Θα ξαναγράψει τους κανόνες;

Υπάρχουν ορισμένα σενάρια στο wrestling, τα οποία έχουν συναρπάσει το κοινό των τηλεοπτικών show μέσα στα χρόνια. Υπάρχει το σενάριο στο οποίο η παντοδύναμη φράξια που έχει σχηματιστεί και καταδυναστεύει τον χώρο, διαλύεται εκ των έσω όταν ένα από τα μέλη της επιλέγει να γίνει Ιούδας. Υπάρχει το σενάριο όπου ο τραυματισμένος παλαιστής επιστρέφει ξαφνικά από το πουθενά για να εκδικηθεί εκείνον που τον έστειλε στο νοσοκομείο (κερδίζοντας, κατά προτίμηση, και τη ζώνη του πρωταθλήματος). Υπάρχει ο αγώνας για το πρεστίζ, που γίνεται όταν ένας φαφλατάς παλαιστής προκαλέσει έναν άλλο (ή τον οποιονδήποτε) σε ματς που θα αναδείξει τον καλύτερο.

Όλα τους έχουν τον ίδιο σκοπό: να δώσουν στους προσεκτικά χορογραφημένους αγώνες της επαγγελματικής πάλης ένα υπόβαθρο, για το οποίο θα νοιαστεί το κοινό. Να δώσει στον κόσμο έναν ήρωα και έναν αντίπαλο, για να επευφημήσει και για να γιουχάρει.

WWE-12-screen-01-thumb.jpgΤο πρόβλημα είναι ότι αυτά τα σενάρια είναι εκ φύσεως περιορισμένα και καταδικασμένα να επαναλαμβάνονται με διαφορετικούς πρωταγωνιστές, με αποτέλεσμα να κουράζουν όποιον ενδιαφέρεται για το χώρο για πάνω από έξι μήνες. Είναι ένα συναίσθημα που οι fans της σειράς Smackdown vs Raw γνωρίζουν καλά: επαναλαμβανόμενες, ετήσιες εκδόσεις της σειράς, που ενσωματώνουν πότε μικρότερες και πότε μεγαλύτερες αλλαγές, πότε για το καλύτερο και πότε για το χειρότερο, αλλά στη βάση τους παραμένουν το ίδιο παιχνίδι, με μια κουρασμένη μηχανή γραφικών και μια κατά προσέγγιση αναπαραγωγή του “πραγματικού” αθλήματος.

Αλλαγές; Ποιες αλλαγές;

Η THQ και η Yuke’s διαφήμιζαν το WWE ’12 ως τον τίτλο που θα έφερνε την αλλαγή στη σειρά, ξεκινώντας πρώτα-πρώτα από το όνομα. Ο περίφημος τίτλος Smackdown vs Raw μοιάζει να είναι παρελθόν, έχοντας αντικατασταθεί από το πιο απλό, μα περιεκτικό WWE και τον αριθμό έτους. Υποτίθεται ότι αυτό εκφράζει και τη ριζική αλλαγή που έχει έρθει στη σειρά, το πάτημα του “reset” και το ξεκίνημα μιας νέας εποχής για τα wrestling παιχνίδια. Μόνο που... μόνο που βάζοντας το δισκάκι στο tray, διαπιστώνει κανείς ότι η Yuke’s μας προσφέρει ξανά το ίδιο σενάριο.

WWE-12-screen-02-thumb.jpgΕίναι πραγματικά πολύ δύσκολο να δει κανείς με την πρώτη ματιά τι είναι πια τόσο διαφορετικό στο WWE ’12, ώστε να δικαιολογεί όλη αυτή την φιλολογία περί “επανεφεύρεσης” του τίτλου. Οι επιλογές που μας δίνονται είναι οι γνωστές και από το SvR 2011: Μπορούμε να παίξουμε έναν αγώνα σε στυλ exhibition, επιλέγοντας τους μαχητές, τους κανόνες και την αρένα. Μπορούμε να ξεκινήσουμε να παίζουμε στο WWE Universe, το οποίο ακολουθεί τον εβδομαδιαίο τηλεοπτικό προγραμματισμό του WWE και δημιουργεί τυχαία ματς, βεντέτες κλπ. ενώ μας δίνει την δυνατότητα να παραμετροποιήσουμε τα πάντα στο πρόγραμμα, από τον τύπο των ματς μέχρι το ποιοι παλαιστές εμφανίζονται σε ποια εκπομπή.

Το Road to Wrestlemania είναι, ουσιαστικά, το single-player campaign, όπου έχουν γίνει κάποιες ενδιαφέρουσες αλλαγές που θα δούμε παρακάτω. Υπάρχουν οι επιλογές για online παιχνίδι για κόντρες με άλλους παίκτες, αλλά και για να κατεβάζουμε created περιεχόμενο. Τέλος, υπάρχει το “ζουμί” της σειράς για κάθε fan του wrestling, τα Creation modes, με επιλογές για τη δημιουργία του δικού μας παλαιστή, των δικών μας σχεδίων, videos, finishing moves, της δικής μας ιστορίας και, για πρώτη φορά στη σειρά, της δικής μας αρένας. Πρόκειται πραγματικά για μια σουίτα εργαλείων, στην οποία ο fan μπορεί να χαθεί για ώρες ολόκληρες, με αποτέλεσμα ο τίτλος να δικαιολογεί τα χρήματά του και μόνο γι’αυτή.

