Ταυτότητα

The Legend of Zelda: Ocarina of Time 3D

The Legend of Zelda: Ocarina of Time 3D

Edition: N/A Genre: Action, Adventure, RPG Διάθεση: Nortec
Αριθμός παικτών: 1 Ανάπτυξη: Nintendo Ημ. Έκδοσης: 17/06/2011
PEGI: 12 Εκδότης: Nintendo Πλατφόρμες: Nintendo 3DS


Τα διαμάντια είναι παντοτινά

Για την αποφυγή δυσάρεστων καταστάσεων, σας ενημερώνουμε πως η πρoσέγγιση που ακολουθήσαμε για το review του παιχνιδιού διαφέρει αισθητά απο αυτήν ενος πιο παραδοσιακού κειμένου αξιολόγησης. Συγκεκριμένα, επιλέξαμε μια μορφή ανάλυσης που πιστεύουμε πως ταιριάζει περισσότερο σε ένα παιχνίδι 13 ετών για το οποίο μάλιστα έχουν γραφτεί ατελειώτα κείμενα, δοκίμια, αναλύσεις, απόψεις κ.τ.λ. Το κείμενο είναι ο δικός μας φόρος τιμής σε ένα απο τα σπουδαιότερα δείγματα γραφής αυτού του μέσου και απευθύνεται αυστηρά σε όσους έχουν παίξει το παιχνίδι. Κοινώς είναι ένα τεράστιο SPOILER!!!

Δεν είναι οι εμπειρίες καθ’ αυτές αλλά τα συναισθήματα που συνδέονται με τα γεγονότα που έχουν πραγματική σημασία. Για μια εταιρεία που ποτέ δεν καυχήθηκε για την αφηγηματική ικανότητα ή την “καλλιτεχνική” της πλευρά, η Nintendo έχει δημιουργήσει ορισμένες απρόσμενα “έντονες” εμπειρίες στην ιστορική της πορεία. Είτε μιλάμε για την “ασφυκτική” μοναξιά της Samus Aran στις πιο αφιλόξενες γωνιές του γαλαξία, είτε για την αγνή παιδικότητα που αποπνέει ο σουρεαλιστικός κόσμος των Mario, έχουμε να κάνουμε με ξεκάθαρα συναισθήματα που χτίζονται μέσα από το σύνολο του σχεδιασμού.

zelda-ocarina-3d-19-thumb.jpgΤο ίδιο μπορεί με ευκολία να ειπωθεί και για το τρίτο μέλος της γνωστής “αγίας τριάδας”, με το οποίο και θα ασχοληθούμε εκτενέστερα σε αυτό το κείμενο. Το παράδοξο με την σχεδιαστική φιλοσοφία της Nintendo είναι πως λειτουργεί βάσει φόρμας. Η “συνταγή” των Mario, Metroid, Zelda είναι γνωστή, χιλιοδουλεμένη και ξεκαθαρισμένη στο μυαλό των σχεδιαστών του Kyoto. Από μόνη της αυτή η “συνταγή”, γνήσιο τέκνο του υπέρλαμπρου μυαλού του Miyamoto και σια, εγγυάται ένα υψηλό επίπεδο ποιότητας σε μηχανισμούς, δομή και gamepaly γενικότερα, που την καθιστά μια σπουδαία αφετηρία για εξέλιξη και επένδυση. Αυτό δηλαδή που για πολλούς developers μετατρέπεται σε μια πολύχρονη “πάλη”, αποτελεί αφετηρία για τα τρία μεγάλα franchises της Nintendo.

Το ουσιαστικό ερώτημα όμως, είναι τι γίνεται από εκεί και πέρα. Πως μετουσιώνεις μια φόρμα σε μια ολοκληρωμένη εμπειρία, η οποία τελικά θα την επισκιάσει; Μια εμπειρία την οποία ο δέκτης θα αξίζει να απορροφήσει και να την κάνει “δική” του; Ο πραγματικά δημιουργικός άνθρωπος, λένε, είναι αυτός που μπορεί να δει μια δημιουργία του για χιλιοστή φορά και, παρόλα αυτά, να την κοιτάξει μέσα από μία φρέσκια οπτική γωνία. Δεν γνωρίζουμε για πόσο καιρό ακόμα η Nintendo θα έχει την ικανότητα να παντρεύει την οικειότητα με την έκπληξη, πάντως, αυτό δεν ήταν και τόσο μεγάλο πρόβλημα το 1998.

Όλα είναι ρόδινα στην αυγή (μιας νέας εποχής)…

zelda-ocarina-3d-01-thumb.jpgΣτην αυγή των τριών διαστάσεων όλα φαίνονταν καινούργια. Οι γνωστοί σχεδιαστικοί κανόνες των δισδιάστατων βιντεοπαιχνιδιών ανατρέπονταν ολοκληρωτικά, για να δώσουν την θέση τους σε νέους. Ένας νέος κόσμος απεριόριστων δυνατοτήτων ανοιγόταν μπροστά, και κάθε παιχνίδι ήταν μια ανακάλυψη. Βλέποντας τις καθολικά υψηλές βαθμολογίες του ειδικού Τύπου της εποχής για το The Legend of Zelda: Ocarina of Time, διακρίνεις μεταξύ άλλων και τον ενθουσιασμό της βιομηχανίας για το νέο, το πρωτοποριακό. Εξάλλου, είναι το παιχνίδι που στην ουσία έλυσε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το πρόβλημα της περιήγησης σε τρισδιάστατους κόσμους.

