Ταυτότητα

F.E.A.R. 3

F.E.A.R. 3

Edition: N/A Genre: FPS Διάθεση: Zegetron
Αριθμός παικτών: 1-4 Ανάπτυξη: Day 1 Studios Ημ. Έκδοσης: 24/06/2011
PEGI: 18 Εκδότης: Warner Bros Games Πλατφόρμες: Xbox 360, PlayStation 3, PC


Ή, αλλιώς, αφήνουμε τον τρόμο για να πιάσουμε το co-op

Η σειρά FEAR ήταν ανέκαθεν μια συμπαθητική σειρά και αυτό επειδή πάντα υπήρχε πολύς κενός χώρος στην FPS-Horror κατηγορία και μεγάλη όρεξη, από την μεριά των παικτών, για ένα ποιοτικό και ατμοσφαιρικό παιχνίδι πρώτου προσώπου. Η ποιότητα με την οποία συνδέθηκε η σειρά στα προηγούμενα μέρη, απουσιάζει σε μεγάλο βαθμό από το FEAR 3, του οποίου το campaign είναι -σχεδόν- αγνώριστο.

Campaign: Action > Horror

Η σημαντικότερη αλλαγή αυτήν τη φορά, είναι η co-op προσέγγιση σε ολόκληρο το campaign mode. Όσοι παίκτες ξεκινήσουν σε solo παιχνίδι το FEAR 3 θα κάνουν ένα σημαντικό λάθος, αφού το τέλος του παιχνιδιού έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να αλλάξει ανάλογα με την επίδοση του ενός, ή του άλλου παίκτη. Το χειρότερο όλων, είναι ότι επειδή η σειρά είναι γνωστή κυρίως για το ατμοσφαιρικό solo παιχνίδι, όσοι από συνήθεια τερματίσουν μόνοι τους το campaign θα καταφέρουν και να μην τρομάξουν και δεν θα τους μείνει όρεξη να το ξανά-τερματίσουν στο co-op mode, χάνοντας στην τελική ολόκληρη την εμπειρία.

Αυτό μας φέρνει στη σημαντικότερη αλλαγή του campaign mode, η οποία δεν είναι άλλη από την καθαρά action προσέγγιση και τα υπερβολικά πολλά γεμίσματα με shooting galleries «αρένες», αφήνοντας στην άκρη τα ατμοσφαιρικά, κλειστοφοβικά και «απότομα» σημεία που η πλειοψηφία των παικτών ίσως να περίμενε.

fear-3-screen-01-thumb.jpgΓια να είμαστε δίκαιοι: Δεν είναι κακή η action προσέγγιση σε ένα FPS, απλώς εδώ δεν προσφέρει τίποτα γιατί είναι πολύ βασική. Πάντα τα campaign modes της σειράς χρησιμοποιούσαν τα shooting galleries ως «ανάσα» από τις τρομακτικές σκηνές, ενώ εδώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Σε ολόκληρη τη διάρκεια του campaign mode υπάρχουν δύο με τρεις μόνο σκηνές που θυμίζουν κάτι από την τρομακτική αίσθηση των προηγουμένων παιχνιδιών, όμως αυτά τα σημεία καταφέρνουν να είναι τρομακτικά κυρίως λόγω κάποιων ανισοτήτων στο gameplay.

Χωρίς να τα αποκαλύψουμε, θα αναφέρουμε ότι τα πιο τρομακτικά σημεία στο FEAR 3 είναι αυτά στα οποία ο βαθμός δυσκολίας ανεβαίνει κατακόρυφα, με τον παίκτη να δέχεται κοντινές επιθέσεις από κάθε κατεύθυνση και τα πυρομαχικά να εξαντλούνται συνεχώς. Το αστείο είναι ότι αυτές οι τρομακτικές σκηνές δεν φαίνεται να είναι τρομακτικές λόγω σκηνοθεσίας, αλλά περισσότερο λόγω μη κατανόησης του βαθμού δυσκολίας των σημείων από τους σχεδιαστές.