WWE-12-screen-03-thumb.jpgΜέσα στο ριγκ, η πιο χτυπητή αλλαγή αφορά στο σύστημα των grapples, τα οποία έχουν φύγει από την τόσο βολική θέση του δεξιού αναλογικού μοχλού όπου κατοικούσαν για τα τελευταία παιχνίδια και έχουν επιστρέψει στα face buttons. Το αποτέλεσμα είναι ένα σύστημα που στερείται της ρευστότητας του προκατόχου του, καθώς η τοποθέτηση αυτή μπλέκεται με το καινούριο σύστημα με το οποίο μπορούμε να “στοχεύουμε” συγκεκριμένα μέλη του σώματος του αντιπάλου, καθιστώντας τα πιο τρωτά σε επιπλέον κινήσεις και submissions. Είναι μια ενδιαφέρουσα ιδέα, η οποία όμως δεν δίνει απαραίτητα στο gameplay τη στρατηγική νότα που σκόπευε, καθώς είναι πολύ εύκολο για τον παίκτη να "spam-άρει" απλώς μια επίθεση και να ελπίζει για το καλύτερο.

Το σύστημα του προηγούμενου παιχνιδιού, όπου αρχίζουμε από απλές κινήσεις και προχωρούμε στις πιο ισχυρές καθώς ο αντίπαλος δέχεται όλο και περισσότερη ζημιά, ευτυχώς παραμένει, δίνοντας στα ματς την απαραίτητη αίσθηση κλιμάκωσης. Εφόσον προκαλέσουμε αρκετή ζημιά στον αντίπαλό μας, μας δίνεται η ευκαιρία να εφαρμόσουμε τη signature move μας και, αν την πετύχουμε, έχουμε κατευθείαν στη διάθεσή μας ένα ισχυρό finisher.

WWE-12-screen-04-thumb.jpgΑν δεν πετύχουμε τη signature, μας δίνεται και πάλι η ευκαιρία να επιχειρήσουμε ένα λιγότερο ισχυρό, αλλά σίγουρο finisher. Ο ρυθμός των ματς έχει, έτσι, το σωστό ρυθμό που θυμίζει τις συνθήκες άμπωτης και παλίρροιας που χαρακτηρίζει το τηλεοπτικό wrestling, αλλά η AI έχει μια απίστευτα εκνευριστική τάση για υπερβολικά συχνά reversals που χαλάνε την αίσθηση αυτή. Το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να κάνετε, είναι να μπείτε στα options και να χαμηλώσετε το εν λόγω setting, αν δεν θέλετε να στείλετε χειριστήρια στους τοίχους.

{PAGE_BREAK}

Μύες, γυαλάδες και κακό animation - Τα γραφικά

Τα γραφικά είναι για άλλη μια χρονιά, το δυνατότερο σημείο και η αχίλλειος πτέρνα της σειράς. Οι βελτιώσεις δεν είναι ιδιαίτερα ορατές, πέρα από καλύτερα εφέ φωτισμού και κάποια πιο φροντισμένα textures – κατά τα άλλα, τα περισσότερα animations μοιάζουν ακόμη ξύλινα και περνάμε από το ένα στο άλλο με μια ενοχλητική ασυνέχεια. Την ίδια στιγμή, ορισμένες κινήσεις έχουν δουλευτεί από την αρχή και εντυπωσιάζουν με την πιστότητά τους, ενώ συνεπάγονται και πιο δυναμικές στιγμές στο ματς, καθώς επιτρέπουν reversals σε ακόμη περισσότερα σημεία, όπως πάνω στα σχοινιά ή στο απόγειο μιας αντίπαλης λαβής. Η αντιδιαστολή των animations-“κονσέρβα” και των καινούριων είναι φοβερά έντονη και δυστυχώς χαλάει το σύνολο.

Η παρουσίαση, ωστόσο, είναι για άλλη μια χρονιά καταπληκτική, με όλα τα εφέ και τις λεπτομέρειες, τις κάρτες και τα animations που μπορεί κανείς να δει και στην τηλεόραση, αποδίδοντας τέλεια την ατμόσφαιρα. Λεπτομέρειες όπως ο προσωπικός announcer του Alberto Del Rio και τα animations των ζωνών στους αγώνες πρωταθλήματος έχουν προσεχθεί για τη μέγιστη δυνατή πιστότητα. Από την άλλη όμως, εξακολουθούν να υπάρχουν προβλήματα όπως ορισμένα γενικά animations που χρησιμοποιούνται για όλους τους χαρακτήρες και σπάνε την ψευδαίσθηση (ποτέ ο Undertaker δεν χοροπηδούσε από χαρά έχοντας κερδίσει μια ζώνη), ενώ ο σχολιασμός από τους Michael Cole και Jerry “The King” Lawler είναι άλλη μια φορά απογοητευτικός και αδιάφορος.

