O "πραγματικός κύριος" διαπρέπει ξανά

Από το πρώτο κιόλας επεισόδιο της σειράς Professort Layton είχε γίνει εύκολα κατανοητό ότι η αγαπημένη Level-5, μια από τις σημαντικότερες δημιουργούς εξ Άπω Ανατολής την τελευταία δεκαετία, είχε στα χέρια της κάτι σπουδαίο. Και τέσσερα παιχνίδια μετά, όλα σχεδιασμένα αποκλειστικά για το Nintendo DS, δεν υπάρχει κάτι που να καταρρίπτει εκείνη την αρχική εντύπωση που είχαμε αποκομίσει δοκιμάζοντας το Curious Village. Λίγο πριν ανοίξει τα φτερά της για το 3DS, λοιπόν, η Level-5 προσφέρει στους κατόχους του παλιότερου φορητού της Nintendo το τέταρτο -και σίγουρα τελευταίο για το εν λόγω σύστημα- επεισόδιο της σειράς Professor Layton.

Με βαθιές επιρροές από το έργο του Sir Arthur Conan Doyle (Sherlock Holmes), αλλά με μια πιο ανάλαφρη και σαφώς ιαπωνική πινελιά, και με τη βοήθεια του καθηγητή Akira Tago στο “τιμόνι” των πανέξυπνων γρίφων, η Level-5 προσφέρει ένα ακόμα εξαιρετικό κεφάλαιο στο έπος του Layton και της παρέας του, παρόλο που μετά από τέσσερα παιχνίδια είναι σαφές ότι μια ανανέωση είναι επιβεβλημένη.

Ταξίδι στο παρελθόν – Το σενάριο

Layton_Spectre-10-thumb.jpgΓια το τέταρτο επεισόδιο της σειράς, οι δημιουργοί αποφάσισαν να επιστρέψουν στο παρελθόν, ώστε να αποκαλύψουν στο κοινό τις ρίζες του καθηγητή Layton, το πώς γνωρίστηκε με τον αχώριστο βοηθό του, Luke, και το πώς ξεκίνησαν όλα. Και αυτή η πρώτη περιπέτεια του διδύμου -που, όμως, αυτή τη φορά συνοδεύεται και από μια θηλυκή παρουσία- είναι ίσως η πιο “σκοτεινή” και επικίνδυνη που έχει βιώσει. Το Professor Layton and the Spectre's Call (ή, αν θέλετε, The Last Specter, όπως το παιχνίδι είναι γνωστό σε Ιαπωνία και Αμερική) ξεκινά με τον καθηγητή να δέχεται ένα γράμμα από έναν παλιό φίλο του, ο οποίος τον καλεί να επισκεφθεί το απομονωμένο χωριό όπου εκτελεί καθήκοντα δημάρχου.

Ο καθηγητής πείθεται να ταξιδέψει παρέα με τη βοηθό του, Emmy, στο Misthallery, το οποίο υποτίθεται ότι τα βράδια δέχεται βάναυσες επιθέσεις από ένα μυστηριώδες, σκοτεινό και γιγάντιο πνεύμα. Το τι ακριβώς συμβαίνει στο πανέμορφο και γραφικό αυτό χωριό από εκεί και πέρα, θα πρέπει να το ανακαλύψετε μόνοι σας, όχι απλά εξερευνώντας το περιβάλλον, αλλά μιλώντας με τους κατοίκους του και λύνοντας γρίφους, πολλούς γρίφους...

“Ένας κύριος δεν αφήνει γρίφο άλυτο” – Gameplay

Layton_Spectre-09-thumb.jpgΤα παιχνίδια του franchise Professor Layton έχουν σημειώσει επιτυχία, μεταξύ άλλων λόγων, διότι στην ουσία αποτελούν μια κατηγορία από μόνα τους. Συνδυάζοντας με πολύ καλό τρόπο κινηματογραφική αφήγηση, περιήγηση τύπου “adventure/ point and click” και επίλυση εμπνευσμένων γρίφων που απαιτούν οξυδέρκεια, όλα ανεξαιρέτως τα επεισόδια κατάφεραν να μαγνητίσουν το κοινό και να προσφέρουν κάτι εντελώς ξεχωριστό -ειδικά για φορητό σύστημα. Καμία απολύτως διαφορά (και εδώ το κοινό είναι που θα αποφασίσει αν αυτό είναι καλό ή όχι) δεν υπάρχει, λοιπόν, στην τέταρτη περιπέτεια του καθηγητή. Πρακτικά, το παιχνίδι αφηγείται την ιστορία μέσα από τις κινηματογραφικές σκηνές και την επικοινωνία του παίκτη με διάφορα πρόσωπα, αφού τις περισσότερες φορές οι γρίφοι υπάρχουν... απλά για να υπάρχουν και να προσδώσουν στο παιχνίδι το gameplay που έχει χαρακτηρίσει το franchise.

