίδι του στον Κάτω Κόσμο. Όμως, βγαίνει τόσο επιδέξια και με τόσο σωστό και έξυπνο συγχρονισμό, που η ανωριμότητά του γίνεται όπλο του, με την ίδια ευκολία που ο Johnson μεταμορφώνεται στο πιστό μας πυροβόλο.

Ο εν λόγω ήρωας είναι ο Garcia Hotspur (ο ίδιος προσθέτει και ένα μεσαίο όνομα αρκετά συχνά, αλλά δεν θα το επαναλάβουμε εδώ, γιατί μας διαβάζουν και μικρά παιδιά), κυνηγός δαιμόνων, που του αρέσουν τα τατουάζ και τα στενά δερμάτινα, ενώ είναι πολύ καλός στο σφάξιμο υπερφυσικών κατεργαραίων και λιγότερο στην ανάγνωση και στις λέξεις με παραπάνω από τρεις συλλαβές.

Shadows-of-the-damned-15-thumb.jpgΜια μέρα ανακαλύπτει ότι οι δαίμονες έχουν επιτεθεί στην κοπέλα του, την γλυκύτατη Paula, και ο γενικός δερβέναγας του Κάτω Κόσμου, ένας δαίμονας με τριώροφο (!) κρανίο ονόματι Fleming, την παίρνει μαζί του για να γίνει η σκοτεινή του νύφη (ο ίδιος το θέτει κάπως αλλιώς, αλλά είπαμε, εδώ είμαστε gentlemen!). Ο Garcia, που όπως βλέπουμε στην αρχή του παιχνιδιού, λιώνει κεφάλια δαιμόνων με πολύ πιο ασήμαντες αφορμές από αυτή, δεν έχει άλλη επιλογή από το να βουτήξει στον Κάτω Κόσμο για να τη σώσει.

Μαζί του έχει τον προαναφερθέντα Johnson, έναν μετανοημένο δαίμονα με τη μορφή φλεγόμενου κρανίου, ο οποίος αλλάζει μορφές, συμπεριλαμβανομένου ενός πυρσού, του όπλου μας και μιας μοτοσικλέτας. Επίσης, χρησιμεύει ως ο οδηγός μας στον κόσμο των δαιμόνων, δίνοντάς μας χρήσιμες οδηγίες στα κατάλληλα σημεία και διανθίζοντας άλλα με το, εχμ, ανώριμο χιούμορ του. Έτσι ξεκινά μια άκρως ιδιοσυγκρατική περιπέτεια, που φοράει με περηφάνεια τις σφραγίδες των τριών ανθρώπων που κρατούν τα ηνία της παραγωγής.

Εγκεφαλικά κύτταρα

Shadows-of-the-damned-14-thumb.jpgΤο Shadows of the Damned κουβαλά την χαρακτηριστική τρέλα που χαρακτηρίζει τον Goichi Suda, γνωστό και ως Suda51. Ο Κάτω Κόσμος είναι ένα μέρος που μοιάζει να έχει βγει από την συνδυασμένη φαντασία του Roger Corman, του David Cronenberg, του Clive Barker, του Dario Argento και του Robert Rodriguez – ένα μέρος όπου το αίμα ρέει άφθονο, ανθρώπινα μέλη κρέμονται από σάπια δέντρα, δαιμονικά μωρά φρουρούν πύλες και πρέπει να ταϊστούν ό,τι επιθυμούν για να μας αφήσουν να περάσουμε, το αλκοόλ θεραπεύει τις πληγές μας και το save μας είναι ένα φτερωτό πλάσμα που συναντούμε σε τακτά διαστήματα, και το οποίο “ανακουφίζεται” δίπλα μας για να μας δώσει να καταλάβουμε ότι έχει σωθεί η θέση μας. Και φυσικά, κάθε είδους γκροτέσκα, τερατώδη, παραμορφωμένα, αλλά και φετιχιστικά πλάσματα θέλουν το κακό μας.

Το third-person action gameplay είναι σήμα κατατεθέν του Shinji Mikami, και ο βετεράνος δημιουργός παραδίδει εδώ μια από τις καλύτερες δουλειές της ζωής του. Το shooting γίνεται με την προοπτική πάνω από τον ώμο του ήρωα που χαρακτήριζε το Resident Evil 4, αλλά ο Garcia είναι πολύ πιο ευκίνητος από τον Leon – όχι μόνο μπορεί να πυροβολεί ενώ κινείται, αλλά έχει στη διάθεσή του κινήσεις αποφυγής και ορισμένα άκρως ικανοποιητικά melee χτυπήματα.

