Ταυτότητα

God of War Collection Volume II

God of War Collection Volume II

Edition: N/A Genre: Action, Adventure Διάθεση: Sony Hellas
Αριθμός παικτών: 1 Ανάπτυξη: Ready at dawn/ Santa Monica Ημ. Έκδοσης: 16/09/2011
PEGI: 18 Εκδότης: SCEE Πλατφόρμες: PlayStation 3


Δύο σε ένα, νοικοκυρεμένα

Δεν είμαστε όλοι θιασώτες και οπαδοί της μεταφοράς μεγάλων και σημαντικών franchises των οικιακών κονσολών στις φορητές. H Sony όμως φαίνεται ότι είναι. Και θα συνεχίσει να είναι και στο εγγύς τουλάχιστον μέλλον, αν σκεφτούμε ότι ένα από τα βασικά της χαρτιά στο λανσάρισμα του PSVita θα είναι το «φορητό» Uncharted, και θα ακολουθήσει ένα ακόμα «φορητό» Resistance, ένα «φορητό» Killzone και ούτω καθεξής. Στο παρελθόν λοιπόν, το όχι πολύ μακρινό, η σειρά God of War βρήκε το δρόμο της προς το PSP με τη συνδρομή της Ready At Dawn, και χάρισε στους κατόχους του δύο τίτλους, που τελικά, όμως, μεγάλη μερίδα του κοινού και των οπαδών του Kratos είτε δεν είχε την ευκαιρία να παίξει, είτε αρνήθηκε να παίξει σε αυτή τη μορφή.

Ας μη ξεχνάμε ότι ιδίως το πρώτο God of War αποτέλεσε έναν τεχνολογικό ογκόλιθο (πέρα από το ότι ήταν συνολικά ένα μαγευτικό παιχνίδι) για το PS2, και αν κάτι το έκανε να ξεχωρίζει σα διαμάντι μέσα στο κάρβουνο, ήταν η μοναδική αίσθηση κλίμακας και τα καθηλωτικά μεγαλοπρεπή περιβάλλοντα που τάραζαν τις αισθήσεις. Όσο μεγάλη προσπάθεια και να κατέβαλε η Ready at Dawn, εκ των πραγμάτων, μία οθόνη μερικών ιντσών δεν είναι σε θέση να αποδώσει τέτοια στοιχεία (και κατά το γράφοντα, ούτε και θα είναι ποτέ στο μέλλον).

GoW-collection-2-screen-01-thumb.jpgΗ τάξη έρχεται να αποκατασταθεί στις μέρες μας, με τη μεταφορά των δύο αυτών τίτλων στο PS3, με αναβαθμισμένα γραφικά και υψηλές αναλύσεις, έτσι ώστε τα παιχνίδια αυτά να παιχτούν με τον τρόπο που πραγματικά τους αξίζει. Για τα δύο παιχνίδια που αποτελούν τη συλλογή αυτή μπορούν να γίνουν κοινές παρατηρήσεις, αλλά επιβάλλεται και να διαχωριστούν κάποια πράγματα, αφού όσα κοινά στοιχεία κι αν χαρακτηρίζουν το Chains of Olympus και το Ghost of Sparta, η διαφορά στην ποιότητα των δύο τίτλων είναι μεγάλη και η τελική εμπειρία που αποκομίζει ο παίκτης, τελείως διαφορετική.

Πρωτίστως, καλό θα είναι να ξεκαθαρίσουμε ότι και τα δύο παιχνίδια προσφέρουν μία σχεδόν αυθεντική God of War εμπειρία, αφήνοντας γενικά την αίσθηση ότι κατεβλήθη μεγάλη προσπάθεια από τη Ready at Dawn να αγγίξει, έστω και ακροθιγώς, την ποιότητα των τίτλων του Studio της Santa Monica. Παρόλα αυτά, το τελικό αποτέλεσμα, υποβληθέν ίσως εν μέρει και από τις τεχνικές ικανότητες του PSP και τους εν γένει περιορισμούς της φορητής πλατφόρμας, είναι πολύ μακριά από τον πήχη που έθεσαν τα God of War 1 και 2.