Εδώ εντοπίζεται το ίσως σημαντικότερο μειονέκτημα του Spectre's Call, δηλαδή, η -σε κάποιες περιπτώσεις- ανούσια και χωρίς κανένα -σεναριακό- νόημα προσθήκη γρίφων, που και άσχετοι με την ιστορία είναι και διακόπτουν άτσαλα τη ροή αυτής. Ίσως μια στροφή προς πιο adventure μονοπάτια -σε ό,τι αφορά το σχεδιασμό του gameplay- και η καλύτερη ενσωμάτωση των γρίφων στο σενάριο αυτό καθ' αυτό, να είναι κάτι που θα βοηθήσει το επόμενο επεισόδιο της σειράς (που, όπως προαναφέραμε, έρχεται στο 3DS).

Layton_Spectre-11-thumb.jpgΔική μας εκτίμηση είναι ότι αυτή τη φορά οι σχεδιαστές της Level-5 δείχνουν να έχουν στερέψει από ιδέες στον τρόπο που ενσωματώνουν τους γρίφους, με αποτέλεσμα αυτοί να μοιάζουν “ξένοι”. Αυτό, βέβαια, δεν ισχύει για το σύνολο του τίτλου, ούτε καν για το μεγαλύτερο μέρος του, αφού υπάρχουν στιγμές όπου το αποτέλεσμα είναι λαμπρό. Ειδικά σε ό,τι αφορά το έργο του καθηγητή Akira Tago και των γρίφων του ως αυτόνομες “οντότητες”, πραγματικά μείναμε άναυδοι. Η δυσκολία τους είναι κλιμακούμενη και δεν ρίχνει “χαστούκια” στο νέο παίκτη προς τη σειρά, οι ιδέες και ο σχεδιασμός τους είναι κορυφαίου επιπέδου και η ποικιλία τους μεγαλύτερη από ποτέ.

Πραγματικά δεν έχει νόημα να ξεκινήσουμε να περιγράφουμε τι συναντήσαμε κατά τη διάρκεια του τίτλου. Οι γρίφοι κρύβονται σε κάθε γωνιά και περιλαμβάνουν από απλές υλοποιήσεις του τύπου “πέρνα τις γάτες τους σκύλους και τα κοτοπουλάκια από τη μια όχθη στην άλλη χωρίς να φάει το ένα πλάσμα το άλλο” μέχρι ασκήσεις εξωπραγματικής παρατηρητικότητας, όπου ακόμα και η ώρα της ημέρας και ο τρόπος που πέφτουν οι σκιές από τα αντικείμενα έχουν σημασία στην επίλυσή τους.

Layton_Spectre-12-thumb.jpgΦυσικά, όλοι οι γρίφοι λύνονται στην κάτω οθόνη χρησιμοποιώντας τις λειτουργίες αφής και τη γραφίδα του DS, ενώ στην επάνω οθόνη δίνονται πληροφορίες για το εκάστοτε προβλημα. Εκτός των προαναφερθέντων, επιστρέφουν τα Picarats που κερδίζουμε μετά τη λύση κάθε γρίφου, ενώ τα hint coins, που προσφέρουν πολύτιμη βοήθεια σε δύσκολες καταστάσεις, ευτυχώς είναι άφθονα. Από εκεί και έπειτα έχουμε τρία νέα mini-games, που ξεκλειδώνονται στην πορεία και που με τη σειρά τους ξεκλειδώνουν νέους γρίφους. Αυτά τα mini-games είναι τα Toy Train, Fish και Puppet Theater, τα οποία βρίσκονται εντός του Trunk.