{PAGE_BREAK}

Πολύ χρήσιμη αποδεικνύεται, επίσης, η απότομη μεταβολή 180 μοιρών που εκτελεί ο Garcia πατώντας το Α, καθώς οι εχθροί μπορούν να βρεθούν πίσω μας σε χρόνο μηδέν. Το παιχνίδι δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο (με εξαίρεση κάποιες ξαφνικές κατακόρυφες αυξήσεις της δυσκολίας) και είναι έτσι οργανωμένο ώστε να είναι σχεδόν αδύνατον να ξεμείνουμε από πυρομαχικά και αλκοόλ. Κι αυτό, γιατί το SotD θέλει να απολαύσουμε το gameplay στο έπακρο – όχι μόνο είναι φοβερή απόλαυση να πηδάμε και να ελισσόμαστε μέσα από μια ορδή δαιμονικών πλασμάτων, ενώ εναλλάσσουμε τη μορφή του όπλου μας από απλό πιστόλι, σε πολυβόλο, σε shotgun κλπ., αλλά οι μορφές των διαφορετικών όπλων που μπορεί να πάρει ο Johnson αλλάζουν συνεχώς λειτουργία με κάθε upgrade που κάνουμε. Έτσι, το gameplay διατηρείται συνεχώς φρέσκο και κάθε νέα ικανότητα των όπλων μας, αλλά και κάθε νέος τύπος εχθρού στον οποίο πρέπει να τα προσαρμόσουμε, γίνονται ευπρόσδεκτα με μια χαρακτηριστική χαιρεκακία.

Στα σκοτεινά σοκάκια

Σημαντικό μέρος του gameplay αποτελεί η αλληλεπίδραση με το σκοτάδι. Το υπερφυσικό σκότος του Κάτω Κόσμου μοιάζει πηχτό και παχύρρευστο, και απομυζά την υγεία του Garcia όποτε μπαίνει μέσα του. Επίσης, καλύπτει τους δαίμονες με ένα στρώμα σκότους, το οποίο πρέπει πρώτα να τινάξουμε από πάνω τους με μια Light shot (μια δευτερεύουσα επίθεση που διαθέτουν τα όπλα μας), και μετά να ασχοληθούμε ανενόχλητοι μαζί τους (να ακούσουμε τα προβλήματά τους, να τους δώσουμε χαρτζιλίκι και τέτοια).

Shadows-of-the-damned-13-thumb.jpgΣτις περιπτώσεις που μια περιοχή πλημμυρίζει από το σκοτάδι, πρέπει να βρούμε το συντομότερο την πηγή του κακού (κυριολεκτικά), που συνήθως είναι ένα χρυσό κεφάλι τράγου ή ένα χέρι με στόμα που ξερνά το σκοτάδι. Είπαμε ότι αυτό το παιχνίδι είναι απόλυτα παλαβό; Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που θα πρέπει να μπούμε στο σκοτάδι και να το χρησιμοποιήσουμε προς όφελός μας, μια και μόνο μέσα από αυτό εμφανίζονται κάποιοι διακόπτες που μπορούν ενεργοποιήσουν πόρτες, ή τρωτά σημεία πάνω σε bosses/ mini-bosses (από τα οποία υπάρχουν κάμποσα, προς μεγάλο εκνευρισμό του υποφαινόμενου συντάκτη).

Αυτά εξαρτώνται από τη γνωστή εκνευριστική τακτική “πυροβόλα τα λαμπερά σημεία πάνω στον κακό, που τα φόρεσε ειδικά για σένα”, αλλά αυτό είναι τελείως υποκειμενικό. Τόσο αυτό όσο και άλλα puzzles προσθέτουν μια νότα τακτικής στο παιχνίδι, που σπάει το gameplay με σωστό τρόπο και κρατά τον παίκτη σε εγρήγορση.

Symphony of horror

Shadows-of-the-damned-12-thumb.jpgΟ τρίτος πυλώνας του παιχνιδιού είναι ο Akira Yamaoka, που έχει αναλάβει τόσο τη μουσική όσο και το sound design του παιχνιδιού. Οι fans του μεγάλου Ιάπωνα συνθέτη θα χαρούν να μάθουν ότι βρίσκεται σε μεγάλες φόρμες εδώ – τα μουσικά θέματα του παιχνιδιού, τόσο τα δικά του όσο και αυτά που έγραψε σε συνεργασία με τους θρυλικούς Άγγλους punk rockers The Damned, είναι εξαιρετικά και σε αυτό οφείλει το παιχνίδι μεγάλο μέρος της ατμόσφαιράς του: κομμάτια που πότε πωρώνουν και προετοιμάζουν για δράση και πότε φροντίζουν ώστε να σηκώνονται οι τρίχες του κεφαλιού μας, ακόμη και αφού έχει προηγηθεί κάποιο κάφρικό αστείο από το πρωταγωνιστικό δίδυμο.