GoW-collection-2-screen-02-thumb.jpg Και η σύγκριση γίνεται με αυτά γιατί θεωρητικά το PS2 με το PSP αν και διαφορετικής φιλοσοφίας, έχουν τις ίδιες περίπου δυνατότητες. Αυτό που όμως άνετα εξασφαλίζουν και τα δύο παιχνίδια είναι τμήματα της God of War δράσης, που παραμένουν πιστά στο σχεδιαστικό πυρήνα της σειράς. Φρενήρης μάχη με λυσσαλέο ρυθμό και εντυπωσιακά αποτελέσματα, καλή ισορροπία περιβαλλοντικών γρίφων και εξερεύνησης, και ικανοποιητικά boss fights που απαιτούν στρατηγική σκέψη και επιμονή-υπομονή. Βέβαια, όλα αυτά υλοποιούνται πολύ καλύτερα στο Ghost of Sparta απ’ ό,τι στο Chains of Olympus, και παρακάτω θα εξετάσουμε διεξοδικά το γιατί.

Δέσμιος των Θεών, και των σχεδιαστικών λαθών

Στο Chains of Olympus ο Kratos είναι ακόμη ένα πιόνι των Θεών. Η εκδικητική μανία απέναντί τους δεν έχει ξεσπάσει και παρά τις κατά καιρούς απειλές που εκτοξεύει, εκτελεί κατά γράμμα τις εντολές τους. Αν και σεναριακά δεν ξεκαθαρίζουν και πολλά πράγματα, ο Kratos καλείται να αποκαταστήσει την πορεία του άρματος του Ήλιου που έχει εκτροχιαστεί και έχει βυθίσει τον κόσμο στο σκοτάδι, ενώ στην πορεία, καταδύεται στο Βασίλειο του Μορφέα και εν τέλει στον Άδη, όπου προκειμένου να προσφέρει αιώνια γαλήνη στην κόρη του, την απαρνείται και αντιμετωπίζει τη Νύφη του Θεού του Κάτω Κόσμου την Περσεφόνη.

GoW-collection-2-screen-03-thumb.jpg Γενικώς, μία καλή δικαιολογία για να ακολουθήσουμε τον Σπαρτιάτη και μετέπειτα Θεό του Πολέμου στα πρώτα του βήματα σε σκοτεινά και καταραμένα μέρη και να τον παρακολουθήσουμε να κομματιάζει ορδές εχθρών, τεράτων και ημίθεων (προς το παρόν). Η Ready at Dawn, στο συγκεκριμένο τίτλο, ακολούθησε την κλασική God of War συνταγή μόνο που ξέρετε πώς είναι. Με την ίδια συνταγή, δέκα σεφ θα κάνουν διαφορετικό φαγητό και κανείς τους δε θα το κάνει τόσο καλό όσο αυτός που την έγραψε. Όλο, μα όλο το παιχνίδι δίνει την αίσθηση ότι πρόκειται για συρραφή κομματιών που έμειναν στον... «πάγκο» στα πρώτα δύο God of War.

{PAGE_BREAK}

H μάχη είναι ικανοποιητική και ο έλεγχος του Kratos είναι ιδανικός, αλλά η εναλλαγή της δομής «διάδρομος-αρένα-διάδρομος- αρένα-Boss Fight-πάλι από την αρχή» κουράζει γρήγορα παρά τη μικρή διάρκεια του παιχνιδιού. Οι εχθροί είναι επαναλαμβανόμενοι και τους περισσότερους κάπου τους έχουμε ξαναδεί, ενώ το platforming και οι περιβαλλοντικοί γρίφοι είναι απολύτως οι στοιχειώδεις, σαν η εταιρεία να μην ήθελε να αποσπάσει τους κατόχους του PSP από τις μάχες του τίτλου. Ακόμα όμως και σε αυτόν τον τομέα, η ποικιλία είναι μικρή, με λίγα όπλα, ακόμα λιγότερα combos και πολύ κακή κάμερα, που πολλές φορές δεν επιτρέπει στον παίκτη να παρατηρεί τους εχθρούς με αποτέλεσμα άδικα χτυπήματα και πολλά και εκνευριστικά restarts ιδίως στα μεγαλύτερα επίπεδα δυσκολίας.

