Ταυτότητα

A Game of Thrones: Genesis

A Game of Thrones: Genesis

Edition: N/A Genre: Strategy Διάθεση: CD Media
Αριθμός παικτών: 1-8 Ανάπτυξη: Cyanide Studios Ημ. Έκδοσης: 29/09/2011
PEGI: 12 Εκδότης: Focus Home Interactive Πλατφόρμες: PC


Δράκοι, σπαθιά και... μονοτονία

Το A Game of Thrones Genesis πρόκειται στην ουσία για ένα παιχνίδι στρατηγικής που επικεντρώνεται λιγότερο στο κτίσιμο της οικονομίας και στις μάχες και περισσότερο στην πολιτική και τις συμμαχίες. Μπορεί να χρησιμοποιεί την ονομασία της τηλεοπτικής σειράς «Game of Thrones» και να γίνεται χρήση χαρακτήρων και τοποθεσιών εντός του παιχνιδιού από το βιβλίο του R. R. Martin, όμως η ιστορία περιορίζεται στα βασικά objectives ενός RTS και δεν δημιουργεί κανένα ενδιαφέρον στον παίκτη.

Πιθανώς πολλοί να αγοράσουν το παιχνίδι μόνο και μόνο από την ονομασία του και περιμένοντας ένα μεσαιωνικό περιβάλλον με σπαθιά και δράκους -όπως υπόσχεται το αρκετά εντυπωσιακό εισαγωγικό trailer-, όμως η εντός παιχνιδιού πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Το AGOT είναι από τα πιο αργά και βαρετά RTS της αγοράς, όχι επειδή δεν επικεντρώνεται τόσο στις μάχες, αλλά επειδή  όλοι οι μηχανισμοί της διπλωματίας και των συμμαχιών αποτυγχάνουν να προσφέρουν αυτό που κανονικά θα έπρεπε: Στρατηγική.

Μηχανισμοί... Mεσαίωνα

agot-scr15_HD-thumb.jpgΟι βασικοί μηχανισμοί του παιχνιδιού προσπαθούν να μεταφέρουν τους ποικίλους τρόπους με τους οποίους μικρές πόλεις και χωριά συνήθιζαν να αλλάζουν συνεχώς στρατόπεδα και να υποστηρίζουν το ένα κάστρο ή το άλλο. Η μάχη δεν είναι ο αυτοσκοπός εδώ, αφού μπορεί κάποιος να κερδίσει ένα match απλώς και μόνο κερδίζοντας πολλές συμμαχίες με γειτονικά χωριά και κάστρα, συμπληρώνοντας έτσι τους 100 prestige πόντους που απαιτούνται. Ο παίκτης πρέπει αρχικά να προσεγγίσει τα γειτονικά χωριά με διπλωματικό και ειρηνικό τρόπο, στέλνοντας Envoys, οι οποίοι θα «διαπραγματευτούν» (με άλλα λόγια, θα μετακινηθεί μια μπάρα στην οθόνη) και θα κερδίσουν την εμπιστοσύνη -και τους merchants- του χωριού.

Όσο εύκολο είναι να δημιουργηθεί μια συμμαχία, άλλο τόσο εύκολο είναι και να «σπάσει», μιας και οι αντίπαλοι παίκτες μπορούν να στέλνουν και αυτοί τους δικούς τους Envoys για να δημιουργούν συμμαχίες. Κάπου εκεί έρχονται οι κατάσκοποι, οι οποίοι παίζουν το δικό τους ρόλο, αφού έχουν την ικανότητα να δημιουργούν μυστικές συμμαχίες, χωρίς όμως να το γνωρίζει αυτό ο αντίπαλος.