{PAGE_BREAK}

Και παρόλο που τα τρία προαναφερθέντα mini-games  -σε συνδυασμό με το κυρίως παιχνίδι- είναι σε θέση να προσφέρουν πολλές ώρες απολαυστικού gaming, δεν μπορούμε να μην τονίσουμε την απαράδεκτη στάση της Nintendo να “κόψει” από την ευρωπαϊκή έκδοση του Professor Layton and the Spectre's Call ένα “παιχνίδι μέσα στο παιχνίδι”, έναν κλώνο του Animal Crossing που προσφέρει δεκάδες ώρες ιαπωνικού RPG gaming. Ο λόγος για το London Life, ένα παιχνίδι στο οποίο αποκτούμε πρόσβαση από το κεντρικό μενού του τίτλου και όχι μέσα από την περιπέτεια και που θέτει τον παίκτη σε ένα μικρό, εικονικό Λονδίνο. Εκεί θα κληθεί να δημιουργήσει ένα χαρακτήρα και θα συναντήσει πρόσωπα από όλα τα προηγούμενα επεισόδια της σειράς, με τα οποία θα αλληλεπιδρά, θα εκτελεί εργασίες, θα αγοράζει κατοικίες και, γενικά, θα απολαμβάνει gameplay τύπου Animal Crossing.

Εμείς για τις ανάγκες του review λάβαμε την αμερικάνικη έκδοση του τίτλου, δοκιμάσαμε για ώρες αυτό το παιχνίδι και το βρήκαμε εθιστικό και εξαιρετικά ενδιαφέρον. Το γιατί η Nintendo Ευρώπης αποφάσισε να το αφαιρέσει από την ευρωπαϊκή έκδοση, είναι απορίας άξιο.

Όμορφο σαν ζωγραφιά – Τεχνικά

Αν και δεν εντοπίσαμε καμία ουσιαστική αλλαγή σε σχέση με τα τρία προηγούμενα παιχνίδια, το νέο κεφάλαιο στην ιστορία του καθηγητή Layton και της παρέας του είναι σίγουρα πανέμορφο. Από τις επιπέδου anime ταινίας κινηματογραφικές σκηνές, μέχρι τους σουρεαλιστικά σχεδιασμένους χαρακτήρες, τα γραφικά σοκάκια του Misthallery, τους σωστά εκφωνημένους διαλόγους και τη γλυκιά μουσική επένδυση, το Spectre's Call “φωνάζει” προσοχή, μεράκι και ποιότητα. Η εμπειρία της δημιουργού είναι πια τέτοια, που δεν περιμέναμε τίποτα κατώτερο από αυτό το πανέμορφο σύνολο που απολαύσαμε κατά τη διάρκεια της περιπέτειας.

Για μια ακόμα φορά η Level-5 προσφέρει ένα υπέροχο παιχνίδι, με εγγυημένη διασκέδαση και ακόμα πιο εγγυημένο... ακόνισμα του μυαλού. Παρόλο που το Spectre's Call -συνολικά- είναι ελαφρώς κατώτερο των προηγούμενων επεισοδίων (και αυτό κυρίως λόγω της κακής ενσωμάτωσης των γρίφων στο σενάριο και του gameplay που απαιτεί “φρεσκάρισμα”) δεν παύει να αποτελεί μια εξαιρετική πρόταση που δεν πρέπει να χάσουν οι φίλοι του καθηγητή.

Γιώργος Καλλίφας

Θετικά

  • Ίσως οι καλύτερα κλιμακούμενοι και πιο ποικίλοι γρίφοι της σειράς μέχρι σήμερα
  • Πανέμορφα γραφικά, μουσική και κινηματογραφικές σκηνές
  • Καλογραμμένο σενάριο...

Αρνητικά

  • ... αν και πολλοί γρίφοι “παλεύουν” για να βασιστούν επάνω του και να το δικαιολογήσουν
  • Η συνταγή δείχνει να έχει πλέον παλιώσει και χρειάζεται μια σχετική ανανέωση
  • Απαράδεκτη η απουσία του London Life “mini” RPG από την ευρωπαϊκή έκδοση του τίτλου

Βαθμολογία

Γιώργος Καλλίφας

Ήταν το 1982, όταν ο πατέρας μου, μου χάρισε έναν "κλώνο" κονσόλας Atari που ξεκίνησε το μικρόβιο. Από εκεί και πέρα τα πράγματα πήραν το δρόμο τους. Commodore 64, Amiga 500, PC, SNES, PlayStation... Το μικρόβιο έκατσε για τα καλά και παραμένει στο μυαλό μέχρι σήμερα. Σήμερα, αν και με δύο παιδιά βρίσκουμε χρόνο για κανένα καλό JRPG ή FPS, ενώ τις νύχτες ανοίγουμε και κανένα βιβλίο high fantasy ή βλέπουμε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Α, και ακούμε classic rock...

Συμμετεχουν

Δείξε μου και άλλα...