Ας μη γελιόμαστε βέβαια. Ακόμα κι έτσι, η μάχη στο Chains of Olympus είναι ένα σκαλί πάνω από το μέσο όρο τέτοιου είδους παιχνιδιών, αλλά και τα ποιοτικά standards που έχει θέσει η σειρά είναι ακόμα υψηλότερα. Επιπλέον, είναι εμφανής η προσπάθεια των δημιουργών να αυξήσουν τη διάρκεια του παιχνιδιού τεχνηέντως, με επαναλαμβανόμενο spawn αντιπάλων στις κλειστές περιοχές, και ένα τελευταίο επίπεδο που θυμίζει περισσότερο challenge rooms στη σειρά παρά επίπεδο της σειράς God of War, έτσι όπως αυτή μας έχει συνηθίσει. Εκτός όλων των άλλων γίνεται και κατάχρηση των QTEs σε κάθε λογής δυνατό αντίπαλο, με αποτέλεσμα να αμφισβητείται η ίδια η φύση των πολύ δυνατών combos και η αποτελεσματικότητά τους.

Μα δεν το είδε ένας χριστιανός;

GoW-collection-2-screen-04-thumb.jpgΚατά τα άλλα, το παιχνίδι πάσχει και από κάποια σχεδιαστικά λάθη τα οποία αφορούν την τοποθεσία των checkpoints και των save points. Δε νοείται σε παιχνίδι του 2011 checkpoint που αναγκάζει τον παίκτη να πραγματοποιήσει χίλιες δυο ανούσιες ενέργειες πριν τη δύσκολη μάχη και αφού χάσει να πρέπει να τις επαναλάβει. Χαρακτηριστικό είναι το checkpoint πριν το τελικό boss, όπου ο παίκτης είναι αναγκασμένος να παρακολουθήσει ένα βίντεο 50 δευτερολέπτων το οποίο δε μπορεί να προσπεράσει. Παρατηρείται επίσης το φαινόμενο ύπαρξης save points χωρίς δυνατότητα αναπλήρωσης της ενέργειας και ενώ ακολουθούν ισχυροί αντίπαλοι και εχθροί.

Συναντήσαμε save point στην αρχή ενός επιπέδου αμέσως μετά από boss fight στο προηγούμενο επίπεδο. Στην αρχή λοιπόν του επιπέδου δεν υπήρχε αναπλήρωση της ενέργειας, και οι αντίπαλοι μέχρι το επόμενο μπαούλο με Green Orbs ήταν πολλοί και ισχυροί. Το να έχουμε σε εκείνο το σημείο ικανοποιητική ενέργεια σήμαινε ότι έπρεπε να φορτώσουμε το save πριν το προηγούμενο boss fight και σε αυτό να μη χάσουμε πολύ ζωή.

GoW-collection-2-screen-05-thumb.jpgΤέτοια σημεία κάνουν τον παίκτη να διερωτάται αν ο play tester αποκοιμήθηκε την ώρα που έπαιζε το συγκεκριμένο σημείο. Ευτυχώς ο τίτλος είναι τεχνικά σχεδόν άψογος. Το frame rate είναι καρφωμένο σε ένα πολύ υψηλό νούμερο, η αναβάθμιση στην ανάλυση έχει γίνει πολύ ομαλά και εκτός από το aliasing το Chains of Olympus θυμίζει ένα πανέμορφο PS2 παιχνίδι, μεταφερμένο ιδανικά στη σύγχρονη εποχή. Τα περιβάλλοντα βέβαια είναι αδρά και τα χρώματα μουντά, αλλά πέρα από το ότι αυτό επιβάλλει η φύση του σεναρίου, θα πρέπει να υπολογίσουμε και τις δυνατότητες του PSP.