Από το lock-on, το mapping των πλήκτρων με ενέργειες και αντικείμενα, το αυτόματο άλμα μέχρι την πρωτόγνωρη για την εποχή δουλειά που έχει γίνει στην κάμερα, το Ocarina of Time πολύ απλά επαναπροσδιόρισε τα βιντεοπαιχνίδια στις κονσόλες. Επιπλέον, ο τεχνικός του τομέας, ξεκινώντας από το ομαλό animation που στην ουσία κρατάει μέχρι και σήμερα, περνώντας στον ανοικτό κόσμο με την εναλλαγή μέρας και νύκτας και καταλήγοντας στην εκπληκτική μουσική και τα αληθοφανή ηχητικά εφέ σε κάθε περίσταση, ήταν απλά “state of the art”.

zelda-ocarina-3d-02-thumb.jpgΟι νεότεροι ίσως διαβάζουν τα παραπάνω με δυσπιστία, αλλά η Nintendo κάποτε βρισκόταν στους πρωτοπόρους του οπτικοακουστικού τομέα. Όλα αυτά είναι φυσικό να συνθέτουν ένα σύνολο που στα τέλη της δεκαετίας του '90 προκαλούσε ενθουσιασμό και απεριόριστο θαυμασμό. Αυτό ήταν τότε όμως. Δεκατρία χρόνια μετά και όλα τα παραπάνω είτε θεωρούνται δεδομένα, είτε απλά έχουν ξεπεραστεί. Είναι σε θέση το Ocarina of Time, αποκομμένο από τα δεδομένα της εποχής, να διατηρήσει την θέση του στο πάνθεον του gaming;

Η επανακυκλοφορία του στο 3DS μας δίνει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να επαναπροσδιορίσουμε την αξία αυτού του καλλιτεχνήματος, που, όπως και σε όλα τα πραγματικά σπουδαία παιχνίδια, δεν βρίσκεται στην πρωτοπορία της στιγμής αλλά στην διαχρονικότητα της αυθεντικής έμπνευσης.

Legend became Myth…(spoilers)

zelda-ocarina-3d-03-thumb.jpg“Οι μύθοι είναι δημόσια όνειρα. Τα όνειρα είναι ιδιωτικοί μύθοι.” Η φράση ανήκει στον Joseph Campbell, πρωτοπόρο στην μελέτη της σημασίας των μύθων και της σχέσης τους με το υποσυνείδητο των ανθρώπων. Η γοητεία της σειράς Zelda και του Ocarina of Time ειδικότερα, οφείλεται και στην αρχέτυπη ιστορία που αφηγείται. Η φαινομενική απλότητα αυτών των ιστοριών, αποδεδειγμένα, συνεπαίρνει και αγγίζει τους ανθρώπους ανά τους αιώνες. Αρχικά, οι πρωταγωνιστές: Αντιπροσωπεύουν ξεκάθαρες πλευρές και είναι εκ φύσεως γκροτέσκ χαλκομανίες.

{PAGE_BREAK}

Η ύπαρξή βάθους εδώ, απλά δεν συνάδει με την φύση της ιστορίας. Η πριγκίπισσα Zelda από τη μία, προσωποποίηση της θηλυκής αγνότητας και καλοσύνης, μια μητρική όσο και ρομαντική –αλλά άφταστη, απρόσιτη- φιγούρα για τον πρωταγωνιστή, εκπροσωπεί το “φως”, το “άσπρο”, το άσπιλο. Ο Ganondorf από την άλλη, άρχων του απόλυτου κακού, επικεφαλής μιας γυναικείας φυλής κλεφτών, των Gerudos, επιζητά απόλυτη εξουσία και επιδεικνύει κακία για χάριν της κακίας. Το εκ διαμέτρου αντίθετο της “λευκής” πριγκίπισσας δηλαδή, ενώ, και οι υπαινιγμοί για φαλλοκρατική εξουσία είναι ξεκάθαροι. Τέλος, ο Link –ή όπως αλλιώς τον ονομάσετε, ένα παιδί χωρίς νεράιδα στην χώρα των νεράιδων, ένας ξένος μέσα στον ίδιο του τον τόπο, που θα κληθεί να εκπληρώσει το πεπρωμένο που του αποκαλύπτει με τόση σιγουριά το Deku Tree –δέντρο της ζωής που αντιπροσωπεύει την ισορροπία και την σοφία της φύσης- από την αρχή: Να σώσει την γη της Hyrule. Ο Link είναι απλά ένα παιδί και ως τέτοιο ακολουθεί με παιδική αφέλεια το ταξίδι που θα τον οδηγήσει στην γνώση και στην ενηλικίωση.

Η πορεία του, όπως περιγράφεται αναλυτικά και στο άρθρο που μπορείτε να βρείτε εδώ, είναι αυτή ενός κλασσικού μονομυθικού ήρωα –όρος του Campbell που αναφέρεται στα κοινά χαρακτηριστικά όλων των ταξιδιών των ηρώων στους μύθους ανά τους αιώνες. Ενός ξεχωριστού ανθρώπου που θα ξεφύγει από την ασφάλεια του καθημερινού και του γνωστού, θα περάσει τα “σύνορα”, για να εισέλθει σε έναν κόσμο επικίνδυνο όσο και μαγευτικό, στον κόσμο του αγνώστου. Μέσα από το ταξίδι του, θα δοκιμαστεί, θα ωριμάσει, θα ενηλικιωθεί για να επιστρέψει τελικώς με τους καρπούς της γνώσης και της σοφίας.

zelda-ocarina-3d-04-thumb.jpgΟ Link αντιπροσωπεύει την πιο ανθρώπινη πλευρά της ιστορίας, την “δική” μας πλευρά. Την πλευρά που κάνει λάθη και εξελίσσεται. Γύρω από αυτούς τους χαρακτήρες είναι χτισμένο ένα σύμπαν εξίσου αφαιρετικά ξεκάθαρο, “ξεδιαλέγοντας” τα απολύτως απαραίτητα. Φωτιά και πέτρα, νερό, χώμα και άμμος, βλάστηση και “πράσινο”. Από αυτά τα τέσσερα πολύ βασικά στοιχεία της φύσης εξαρτάται στην ουσία η ισορροπία του κόσμου και ο Link στο ταξίδι του θα πρέπει να τα αποκαταστήσει στην αρχική, υγιή τους μορφή. Αυτή είναι η βασική ραχοκοκαλιά της ιστορίας, με την οποία είναι εύκολο να ταυτιστούν άτομα από 5 μέχρι... 105 ετών. Ο διάβολος όμως είναι στις λεπτομέρειες, όπως λένε και οι Αμερικάνοι. Η ιστορία είναι δοσμένη με έναν μοναδικό τρόπο αλλά και πολλές ανατροπές.

