“Sic Parvis Magna”...

“Μεγαλείο από χαμηλό ξεκίνημα”. Είναι η γνωστή φράση του Sir Francis Drake, που τόσο πολύ χρησιμοποιήθηκε στη σειρά Uncharted, αλλά αυτή η ρήση μάλλον περισσότερο εφαρμόζεται στη Naughty Dog, παρά στον ίδιο τον “απόγονο” του θρυλικού Βρετανού θαλασσοπόρου. Είναι πολλοί αυτοί που πιστεύουν ότι το ένα εκ των τριών κεντριών της “καλιφορνέζικης τρίαινας” της Sony (με τις Insomniac και Santa Monica να είναι τα άλλα δύο) ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του μόλις το 2006 με το Drake's Fortune. Όμως, η αλήθεια είναι ότι το ξεκίνημα του στούντιο ήταν “ταπεινό”.

H ομάδα που άγγιξε πια το “μεγαλείο”, έχει μια ιστορία 20 και πλέον ετών, ξεκίνησε από χαμηλά (πολύ χαμηλά...) και σήμερα κάθε νέα κυκλοφορία της θεωρείται σημαντικό γεγονός για τη βιομηχανία των games. Μετά, λοιπόν, τον Crash Bandicoot -που σημάδεψε το PS One-, τους Jak & Daxter -που άλλαξαν τα δεδομένα στο PS2- και δύο παιχνίδια με ήρωα τον Nathan Drake -που έφεραν το Hollywood στο PS3-, ο κύκλος για τη Naughty Dog σε αυτή τη γενιά κλείνει (;).

“Don't call me Junior” – Σενάριο

H σειρά Uncharted έχει πολλές φορές χαρακτηριστεί ως το “Indiana Jones” των videogames. Όλα τα στοιχεία της σειράς προδίδουν κάτι τέτοιο, η ίδια η Naughty Dog το έχει αναφέρει και η Sony... προσλαμβάνει τον Harrison Ford για να παίξει Uncharted 3 μπροστά στις κάμερες. Θέλετε και άλλη απόδειξη του παραπάνω ισχυρισμού; Έτσι, μένοντας πιστό στη συνταγή των δύο προηγούμενων τίτλων της σειράς, το Drake's Deception ενώνει το “Rat Pack” των Uncharted 1 &2 (Nate, Elena, Victor, Chloe) -καθώς και ορισμένες νέες φιγούρες- για να πρωταγωνιστήσουν σε ένα παιχνίδι που, για μια ακόμα φορά, αντλεί τη θεματολογία του από ιστορικά πρόσωπα και γεγονότα, συνδυάζοντάς τα με φανταστικά/ μυθολογικά στοιχεία.

Αυτή τη φορά, λοιπόν, επιστρέφουμε στις ρίζες του Nathan Drake, και -από πλευράς σεναρίου- πιο κοντά στο πρώτο παιχνίδι. Στην “Εξαπάτηση του Drake” ο Nate θα προσπαθήσει να ανακαλύψει την “Ατλαντίδα της Ερήμου”, μια μυθική πόλη κάπου στην έρημο της Σαουδικής Αραβίας, η οποία -σύμφωνα με τον “Λώρενς της Αραβίας”- υποτίθεται ότι κρύβει αμύθητα πλούτη, αλλά και μια αρχαία κατάρα.

Φυσικά, η παρέα δεν θα βρεθεί εξ αρχής στην απέραντη Αραβική Έρημο, αλλά η περιπέτεια θα τη μεταφέρει από τη Νότια Αμερική, μέχρι το Λονδίνο, τη Γαλλία και τη Συρία, ενώ ταυτόχρονα θα έρθει αντιμέτωπη με αρχαία, μυστικά τάγματα ιπποτών, ορδές από πράκτορες και πειρατές, γρίφους, παγίδες και κάθε λογής άλλο τέχνασμα και τερτίπι που σκαρφίστηκε το μυαλό της Amy Hennig. Η τελευταία, ως βετεράνος της βιομηχανίας αλλά και του franchise Uncharted (εργάζεται εδώ και καιρό στη Naughty Dog ως σεναριογράφος και creative director), γνωρίζει εξαιρετικά τους χαρακτήρες που η ίδια έπλασε, τους γράφει με άριστο και πολλές φορές χιουμοριστικό τρόπο, τους τοποθετεί στο σωστό σημείο εντός της περιπέτειας και χρησιμοποιεί για τον καθένα -ως μια άλλη σεναριογράφος/ σκηνοθέτις του Hollywood- τους τέλειους διαλόγους για κάθε περίσταση.