Ο ήχος είναι άψογος και πεντακάθαρος, και η μουσική επένδυση, αν και εκ του ασφαλούς, κάνει πολύ καλά τη δουλειά της. Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να γίνει για τους φωτισμούς, που όπως και στο Ghost of Sparta δίνουν ξεχωριστή ομορφιά στο παιχνίδι και αναδεικνύουν την ιδιαίτερη φύση του.

Τα δεσμά σπάνε και το Πνεύμα της Σπάρτης απελευθερώνεται

GoW-collection-2-screen-06-thumb.jpgΚαι αν το Chains of Olympus με τη μικρή του διάρκεια (περίπου έξι ώρες στο Spartan επίπεδο) και τις λιπόψυχες επιλογές του αποτελεί το God of War του φτωχού, το Ghost of Sparta καταδεικνύει ότι αν μη τι άλλο η Ready at Dawn έμαθε πολλά πράγματα κατά την ενασχόλησή της με τη σειρά, πράγματα που αξιοποίησε στο δεύτερο παιχνίδι για το PSP. Σε όλους τους τομείς το Ghost of Sparta είναι δραματικά βελτιωμένο σε σχέση με τον προκάτοχό του. Το σενάριο είναι σκοτεινό και δραματικό, και στέλνει τον Kratos, αφού έχει συντρίψει τον Άρη και σφετεριστεί και κερδίσει το θρόνο του Θεού του Πολέμου, στην Ατλαντίδα όπου αναζητά τη λύση στους γρίφους που του θέτουν τα τυρρανικά οράματα που τον καταδιώκουν.

{PAGE_BREAK}

Η ανακάλυψη ότι ο αδερφός του Δήμος ζει και είναι σιδηροδέσμιος του Θανάτου, τον στέλνει πρώτα στην Κρήτη και μετά στη Λακωνία και στην πατρίδα του τη Σπάρτη. Εν τέλει, ταξιδεύει στο Βασίλειο του Θανάτου όπου θα δώσει την ύστατη μάχη για να σώσει τον αδεlφό του. Πέρα απ’ όλα τα άλλα, στο Ghost of Sparta αναδεικνύεται περισσότερο από κάθε άλλο τίτλο της σειράς η ανθρώπινη υπόσταση του Kratos μέσα από σκοτεινές και συγκινητικές σκηνές, και χαλκεύεται ακόμα περισσότερο η πηγή της άσβεστης φλόγας του μίσους του απέναντι στους Θεούς. Βασικό του όπλο και πάλι οι λεπίδες της Αθηνάς, που όμως αυτή τη φορά μπορούν να είναι εμβαπτισμένες στην πυρά της Θύρας, την οποία ο Kratos δολοφονεί προκειμένου να αποκτήσει. Στην πορεία ένας Λακεδαίμονας θα του επιστρέψει τον οπλισμό του, που αποτελούνταν από μία ασπίδα με το γράμμα Λ και το δόρυ του, που προσφέρει στον Σπαρτιάτη άλλη μία σειρά επιθέσεων και συνδυασμών κινήσεων με βασικότερη την επίθεση από μακριά.

Στο Ghost of Sparta οι μάχες είναι πιο ισορροπημένες αλλά συνεχίζουν να απαιτούν τριβή με το σύστημα μάχης και αρκετή ικανότητα. Η αίσθηση είναι ικανοποιητικότατη, συνεχίζουν όμως να προκαλούν δυσφορία άδικα τρωτά σημεία, όπως τα χτυπήματα που δέχεται ο παίκτης αμέσως μετά την ολοκλήρωση ενός QTE-fatality, και που είναι αδύνατο να αποφευχθούν. Είναι όμως πολύ λιγότερες αυτές οι στιγμές σε σχέση με το Chains of Olympus και επομένως και η δυσφορία είναι περιορισμένη.