Αρχικά, η φιγούρα του Link με την πάροδο των εξελίξεων ξεφεύγει από αυτή ενός τυπικού, μυθικού ήρωα και αποκτά τραγικές διαστάσεις. Μετά από ένα “μελένιο” πρώτο μέρος, ο παίκτης –Link- καλείται να αντιμετωπίσει την ίδια του την αποτυχία. Ο κόσμος και κυρίως οι κάτοικοι με τους οποίους συναναστράφηκε, έχουν βιώσει τις συνέπειες της καταστροφικής του αφέλειας. Το πεπρωμένο που φαινόταν τόσο σίγουρο πριν από λίγο, μοιάζει πλέον με εφιάλτη.

zelda-ocarina-3d-05-thumb.jpgΗ σκηνή της πρώτης εξόδου από τον ναό του χρόνου του έφηβου πλέον Link και η απότομη υποδοχή του από μια ψυχοπλακωτική μαυρίλα και καταστροφή, με τον άνεμο μόνο να “ουρλιάζει” από τα ηχεία, δικαίως συγκαταλέγεται στις πιο σοκαριστικές του μέσου. Ο υπαίτιος για όλα αυτά είναι ο ίδιος. Τι να απέγιναν όλοι; Τα ερωτήματα στροβιλίζονται με τον τρόμο και την αγωνία. Τώρα πλέον, έγινε προσωπικό. Ξαφνικά, η σωτηρία του κόσμου μετατρέπεται σε ταξίδι εξιλέωσης. Η δυναμική αυτή μεταξύ των δύο χρονικών καταστάσεων χαρίζει μια πολύ δυνατή συναισθηματική υπόσταση στα δρώμενα, στους χαρακτήρες και στο κίνητρο του ίδιου του παίκτη.

“Young Love will become deep affection”

Η αποτυχία και η ενηλικίωση αποτελούν τις δύο βασικές θεματικές του παιχνιδιού, με την αποτυχία να εμφανίζεται έκδηλη στην εξέλιξη της πλοκής σε πολλαπλά επίπεδα. Πολύ όμορφα, στο πρώτο μέρος του παιχνιδιού, η Nintendo χτίζει επιδέξια τις διάφορες σχέσεις του Link με τους γύρω χαρακτήρες. Η Saria, παιδική φίλη στο Kokiri Forest, θα του χαρίσει την Ocarina ως δώρο αποχαιρετισμού.

zelda-ocarina-3d-06-thumb.jpgΗ πριγκίπισσα Ruto θα ζητήσει την βοήθειά του και τελικώς θα καταλήξουν... αρραβωνιασμένοι. Ο επιβλητικός Darunia, μετά την σωτηρία των Gorons από ασιτία, τον θεωρεί αδερφό του και πάει λέγοντας. Το δέσιμο αυτό, το οποίο τονίζεται όχι μέσω ενός cut-scene αλλά καθαρά μέσω του gameplay, κάνει εν συνεχεία, ακόμα πιο οδυνηρή την αποχώρηση τους, έναν προς έναν, για χάρη του γενικότερου καλού. Ενός “καλού”, βέβαια, που είναι πλέον αναγκαίο μετά από το δικό του –μας- μοιραίο λάθος. Ως γνήσιος τραγικός ήρωας, ο Link θα θυσιάσει όλες σχεδόν τις προσωπικές του σχέσεις για να καταλήξει εκεί που του επιβάλλει ο ρόλος του, στην μοναξιά.

Η αρχική σκηνή του menu δεν είναι παρά ένας προπομπός για το που θα βαδίσει η ιστορία: Ένας μοναχικός καβαλάρης δίχως προορισμό, απλά περιπλανιέται υπό τους ήχους μιας μελαγχολικής μελωδίας. Καμία “επικότητα”, καμία υπερβολή. Η αποτυχία τονίζεται και στο Deku Tree, το πρώτο dungeon δηλαδή του παιχνιδιού, το οποίο ο Link δεν καταφέρνει να σώσει παρά τις προσπάθειές του αλλά και στο αρχικό όνειρο –που γίνεται πραγματικότητα, όπου είναι ακόμα ανίκανος να αντιδράσει απέναντι στον μεγαλόσωμο και δυνατό Ganondorf.

zelda-ocarina-3d-07-thumb.jpgΗ ιδέα της αποτυχίας ως αναπόφευκτο, που απογειώνεται φυσικά στην σπουδαία μεγάλη ανατροπή που αναφέραμε πιο πάνω, λειτουργεί και τονίζεται ακόμα περισσότερο χάριν μιας αντίφασης. Το ότι την βιώνουμε στο μέσο της αλληλεπίδρασης, στο μέσο της επιλογής και της ελευθερίας, όπου ο παίκτης δεν γίνεται να “αποτύχει” γιατί είναι ο άρχοντας της μοίρας του. Αυτή την ψευδαίσθηση του ελέγχου πάνω στα τεκταινόμενα εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο και το Bioshock, “παίζοντας” στην ουσία με την ψυχολογία του παίκτη και χαρίζοντάς μας μια ακόμα σπουδαία εμπειρία.

{PAGE_BREAK}

“A thing that doesn’t change in time is a memory of younger days”

Η ενηλικίωση είναι σαφώς η πιο ξεκάθαρη θεματική του παιχνιδιού και αντικατοπτρίζεται σχεδόν σε κάθε του πτυχή. Όσο ο Link είναι μικρός τονίζεται έντονα η αδυναμία και το μέγεθός του. Χωράει μέσα από τρυπούλες, δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει την κανονική ασπίδα του σωστά, οι εχθροί είναι πιο αδύναμοι, οι μελωδίες που μαθαίνει στην Ocarina είναι πιο απλές, οι συνομιλίες του με τους γύρω τονίζουν συνεχώς την ηλικία του ενώ, τα αντικείμενα που μπορεί να χρησιμοποιήσει είναι τελείως διαφορετικά και πιο... παιδικά. Χαρακτηριστικό επίσης είναι ότι η νύχτα είναι πιο επικίνδυνη για τον νεαρό Link απ’ ότι για τον έφηβο. Σκελετοί ξεπετάγονται συνεχώς και η απειλητική μουσική δεν μας αφήνει στιγμή σε ησυχία. Μια κατάσταση που αντικατοπτρίζει την παιδική αντίληψη της νύχτας και του σκοταδιού. Πέραν της σωματικής ανάπτυξης όμως, η ουσιαστική ενηλικίωση συμβαίνει στο μυαλό. Η ενηλικίωση κατακτείται μέσα από λάθη και εμπειρίες αλλά και την αποδοχή, όχι την απόρριψη, της παιδικότητας και των νεότερων χρόνων.

