Ταυτότητα

Dear Esther

Dear Esther

Edition: N/A Genre: Adventure Διάθεση: Steam
Αριθμός παικτών: 1 Ανάπτυξη: thechineseroom Ημ. Έκδοσης: 14/02/2012
PEGI: N/A Εκδότης: Steam Πλατφόρμες: PC


Μήνυμα σε ψηφιακό μπουκάλι

Αν διαβάζετε αυτό το κείμενο, σημαίνει ότι παίζετε videogames με αρκετά μεγαλύτερη συχνότητα από τους περισσότερους ανθρώπους. Αυτό, με τη σειρά του, συνεπάγεται ότι έχετε κατανοήσει μια συγκεκριμένη σημειολογία, μια «γλώσσα» που αυτά χρησιμοποιούν για να επικοινωνήσουν μαζί σας – πράγματα όπως objectives, χαρακτήρες, εχθρούς, puzzles κλπ.

Η αλληλεπίδραση με ένα videogame, στην οποία έχουμε εκπαιδευτεί, είναι συγκεκριμένη και γνώριμη: ξέρουμε πώς λειτουργούν οι μηχανισμοί ενός FPS, ενός action game, ενός racing game κλπ. και, ενώ κάποιοι developers προσπαθούν να διαφοροποιήσουν την φόρμουλα, τα βασικά σπάνια αλλάζουν.

Dear_Esther_screen_01-thumb.jpgΟ λόγος δεν είναι απαραίτητα εμπορικός. Αν αλλάξεις υπερβολικά δραστικά την συνταγή, αυτό που προκύπτει εξακολουθεί να είναι παιχνίδι; Αυτό είναι ένα ερώτημα που, για να απαντηθεί, πρέπει να προσδιορίσουμε τι αποτελεί παιχνίδι και δεν είναι ο σκοπός του κειμένου αυτού. Το θέμα είναι ότι το Dear Esther κάνει αυτό ακριβώς: αλλάζει την γλώσσα του παιχνιδιού. Δημιούργημα της thechineseroom, ανεξάρτητης developer που προέκυψε από ακαδημαϊκή έρευνα του Πανεπιστημίου του Portsmouth και πρώην mod του Half-Life 2 με την βοήθεια της Source, το Dear Esther ανάγει την έννοια της αλληλεπίδρασης παίκτη και προγράμματος σε ένα τελείως αφηρημένο επίπεδο, όπου ο παίκτης παίρνει πίσω μόνο ό,τι είναι διατεθειμένος να δώσει.

Ο βασιλιάς της μοναξιάς

Ο πρωταγωνιστής ξεκινά στο μώλο ενός νησιού, το οποίο μοιάζει να βρίσκεται κάπου στις Εβρίδες. Σε πρώτη προοπτική, πρέπει να προχωρήσει και να εξερευνήσει το νησί και να ανακαλύψει με αυτό τον τρόπο την ιστορία που κρύβει. Η εξερεύνηση συνοδεύεται από μια αφήγηση, η οποία μπαίνει σε ορισμένα σημεία, μια εξιστόρηση που ξεκινά σαν κάποιος (ο πρωταγωνιστής; Κάποιος άλλος;) να γράφει μια επιστολή προς κάποια Esther.

Η δουλειά του Robert Briscoe κάνει τη Source να τραγουδά, καθώς οι τοποθεσίες, οι ήχοι και ο φωτισμός συνθέτουν ένα έργο τέχνης.

Dear_Esther_screen_02-thumb.jpgΓρήγορα, γίνεται φανερό ότι πρέπει να φτάσει στην κεραία που αχνοφαίνεται στον συννεφιασμένο ορίζοντα. Γιατί όμως; Ποια είναι η Esther; Ποιος είναι ο Donnelly, του οποίου τα γραπτά αναφέρει ο αφηγητής; Τι σχέση έχει με όλα αυτά ο Jacobson και η δική του, πικρή ιστορία; Είναι μια ανθρώπινη φιγούρα αυτή που βλέπουμε φευγαλέα από μακριά, εκεί στην απέναντι πλαγιά; Και ποια είναι η σημασία του ίδιου του νησιού; Σε κάποια από αυτά τα ερωτήματα θα δοθεί ενός είδους απάντηση, αλλά όχι πλήρως. Άλλα θα παραμείνουν αναπάντητα.