Τελικά, πόσες φορές κατεβαίνει στον Άδη;

Τα περιβάλλοντα και οι χώροι που κινείται ο Kratos έχουν πολύ μεγάλη ποικιλία και παραπέμπουν σε έναν πραγματικό God of War τίτλο. Aπό την μισοερειπωμένη Ατλαντίδα μέχρι τα βουνά της Κρήτης, την πόλη της Σπάρτης και το Βασίλειο του Θανάτου, μέσα από το Μονοπάτι της Λήθης, όλα έχουν αποδοθεί με μεγαλοπρέπεια και κατάνυξη ενώ και πάλι θριαμβεύουν τα μουντά χρώματα και οι χρυσαφιοί φωτισμοί.

Το παιχνίδι προφανώς αποτελεί επίτευγμα στο PSP, αλλά και ξαναδουλεμένο στο PS3 δε χάνει την ομορφιά του και την αισθητική του αξία. Είναι δε ένα σκαλί (ή πολλά σκαλιά) πάνω από το Chains of Olympus. Οι γρίφοι με βάση το περιβάλλον έχουν αυξηθεί κατά πολύ, καθώς και τα στοιχεία platforming, με ευχάριστη έκπληξη την επαναφορά της αιώρησης πάνω από χάσματα. Ακόμα όμως διερωτόμαστε γιατί θα πρέπει να αχρηστεύουμε ένα controller προκειμένου να ανοίξουμε μία πόρτα, όταν αυτό θα μπορούσε να γίνει με ένα απλό πάτημα του πλήκτρου.

Απαραίτητο για τους φίλους της σειράς

GoW-collection-2-screen-07-thumb.jpgΗ απόσταση που χωρίζει τους δύο τίτλους, είναι αυτή που έπρεπε να διανύσει η Ready at Dawn προκειμένου να εξοικειωθεί με το σύμπαν του λυσσασμένου Λακεδαίμονα. Αλλά είναι ικανή ώστε το δεύτερο παιχνίδι που παρέδωσε παρά τη μικρή του (και αυτό) διάρκεια να μπορεί να σταθεί δίπλα στους βασικούς ογκόλιθους της σειράς έστω και σα μικρό αδερφάκι. Παρόλα αυτά και με δεδομένο ότι αντιμετωπίζουμε το God of War Collection Volume II ως ένα παιχνίδι και μία ενιαία κυκλοφορία, θα ξανατονίσουμε ότι παρά τα προβλήματα που έχει, ακόμα και το Chains of Olympus είναι ένα ικανοποιητικό παιχνίδι που δρα συνοδευτικά στο κυρίως πιάτο.

Παίξτε αυτά τα δύο παιχνίδια και δε θα πετύχετε τίποτε άλλο από το να σας ανοίξει και πάλι η όρεξη να ξανασχοληθείτε με έναν από τους Κολοφώνες του σύγχρονου gaming. Με το μοναδικό God of War.

Σάββας Καζαντζίδης

Θετικά

  • Απαραίτητο συνοδευτικό πιάτο για τους φίλους της σειράς
  • Ενδιαφέρουσα η σεναριακή τροπή του Ghost of Sparta
  • Πολύ καλή δουλειά στο ρετουσάρισμα των τίτλων και στο πέρασμά τους στο PS3

Αρνητικά

  • To Chains of Olympus δεν καταφέρνει να σταθεί δίπλα στα υπόλοιπα μέρη της σειράς
  • Ποιος σας είπε ότι ο Kratos νιώθει άνετα στις 4.5 ίντσες; Άντε μην τα πάρει…

Βαθμολογία

Σάββας Καζαντζίδης

O Σάββας δεν παίζει videogames από τότε που θυμάται τον εαυτό του. Δεν ξέρει πως είναι από κοντά ένα NES πόσο μάλλον ένα SNES. Παρόλα αυτά καταφέρνει και ανέχεται τον εαυτό του ως gamer και που και που, μεταξύ Heavy Metal και Χέβι Μέταλ, παίζει και κανένα παιχνίδι. Επίσης είναι ερωτευμένος με τη Liara T’soni και θα ήθελε κάποια στιγμή να μετακομίσει σε μία καλύβα κοντά στη Firelink Shrine, ένα τσιγάρο δρόμο από τις Κατακόμβες αν και δεν καπνίζει.

Συμμετεχουν

Δείξε μου και άλλα...