Μετά την ολοκλήρωση κάποιου ναού, ο εκάστοτε σοφός θα σχολιάσει το “πόσο μεγάλωσες”, ενώ κάθε νέο “βήμα” μετατρέπει τον έφηβο Link σε έναν δυνατό και ανεξάρτητο άνθρωπο. Αυτό όμως γίνεται μέσω της πολύτιμης βοήθειας του νεαρού Link, ο οποίος “σπέρνει” για να είναι σε θέση να “θερίσει” ο μελλοντικός του εαυτός. Αυτή η ισορροπία μεταξύ των δύο καταστάσεων, και η εκτίμηση της κάθε μιας για τα χαρίσματά της, αποτελεί ένα σπουδαίο εννοιολογικό επίτευγμα για το παιχνίδι, που μεταφέρεται στον παίκτη αποκλειστικά μέσω του gameplay.

zelda-ocarina-3d-08-thumb.jpgΗ κουκουβάγια που συμβουλεύει τον Link καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού του, καθόλου τυχαία, θα του ανακοινώσει πως, πλέον, είναι ενήλικας μετά από το σημείο του Spirit Temple που πρέπει να ξεπεράσει όχι ως μεγάλος αλλά ως μικρός Link. “Μετά από ώρες όπου βασιζόμαστε στα “ενήλικα” αντικείμενα για να αντιμετωπίζουμε τους εχθρούς, τώρα πρέπει να ξανά βασιστούμε στο boomerang και την σφεντόνα σε ένα από τα δυσκολότερα σημεία του παιχνιδιού”, αναφέρει ο L.B. Jeffries στο δοκίμιο του με τίτλο Childish Ambitions στο περιοδικό Killscreen -τεύχος 0- για να συνεχίσει πολύ εύστοχα: “Ωρίμανση δεν είναι μόνο να είσαι μεγαλύτερος και δυνατότερος και μόνο όταν μαθαίνεις να εκτιμάς τον νεαρό Link, να εκτιμάς το παρελθόν και τα παιδικά σου χρόνια, τότε εν τέλει κατακτάς την πραγματική ωριμότητα”.

Η ενηλικίωση αντιμετωπίζεται ως μια κατάκτηση κυρίως πνευματική παρά σωματική. Εξάλλου, το ίδιο πνεύμα είναι που στο τέλος θα επιστρέψει στο σώμα του νεαρού Link, με τις εμπειρίες όμως ενός ενήλικα και την οδυνηρή γνώση πως γι’ αυτόν τίποτα δεν μπορεί να είναι όπως πριν.

zelda-ocarina-3d-09-thumb.jpgΌπως ο Froddo στο Lord of the Rings, θα “αναγκαστεί” να αποσυρθεί στους αθάνατους τόπους μετά το ταξίδι του, έτσι και ο Link, θα αναχωρήσει από την γη της Hyrule στην αρχή του Majora’s Mask. Και παρόλο που η τελική σκηνή του παιχνιδιού αφήνει μια μικρή ελπίδα για επανένωση με την Zelda, ξέρουμε, όπως και αυτός, πως δεν μπορεί να υποπέσει στο ίδιο λάθος ακόμα και αν γνωρίζει τι θα αντιμετωπίσει. Το υπέρτατο κόστος της ενηλικίωσης είναι ότι δεν υπάρχει γυρισμός. Μόνο αναμνήσεις.

There and back again…

Το εκπληκτικό με το Ocarina of Time δεν είναι το σενάριό του όμως. Δεν είναι ούτε το gameplay του, ούτε η μουσική του, ούτε τα γραφικά του. Είναι αυτό το συνονθύλευμα συναισθημάτων που θα περάσει ο παίκτης στις 40+ ώρες περιπλάνησής του στον κόσμο του παιχνιδιού, που προκύπτει από τον αρμονικό συνδυασμό όλων αυτών. Σε κάθε γωνιά του κρύβεται και μια μικρή ιστορία. Άλλοτε αστεία, άλλοτε θλιβερή και άλλοτε αλλόκοτη. Ποτέ όμως βαρετή ή τετριμμένη.

zelda-ocarina-3d-10-thumb.jpgΗ αντίθεση μεταξύ των δύο χρονικών καταστάσεων πετυχαίνει διότι ο παίκτης νοιάζεται για τον κόσμο. Συνδέεται μαζί του, διότι έχει μια συνοχή που συναντάμε σπανίως ακόμα και σήμερα. Δεν είναι μόνο οι χαρακτήρες αλλά η προσοχή στις μικρές λεπτομέρειες που δίνουν την αίσθηση του “μέρους”, της ζωντάνιας. Οι χαρακτήρες αντιδρούν σε όποια μάσκα και να φορέσεις, αν πιάσεις φωτιά μπορείς να κυλιστείς για να σβήσει πιο γρήγορα, η ξύλινη ασπίδα σου θα πάρει φωτιά και θα καταστραφεί, αν βάλεις βόμβα στις gossip stones -πέτρες κουτσομπολιού- αυτές εκτοξεύονται στον ουρανό, παίξ’ τους μια μελωδία με την ocarina και θα πεταχτεί μια νεράιδα, κρυμμένες υπόγειες σπηλιές υπάρχουν παντού και μέσα τους μπορείς να συναντήσεις από σεντούκια μέχρι... αγελάδες.

