Ταυτότητα

GoldenEye 007

GoldenEye 007

Edition: N/A Genre: FPS Διάθεση: Dionic
Αριθμός παικτών: 1-12 Ανάπτυξη: Eurocom Ημ. Έκδοσης: 05/11/2010
PEGI: 16 Εκδότης: Activision-Blizzard Πλατφόρμες: Wii


Το remake του remake

Τελικά τίποτα δεν μένει για πολύ αποκλειστικό. Αυτή η έκδοση του Goldeneye 007 Reloaded για τα PS3/ Xbox 360 αποτελεί το remake της έκδοσης του Wii, η οποία αποτελούσε remake της έκδοσης του Nintendo 64. Στην ουσία πρόκειται για το ίδιο ακριβώς παιχνίδι, όμως με εντελώς ανανεωμένα γραφικά.

Το προβληματικό campaign

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του campaign mode στο Goldeneye 007, είναι ότι δεν ξεκαθαρίζει στον παίκτη αν θέλει να δείχνει –από πλευράς μηχανισμών- επίτηδες ηλικιωμένο, ή αν θέλει να το συγκρίνουμε με τα σημερινά FPS. Δεν είναι, όμως, ευθύνη του παίκτη να ανησυχεί για μια τέτοια σύγχυση σε ένα full-priced παιχνίδι. Γι αυτόν τα πράγματα είναι (και πρέπει να είναι) απλά: Είναι διασκεδαστικό στο «στήσιμο» των μηχανισμών; «Όχι» είναι η απάντηση.

goldeneye-reloaded-screen-01-thumb.jpgΥπάρχουν όμως πολλοί λόγοι που ευθύνονται γι' αυτό. Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του campaign, είναι οι εντελώς «επίπεδοι» χάρτες. Από την αρχή μέχρι το τέλος, το Goldeneye 007 διαθέτει την ίδια επαναλαμβανόμενη ροή, με ασταμάτητα κύματα εχθρών να κατευθύνονται προς το στόχαστρο του παίκτη, με ορισμένα σημεία να το κάνουν να δείχνει τόσο άμυαλο όσο ένα Serious Sam, ενώ το πρόβλημα ενισχύεται και από τα υπερβολικά γραμμικά επίπεδα με τους άφθονους περιορισμούς. Ο παίκτης κινείται αποκλειστικά σε ένα διάδρομο και υπάρχουν ορισμένοι αρκετά «retro» περιορισμοί, όπως το ότι ο παίκτης μπορεί να πηδήξει μόνο σε ορισμένα –προσχεδιασμένα- σημεία στους χάρτες.

Η ροή καταντάει επαναλαμβανόμενη και «επίπεδη», ακριβώς επειδή δεν υπάρχει τίποτα που να «σπάει» το ασταμάτητο πυροβολητό με τους δεκάδες –αν όχι εκατοντάδες- εχθρούς που θα βρει ο παίκτης σε ένα μόλις επίπεδο. Οι stealth μηχανισμοί υποτίθεται ότι θα μπορούσαν να παίξουν αυτό το ρόλο και να προσφέρουν μια εναλλακτική, όμως ο τρόπος με τον οποίο έχουν εισαχθεί στη δράση είναι άνισος.

goldeneye-reloaded-screen-02-thumb.jpgΤα σημεία που μπορούν να προσπεραστούν με silent kills είναι ελάχιστα ανά επίπεδο (πάντα συγκριτικά με τους εχθρούς που θα εξοντώσει κανείς με όπλα), ενώ η stealth προσέγγιση δείχνει και εντελώς ανούσια από πλευράς εξοικονόμησης χρόνου. Στα ισορροπημένα παιχνίδια υποτίθεται ότι ο υπομονετικός σχεδιασμός και η προσπέραση ενός σημείου με stealth τακτική αποτελεί και μια μικρή «επένδυση» για τον παίκτη, η οποία θα του γλυτώσει χρόνο gameplay και ανούσιες αναμετρήσεις με όπλα. Εδώ δεν συμβαίνει αυτό.

Οι stealth τακτικές δείχνουν μάταιες, ακριβώς επειδή παίρνουν πολύ περισσότερο χρόνο για να βγάλουμε έναν μόνο εχθρό σιωπηλά, ενώ με την καθαρόαιμη δράση –ακόμα και αν ενεργοποιούμε συνέχεια όλους τους συναγερμούς και μας βλέπουν όλες οι κάμερες- όλα αυτά τα σημεία μπορούν να προσπεραστούν σε δευτερόλεπτα με κλασσικό και «άμυαλο» shooting-gallery gameplay.

goldeneye-reloaded-screen-03-thumb.jpgΕπιπλέον, τα σημεία που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για stealth προσεγγίσεις δείχνουν υπερβολικά προσχεδιασμένα. Σημεία όπως η τοποθέτηση ενός αεραγωγού, ο οποίος -εντελώς τυχαία- καταλήγει πίσω από την πλάτη ενός εχθρού, φωνάζοντας τον παίκτη ότι «αυτό το σημείο το σχεδιάσαμε για silent kill», είναι ίσως τα κυριότερα παραδείγματα. Αντίθεtα, πιο ανοικτές «αρένες» στο campaign είναι εντελώς broken αν θέλει να τις προσπεράσει κανείς με stealth τακτική, αφού δεν προσφέρουν αρκετές ευκαιρίες και έχουν σχεδιαστεί κυρίως με τη shooting gallery λογική. Το stealth στο Goldeneye μάλλον έχει μείνει στο παρελθόν και δεν έχει ιδιαίτερη αξία να ασχοληθεί κανείς με αυτήν την τακτική.