Ο Nate παραμένει “εξυπνάκιας”, ένας σύγχρονος Indy, που έχει έτοιμο το αστείο και την έξυπνη ατάκα για κάθε στιγμή, ακόμα και αν αυτή βρίσκεται δευτερόλεπτα πριν τον θάνατό του. O Sullivan, o μέντορας του Drake, αν και κυνικός, έχει το ειδικό βάρος να συγκρατήσει τον Drake και να τον συμβουλέψει εκεί που χρειάζεται. Η Elena επιστρέφει μην μπορώντας να πιστέψει πού έμπλεξε πάλι ο αγαπημένος της, ενώ η πανέμορφη Chloe (μάλλον παραμελημένη αυτή τη φορά) είναι η φωνή της λογικής όταν αυτό απαιτείται.

Υπάρχουν και δύο-τρεις εξαιρετικά σημαντικές νέες φιγούρες (και στο “καλό” και στο “κακό” στρατόπεδο...), αλλά θα σας αφήσουμε να τις ανακαλύψετε εσείς, ούτως ώστε να αποφύγουμε αποκαλύψεις σχετικές με το σενάριο. Σε κάθε περίπτωση, το Uncharted 3 πατάει επάνω στη δομή του προκατόχου του, και καταφέρνει να θολώσει σε απίστευτο βαθμό τη γραμμή που διαχωρίζει τον κινηματογράφο από τα videogames. Καθ' όλη τη διάρκεια της -περίπου εννέα ωρών- περιπέτειας, θα βρεθείτε μπροστά σε στιγμές που θα ζήλευε ακόμα και το σύγχρονο Hollywood, με τις ερμηνείες, τη μουσική, τη σκηνοθεσία, τους διαλόγους και τα εφέ να ξεπερνούν σε ποιότητα ακόμα και μεγάλες παραγωγές της κινηματογραφικής βιομηχανίας.

Απλά θα πούμε ότι δεν θα είναι λίγες οι περιπτώσεις που θα αφήσετε το χειριστήριο από τα χέρια, έχοντας την εντύπωση ότι ξεκινά ένα cut-scene, μόνο και μόνο για να το “αρπάξετε” βιαστικά, διότι αυτό που βλέπατε ήταν gameplay και όχι κινηματογραφική σκηνή...

{PAGE_BREAK}

Hollywood is dead. Long Live Naughty Dog! – Τεχνολογία/ gameplay

Όλα τα προαναφερθέντα συμβαίνουν διότι η Naughty Dog, για μια ακόμα φορά στην τρέχουσα γενιά, θέτει νέα δεδομένα στην τεχνολογία των γραφικών, αλλά και στο πώς αυτά βοηθούν την αφήγηση και το gameplay και δεν υπάρχουν εκεί απλά για μόνο για το “θεαθήναι”. Αν και το άλμα από το πρώτο στο δεύτερο επεισόδιο δεν επαναλαμβάνεται -παραδοχή ακόμα και του ίδιου του Christophe Balestra της Naughty- το τι έχει πετύχει εδώ η ομάδα από τη Santa Monica δύσκολα περιγράφεται με λόγια.

Χωρίς “πονηρά” τεχνάσματα, χωρίς ρίξιμο στην ανάλυση των υφών, χωρίς εγκατάσταση στο σκληρό δίσκο, χωρίς διακοπή για φόρτωση επιπέδων, το Uncharted 3 παραδίδει μια απαράμιλλη οπτική εμπειρία, που μόνο το Gears of War 3 αυτή τη στιγμή μπορεί να προσεγγίσει (σε ό,τι αφορά το PC gaming ο υπογράφων δεν μπορεί να εκφέρει εμπεριστατωμένη άποψη).