fear-3-screen-02-thumb.jpgΚαι στο FEAR 3 το campaign ακολουθεί το κλασσικό μοτίβο: Κλειστοί διάδρομοι με scripted event «τρόμου» να διαδέχονται τις ανοικτές «αρένες» δράσης, με το τελευταίο, όπως προαναφέραμε, να υπερτερεί. Δεν ευθύνεται απαραίτητα η σκηνοθεσία του horror μέρους για την έλλειψη τρόμου, αλλά περισσότερο το γεγονός ότι ο παίκτης έχει μάθει πλέον τα «κόλπα» των σχεδιαστών και ξέρει πότε πρόκειται να «πεταχτεί» κάτι, ενώ επίσης γνωρίζει ότι συνήθως δεν κινδυνεύει από επιθέσεις στα κλειστά σημεία. Η Alma και διάφορα άλλα πλάσματα χρησιμοποιούνται κυρίως ως εφέ, όχι ως απειλή.

Στο co-op mode του campaign (το οποίο υποστηρίζει πολλές επιλογές: Online, Split screen και Lan –κάτι που είναι θετικό) ο ένας παίκτης έχει το ρόλο του Point Man, από το πρώτο FEAR, ενώ ο δεύτερος παίκτης αναλαμβάνει το ρόλο του αδερφού του, Paxton Fettel, ο οποίος είχε πεθάνει (από τον πρώτο) στα προηγούμενα παιχνίδια και τώρα επιστρέφει ως φάντασμα για να... τον βοηθήσει.

fear-3-screen-03-thumb.jpgΠρόκειται για ένα καλό δίδυμο και ο καθένας έχει τη δική του προσωπικότητα (αν ο Point Man έχει καθόλου προσωπικότητα), ενώ η ιστορία περιπλέκεται γύρω από το παρελθόν και την παιδική ηλικία των δύο αδερφών, μια ιστορία που όμως θα κατανοήσουν μόνο όσοι έχουν ασχοληθεί -αλλά και θυμούνται- τα προηγούμενα γεγονότα. Αυτό μας φέρνει σε ένα ακόμη πρόβλημα του campaign του FEAR 3, το οποίο είναι η αφήγηση. Μπορεί τα cut scenes ανάμεσα στα επίπεδα να αποπνέουν τη γνωστή στοιχειωμένη, αλα-The Ring, ατμόσφαιρα της σειράς, όμως είναι δύσκολο να ακολουθήσει κανείς την πλοκή και είναι ακόμη πιο δύσκολο να ενδιαφερθεί για το σκοπό των δύο αδερφών.

Για να είμαστε δίκαιοι, στο δεύτερο μισό η πλοκή αποκτά πιο λογικό «στόχο» και ο παίκτης γνωρίζει το που πρέπει να κατευθυνθεί, κάτι στο οποίο βοηθάει ένας θηλυκός χαρακτήρας που συμβουλεύει τον Point Man και χρησιμοποιείται ως «σφήνα» ανάμεσα στα δύο αδέρφια. Όμως, η όλη προϊστορία των δύο αδερφών πάνω στην οποία στηρίζονται τα περισσότερα cut scenes, πολλές φορές δεν βγάζει νόημα και το μυαλό του παίκτη τα αγνοεί.

«Τα πάνω και τα κάτω»: Το gameplay

fear-3-screen-04-thumb.jpgΤο FEAR 3 θα κρατήσει κάποιον στο campaign του για περίπου οκτώ ώρες, αν όχι λιγότερο, όμως είναι πιθανό ο παίκτης να έχει βαρεθεί αρκετά νωρίτερα. Αυτό θα συμβεί για πολλούς λόγους. Ο κυριότερος είναι τα μέτρια γραφικά. Ειδικά στους εξωτερικούς χώρους τα textures, οι φωτισμοί και ο σχεδιασμός του χώρου είναι αρκετά απλοϊκά υλοποιημένα, θυμίζοντας κάποιον χαμηλού-budget κλώνο του Call of Duty. Ένας ακόμη λόγος είναι τα τρία μόλις είδη εχθρών που εμφανίζονται καθ' όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, με τον παίκτη να απομνημονεύει εύκολα την -μάλλον ικανοποιητική- Α.Ι. και να παίζει περισσότερο «μηχανικά» μετά από ένα διάστημα.