Προβλημάτων συνέχεια...

Ένα ακόμη πρόβλημα είναι η ΑΙ. Η πιο συχνή συμπεριφορά των εχθρών, είναι να τρέχουν προς το μέρος μας, ακόμα και αν είμαστε κρυμμένοι, μένοντας εντελώς ακάλυπτοι και κάνοντας την εξόντωσή τους να μοιάζει τόσο δύσκολη όσο σε ένα Serious Sam παιχνίδι. Ο μηχανισμός κάλυψης επίσης δεν λειτουργεί σωστά, αφού παρατηρήσαμε ότι ακόμα και αν είμαστε κρυμμένοι, πολλές φορές οι σφαίρες συνεχίζουν να μας κτυπάνε.

goldeneye-reloaded-screen-04-thumb.jpgΤο αν είναι κάποιο bug της AI, η οποία διαθέτει απίστευτη ακρίβεια ή αν είναι απλά «τρύπια» τα γραφικά και δεν προσφέρουν την απαραίτητα κάλυψη, δεν είναι σίγουρο. Γενικά, όμως, θα λέγαμε ότι το Goldeneye 007 είναι ένα παιχνίδι «κλεψίματος». Η AI κλέβει τον παίκτη με την υπεράνθρωπη ακριβειά της, ο σχεδιασμός πολλές φορές κλέβει επίσης τον παίκτη με άμεσους θανάτους και trial & error σε κάποια σημεία και ο παίκτης κλέβει, από τη μεριά του, το παιχνίδι εκμεταλλευόμενος το χαλασμένο auto-aim.

Το τελευταίο έχει την τάση να μας τοποθετεί αυτόματα το σταυρόνημα στον πιο κοντινό εχθρό κάθε φορά που πατάμε την αριστερή σκανδάλη του zoom, με αποτέλεσμα πολλές φορές ο παίκτης να μην χρειάζεται καν να κινεί το στόχο με τον αναλογικό μοχλό και απλώς να «σπαμάρει» την αριστερή σκανδάλη και να εντοπίζει οποιονδήποτε εχθρό υπάρχει στην οθόνη, ακόμη και αν είναι κρυμμένοι.

goldeneye-reloaded-screen-05-thumb.jpgΤο υπερβολικό auto-aim κάνει τη δράση ακόμη πιο βαρετή και «επίπεδη» απ' ό,τι είναι, με αποτέλεσμα αυτό το 7ωρο campaign να κουράζει πολύ πριν φτάσει κανείς στο μισό. Το οπλοστάσιο μπορεί να διαθέτει κάποια ποικιλία και να υπάρχουν όπλα με σιγαστήρες, reflex sights, shotguns και snipers, όμως για κάποιο λόγο όλα έχουν σχεδόν το ίδιο ηχόχρωμα. Αυτό επίσης που μας ενόχλησε είναι ότι ολόκληρο το campaign μπορεί να τερματιστεί με ένα οποιοδήποτε αυτόματο όπλο. Μπορεί σε ορισμένα σημεία το παιχνίδι να προσφέρει κάποιο sniper στον παίκτη, όμως σύντομα καταλαβαίνει ότι καθυστερεί περισσότερο με τέτοια όπλα, παρά χρησιμοποιώντας ένα απλό αυτόματο (όπως ένα AK47) σε συνδυασμό με το αυτοματοποιημένο auto-aim που αναφέραμε προηγουμένως.

{PAGE_BREAK}

Τα γραφικά στο Goldeneye 007 είναι επίσης απογοητευτικά, παρόλο που είναι καλύτερα από του Wii. Οι υφές στο περιβάλλον είναι υπερβολικά χαμηλής ανάλυσης, οι περισσότερες σκιάσεις είναι προ-προγραμματισμένες, πολλά πολύγωνα δείχνουν σαν να έχουν ξεχαστεί από την έκδοση του Wii και ο φωτισμός είναι πάντα μουντός χωρίς αντιθέσεις. Ακόμα και σε ένα επίπεδο που μας μεταφέρει μέσα σε μια τροπική ζούγκλα, κάτι που θα περίμενε κανείς ότι θα δείχνει όμορφο στο μάτι, απλώς απογοητεύει με τις κακές σκιάσεις των δέντρων, την έλλειψη anti-aliasing στα φυτά, τα άσχημα textures στη βλάστηση και το εντελώς ψεύτικο rendering του νερού.