Το εντυπωσιακό είναι ότι, τόσο μέσω του ήχου όσο και μέσω της μουσικής, η δουλειά του Yamaoka είναι άμεσα αναγνωρίσιμη από όποιον έχει περάσει έστω και λίγη ώρα με τη σειρά Silent Hill, καθώς η σφραγίδα του δημιουργού υπάρχει παντού, αλλά ταυτόχρονα με τελείως διαφορετικό ύφος. Highlight για μας η ανατριχιαστική όπερα που συναντάται στην αρχή του παιχνιδιού και σχετίζεται με ένα boss που θα αντιμετωπίσουμε προς το τέλος του.

Shadows-of-the-damned-11-thumb.jpgΑναφερθήκαμε ήδη στο art direction του παιχνιδιού, το οποίο αποτελεί και αυτό ένα μεγάλο ατού. Χωρίς να δείχνει, αρχικά, κάτι το ιδιαίτερα ριζοσπαστικό, παρόλα αυτά μεταδίδει τη σωστή ατμόσφαιρα και προσφέρει αρκετές εναλλαγές ώστε να κρατά το ενδιαφέρον. Το ίδιο ισχύει και για τους εχθρούς, οι οποίοι χωρίζονται σε πολλούς διαφορετικούς τύπους σε όλο το παιχνίδι. Το SotD χαρακτηρίζεται από το σκοτεινό b-movie, grindhouse ύφος (ακόμα και οι μαυρισμένες άκρες το κάνουν να φαίνεται σαν να προβάλλεται από κάποια παλιά, σκονισμένη μηχανή προβολής) με το απίστευτα βίαιο splatter του και το γραφικό σεξουαλικό στοιχείο του – τόσο υπερβολικό που συνεισφέρει στον απόλυτα χαβαλέ χαρακτήρα του παιχνιδιού.

Είναι όμως ένα θέαμα που δεν θα αρέσει σε όλους και πιθανότατα να σοκάρει σε σημεία. Πρέπει να τονίσουμε λοιπόν ότι το PEGI rating του παιχνιδιού είναι δικαιολογημένα 18. Επίσης, δεν θα αρέσει σε όλους η χρήση της Unreal Engine, με τα γνωστά της προβλήματα των texture pop-ups όταν φορτώνεται μια θέση save και το μάλλον άκαμπτο animation του κεντρικού χαρακτήρα. Όμως αυτά είναι τελείως δευτερεύοντα και δεν αφαιρούν απολύτως τίποτα από την απόλαυση του παιχνιδιού.

{PAGE_BREAK}

“The Bullet train is here, Hellmonkey”

Το Shadows of the Damned είναι, λοιπόν, ένα αγνό προϊόν pulp, cult και punk διασκέδασης, όπως ακριβώς θα περιμέναμε από έναν τίτλο της Grasshopper. Παράλληλα όμως, είναι ένα απίστευτα διασκεδαστικό παιχνίδι, που κατανέμει τη δράση του ομαλότατα μέσα στις οκτώ περίπου ώρες διάρκειάς του, με αρκετές εναλλαγές στο gameplay και ακόμη και στο οπτικό ύφος σε σημεία (περιμένετε να δείτε το level-χειροτεχνία, όπου παίζουμε σαν side-scrolling shooter!).

Οι fans των τριών βετεράνων δημιουργών, αλλά και όσοι αρέσκονται σε υπερβολικές, cult b-movies τρόμου, που δεν παίρνουν τον εαυτό τους στιγμή στα σοβαρά, καλά θα κάνουν να μην χάσουν αυτό το ταξίδι στον Κάτω Κόσμο.

Μιχάλης Τέγος

Θετικά

  • Φανταστική ατμόσφαιρα b-movie, grindhouse και punk
  • Εξαιρετικό sound design και μουσική
  • Εναλλαγές στο gameplay που κρατούν την εμπειρία ενδιαφέρουσα
  • Πολύ καλοί shooter και action μηχανισμοί
  • Καλογραμμένες ατάκες με κάφρικο, “φοιτητικό” χιούμορ

Αρνητικά

  • Στιγμές που ο χειρισμός δεν ανταποκρίνεται όσο άμεσα θα θέλαμε
  • Φτωχό animation στον κύριο χαρακτήρα
  • Bosses που απαιτούν πολλές επαναλήψεις της ίδιας τακτικής για να νικηθούν
  • Unskippable cut-scenes. Τις μισούμε!

Βαθμολογία

Συμμετεχουν

Δείξε μου και άλλα...