Ειδικά σε δύο επίπεδα, το γνωστό στο κοινό από την παρουσίασή του στην έκθεση Ε3 “ship level” και στο σημείο όπου ο Nate φτάνει πια στην περιβόητη Αραβική Έρημο, η κατάσταση πραγματικά ξεφεύγει. Στο επίπεδο του πειρατικού πλοίου η Naughty Dog δημιούργησε έναν “λειτουργικό ωκεανό”, του οποίου τα αποτελέσματα -βάσει των νόμων της φυσικής- εξομοιώνονται σε απίστευτο βαθμό. Ο παίκτης μπορεί να νιώσει ακόμα και ναυτία καθώς ο Nate προσπαθεί να βαδίσει στο κατάστρωμα, την ώρα που μια καταιγίδα ξεκινά κάπου στον Ινδικό Ωκεανό και το πλοίο αρχίζει να κουνιέται.

Όσο περνά η ώρα, η καταιγίδα γίνεται εντονότερη και, τελικώς, το πλοίο δέρνεται από τα κύματα και κινείται σαν καρυδότσουφλο μέσα στον ωκεανό, ενώ ταυτόχρονα γέρνει, οι τοίχοι γίνονται πάτωμα, τα containers, τα αντικείμενα και οι εχθροί μέσα στο χώρο κινούνται τυχαία και βάσει της κίνησης του ίδιου του πλοίου, ενώ ο παίκτης καλείται και στοιχεία platforming να εκτελέσει και να εξολοθρεύσει εχθρούς καθώς τα αμπάρια γεμίζουν νερό.

Και όλα αυτά εξομοιώνονται, δεν είναι προσχεδιασμένα animations, που κάθε φορά θα έχουν την ίδια κατάληξη. Πραγματικά πρόκειται για ένα τεχνολογικό επίτευγμα, που δεν αποτελεί απλά και μόνο αγαλλίαση για τα μάτια του παίκτη, αλλά και πλήρως λειτουργικό σχεδιασμό/ μηχανισμό, ο οποίος είναι άμεσα συνδεδεμένος με το gameplay. Αν και το ίδιο (σε ό,τι αφορά το gameplay δηλαδή) δεν υφίσταται στην Αραβική Έρημο, η ποιότητα των γραφικών και των physics της άμμου σε αυτό το επίπεδο αγγίζει πια επίπεδα... φωτογραφίας. Θα πρέπει να το δείτε για να το πιστέψετε.

Σε γενικές γραμμές, το Uncharted 3 προσφέρει ένα πρωτόγνωρο ψηφιδωτό τοποθεσιών και χρωμάτων, που δύσκολα βρίσκεις σε παιχνίδι. Περνώντας στις μουσικές συνθέσεις (που συνδυάζουν με έναν μαεστρικό τρόπο λατινοαμερικάνικα θέματα με αραβική ethnic μουσική), το voice acting, το lip-sync, το animation των χαρακτήρων και το γενικότερο εικαστικό του τίτλου, λόγια για να περιγράψουν την ποιότητα και τη μοναδική εμπειρία που προσφέρουν δύσκολα μπορούν να βρεθούν.

Εδώ πρέπει να αναφέρουμε ότι το κινηματογραφικό του πράγματος έχει οδηγήσει μερίδα του κοινού να σχολιάσει καυστικώς τη σειρά Uncharted και να αναφέρει ότι σε σημεία “δεν παίζεις”. Από όποια πλευρά και αν προσεγγίσεις αυτήν την αναφορά, η αλήθεια είναι ότι, ως “Hollywood game”, κάτι τέτοιο ισχύει και στο τρίτο μέρος της σειράς. Το Uncharted 3 δεν είναι ούτε Shadow of the Colossus, ούτε Zelda, ούτε Half-Life. Είναι ένα παιχνίδι-ταινία, για αυτό αγαπήθηκε και αυτό συνεχίζει να προσφέρει. Συνεπώς, στην τρίτη περιπέτεια του Drake δεν θα πρέπει να περιμένετε κάτι διαφορετικό από ό,τι έχετε ήδη δει στα παρελθόντα επεισόδια.