Σε κάθε περίπτωση, ο παίκτης θα κληθεί να συνεργαστεί με το παιχνίδι για να συμπληρώσει πολλά από τα κενά στο μυαλό του, με βάση τα όσα έχει δει και ακούσει στην σύντομη παραμονή του στο νησί. Καθώς περιπλανάται, ο αφηγητής συμπληρώνει ένα μικρό κομμάτι στο παζλ, αλλά η κατανόηση των όσων λέει βασίζεται στην παρατήρηση του γύρω χώρου, μιας και είτε αναφέρεται σε κάτι που μπορούμε να δούμε, είτε τα λεγόμενά του αποδίδονται με μεταφορικό τρόπο γύρω μας.

Dear_Esther_screen_03-thumb.jpgΣτο βράχο θα δούμε ζωγραφισμένα σύμβολα, τα οποία φαινομενικά δεν ταιριάζουν με το τοπίο. Στο τέλος, όλα αυτά θα πρέπει να συνδυαστούν μεταξύ τους για να καταλάβουμε τι έχει συμβεί, αλλά αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς, καθώς το παιχνίδι δεν πρόκειται να προσφέρει κάτι περαιτέρω. Το παιχνίδι ωστόσο ευνοεί δεύτερο και τρίτο πέρασμα, καθώς η αφήγηση σε πολλά σημεία διαφοροποιείται και, ακούγοντας όλες τις εναλλακτικές, το παζλ συμπληρώνεται λίγο περισσότερο.

Σε αυτό το αφαιρετικό επίπεδο συνυπάρχουν η ιστορία και το gameplay. Το Dear Esther δεν έχει καν gameplay με την έννοια που το ξέρουμε, καθώς το μόνο που κάνει ο παίκτης είναι να κινεί τον χαρακτήρα προς τα εμπρός. Δεν υπάρχει καμμία αλληλεπίδραση με τον κόσμο, πέρα από την οπτική, και δεν υπάρχει κανείς άλλος πάνω στο νησί, εκτός από τους γλάρους. Δεν υπάρχει μάχη, ούτε puzzles για λύση.

Για όσους δοθούν στον κόσμο του και παίξουν το παιχνίδι τόσο στον υπολογιστή τους όσο και στο μυαλό τους, στο Dear Esther βρίσκεται ένα νέο είδος videogame, του οποίου τη γλώσσα μόλις αρχίζουμε να συλλαβίζουμε.

Dear_Esther_screen_04-thumb.jpgΤο νησί δίνει την εντύπωση ανοιχτού κόσμου, αλλά δεν είναι – στην πραγματικότητα, με την εξαίρεση ορισμένων περιοχών, η πορεία μέσα από αυτό είναι καθαρά γραμμική (πρόκειται, ωστόσο, για εξαιρετική δουλειά level design, με το τοπίο να φροντίζει πάντοτε να καθοδηγεί τον παίκτη προς τη σωστή κατεύθυνση). Το gameplay βρίσκεται, ουσιαστικά, στο μυαλό του παίκτη, στην επαφή του με την αφήγηση, τα όσα βλέπει μπροστά του και τα συναισθήματα που αυτά προκαλούν.

Κι αυτά τα συναισθήματα είναι τόσο έντονα όσο και πρωτόγνωρα για ένα παιχνίδι: το Dear Esther είναι, στην ουσία του, μια ιστορία για την απώλεια και αυτό είναι έκδηλο στην αίσθηση που δημιουργεί το ερημωμένο τοπίο και η απόλυτη απομόνωση του χαρακτήρα σε αυτό.