Παίξ’ τους την μελωδία της Epona και θα σου χαρίσουν λίγο από το πολύτιμο γάλα τους. Χτύπα τις κότες για να προκαλέσεις την μοίρα σου και ατελείωτα άλλα. Όλα τα πράγματα έχουν μια λειτουργία, μια ζωντάνια που εξάπτει την όρεξη για εξερεύνηση. Ο παίκτης γνωρίζει πως δεν θα απογοητευτεί, βρίσκεται σε έναν μαγικό κόσμο κρυφών σπηλιών, νεράιδων και χαμένων θησαυρών. Θέλει να δει τι βρίσκεται κάτω από εκείνη την πέτρα που πριν δεν μπορούσε να σηκώσει. Θέλει να εξερευνήσει όλα τα μονοπάτια του Lost Woods. Θέλει να δει τι κρύβεται μέσα στο πηγάδι.

zelda-ocarina-3d-11-thumb.jpg Η παραμυθένια λογική του κόσμου δεν τον προδίδει ποτέ και έτσι συνεχίζει να πειραματίζεται και να αναζητά. Και αυτός είναι ο μεγαλύτερος θρίαμβος του παιχνιδιού. Πετυχαίνει την απόλυτη απορρόφηση του παίκτη, εμφυσώντας του μια νέα ταυτότητα, που ασπάζεται με τόση φυσικότητα όσο περνάνε οι ώρες, που νιώθει αναπόσπαστο μέρος του παιχνιδιού. Κάτι που ούτε το Bump maping ούτε τα motion controls ούτε τα ατελείωτα draw distances μπορούν να επιτύχουν.

Στα τέλη της δεκαετίας του 80 ο Miyamoto είχε δηλώσει: “Το πνεύμα, η διάθεση ενός παιδιού όταν μπαίνει μόνο του σε μια σπηλιά, πρέπει να πραγματοποιηθεί στο παιχνίδι. Μπαίνοντας, πρέπει να νιώθει τον κρύο αέρα γύρω του. Πρέπει να ανακαλύψειι μια διακλαδώση και να αποφασίσει αν θα την εξερευνήσει ή όχι. Αν πας τώρα στην σπηλιά, ως ενήλικας, μπορεί να φανεί χαζό, ασήμαντο, μια απλή σπηλιά. Αλλά ως παιδί, παρόλο που σου το απαγόρευαν, δεν μπορούσες να αντισταθείς στον πειρασμό. Δεν ήταν ασήμαντη τότε..”. Φαίνεται πως η φιλοδοξία του να αποτυπώσει αυτό το αγνό συναίσθημα της παιδικής περιπέτειας και του ενθουσιασμού στο παιχνίδι, πήρε σάρκα και οστά μια δεκαετία αργότερα. Κατά αυτήν την έννοια, το Ocarina of Time είναι ίσως το πιο παιδικό παιχνίδι όλων των εποχών.

{PAGE_BREAK}

Το 3D και το 3DS

Η δουλειά που έχει γίνει από την Grezzo στην μεταφορά του παιχνιδιού στο 3DS είναι εξαιρετική. Ο απέραντος σεβασμός απέναντι στο πρωτότυπο είναι εμφανής σε κάθε σπιθαμή. Το 3D του είναι το καλύτερο που έχουμε δει μέχρι σήμερα για το φορητό της Nintendo και από τις ελάχιστες περιπτώσεις που προσθέτει στην εμπειρία ουσιαστικούς πόντους. Το πρόβλημα εντοπίζεται –για ακόμη μια φορά- στις ιδιαιτερότητες του ίδιου του μηχανήματος και τη συγκεκριμένη γωνία θέασης που απαιτεί για να λειτουργεί σωστά το εφε. Ως μια εμπειρία που δεν φτιάχτηκε ποτέ για φορητά και για μικρές δόσεις παιξίματος, είναι δύσκολο να ταιριάξει στην ίδια φιλοσοφία. Μετά από δύο συνεχόμενες ώρες, είναι ανθρωπίνως αδύνατον να μένεις ακίνητος για να θαυμάζεις το 3D χωρίς να ζαλίζεσαι. Η απενεργοποίηση του, λοιπόν, είναι κάτι που θα κάνουν όλοι οι χρήστες αργά ή γρήγορα.

Το πολύ θετικό είναι πως τα textures είναι σαφέστατα υψηλότερης ανάλυσης από αυτά του Nintendo 64, οι φωτισμοί και οι σκιές έχουν βελτιωθεί, τα μοντέλα των χαρακτήρων είναι πολύ πιο λεπτομερή και έχει εξαφανιστεί η γνωστή θολούρα της 64μπιτης κονσόλας της Nintendo. Σε γενικές γραμμές, το οπτικό αποτέλεσμα είναι παραπάνω από ικανοποιητικό, κάτι που οφείλεται και στο λιτό και εκφραστικό art direction του παιχνιδιού. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για τον ήχο, ο οποίος ιδιαίτερα με ακουστικά είναι απολαυστικός.

zelda-ocarina-3d-12-thumb.jpgΗ ειδοποιός διαφορά του Ocarina of Time 3DS βρίσκεται στον τρόπο χειρισμού. Η οθόνη αφής, στην οποία έχει μεταφερθεί το inventory, μεταμορφώνει προς το καλύτερο το gameplay, αφού ο ρυθμός δεν σπάει ποτέ για αλλαγές αντικειμένων και τα πάντα βρίσκονται στις άκρες των δακτύλων μας. Η άνεση αυτή μετατρέπει, μεταξύ άλλων, το ναό του νερού σε μια πραγματικά απολαυστική πρόκληση, αφαιρώντας τον εκνευρισμό που δικαίως προκαλούσε σε ορισμένους παίκτες η συνεχής περιήγηση στο inventory για τις σιδερένιες μπότες. Από την αλλαγή έχει επωφεληθεί και η χρήση της Ocarina που είναι πλέον ευκολότερη.

Από την άλλη, ανάμικτα είναι τα συναισθήματα μας για τη στόχευση με το γυροσκόπιο του 3DS. Ενώ το να κινείς ελαφρώς το φορητό για να στοχεύεις είναι βολικό, είναι αδύνατον να συμβαδίσει με το 3D για τους γνωστούς λόγους. Στην ουσία, το ένα χαρακτηριστικό αναιρεί το άλλο. Αν βέβαια απενεργοποιείτε το 3D, χάνετε μεν την αισθητική απόλαυση που προσφέρει, αλλά έχετε το κεφάλι σας ήσυχο όσον αφορά σε όλα τα υπόλοιπα.