{PAGE_BREAK}

Η δράση προσπαθεί να αλλάξει δίνοντας στον παίκτη τον έλεγχο ορισμένων Mechs (σε λίγα σημεία), όμως είναι δύσκολο να αποκομίσει κανείς πραγματική διασκέδαση από αυτά τα σημεία, όταν πρέπει να κινείται πάντα σε ένα στενό «διάδρομο». Ορισμένα boss fights δεν καταφέρνουν να προσθέσουν έξυπνες τακτικές, αφού οι αναμετρήσεις καταλήγουν πάντα στο ίδιο μοτίβο: «χρήση του slow motion – άδειασμα γεμιστήρων/ χειροβομβίδων». Λέγοντας για Slow Motion, οι fans της σειράς σίγουρα θα θυμούνται πόσο εντυπωσιακό εφέ ήταν η χρήση της «αργής κίνησης» στις αναμετρήσεις. Ευτυχώς, και από το FEAR 3 θα πρέπει να περιμένουν την ίδια ικανοποίηση, ενώ οι σφαίρες έχουν επίσης πολύ ισχυρά αποτελέσματα στους εχθρούς, με το παιχνίδι να μην κάνει εκπτώσεις σε διαμελισμούς και χρήση αίματος.

Αυτό που έχει χαλάσει στο FEAR 3 είναι το υπόλοιπο... μισό, δηλαδή η αίσθηση -αλλά και ο σχεδιασμός- των όπλων. Τα περισσότερα όπλα μοιάζουν –λόγω της έλλειψης μεταλλικών λεπτομερειών- σαν πλαστικά, ενώ οι ήχοι τους είναι μουντοί και δεν ταιριάζουν με τη δύναμη πυρός και τους διαμελισμούς που επιφέρουν με ευκολία.

fear-3-screen-05-thumb.jpgΤο αντίθετο ακριβώς μπορούμε να πούμε για το υπόλοιπο sound design. Μικρά ηχητικά θέματα, όπως το παρατεταμένο «στρίγκλισμα» των stings που παρατείνουν την αγωνία, ή οι απότομες εναλλαγές των εντάσεων στους κλειστούς χώρους –σκηνοθετικά κλισέ του κινηματογράφου δηλαδή- χρησιμοποιούνται και εδώ με μεγάλη ακρίβεια. Αυτό που μας άρεσε είναι η χρήση των πίσω ηχείων στους κλειστούς χώρους, με τους διαφόρους περιβαλλοντικούς ήχους (αντικείμενα, κραυγές, κ.τ.λ.) να ακούγονται περισσότερο απ' αυτά, κάνοντας πάντα τον παίκτη να αισθάνεται ευάλωτος (άσχετα αν ξέρει από το gameplay ότι δεν κινδυνεύει από τέτοια γραμμικά events).

Συνολικά, το Campaign του FEAR 3 έχει σχεδιαστεί περισσότερο για co-op mode, εξού και η μεγάλη εμμονή του στο action μέρος. Αν κάποιος μπορεί να προσπεράσει τα ηλικιωμένα γραφικά, την μπερδεμένη ιστορία, τα πολλά «γεμίσματα» με «αρένες» και τον κακό σχεδιασμό των όπλων, πιθανώς να καταφέρει να το τελειώσει χωρίς να βαρεθεί. Ακόμα και έτσι, όμως, θα μείνει με πολλά αναπάντητα ερωτήματα στο τέλος.