Αυτό που ο υπογράφων, όμως, περίμενε να δει να αλλάζει, ήταν το shooting τμήμα του τίτλου. Και άλλαξε. Αλλά προς το χειρότερο... Παρακολουθώντας τα credits του Uncharted 3 να τρέχουν, μέσα από τα εκατοντάδες ονόματα που συνέβαλαν στη δημιουργία αυτού του επιτεύγματος, υπάρχουν (ξανά) ευχαριστίες προς άλλα, σημαντικά στούντιο της βιομηχανίας. Αυτή τη φορά η Naughty Dog ευχαριστεί τις Guerilla (Killzone), Insomniac (Resistance) και Bungie (Halo) για τη βοήθειά τους.

Και αναρωτιόμαστε, οι τρεις εταιρείες που κατέχουν το shooting στοιχείο στο μέγιστο βαθμό (η Insomniac το απέδειξε πια με το Resistance 3), δεν τόνισαν στη Naughty ότι κάτι δεν πάει καλά με την όλη δομή αυτού του τμήματος του τίτλου; Δυστυχώς, εδώ το Uncharted 3 δεν τα καταφέρνει καλά, αφού η αίσθηση των όπλων είναι “χλιαρή”, η στόχευση πολλές φορές είναι αδύνατη λόγω της υπερβολικά έντονης ανάκρουσης των όπλων, το σύστημα κάλυψης δουλεύει μεν, αλλά όχι όσο ιδανικά και άμεσα θα θέλαμε, ενώ ο τρόπος που εμφανίζονται οι εχθροί μας μέσα στα επίπεδα, αλλά και ο αριθμός τους, είναι -κατά την άποψή μας- λανθασμένος.

{PAGE_BREAK}

Ενώ λοιπόν υπάρχει μια άριστη ισορροπία στο μοίρασμα που έχει γίνει στο παιχνίδι μεταξύ εξερεύνησης/ platforming, επίλυσης γρίφων και shooting, το τελευταίο αποτελεί το μεγάλο “αγκάθι” του παιχνιδιού. Ίσως να φταίει το γεγονός πως ο υπογράφων, όταν ξεκίνησε τη νέα περιπέτεια του Drake, μόλις είχε “βγει” από το Rage (ναι, είναι διαφορετικό παιχνίδι...), και το τμήμα με τα όπλα του Uncharted 3 ως φυσική συνέπεια να του φάνηκε χλιαρό, αλλά η αλήθεια είναι ότι εδώ δίνεται η εντύπωση πως η ποιότητα μειώθηκε σε σχέση ακόμα και με το Uncharted 2. Το δεύτερο πρόβλημα του Uncharted 3, σαφώς όχι τόσο μεγάλου βεληνεκούς όσο του προαναφερθέντος, είναι η επανάληψη στα μοντέλα των εχθρών που εμφανίζονται εντός αυτών των shooting τμημάτων.

Γνωρίζουμε καλά ότι η μνήμη του PS3 είναι λίγη και τα όσα απίστευτα έχει ήδη πετύχει η Naughty Dog σε τεχνολογία γραφικών με τα εργαλεία που έχει στα χέρια της κάνουν άλλες ομάδες να κοκκινίζουν από ντροπή. Αλλά είναι άσχημο να βλέπεις σε όλο το παιχνίδι 4-5 όλα και όλα μοντέλα εχθρών να έρχονται κατά δεκάδες προς τα επάνω σου. Η ποικιλία σαφώς και βελτιώνεται αλλάζοντας επίπεδα και παραστάσεις, αλλά και πάλι, αυτό το φαινόμενο δεν παύει να αποτελεί το δεύτερο (και τελευταίο) μειονέκτημα του τίτλου.