{PAGE_BREAK}

Πηγή ζωής

Όλα τα παραπάνω μπορεί να κατέληγαν στο κενό εάν το Dear Esther δεν πετύχαινε την απόλυτη συναισθησία με τον παίκτη του. Το νησί γύρω μας είναι κενό, μα όχι νεκρό: η λιγοστή βλάστησή του σείεται ελαφρά από τον άνεμο που έρχεται από τον γκρίζο ωκεανό, καθώς ο ήλιος που δύει βάφει τα σύννεφα σε όλα τα χρώματα της ίριδας. Η δουλειά του Robert Briscoe κάνει τη Source να τραγουδά, καθώς οι τοποθεσίες, οι ήχοι και ο φωτισμός συνθέτουν ένα έργο τέχνης.

Περπατώντας στο νησί, με τον αργό βηματισμό που επιτρέπει το παιχνίδι, με την ησυχία και το θρόισμα της βλάστησης να σπάνε από τον ζεστό τόνο της εξαιρετικής αφήγησης του Nigel Carrington, που δίνει ζωή στο λυρικό σενάριο του Dan Pinchbeck (το οποίο, πρέπει να σημειώσουμε, απαιτεί πολύ καλή γνώση Αγγλικών), και την υπέροχα μελαγχολική μουσική της Jessica Curry, ερχόμαστε σε επαφή με αυτή ακριβώς την νέα γλώσσα, την οποία χρησιμοποιεί το Dear Esther για να επικοινωνήσει με τον παίκτη του.

Ενώ δεν θα μπορούσε να είναι πιο εύκολο, το Dear Esther είναι, ταυτόχρονα, απελπιστικά δύσκολο. Δύσκολο, από την άποψη ότι αναγκάζει τον παίκτη να βρει την ουσία και το παιχνίδι, χωρίς να προτίθεται να του τα προσφέρει στο πιάτο. Για τους περισσότερους, θα είναι απλώς μία με μιάμιση ώρα (η συνολική του διάρκεια) στην οποία θα πιέζουν κυρίως το «W» στο πληκτρολόγιο ή το «μπροστά» στο χειριστήριό τους – ένα παιχνίδι στο οποίο «δεν κάνεις τίποτα».

Dear_Esther_screen_05-thumb.jpg Είναι το ίδιο επιχείρημα με το ότι «δεν συμβαίνει τίποτα» στις ταινίες του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, του Terrence Malick ή του Andrey Tarkovskiy (δεν είναι τυχαίο ότι από τη δουλειά του τελευταίου εμπνεύστηκε ο Briscoe για να δώσει μορφή στο όραμα του Pinchbeck). Για όσους, όμως, δοθούν στον κόσμο του και παίξουν το παιχνίδι τόσο στον υπολογιστή τους όσο και στο μυαλό τους, στο Dear Esther βρίσκεται ένα νέο είδος videogame, του οποίου τη γλώσσα μόλις αρχίζουμε να συλλαβίζουμε.

Μιχάλης Τέγος

Θετικά

  • Ίσως η πιο καλλιτεχνικά όμορφη χρήση της Source που έχουμε δει μέχρι σήμερα
  • Εξαιρετικό voice acting και μουσική
  • Υποδειγματικό γράψιμο και μια ιστορία που δεν συνηθίζεται στα videogames
  • Ένα μοναδικό νέο είδος ατμοσφαιρικής και διαδραστικής αφήγησης

Αρνητικά

  • Απευθύνεται σε πολύ λίγους παίκτες

Βαθμολογία

Σχόλια Χρηστών (43 σχόλια)
  • XeniaAndreou XeniaAndreou 26 Φεβρουαρίου 2012  | 23:39

    πολύ απλά δεν μπορείς να το κατατάξεις στην κατηγορία του gaming.. μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα, καλοδουλεμένα γραφικά, έντονη η παρουσία συναισθήματος, όμως απουσιάζει η διαδραστικότητα με τον χρήστη που εδώ παύει να ειναι gamer.. παρόλα αυτά πολύ καλή δουλεία - προσπάθεια, αλλά μπορεί να επεκταθεί και να κρατήσει περισσότερο τον gamer που θα αποφασίσει να το αγοράσει και να το "παίξει"...