Θησαυρός και ευκαιρία

Πόσο σπάνιο είναι ένα παιχνίδι να εισάγει τόσους νεωτερισμούς στο μέσο και ταυτόχρονα να μην μένει σε αυτούς αλλά να τους βάζει στην υπηρεσία ενός οράματος υπεράνω κάθε πρωτοπορίας; Ο Miyamoto και η παρέα του ήθελε να δημιουργήσει την απόλυτη περιπέτεια, να μας ξανακάνει παιδιά και να ταξιδέψουμε μέσα από μια ιστορία που ξεκινάει με παιδική αφέλεια για να καταλήξει σε ένα “γκρίζο” happy end.

Η αξία αυτού του αριστουργήματος δεν βρίσκεται σε κανένα τεχνικό επίτευγμα, αν και βοήθησαν και αυτά. Βρίσκεται στο συναίσθημα που αφήνει όταν τελειώσει. Βρίσκεται στις αναμνήσεις που κουβαλάς μαζί σου και από παιχνίδι γίνεται παιχνίδι “σου”, διότι έχεις επενδύσει συναίσθημα. Γι’ αυτό φυσικά και παραμένει αγέραστο 13 ολόκληρα χρόνια μετά την κυκλοφορία του. Όπως πολύ εύστοχα είχε θέσει το Edge σε ένα παλαιότερο αφιέρωμα για το παιχνίδι: “Το Ocarina of Time έχει επιτύχει μια διάκριση που επιτυγχάνουν μόνο τα αληθινά αριστουργήματα. Έχει ξεχαστεί”.

zelda-ocarina-3d-14-thumb.jpgΟι δικές μας αναμνήσεις για το παιχνίδι είναι δυνατότερες από το ίδιο το παιχνίδι. Οι λεπτομέρειες σου διαφεύγουν αλλά το συναίσθημα μένει αξέχαστο. Το ωραιοποιείς, το αλλάζεις, το φέρνεις στα μέτρα σου. Με την επανακυκλοφορία του στο 3DS, είναι μια σπουδαία ευκαιρία όσοι το είχαν παίξει να το... θυμηθούν. Πάνω απ’ όλα όμως, απευθύνεται σε αυτούς που δεν είχαν την τύχη να ασχοληθούν το 1998. Με ανανεωμένο τεχνικό τομέα και την άνεση της οθόνης αφής, το παιχνίδι προσαρμόζεται στα μέτρα του σύγχρονου gaming και είναι έτοιμο να “αγκαλιαστεί” από μια νέα γενιά παικτών και, φυσικα, να... ξεχαστεί και πάλι.

Γιώργος Πρίτσκας

Θετικά

  • Το παιχνίδι

Αρνητικά

  • Πολύ κρύο φέτος…

Βαθμολογία

Σχόλια Χρηστών (90 σχόλια)
  • AndreWserr AndreWserr 20 Σεπτεμβρίου 2011  | 18:21

    θα με αναγκασει να αγορασω 3DS μετα απο τοσο καλα λογια... :)

  • hungman13 hungman13 06 Ιουλίου 2011  | 01:38

    για μένα 9 για το παιχνίδι σαν περιεχόμενο αλλά 6 για την συγκεκριμένη επανέκδοση.συγγνώμη αλλά για τόσα χρήματα (και από τη στιγμή που η μόνη ουσιαστική αλλαγή είναι τα καλύτερα γραφικά) θα προτιμούσα να έπαιρνα N64 (αν και τo έχω) μαζί με κουτάτο cartridge OoT και σχεδόν σίγουρα θα μου περίσσευαν χρήματα και για το majora's mask...

  • Silender Silender 02 Ιουλίου 2011  | 11:52

    Τότε: Δανείστηκα N64 για να λιώσω...

    Τώρα: Αγόρασα το 3DS μόνο και μόνο για αυτό και χαλάλι του...

    πολύ καλό review.

  • Chased Chased 30 Ιουνίου 2011  | 10:08

    Για τη βαθμολογία προτιμώ να μη μιλήσω...

    Το παιχνίδι πάντως δικαιολογεί ΑΝΕΤΑ τα 51€ που έσκασα για να το αγοράσω για 7η φορά συνολικά και 5η σε full price! Μακράν η καλύτερη έκδοση!

    Όσο για το 3D εφφέ,μετά από 8 ώρες κάθε φορά συνεχόμενου παιξίματος με ανοιχτό το 3D(το 3DS στην πρίζα εννοείται),δεν ζαλίστηκα ΚΑΘΟΛΟΥ και ποτέ!
    Στις ελάχιστες φορές που νιώθεις ότι κάτι διαφέρει από την πραγματικότητα,το μόνο που χρειάζεται να κάνεις,είναι να σηκώσεις το κεφάλι για 5-10 δευτερόλεπτα,να κοιτάξεις στον πραγματικό κόσμο και μετά επανέρχεσαι στο 3D παιχνίδι χωρίς καμία ενόχληση...
    Το μόνο αρνητικό του 3D είναι τα τραγικά επίπεδα ghosting!Όσο για τη γωνία θέασης,ειλικρινά ποιος στυην ευχή κουνάει το φορητό μηχάνημα όταν παίζει?

  • YaTa YaTa 29 Ιουνίου 2011  | 23:07

    Και εκεί που λες δεν θα πάρω 3DS...DAMN.

  • pekou pekou 29 Ιουνίου 2011  | 08:33

    Αχ τι μου θυμίσε πάλι αυτη η Nintendo.....
    Αυτόσ ήταν 1 απο τους 10 τίτλους που άξιζε να εχεις Ν64.
    οΙ αλλοι ήταν Mario64,Zelda OOt & Zelda MM,Donkey Kong64,Mario Kart64,007 Goldeneye,Killer Instict Gold,Star Fox64,Tourok 1,2,Yoshi's Story k Perfect Dark....αυτοι ηταν νομίζω......Δηλ όλοι οι τίτλοι του Snes (εκτος απο Metroid.....) σε 3d....(Βασικά κ οι τίτλοι του Snes ήταν απο το Νes......χαχα).Είχα περάσει ατέλειωτες ωρες στο σπιτι του φιλου που είχε Ν64......Εγώ είχα Psx γιατί οι τίτλοι του N64 μου φαινόταν παιδικοί....Πολυ καλό review

  • Gamer-cy Gamer-cy 29 Ιουνίου 2011  | 02:54

    ironfist - Τοτε σεβομε την αποψη σου φιλε μου

  • ironfist ironfist 29 Ιουνίου 2011  | 01:41

    Και για μένα, είναι από τα λιγα παιχνίδια που είχα στενοχωρηθεί όταν τελείωσε και ήθελα να συνεχίζει κι άλλο. Aν καποιος με ρώταγε για τα 5 αγαπημένα μου παιχνίδια ανεξαρτήτως είδους, χαλαρά θα έμπαινε μεσα (αν και μου άρεσαν επίσης πολύ τα a link to the past και twilight princess).