Αφήνοντας πίσω τις κακές στιγμές αυτής της επικής περιπέτειας, περνάμε στο platforming, στο τμήμα επίλυσης γρίφων και στις melee μάχες. Σε ό,τι αφορά τις ακροβατικές ικανότητες του Drake, η κατάσταση είναι εκπληκτική. Ο ήρωας ποτέ δεν προδίδει τις επιλογές του παίκτη, το “χορευτικό” του animation είναι απολαυστικό και ρεαλιστικό, με το κατάλληλο βάρος και υπέροχη αίσθηση όταν περπατά σε στενά σοκάκια, προσπαθεί να ξεφύγει από εχθρούς τρέχοντας σε ταράτσες κτιρίων ή σκαρφαλώνει και κρεμιέται σε κάθε λογής περβάζι.

Οι γρίφοι αυτή τη φορά είναι σαφώς περισσότεροι και πολύ πιο εμπνευσμένοι -σε επίπεδα παλιών Tomb Raider θα τολμούσαμε να πούμε- ενώ το melee σύστημα επιστρέφει αναβαθμισμένο, πιο “δυναμικό” και πολύ πιο έντονο (σε αριθμό μαχών) από ό,τι στα προηγούμενα παιχνίδια. Συνοψίζοντας, με την εξαίρεση του shooting στοιχείου, το gameplay του Uncharted 3 είναι απολαυστικό και προσφέρει ποικιλία σε κάθε επίπεδο (δεν θα δώσουμε spoilers, αλλά προς το τέλος υπάρχουν και εκπλήξεις...).

“Πολύτλας δίος Ναθαν” - Uncharted αλά ελληνικά

Η Sony Hellas δεν είναι άπειρη στις μεταγλωττίσεις των παιχνιδιών της. Η αντιπροσωπεία της Sony στη χώρα μας το έχει πράξει αρκετές φορές, προσφέροντας ευχάριστες εκπλήξεις στο κοινό της Ελλάδας. Και μετά το Gran Turismo 5, το επαναλαμβάνει σε αυτή τη γενιά με το Uncharted 3, μεταγλωττίζοντας τον υπότιτλό του σε “Εξαπάτηση του Drake”. Αλλά ο εξελληνισμός του παιχνιδιού δεν περιορίζεται σε αυτό, ούτε καν στους σωστά μεταφρασμένους και με ελάχιστα λάθη υπότιτλους εντός του παιχνιδιού.

Όπως συνέβη και με το Gran Turismo 5, η μεταγλώττιση έγινε σε όλο εύρος του τίτλου, από τα μενού μέχρι τις περιγραφές των modes, ακόμα και στις επιλογές και τις ονομασίες εντός του multiplayer τμήματος και τους υπότιτλους στα HD behind the scenes videos της Naughty Dog που ξεκλειδώνονται καθώς εξελίσσεται η περιπέτεια και βρίσκονται στο μενού “Μπόνους”.

H εργασία που έχει γίνει είναι εξαιρετική, οι μεταφραστές έχουν σεβαστεί το πρωτογενές υλικό, χωρίς ποτέ να βάζουν δικές τους πινελιές, ενώ ακόμα και εκφράσεις... τραβηγμένες έχουν μεταφραστεί επακριβώς χωρίς συμβιβασμούς.  Τα fonts που έχουν χρησιμοποιηθεί θυμίζουν αυτά του Gran Turismo 5 και είναι ευανάγνωστα, όμως -λόγω του πλούτου της γλώσσας, προφανώς- σε ορισμένα σημεία οι προτάσεις στα μενού είναι μεγαλύτερες από το επιτρεπτό εύρος των πλαισίων και κόβονται.

Οι υπότιτλοι εντός του παιχνιδιού είναι πραγματικά άριστοι, πάντα σωστά συγχρονισμένοι, ενώ τα μοναδικά λάθη που εντοπίσαμε (τα οποία ίσως και να έχουν διορθωθεί στη retail έκδοση του τίτλου) είναι τα “χτυπημένα” σύμβολα της αποστρόφου και της παύλας, τα οποία εμφανίζονται με το σύμβολο “@”. Πέρα από αυτά τα αμελητέα σφάλματα, θα πρέπει για μια ακόμα φορά να αποδοθούν εύσημα στη Sony Hellas και στην SCE για το γεγονός ότι αναγνωρίζει την αγάπη που δείχνει το ελληνικό κοινό στα προϊόντα της και του προσφέρει παιχνίδια στη μητρική του γλώσσα.