Multiplayer: Με επίκεντρο την… επιβίωση

fear-3-screen-06-thumb.jpgΕκτός από το Campaign, το FEAR 3 έχει μια σειρά από multiplayer, co-op και ανταγωνιστικά, online modes (για μέχρι τέσσερις παίκτες) και offline (μέχρι δύο παίκτες) και, για να είμαστε ειλικρινείς, αποτελούν το βασικότερο λόγο για να προχωρήσει κάποιος στην αγορά του τίτλου. Τα modes όλα βασίζονται στο κλασσικό στυλ-επιβίωσης και θυμίζουν κάτι μεταξύ Horde, Left for Dead και Nazi Zombies, με ορισμένες παραλλαγές. Το πρώτο mode, το Contractions, είναι και το πιο καθιερωμένο. Εδώ οι παίκτες πρέπει να επιβιώσουν σε 20 κύματα εχθρών, ενώ πάντα έχουν και από μια βάση, μέσα στην οποία μπορούν να οχυρωθούν, κτίζοντας τις εισόδους (σαν CoD).

Αυτό που μας άρεσε είναι το σύστημα με το οποίο οι παίκτες κερδίζουν τα πολεμοφόδια. Όπως και στο Zombie mode του CoD, έτσι και εδώ υπάρχουν «ζωγραφισμένες» θέσεις όπλων στους τοίχους, τα οποία οι παίκτες μπορούν να αποκτήσουν μεταφέροντας –ανάμεσα στα κύματα των εχθρών- διάφορα κουτιά με πολεμοφόδια πίσω στη βάση τους. Είναι μια ευχάριστη παραλλαγή, αφού κάνει τους παίκτες να σκέφτονται ομαδικά, ξέροντας ότι μεταφέροντας ένα κιβώτιο πίσω στη βάση, θα ωφεληθεί όλη η ομάδα και δεν ξεκλειδώνονται τα όπλα μέσα από ατομικά σκορ, όπως στο CoD.

fear-3-screen-07-thumb.jpgΣτο επόμενο mode, το Soul Survivor, ο ένας παίκτης έχει το ρόλο του φαντάσματος και σκοπός είναι να κυριεύει στρατιώτες για να σκοτώσει τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας πριν λήξει ο χρόνος. Μια άλλη παραλλαγή είναι το επόμενο mode, το Soul King, στο οποίο οι παίκτες μάχονται για το ποιος θα μαζέψει το μεγαλύτερο σκορ από souls σε κάθε γύρο. Το πιο ενδιαφέρον, όμως, από όλα είναι το Fucking Run, στο οποίο οι παίκτες πρέπει να... τρέχουν συνεχώς προς μια κατεύθυνση, αφού πίσω τούς κυνηγά ένας φλεγόμενος τοίχος (τον οποίο δημιουργεί η Alma), ενώ ταυτόχρονα θα πρέπει να «ανοίξουν» δρόμο μέσα από τους εχθρούς που θα βρίσκουν στην πορεία.

Οι χάρτες είναι όλοι σχεδιασμένοι ώστε να υπάρχει μια ανατριχιαστική ατμόσφαιρα σε αυτούς, όμως ο καθένας έχει πολύ διαφορετική αίσθηση. Η Alma θα κάνει συχνά εμφανίσεις και θα δυσκολεύει τους παίκτες (δεν μπορεί να πεθάνει), είτε τυφλώνοντάς τους προσωρινά, είτε ακινητοποιώντας τους. Το μόνο παράπονο που είχαμε από το online μέρος, είναι η κάπως προβληματική εύρεση matches (στην PS3 έκδοση), με πολλές αποτυχημένες προσπάθειες κατά τη σύνδεση με τους host.