  • agrimi78 agrimi78 29 Ιουνίου 2011  | 01:38

    To OOT το επαίξα πολυ αργότερα απο την κυκλοφορία του (σε εξομοιωτή στο Pc) . Θυμάμαι το έιχα παίξει ακριβώς μετά το Oblivion. Είναι ο λόγος που αγόρασα wii απο την πρώτη μέρα κυκλοφορίας (με το twilight princess). Είναι ένα παιχνίδι ορόσημο, σου προσφέρει πολύ μεγάλη γκάμα συναισθημάτων (ακουσα μετα απο πολλα χρόνια το saria's song στο youtube και μου ήρθε μια γλυκιά μελαγχολία). Όσοι λένε ότι είναι μια απλή επανέκδοση στο 3ds ας σκεφτούν το εξής: πότε δεν έγινε (ούτε θα γίνει) τέτοιο παιχνίδι σε φορητο σύστημα. Είναι ένα blockbuster παιχνίδι απο εκείνα που ούτε η ίδια η nintendo τόλμησε να βγάλει απο τότε. Μία τεράστια επένδυση σε χρόνο, χρήμα, συναίσθημα, ταλέντο που είναι πολύ δύσκολο να επαναληφθεί στις εποχές του βγάζω ένα σηκουελ το χρόνο. Δεν βγαίνουν τέτοια παιχνίδια πια, είναι το ισοδύναμο των τεράστιων υπερπαραγωγών του holywood τύπου Μπεν Χουρ που το holywood δεν τολμά να βγάλει τώρα.

  • solidstavros solidstavros 29 Ιουνίου 2011  | 01:11

    Για μένα, όποιος δεν το έχει παίξει, δεν αξίζει να λέγεται gamer ^_^
    Πώς τολμάτε να το βαθμολογείτε με λιγότερο από 9, για να μην πω 10!
    Ντρέπομαι που το βλέπω αυτό!
    Θυμάμαι όταν το τερμάτισα, με είχε πιάσει κατάθλιψη! Δεν μπορούσα να το πιστέψω πως το είχα τελειώσει....
    Ήθελα κι άλλο!
    Κανένα σαν κι αυτό!
    Αν και το windwaker με είχε ξετρελάνει και αυτό σε αρκετά μεγάλο βαθμό ^_^

  • ironfist ironfist 29 Ιουνίου 2011  | 01:01

    Καλα οτι υπαρχουν αυτοί που έβαλαν χαμηλό βαθμο γιατί απλά έτσι τους ... κάπνισε εννοειται!
    Gamer-cy@ Πιστέυω ούτε το νέος gamer , ε....? :)

  • bahamut zero bahamut zero 28 Ιουνίου 2011  | 23:31

    αν η βαμολογια αιτιολογειται με βαση το οτι ειναι remake πασο...μπορει να μη συμφωνω αλλα βασιζεται καπου....αυτο που πιστευω ομως ειναι αυτο που λεει και ο gamer-cy στο τελος...

  • Gamer-cy Gamer-cy 28 Ιουνίου 2011  | 23:27

    ironfist οχι αυτο δεν το πιστευω , οι μισοι εδωμεσα ειστε νεοι gamer ε αρα τι κακο εχει ενα remake να γνωρισετε και εσεις οι πιο μικροι το ΕΠΟΣ OCARINA ( δεν αναφερομε σε εσενα το μικρη ) ,εγω θα συμφωνησω με τον bahamut zero , και το 8,9 το εκαναν μισητα για εμενα fanboys βαθμολογοντας το με 1 , τελοσπαντων ,,,

  • ironfist ironfist 28 Ιουνίου 2011  | 23:17

    bahamut@ πιστεύω ότι όσοι έβαλαν (αν και πιστεύω βαθμός κάτω από 8,5 δε δικαιολογείται) πιο μικρές βαθμολογίες το έκαναν μαλλον βαθμολογώντας ένα remake κι όχι αυτόν καθ' αυτόν τον τίτλο. Ίσως αυτό να εχει και μια λογική. Για παράδειγμα εμένα μου είναι ανεξήγητο πως το remake του chrono trigger για ds παίρνει ίδιες βαθμολογίες με το original.... Μιλάμε για τις ίδιες εποχές ή απλά βαθμολογούμε λόγω hype....?

  • tiniakos tiniakos 28 Ιουνίου 2011  | 23:16

    Alias δηλαδή εσύ είσαι ευχαριστημένος από το 3d αποτέλεσμα.
    Εντάξει καταργήσαμε τα γυαλιά αλλά πήγαμε και βήματα πίσω με το 3d της nintendo με την ελάχιστη γωνία θέασης και το κουραστικό στη θέαση αποτέλεσμα.
    (Γράφτε Ελληνικά θα πονάνε σε λίγο τα μάτια μας πιο πολύ και από το 3d του 3ds)

  • bahamut zero bahamut zero 28 Ιουνίου 2011  | 22:25

    108 βαθμολογησαν και ο βαθμος στο 8.9....λυπαμαι αυτους που εβαλαν χαμηλους βαθμους για ενα λογο....για το οτι δεν εχουν γνωρισει αυτο το διαμαντι...κακο γι αυτους....το ocarina of time εχει γινει θρυλος και δε χρειαζεται επιβεβαιωση απο κανενα..