{PAGE_BREAK}

Διάλεξε τον ήρωά σου – Multiplayer

To Uncharted είναι ένα franchise που δεν χρειάζεται απαραίτητα την ύπαρξη multiplayer επιλογών εντός των μενού του. Ωστόσο, όλοι γνωρίζουμε πια ότι ζούμε στην εποχή της δικτύωσης, και κάθε προϊόν που θέλει να έχει μια αξιοπρεπή εμπορική πορεία, θα πρέπει -με τον ένα ή τον άλλο τρόπο- να προσφέρει στο κοινό κάποιου τύπου δικτυακές μάχες. Ευτυχώς, στο Uncharted 3 η συνταγή δεν αποτελεί κακέκτυπο του Call of Duty ή άλλων παιχνιδιών με σπουδαίο και αγαπημένο online τμήμα, αλλά ακολουθεί μια διαφορετική, δική του, πιο κινηματογραφική και “σφιχτή” προσέγγιση. Πρώτα από όλα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι οι αλλαγές στο mp του Uncharted 3 είναι μεγάλες σε σχέση με το αντίστοιχο του προηγούμενου τίτλου. Ο μέγιστος αριθμός παικτών φτάνει πλέον τους δέκα, ενώ σε ορισμένα modes υποστηρίζονται μόνο έξι.

Ωστόσο, με το multiplayer του Uncharted 3 η Naughty Dog συνεχίζει να κάνει χρήση του “vertical gameplay”, αφού οι έντεκα διαθέσιμοι χάρτες (που είναι δανεισμένοι από τοποθεσίες του campaign), και μεγάλο εύρος και ποικιλία ύψους έχουν και σωρεία από κτίσματα που επιτρέπουν από... “καμπέρωμα” και ενέδρες, μέχρι άλματα, τρέξιμο από οροφή σε οροφή ή κινηματογραφικές καταδιώξεις.

Το αποτέλεσμα είναι μάλλον καλό, αφού αποφεύγονται χαοτικές καταστάσεις, ο μικρός αριθμός των παικτών δημιουργεί μια πιο “παρεΐστικη” διάθεση, ενώ modes που θέτουν 2 vs 2 vs 2 παικτών-ομάδων, μάλλον αποτελούν το highlight του τμήματος αυτού. Σε ό,τι αφορά τις γενικότερες παροχές, υπάρχει η δυνατότητα επιλογής ήρωα μέσα από μια πλειάδα χαρακτήρων, που είτε ξεκλειδώνονται σταδιακά είτε πρέπει να αγοραστούν από το PS Store, ενώ κάθε χαρακτήρας έχει τέσσερα διαθέσιμα loadouts, ώστε γρήγορα και εύκολα να επιλέγει ο παίκτης το καταλληλότερο για κάθε χάρτη ή mode.

Μια ευχάριστη προσθήκη για τους αδαείς των online μαχών (όπως είναι και ο υπογράφων) είναι το λειτουργικό balancing σύστημα, που φέρνει πάντα αντιμέτωπους παίκτες κοντινών επιπέδων, ενώ το γνωστό ως “Buddy System” δίνει boost σε φίλους που παίζουν μαζί, βοηθώντας τους έτσι να αυξήσουν το επίπεδο και τις πιθανότητές τους για νίκη.