Συνολικά, θεωρούμε ότι είναι σωστή η απόφαση της σειράς να κατευθυνθεί προς την online co-op μεριά, όμως ίσως να έπρεπε μαζί με αυτά να είχε και κάποια πιο καθιερωμένα ανταγωνιστικά mode, όπως CTF ή Deathmatch. Πιθανώς το feedback των παικτών σχετικά με το πόσο ανούσια ήταν τα καθιερωμένα modes στα προηγούμενα FEAR ίσως να ήταν ο λόγος που έκανε την ομάδα να ασχοληθεί μόνο με τα co-op survival mode αυτήν την φορά. Ωστόσο, μονάχα τα Contractions και Fucking Run θα κρατήσουν τους παίκτες περισσότερο καιρό απασχολημένους από το ίδιο το campaign.

Δράση ή ατμόσφαιρα;

fear-3-screen-08-thumb.jpgΤο (campaign του) FEAR 3 προσπαθεί να μοιάσει στο Call of Duty. Ένα παιχνίδι που καθιερώθηκε, ωρίμασε, γέρασε, πέθανε και πλέον βρίσκεται σε μια μεταθανάτια ζόμπι-κατάσταση, στην οποία έχει εγκλωβιστεί. Στην ίδια φάση βρίσκεται και το FEAR 3: εγκλωβισμένο στην συνταγή του πρώτου παιχνιδιού, η οποία υπέρ-χρησιμοποιήθηκε στους γραμμικούς διαδρόμους των campaigns  της σειράς και γέρασε χωρίς να προσφέρει πια αυτό για το οποίο δημιουργήθηκε: Τρόμο. Το πιο τραγικό είναι ότι ακόμα και αν κατάφερνε το FEAR να γίνει ίδιο με το CoD, με κινηματογραφικές σκηνές δράσης και καλύτερη αίσθηση στα όπλα, ξεχνώντας εντελώς την γερασμένη συνταγή με τα διάφορα πλάσματα να πετάγονται στους κλειστούς διαδρόμους, το μόνο που θα κατάφερνε είναι και πάλι να μεταπηδήσει από τη μια κουρασμένη συνταγή στην άλλη.

Η ιστορία πολλές φορές αφήνει κενά, με τα cut scenes να δείχνουν ανακατεμένα και -ειδικά το καλό τέλος- να μην βγάζει κανένα νόημα, αφού δίνει περισσότερο την εντύπωση μια σκηνής που προστέθηκε μέσα στο κακό τέλος, αφήνοντας τον παίκτη να αναρωτιέται σε fan forums για το τι τελικά έγινε. Χώρος στην FPS Horror κατηγορία, λοιπόν, υπάρχει ακόμα, όμως το FEAR 3 δεν είναι από τα παιχνίδια που θα τον καλύψουν.

Γιάννης Πλέσσας

Θετικά

  • Επικεντρώνεται στα co-op mode, σε campaign και multiplayer
  • Έξυπνη χρήση των πίσω ηχείων –προσθέτει σημαντικά στην ατμόσφαιρα
  • Ικανοποιητικά Physics –προσθέτουν στη βία και στους διαμελισμούς
  • Ορισμένα διασκεδαστικά survival-τύπου co-op modes (Contractions, Fucking Run)

Αρνητικά

  • Μπερδεμένη/ αδιάφορη αφήγηση (ελαφρώς καλύτερη στο δεύτερο μισό)
  • Το single player mode για το campaign δεν έχει λόγο ύπαρξης
  • Περισσότερα action «γεμίσματα», λιγότερα σημεία τρόμου στο Campaign
  • Κακός οπτικός τομέας, πρόχειρη σχεδίαση των εξωτερικών περιοχών
  • Τα όπλα διαθέτουν μια "πλαστική" οπτικοακουστική αίσθηση
  • Αισθητά χειρότερα texture και σκιές στην PS3 έκδοση
  • Κάποια online προβλήματα σύνδεσης με host-παίκτες

Βαθμολογία

Συμμετεχουν

Δείξε μου και άλλα...