  • PREDATOR MY NAME PREDATOR MY NAME 28 Ιουνίου 2011  | 19:55

    prortimw ta grafika apo tis konsoles

  • Alias Alias 28 Ιουνίου 2011  | 18:52

    @tiniakos to paixnidi pou 8ewreitai to kalutero olwn einai logiko na epanekdo8ei oxi mia alla polles fores, KAI gia na to paiksoun oi neoteroi gamers. opws mia tainia pou 8ewreitai klasikh kai bgainei se 1000 epanekdoseis (direstors cut klp) etsi k me ta video games prepei na uparxei tropos na paizoun ta kalutera apo ayta kai an8rwpoi pou den eixan thn eykairia na ta paiskoun sthn epoxh tous. o opoiosdhpote shmerinos 20rhs mporei na valei sto youtube na akousei px bob dylan na dei giati ton 8ewroun apo tous koryfaious. giati na mh sumvainei to idio kai me ta video games? epishs oi logoi pou para8eteis gia to 1 pou tou vazeis einai polu epifaneiakoi(to 3d einai mapa giauto vazw 1) gia atomo pou leei oti kserei na krinei.

  • revolver_ revolver_ 28 Ιουνίου 2011  | 18:36

    Αυτό ακριβώς φοβάμαι και εγώ φίλε μου. Δε με βλέπω να το βρίσκω γιατί δεν είμαι διατεθημένος να δώσω πάνω απο 20 ευρώ για παιχνίδι του 64 όσο συλεκτικό και να ναι.

  • ironfist ironfist 28 Ιουνίου 2011  | 18:19

    revolver@ Και πολύ σωστά θα κάνεις, αν και πολλά παιχνίδια του N64 θεωρούνται λόγω ηλικίας συλλεκτικα (μεταξύ αυτών και το Ocarina) και έχουν τσιμπημένες τιμές...

  • revolver_ revolver_ 28 Ιουνίου 2011  | 16:55

    3DS δεν πρόκειται να πάρω για κανένα παιχνίδι αλλά άρχισα να σκέφτομαι να το ψάξω για το 64.

  • king cobra83 king cobra83 28 Ιουνίου 2011  | 16:00

    Οραιο κειμενο,μου θυμησε τον παλιο καλο καιρο,θελω να παρω 3DS καποια στιγμη για το Resident Evil Revelations και για να ξαναπαιξω αυτο το αριστουργημα.

  • assassin assassin 28 Ιουνίου 2011  | 11:13

    VonCroy
    Αλεκο εννωεις μετα το COD και το PES
    :LOL:
    τι zelda τωρα... προ και δεν ειμαι καλα :LOL:

  • Dimpap28 Dimpap28 28 Ιουνίου 2011  | 05:07

    Γιώργο συγχαρητήρια για το άρθρο σου αγόρι μου! Εκπληκτικό! Γεμάτο συναίσθημα, όπως είναι και το ίδιο το παιχνίδι! Όσο το παίζω δε μπορώ να πιστέψω ότι αυτό το αριστούργημα είχε κυκλοφορήσει πριν 13 χρόνια...

    Το 3D του δίνει απίστευτη φρεσκάδα και πραγματικά το έχω συνέχεια στο full! Ακόμα και στη στόχευση! Γυρνάω ολόκληρος για να μη χάνω το 3D, αλλά είναι τόσο άμεση και φυσική η στόχευση, που σου βγαίνει να κουνήσεις την κονσόλα χωρίς να το θες! (Εντάξει άμα είμαι ξαπλωμένος στοχεύω με το μοχλό, οπότε δε χάνεται και το 3D!).

    Μπράβο και πάλι για το κείμενό σου Γιώργο, ήταν πολύ όμορφο! Όπως λέει και ο Σάκης, ίσως είναι το καλύτερο παιχνίδι όλων των εποχών... Τουλάχιστον έδωσε τις βάσεις για αυτά που τώρα θεωρούμε δεδομένα, σε μια περίοδο όπου το 3D gaming ήταν στα στην αρχή του. Όσοι δούλεψαν πάνω στο παιχνίδι, το έκαναν στα τυφλά, χωρίς να έχουν σημείο αναφοράς. Και βγήκε αυτό το πράγμα μετά από 2μιση χρόνια ανάπτυξης... Γι' αυτό τον αγαπώ το Miyamoto και τον Aonuma! Γι' αυτό ακριβώς...!

  • VonCroy VonCroy 28 Ιουνίου 2011  | 03:43

    Μετά το Pro Evolution Soccer σίγουρα το Zelda είναι το επόμενο καλύτερο παιχνίδι όλου του κόσμου!!!

  • sharp lycan sharp lycan 28 Ιουνίου 2011  | 03:35

    tiniakos sumfwnw mexri ena shmeio ... dhl gia ton va8mo ... apo kei k pera to paixnidi prepei na einai opws lene oloi karufaio ... kalo einai omws anti na kanoun klasika paixnidia se hd analush na vgazoun apla ena kainourio ! ! !

  • tiniakos tiniakos 28 Ιουνίου 2011  | 03:29

    1 από εμένα.
    Γιατί εν έτη 2011 μας σερβίρουν ξαναζεσταμένο φαγητό και μας τρέχουν τα σάλια και γιατί το 3d στο 3ds γενικά είναι απαράδεκτο και κουραστικό.
    Ξέρω να κρίνω και δεν βελάζω.

  • demis1994 demis1994 28 Ιουνίου 2011  | 02:37

    Μακάρι να είχα 3DS μόνο γι' αυτόν τον τίτλο!

  • Ckalatz_93 Ckalatz_93 28 Ιουνίου 2011  | 00:14

    Εξαιρετικό review Γιώργο,Εγώ το είχα παίξει παλιά στο nintendo 64 αλλα όχι πάρα πολύ καμιά ώρα!

  • conker9 conker9 28 Ιουνίου 2011  | 00:07

    Και μόνο διαβάζοντας το αρθρο με έπιασε η ίδια μελαγχολία που ένιωσα όταν ήμουν 10-12 χρόνια μικρότερος και έπαιξα για πρώτη φορά Ζελντα! Απλά Α-Ρ-Ι-Σ-Τ-Ο-Υ-Ρ-Γ-Η-Μ-Α ! Πάντα έλεγα να ξαναβάλω το Ν64 στην πρίζα κ να το ξαναπαίξω αλλά δεν τόλμησα ποτε. Ίσως τώρα είναι μια καλή ευκαιρία... Συγχαρητήρια για το κείμενο.