Πέρα από τα παραπάνω, το Uncharted 3 προσφέρει κάτι που δεν συναντάμε και τόσο συχνά. Αυτό είναι η δυνατότητα για multiplayer μάχες με διαχωρισμό οθόνης για δύο παίκτες στο ίδιο σαλόνι, δηλαδή δύο παίκτες, με διαφορετικά PSN accounts μπορούν να παίξουν multplayer από την ίδια κονσόλα (ο διαχωρισμός οθόνης γίνεται σε widescreen με τα παράθυρα να βρίσκονται επάνω αριστερά και κάτω δεξιά της οθόνης). Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και για το co-op mode. Ειδικά αυτό δεν έχει καμία σχέση με το κυρίως campaign, αλλά πρόκειται για challenges, στα οποία δύο παίκτες πρέπει να εκτελέσουν αντικειμενικούς στόχους (όπως τη μεταφορά ενός θησαυρού) και έτσι να κερδίσουν χρήματα και levels.

Εδώ οι διαθέσιμοι χάρτες είναι εννέα, επίσης δανεισμένοι από το campaign, και στην πλειοψηφία τους είναι ίδιοι με αυτούς του multiplayer τμήματος του τίτλου. Βέβαια, εδώ έρχεται στο προσκήνιο το ιδιόμορφο shooting gameplay που προαναφέραμε, αλλά σε τελική ανάλυση, το αν θα αρέσει η φιλοσοφία της Naughty Dog ή όχι έχει να κάνει με τα γούστα και τις επιλογές του καθένα.

Συμπέρασμα

Η Naughty Dog απέδειξε για μια ακόμα φορά τη μεγάλη της αξία, προσφέροντας ένα παιχνίδι που ξεπερνά το φάσμα του “κλασικού” gaming, αγγίζει με ένα δικό του τρόπο τον κινηματογράφο, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί και ένα σπουδαίο τεχνολογικό επίτευγμα από όποια πλευρά και αν το προσεγγίσεις. Αν το αγαπημένο στούντιο από την Καλιφόρνια προσπαθήσει να βελτιώσει τους shooting μηχανισμούς του, τότε ειλικρινά δεν ξέρουμε πόσο ψηλά θα φτάσει στο μέλλον. Αλλά το μέλλον κρύβει εκπλήξεις για όλους και κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει. Το παρόν είναι που μας ενδιαφέρει, και επί του παρόντος, το Uncharted 3 βρίσκεται κοντά μας και με μια ποικίλη περιπέτεια 22 κεφαλαίων που ξετυλίγεται σε 9 ώρες, ένα “σφιχτό” multiplayer, έξτρα co-op αποστολές και μεταφρασμένο στα ελληνικά, αυτό το εξαιρετικό δείγμα του σύγχρονου gaming δεν θα πρέπει να το προσπεράσει κανείς.

Γιώργος Καλλίφας

Θετικά

  • Πλήρως -και σωστά- εξελληνισμένα κείμενα
  • Γραφικά, set pieces, φωτισμοί, υφές και art direction που θέτουν (ξανά) νέα δεδομένα
  • Πληθώρα game modes που θα κρατήσουν τον παίκτη απασχολημένο για δεκάδες ώρες
  • Υπέροχα μουσικά θέματα, που θα μπορούσαν με άνεση να είχαν γραφτεί για ταινία
  • Ισορροπία μεταξύ εξερεύνησης, platforming, επίλυσης γρίφων και shooting...

Αρνητικά

  • ...το οποίο shooting στοιχείο αποτελεί το βασικό μειονέκτημα του τίτλου
  • Έντονη επανάληψη στα μοντέλα των εχθρών

Βαθμολογία

Γιώργος Καλλίφας

Ήταν το 1982, όταν ο πατέρας μου, μου χάρισε έναν "κλώνο" κονσόλας Atari που ξεκίνησε το μικρόβιο. Από εκεί και πέρα τα πράγματα πήραν το δρόμο τους. Commodore 64, Amiga 500, PC, SNES, PlayStation... Το μικρόβιο έκατσε για τα καλά και παραμένει στο μυαλό μέχρι σήμερα. Σήμερα, αν και με δύο παιδιά βρίσκουμε χρόνο για κανένα καλό JRPG ή FPS, ενώ τις νύχτες ανοίγουμε και κανένα βιβλίο high fantasy ή βλέπουμε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Α, και ακούμε classic rock...

Συμμετεχουν

Δείξε μου και άλλα...