  • admin admin 22 Φεβρουαρίου 2012  | 15:49

    Για την ιστορία, επειδή αναφέρθηκε πιο πάνω. Το Darkness II το λάβαμε πριν δύο ημέρες και review θα γίνει την επόμενη Τρίτη.

  • SINESTRO SINESTRO 22 Φεβρουαρίου 2012  | 15:33

    Στην τελική η αίσθηση που σου άφησε το παιχνίδι μένει και η ανάμνηση της περιόδου της ζωής σου που πέρασες παίζοντάς το.
    Εφόσον καταφέρνει να σου αφήσει αυτό το συναίσθημα με δύο ώρες gameplay δεν του αξίζει 10 αλλά 30!!!

  • CitizenMac CitizenMac 22 Φεβρουαρίου 2012  | 15:28

    Εγώ, πάντως, βαθμολόγησα: Art, γραφικά, μουσική, ιστορία, γράψιμο, ατμόσφαιρα, voice acting, πρωτοτυπία - αυτά από αντικειμενικά κριτήρια. Από υποκειμενικά, βαθμολόγησα: το πόσο με τράβηξε στον κόσμο του, το συναίσθημα που μου δημιούργησε η εξερεύνηση και το πόσο με επηρέασε η διάδρασή μου με το σύνολο του παιχνιδιού. Από αυτά, τα αντικειμενικά κριτήρια βρίσκονται εκεί για να τα κρίνουν όλοι. Τα υποκειμενικά, προφανώς, δεν μπορούν να ισχύουν για τους πάντες.


    Το ίδιο ισχύει και για το θέμα της διάρκειας και το αν "αξίζει τα λεφτά του". Για μένα ναι, και με το παραπάνω. Αλλά για πολλούς άλλους, μπορεί να μην αξίζει. Οι λόγοι που αξίζει, για μένα, βρίσκονται στο review, αλλά, όπως με όλα τα games (και όχι μόνο), θα συμβούλευα ο καθένας μας να διαβάζει πολλά διαφορετικά reviews του ίδιου αντικειμένου, ώστε να μπορεί να έχει μια πιο σφαιρική άποψη.

  • sefiroth sefiroth 21 Φεβρουαρίου 2012  | 22:41

    Πανεμορφο tech demo.Τιποτα παραπανω ομως. Δεν το θεωρω παιχνιδι.Μια ωραια ιδεα ναι.Κατ 'εμε τι να βαθμολογησεις; Μονο το art...

  • Dark_K1ng Dark_K1ng 20 Φεβρουαρίου 2012  | 04:25

    λιγη ωρα ομως δεν διαρκει? αξιζει τα λεφτα του?

  • Aviram Aviram 19 Φεβρουαρίου 2012  | 22:21

    Πολυ ομορφο διηγημα που απλα εχεις την τυχη να το βλεπεις απο τα ματια του τραγικου πρωταγωνιστη.Μια πολυ ομορφη-λυπηρη ιστορια.

  • psmaniac psmaniac 19 Φεβρουαρίου 2012  | 17:09

    10! ?????????? έχετε πάθει ποιότητα ε? Κουλτουριάρηδέεες μου!!!!

  • BrUn022 BrUn022 18 Φεβρουαρίου 2012  | 23:28

    Εγω παντως θα εμπιστευτω τον Michael και ολα τα παιδια που το προτεινουν γιατι η αληθεια ειναι μια αλλαγη σκηνικων περα απο μπαμ μπουμ και αιματα καλη ειναι.Εξαλλου τετοια παιχνιδια δεν εχουν να κανουν ουτε με achievements ουτε με σεναριο αλλα στο που μπορει να φτασει η υλοποιηση της φαντασιας μερικων τρανων ανθρωπων.