O δρόμος προς τη δόξα

WWE-12-screen-05-thumb.jpgΤο Road to Wrestlemania πλέον αποτελεί μία συνεχή ιστορία που βλέπουμε μέσα από τρεις διαδοχικές πλευρές – αυτή του Sheamus, αυτή του Triple H και αυτή ενός created χαρακτήρα. Εδώ η Yuke’s δοκίμασε να διαφοροποιήσει την “ξερή”, “κέρδισε-τον-επόμενο-αγώνα-σου-και-προχώρα” προσέγγιση των προηγούμενων παιχνιδιών, εισάγοντας objectives που αναπαράγουν τα τηλεοπτικά δρώμενα του WWE. Έτσι, για παράδειγμα, το objective μας σε έναν αγώνα μπορεί να είναι να εξασθενήσουμε τον αντίπαλό μας αρκετά ώστε να έρθει η ώρα να πατήσουμε το Y και να ενεργοποιήοσυμε ένα cinematic – μπορεί να κερδίσουμε τον αγώνα, να επέμβει κάποιος και να χάσουμε, να γίνει κάποιο DQ ή κάποιο άλλο γεγονός κλπ.

Είναι μια προσπάθεια να αποδοθεί σωστά η φύση της τηλεοπτικής εκπομπής, αλλά ο τρόπος με τον οποίο το παιχνίδι παίρνει τον έλεγχο από τον παίκτη για να το πετύχει αυτό, είναι απογοητευτικός. Οι δε ιστορίες δεν είναι ούτε ιδιαίτερα καλογραμμένες ούτε καλοπαιγμένες – θα μπορέσετε σίγουρα να βρείτε καλύτερες για κατέβασμα από την online κοινότητα ή να δημιουργήσετε δικές σας στο story creator.

Η δυνατότητα ανταλλαγής creations με την κοινότητα είναι πολύ χρήσιμη και για τους παλαιστές, γιατί δυστυχώς, για άλλη μια χρονιά, το βασικό roster είναι φοβερά αδιάφορο – αν και αυτό είναι ευθύνη περισσότερο του WWE παρά του παιχνιδιού. Ευτυχώς, μπορούμε παίζοντας να ξεκλειδώσουμε αρκετούς από τους πιο αγαπημένους wrestlers του χώρου, κάτι που μειώνει το πρόβλημα. Οι online αγώνες είναι σχετικά εύκολη υπόθεση, αν και προς το παρόν υποφέρουν από αποσυνδέσεις και καθυστερήσεις, παρόλο που μέσα στο ίδιο το ματς δεν παρατηρήσαμε κανένα πρόβλημα ή lag.

Συμπεράσματα

WWE-12-screen-06-thumb.jpgΠαρά τις υποσχέσεις, η Yuke’s και η THQ κυκλοφόρησαν ένα game που δεν διαφοροποιείται σημαντικά από τους προκατόχους του και που δύσκολα θα πείσει κάποιον που δεν ασχολείται με το wrestling να του ρίξει μια ματιά. Όπως πάντα, οι fans δεν θα χάσουν πιάνοντάς το στα χέρια τους, ειδικά με τις αυξημένες δυνατότητες στα creation modes, αλλά και γι’αυτούς, το WWE ’12 δεν αποτελεί επιβεβλημένη αγορά αν περνούν ακόμη καλά με το SvR 2011. Η επανάσταση που υποσχέθηκαν οι δημιουργοί του παιχνιδιού αχνοφαίνεται μέσα από ορισμένες από τις επιλογές τους για το WWE ’12, αλλά το πιθανότερο είναι ότι θα χρειαστεί να περιμένουμε λίγο ακόμη πριν τη δούμε.

Μιχάλης Τέγος

Θετικά

  • Προσεγμένη και πιστή παρουσίαση που μεταφέρει ιδανικά την τηλεοπτική ατμόσφαιρα του WWE
  • Πλούσια creation modes με ακόμη περισσότερες επιλογές για τους δημιουργικούς fans
  • Πλούσια online κοινότητα για αγώνες και ανταλλαγή created περιεχομένου
  • Ομαλή κλιμάκωση των αγώνων μέσα στο καναβάτσο

Αρνητικά

  • Παραφωνία μεταξύ των νέων και των παλιών animations και μικρή βελτίωση στα γραφικά
  • Απογοητευτικό Road to Wrestlemania
  • Κακό voice-over και σχολιασμός
  • Το νέο σύστημα grapples δυσκολεύει τα πράγματα και κοστίζει στη ρευστότητα των κινήσεων

Βαθμολογία

Συμμετεχουν

Δείξε μου και άλλα...