Τα μοναδικά σημεία τα οποία αξίζει να αναφερθούν ως θετικά από τον οπτικό τομέα, είναι τα ιδιαίτερα υψηλής ανάλυσης πρόσωπα των ηθοποιών στα cut scenes, η καλή δουλειά που έχει γίνει στην έκφραση των προσώπων τους στους διαλόγους, αλλά και το σταθερό frame rate.

Τα multiplayer modes

goldeneye-reloaded-screen-06-thumb.jpgΑπό την αρχή μέχρι το τέλος, λοιπόν, το campaign είναι εντελώς γραμμικό, με επαναλαμβανόμενη δράση, ανούσιο stealth σύστημα, υπερβολικό auto-aim και βαρετούς shooting μηχανισμούς. Το Goldeneye 007 έχει ακόμα ένα MI6 OPS mode, το οποίο είναι για έναν παίκτη και αποτελεί κάτι σαν survival mode, στο οποίο ο παίκτης αντιμετωπίζει κύματα εχθρών. Μπορεί και εδώ η δράση να είναι το ίδιο βαρετή με αυτή του campaign και να μοιράζονται τα ίδια προβλήματα, όμως υπάρχει ένα ενδιαφέρον σύστημα με το οποίο μπορούμε να κατεβάσουμε από τα leaderboards των άλλων παικτών τα δικά τους presets (δηλαδή τις ρυθμίσεις τις οποίες χρησιμοποίησαν σε κάθε χάρτη) και να προσπαθήσουμε να σπάσουμε τα δικά τους ρεκόρ. Πέρα από αυτό, όμως, το MI6 OPS mode γίνεται γρήγορα κουραστικό.

Το multiplayer υποτίθεται ότι είναι και εδώ ο «πυρήνας» αυτού του παιχνιδιού, όμως παρουσιάζει ένα τεράστιο πρόβλημα: Κανείς δεν παίζει Online! Η έκδοση που χρησιμοποιήσαμε ήταν αυτή για το Xbox 360 και, κατά τις απογευματινές ώρες ήταν ζήτημα αν βρίσκαμε έναν ακόμη παίκτη στο lobby (και τελικά έφευγε και αυτός αφού βαριόταν την αναμονή).

goldeneye-reloaded-screen-07-thumb.jpgΉταν αδύνατον να συγκεντρωθούν 4 με 5 παίκτες που απαιτούνται στα περισσότερα modes, κάτι για το οποίο ευθύνεται τόσο το σύστημα με τα lobbies, όσο και η ελάχιστη προώθηση που έγινε γι αυτό το “remake του remake”, αλλά και το γεγονός ότι έπεσε ανάμεσα στα δύο μεγαθήρια του multiplayer, τα Battlefield 3 και Modern Warfare 3. Κατά τα άλλα, το multiplayer μέρος διαθέτει 13 ολόκληρα modes και 14 χάρτες, αριθμοί οι οποίοι είναι εντυπωσιακοί, όμως αν δεν έχουν σήμερα την ευκαιρία να τα δοκιμάσουν οι παίκτες (που ο τίτλος βρίσκεται σχετικά κοντά στο λανσάρισμά του) δεν θα μπορέσουν ποτέ.

Επομένως, το ότι υπάρχει multiplayer mode είναι μάταιο από τη στιγμή που δεν υπάρχουν παίκτες, άρα στην ουσία ο παίκτης αγοράζει το μισό παιχνίδι. Την κατάσταση φαίνεται ότι σώζει κάπως το τετραπλό split-screen, το οποίο θα έλεγε κανείς ότι διατηρήθηκε και εδώ επειδή ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές στις ημέρες του N64. Μπορεί στο τετραπλό split screen να μην υπάρχουν όλα τα διαθέσιμα modes, όμως τα έξι συνολικά που διαθέτει είναι αρκετά.

Συνολικά το Goldeneye 007 είναι ένα αδιάφορο παιχνίδι που αποτυγχάνει να διατηρήσει την καλή φήμη που κληρονόμησε. Το campaign αποτελεί μια ενδιάμεση κατάσταση μεταξύ retro (αν θεωρήσουμε retro το N64) και σημερινών μηχανισμών, με βαρετή δράση, άνισο stealth στοιχείο, γραμμικά επίπεδα, αδιάφορο σενάριο, μέτρια γραφικά και κακό shooting. Το online multiplayer θα μπορούσε να σώσει την κατάσταση, όμως δεν γίνεται να συνυπολογιστεί στην τελική ποιότητα του τίτλου απλώς και μόνο επειδή υπάρχει σαν επιλογή, από την στιγμή που δεν θα μπορέσουν οι παίκτες να το δοκιμάσουν.

Γιάννης Πλέσσας

Θετικά

  • Σταθερό frame rate
  • Τετραπλό split screen

Αρνητικά

  • Μονότονο campaign
  • Υπερβολικό auto-aim
  • Κανείς δεν παίζει online
  • Μέτριος οπτικός τομέας
  • Πολύ βασική ΑΙ
  • Κακή αίσθηση των όπλων
  • Εντελώς broken stealth μηχανισμοί

Βαθμολογία

Συμμετεχουν

Δείξε μου και άλλα...