  • CitizenMac CitizenMac 18 Φεβρουαρίου 2012  | 23:24

    @ pekou: Το παιχνίδι το έστειλε σε μας για review η εταιρεία του κι έτσι μπορέσαμε να το παρουσιάσουμε. Το Darkness II, αντίθετα, η εταιρεία δεν μας το έχει στείλει ακόμη. Μη φοβάσαι, δε σνομπάρουμε τίτλους. Κατά τα άλλα, όπως είπες, γούστα είναι αυτά. :)

  • amkirk94 amkirk94 18 Φεβρουαρίου 2012  | 18:38

    Μόλις το τερμάτισα. Συμφωνώ με την κάθε λέξη του Μιχάλη!

  • pekou pekou 18 Φεβρουαρίου 2012  | 10:46

    ????Εγω νόμιζα πως θα ήταν free...Ε ρε καίλα που εχει πέσει....
    Τεσπα.Γούστα είναι αυτά.Πάντως εγώ θα πρότινα το Alan Wake που μόλις βγήκε η έκδοση για PC(1 χρόνο μετά όπως το LA Noir...αλλά πάλι καλα να λέμε...)
    Α ναι κ 1 ερώτηση για τους Admin ή για τους συντάκτες ....κάνετε ρreview-review
    σ'αυτόν τον τίτλο κ δεν κάνετε σε άλλους όπως το Darknes II?Εμμ..ΟΚ...

  • aragorn2 aragorn2 17 Φεβρουαρίου 2012  | 18:51

    Τουλάχιστον δεν σπατάλησες 7€ predy ;)

    Το έβαλα να κατεβαίνει τώρα. Let's see...

  • parispau parispau 17 Φεβρουαρίου 2012  | 02:27

    "Απευθύνεται σε πολύ λίγους παίκτες"
    Well said. Ζωντανό παράδειγμα ο κύριος predy.

  • predy26 predy26 16 Φεβρουαρίου 2012  | 22:46

    10 σε αυτο το "game" (ο θεος να το κάνει) ? σημερα το πρωι σπαταλησα μιση ωρα απο τη ζωη μου και πραγματικα το μετανιωσα..... αν σε καπιον αρεσει να περναει καλα με ενα game καλο ειναι να το αποφυγει εκτος και αν το παιξει πουθενα δωρεαν απο καποιο φυλλο π.χ. (για ονομα του θεου ουτε πληκτρο run δεν εχει ελεοςςςςς)

  • parispau parispau 16 Φεβρουαρίου 2012  | 16:24

    Το τέλειωσα πριν ένα τέταρτο και έχω "μείνει"! Το πως μπορεί με την απλότητα στην αφήγηση και την ιστορία να καταφέρει να κάνει τον παίχτη να χαθεί στον κόσμο του είναι απίστευτο.

    Παρόλα αυτά, είμαι πεπεισμένος ότι λίγοι κατάλαβαν τι σχέση έχει ο αυτοκινητόδρομος και οι γλάροι με το όλο σκηνικό. Και αυτή είναι και η μαγεία του.

  • kostiger kostiger 16 Φεβρουαρίου 2012  | 13:06

    Το πιο ευστοχο σχολιο μεχρι τωρα ανηκει στον nsgame , ενω απο την ποιοτητα του κειμενου , επιβεβαιωνεται η ορθοτητα της αναθεσης της συγκεκριμενης κριτικης στον Κυριο Τεγο . Συγχαρητηρια φιλε , εγραψες ενα κειμενο , το οποιο σε προβοκαρει να συμμετασχεις σε αυτο το ταξιδι ...

  • nsgame nsgame 15 Φεβρουαρίου 2012  | 22:08

    To τελειωσα πριν απο λιγο. Χαιρομαι που τα video games εχουν απελευθερωθει πληρως απο καθε νορμα και δημιουργικο κανονα. Στην αρχη το μυαλο σου αντιδρα παραξενα καθως περιμενει καπου να πατησει, σε καποιο γνωστο μηχανισμο, σε καποια συνηθεια, αλλα μετα χανεται στη μελαγχολια του νησιου. Θα συμφωνησω απολυτα με το Sinestro και με τον Τεγο, το πρωτο πραγμα που μου ηρθε στο μυαλο ειναι το Stalker του Ταρκοφσκι. Σιγουρα θα ξαναβουτηξω στον κοσμο του για μια δευτερη αναγνωση της ιστοριας του. Τελικα ειναι VGame, interactive visual Novel, τεχνη; Ποιος νοιαζεται για ορισμους και ταμπελες; Είναι απλα ταξιδι...