agot-scr16_HD-thumb.jpgΆλλοι τρόποι για να δημιουργηθούν σταθερότερες συμμαχίες είναι οι... γάμοι. Ο παίκτης μπορεί να στείλει από το κάστρο του μια κοπέλα, η οποία δημιουργήσει δεσμούς αίματος με το γειτονικό χωρίο. Επιπλέον, οι γυναίκες μπορούν να αποπλανήσουν οποιαδήποτε άλλη μονάδα του αντιπάλου (όπως έναν Envoy), κάνοντάς την να αλλάξει στρατόπεδο. Όταν δεν μπορούμε να πάρουμε με το μέρος μας ένα χωριό με τη διπλωματία, τότε έχουν σειρά οι rogues. Ένας rogue μπορεί να δημιουργήσει εξεγέρσεις και να αποσταθεροποιήσει ένα χωριό, ενώ ακόμη πιο μεγάλο ενδιαφέρον έχει η ικανότητά της «δωροδοκίας» μιας αντίπαλης μονάδας, με την οποία όλες οι πράξεις του αντιπάλου που θα γίνουν με αυτήν την μονάδα να είναι, ουσιαστικά, ψεύτικες.

Η κλιμάκωση των μηχανισμών των συμμαχιών συνεχίζεται με τους assassins, οι οποίοι μπορούν να εκτελέσουν σιωπηλά μια αντίπαλη μονάδα (όπως, για παράδειγμα, τον υποκινητή της εξέγερσης). Ο παίκτης, φυσικά, μπορεί να συλλάβει το δολοφόνο –ο οποίος γίνεται εμφανής για λίγα δευτερόλεπτα μετά την δολοφονία- αν διαθέτει Guardsmen.

agot-scr17_HD-thumb.jpgΚάπως έτσι το AGOT προσπαθεί να δημιουργήσει μια αλυσίδα από μηχανισμούς συμμαχιών, με διπλωματία, δεσμούς αίματος, δολοφονίες, κρυφές συμφωνίες και δωροδοκίες. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι όλοι αυτοί οι μηχανισμοί δεν είναι διασκεδαστικοί και αυτό για μια σειρά από λόγους. Το interface δεν βοηθάει στο να παρακολουθήσει ο παίκτης το τι συμβαίνει στο κάθε χωριό με το οποίο έχει αναπτύξει μια συμμαχία και πολλές αποφάσεις μας λαμβάνονται κυριολεκτικά στα τυφλά, στέλνοντας spies, envoys και noble ladies σε κάθε χωριό και απλώς... περιμένοντας να συμβεί κάτι. Άλλο ένα πρόβλημα είναι ο αργός ρυθμός όλων αυτών των διαδικασιών.

Μπορεί όλοι οι προηγούμενοι μηχανισμοί και το μεσαιωνικό περιβάλλον της διαφθοράς να ακούγεται διασκεδαστικό για ένα... Assassins Creed, όμως στο AGOT αυτό το κομμάτι του gameplay -δηλαδή ο ίδιος ο πυρήνας του παιχνιδιού- είναι το πιο αργό και το πιο βαρετό μέρος του. Μονάδες όπως οι Envoys, οι Assassins, ή οι noble ladies είναι αρκετά αργές και ο παίκτης πρέπει να περιμένει πολύ ώρα μέχρι να φτάσει από το κάστρο του μια τέτοια μονάδα σε κάποιο πιο μακρινό χωριό, ενώ μετά πρέπει να περιμένει επιπλέον χρόνο για να δει τι θα γίνει με τη συμμαχία του χωριού (αν γίνει κάτι). Γενικότερα, υπάρχει περισσότερη αναμονή στο AGOT παρά καθαρό gameplay. Εκεί όμως που αποτυγχάνει περισσότερο το παιχνίδια της Cyanide, είναι στον τρόπο με τον οποίο παίρνονται οι αποφάσεις, τουλάχιστον ως προς το campaign mode.

{PAGE_BREAK}

Campaign και Multiplayer

Το campaign στο Genesis είναι στην ουσία ένα μεγάλο tutorial, το οποίο μαθαίνει σταδιακά στον παίκτη τον σκοπό της κάθε μονάδας και νέους τρόπους για να δημιουργήσει –ή να σπάσει- συμμαχίες. Αυτό σημαίνει ότι ολόκληρο το campaign απαιτεί από τον παίκτη να παίξει με έναν συγκεκριμένο τρόπο –να χρησιμοποιεί μόνο τις μονάδες που του υποδεικνύονται για να ολοκληρώνει τα objectives (συνήθως συμμαχίες με χωριά που επίσης του υποδεικνύονται).