  • Thanos_Gr_4 Thanos_Gr_4 15 Φεβρουαρίου 2012  | 19:38

    <3<3<3<3<3<3<3 Y.Π.Ε.Ρ.Ο.Χ.Ο

  • K850stratos K850stratos 15 Φεβρουαρίου 2012  | 15:21

    Παιδιά μιάς και έχω πάιξει κοντά στα 30 λεπτά μπορώ να πώ ότι ο τίτλος είναι διαμάντι . Αν και δεν παίζω τέτοια παιχνίδια (τουλάχιστον μέχρι χθες)είπα να το κοιτάξω και μου αρέσει πολύ,κάτι διαφορετικό και παρόλα αυτά μαγικό.

  • Jehuty Jehuty 15 Φεβρουαρίου 2012  | 07:03

    Μονο και μονο οι screenshots που εχει το κειμενο, με εψησαν. Φαινεται να εχει μαγικη και καθυλωτικη ατμοσφαιρα.

  • Killerman Killerman 14 Φεβρουαρίου 2012  | 16:04

    Εξαιρετικο review για ενα εξαιρετικο παιχνιδι που θα το δοκιμασω συντομα οπως και καποια αλλα..

  • SINESTRO SINESTRO 14 Φεβρουαρίου 2012  | 01:51

    Ήμουν που ήμουν ψημένος και ήθελα ένα κλικ για να το παίξω,ήρθε και το review και το κλικ έγινε ΚΡΑΠΑΑΑΑΑΟΥ.
    Δείχνει πανέμορφο και θα αγορασθεί ταχέως.
    Είναι σαν παίζεις το STALKER, αλλά την ταινία και όχι το videogame απ'ότι συμπεραίνω.

  • Aderdunn_3 Aderdunn_3 13 Φεβρουαρίου 2012  | 19:38

    Demo και βλέπουμε!

  • imortalicus imortalicus 13 Φεβρουαρίου 2012  | 18:33

    Στο Steam είναι παίδες, που σημαίνει ότι δεν θ' αργήσει να μπει σε προσφορά στη μισή τιμή και παρακάτω. ;)

  • lovesfool lovesfool 13 Φεβρουαρίου 2012  | 18:12

    Πάντως, 7-8 ευρώ για ένα παιχνίδια που κρατάει μιάμιση με δύο ώρες, φθηνό δεν το λες. Αυτό είναι και το βασικό μου πρόβλημα με τέτοιου είδους indie τίτλους.

    Από την άλλη, και πόσο να στο δώσει; Τι 5 τι 8; Στη τελική, τόσο κάνει και να πας σινεμά.

    Τέλος πάντων. Είπαμε. Στη wishlist μέχρι νεοτέρας.

  • Mika Mika 13 Φεβρουαρίου 2012  | 17:54

    Ομορφο review.Θα παιχτει καποια στιγμη αλλα προεχουν αλλα.

  • Gamer-cy Gamer-cy 13 Φεβρουαρίου 2012  | 17:51

    Οπας εδω εχουμε θεμα παιδες , Δεκα, το θελω το θελω το θελω

  • AndreWserr AndreWserr 13 Φεβρουαρίου 2012  | 16:59

    μου φαινεται πρεπει να το δοκιμασω... πολυ ωραιο review :)

  • KoulisHHH KoulisHHH 13 Φεβρουαρίου 2012  | 16:37

    ΜΟΝΑΔΙΚΟ.Πάω και παίρνω paysafe γιατί στη κάρτα δε μείνανε τόσα :P

    Παίδες όσοι ρωτάτε για απαιτήσεις δεν υπάρχει πρόβλημα γιατί είναι Source .- Σα να τρέχετε το Portal, δηλαδή ακόμα και laptop να έχετε θα πηγαίνει νεράκι ;)