Με λίγα λόγια, το campaign είναι άκρως γραμμικό. Πολλές φορές αρκετά RTS έχουν επίσης πολύ γραμμικά campaign modes, όμως στο ΑGOT το πρόβλημα είναι ακόμη μεγαλύτερο, αφού ο χάρτης είναι προσχεδιασμένος και ο παίκτης δεν κτίζει ούτε ένα κτήριο. Ο διαθέσιμος «χώρος» που απομένει για «Real Time Στρατηγική» από τη μεριά του παίκτη είναι λίγος, κάτι που μας οδηγεί στο μεγαλύτερο πρόβλημα αυτού του παιχνιδιού: Τη μονοτονία.

agot-scr19_HD-thumb.jpgΤο Genesis υποστηρίζει και multiplayer για μέχρι οκτώ παίκτες (σε δύο ομάδες των τεσσάρων), αλλά και μικρότερα matches, όπως 1 vs 1 ή 2 vs 2, όμως ποτέ δεν μπορέσαμε να παίξουμε με άλλον παίκτη online επειδή κανείς δεν περίμενε αρκετά στο lobby ώστε να μπορέσουν να εισέλθουν και άλλοι παίκτες και να ξεκινήσει το match. Φυσικά, δεν φταίει μόνο αυτό –είναι και καθαρά θέμα πωλήσεων. Αντίθετα, αν οι παίκτες θέλουν να δοκιμάσουν από την αρχή όλες τις μονάδες και τις δυνατότητες του παιχνιδιού (μιας που το campaign αργεί υπερβολικά να μας δώσει τον πλήρη έλεγχο) μπορούν να το κάνουν από το offline skirmish mode.

«A game of Boredom»

Ο οπτικός τομέας του AGOT επίσης φανερώνει ένα προχειροφτιαγμένο παιχνίδι, με "τετράγωνα" γραφικά, πολύ κακό animation στις μονάδες και χαμηλής ανάλυσης υφές, κάνοντας δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς οτιδήποτε από ψηλά. Όταν η κατάσταση φτάνει τελικά στον πόλεμο, το παιχνίδι επίσης αποτυγχάνει να προσφέρει την κλασσική διασκέδαση άλλων RTS προτάσεων, αφού οι μονάδες μπαίνουν η μία στην άλλη και δεν καταλαβαίνει κανείς τι γίνεται, ενώ και η ΑΙ έχει επίσης προβλήματα, με τους δικούς μας στρατιώτες να δέχονται πολλές φορές επιθέσεις και να μην «ενεργοποιούνται» ώστε να αντεπιτεθούν.

Συνολικά, το A Game of Thrones: Genesis δεν κρύβει από το πρώτο λεπτό ότι είναι ένα παιχνίδι χαμηλού budget, κάτι που όμως δεν φαίνεται και από την τιμή του (περίπου 30 ευρώ). Είναι αρκετά διαφορετικό για RTS, όμως οι μηχανισμοί των συμμαχιών στους οποίους βασίζεται δεν έχουν απολύτως κανένα ενδιαφέρον, με το μονότονο campaign-tutorial και τα άδεια από παίκτες lobbies να ολοκληρώνουν το σύνολο.

Γιάννης Πλέσσας

Θετικά

  • Δίνει την ίδια βαρύτητα στην διπλωματία, όσο και στην ανάπτυξη στρατού

Αρνητικά

  • Βαρετοί μηχανισμοί συμμαχιών
  • Πολύ αργή ροή
  • Πρόχειρος τεχνικός τομέας
  • Μονότονο campaign που ουσιαστικά αποτελεί Tutorial
  • Κανείς δεν παίζει online

Βαθμολογία

Συμμετεχουν