Ταυτότητα

Binary Domain

Binary Domain

Edition: N/A Genre: Action Διάθεση: Zegetron
Αριθμός παικτών: 1 Ανάπτυξη: Yakuza Team Ημ. Έκδοσης: 24/02/2012
PEGI: 18 Εκδότης: SEGA Πλατφόρμες: Xbox 360, PlayStation 3


Κάντο όπως ο Cliff

To Binary Domain ξεπροβάλει σχεδόν από το πουθενά αλλά μόνο για τυχαίο παιχνίδι δεν πρόκειται. Πίσω από τον τίτλο, εκτός από τη SEGA, βρίσκεται μια ομάδα πολύπειρων ανθρώπων, που αν και για πρώτη φορά επιχειρούν να κινηθούν στα αχαρτογράφητα γι' αυτούς βάθη της θάλασσας των παιχνιδιών δράσης τρίτου προσώπου, έχουν μακρά ιστορία στη βιομηχανία, με πιο πρόσφατη δημιουργία τους τη σειρά Yakuza. H παρθενική εμφάνισή τους σε αυτόν το δυτικοκρατούμενο χώρο, συνοδεύεται από αρκετά υψηλές προσδοκίες, καθώς πολλές από τις αντίστοιχες προσπάθειες Ιαπώνων μόνο ευκαταφρόνητες δεν ήταν. Η σειρά Lost Planet, παρά το αποπροσανατολισμένο δεύτερο μέρος, διακρίθηκε για τους στιβαρούς μηχανισμούς και το πλούσιο gameplay, ενώ το Vanquish της ίδιας της SEGA, προσέφερε καταιγιστικό gameplay και μία φρεσκάδα, που παρά την εξαιρετικά arcade προσέγγιση, ήταν καλοδεχούμενη στην κατηγορία.

Αντίστοιχα, το Binary Domain θα πετύχαινε αρκετά σπουδαία πράγματα, εάν δεν υποσκελιζόταν από ορισμένες… φιλόδοξες πρωτοβουλίες των δημιουργών του, που δυστυχώς δεν έχουν καμία μα καμία τύχη.

Η απατηλή πραγματικότητα των Hollow Children...

binary-domain-screen-01-thumb.jpgΠρωτίστως, το Binary Domain έχει υπόθεση, και μάλιστα πολύ ενδιαφέρουσα. Ένα αγαπημένο θέμα της σύγχρονης ιαπωνικής μυθοπλασίας προσεγγίζεται από μία άλλη σκοπιά και μέσα από το παιχνίδι παρουσιάζεται ένα κοντινό μέλλον, στο οποίο η ρομποτική έχει προοδεύσει υπερβολικά και ανεξέλεγκτα, οδηγώντας σε μία δεύτερη συνθήκη της Γενεύης, ώστε να περιοριστεί ο κίνδυνος τα ρομπότ να αποκτήσουν απειλητική αυτονομία. Δύο μεγάλες βιομηχανίες (μία ιαπωνική και μία αμερικάνικη) ελέγχουν το σύνολο της παραγωγής και της εξέλιξης της ρομποτικής, και ενώ η αμερικάνικη Bergen φαινομενικά ευθυγραμμίζεται με τη νέα διεθνή συνθήκη για την μη ανθρωποποίηση των ρομπότ, την ίδια στιγμή, οι κινήσεις της ιαπωνικής Amada αποτελούν ένα μυστήριο, καθώς αυτή κατηγορείται ότι έκλεψε σχέδια της Bergen.

Το μυστήριο παραμένει άλυτο, καθώς στην Ιαπωνία επικρατεί ένα απολυταρχικό εθνικιστικό καθεστώς, που απομονώνει τη χώρα από τον υπόλοιπο κόσμο και υψώνει ένα (κυριολεκτικά και μεταφορικά) τείχος για να κρατήσει έξω την οποιαδήποτε απειλή για τον ιαπωνικό λαό. Σε αυτό το πλαίσιο, πολλά χρόνια μετά, κάνουν την εμφάνισή τους τα Hollow Children, δηλαδή ανθρωπόμορφα ρομπότ, τα οποία εμφανισιακά δε διαφέρουν από τους ανθρώπους και –πολύ περισσότερο- δε γνωρίζουν ούτε τα ίδια ότι είναι ρομπότ.

binary-domain-screen-03-thumb.jpgΜπροστά στην επαπειλούμενη κατάρρευση της συνθήκης της Γενεύης και τον κίνδυνο τα Hollow Children να βρεθούν χωρίς έλεγχο αναμεμειγμένα με το γενικό πληθυσμό, στέλνεται στην Ιαπωνία μία ομάδα επίλεκτων πολεμιστών, αφού οι υπόνοιες που υπάρχουν δείχνουν ότι πίσω από τα Hollow Children βρίσκεται η Amada. Σκοπός της ομάδας είναι να διεισδύσουν στο περιτειχισμένο Tokyo και στα κεντρικά της Amada, ώστε να αποδείξουν την ανάμειξη της εταιρείας και του ιδρυτή της στο πρόβλημα των ανθρωπόμορφων ρομπότ. Η ομάδα αυτή θα βρεθεί μπροστά σε πολύ ενδιαφέρουσες ανατροπές, που αφορούν και τις διεθνείς ισορροπίες αλλά και τις προσωπικές πεποιθήσεις του καθενός τους και που εγείρουν ερωτήματα φιλοσοφικής και ανθρωποκεντρικής φύσης, και θα οδηγηθούν σε ένα πολύ κινηματογραφικό και ενδιαφέρον πέρας.

…και η θλιβερή ενός κακογραμμένου σεναρίου

Δυστυχώς, σε επίπεδο σεναρίου, τα πράγματα είναι εκ διαμέτρου αντίθετα και οι όποιοι πόντοι κερδίζονται από το σκελετό της ιστορίας, χάνονται από το απαράδεκτο σενάριο που θυμίζει φθηνή ταινία δράσης τρίτης διαλογής της δεκαετίας του ’80. Χωρίς να αξίζει να σταθούμε πολύ, γιατί αδικούμε τη συνολική ενδιαφέρουσα ιδέα του Binary Domain, επισημαίνουμε απλώς ότι στο παιχνίδι έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε κάποιες από τις πλέον κακογραμμένες ατάκες του χώρου.

binary-domain-screen-05-thumb.jpgΔεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε γιατί, αλλά σχεδόν κάθε πρόταση που εκστομίζεται από τους πρωταγωνιστές (και δεν είναι λίγες και θα εξηγήσουμε το γιατί) φαίνεται να αποσκοπεί σε φθηνό εντυπωσιασμό. Δεν υπάρχει (μέχρι το τελευταίο κεφάλαιο όπου τα πράγματα διορθώνονται ελέω εξελίξεων) ούτε μία μικρή φωτεινή εξαίρεση όπου οι αντιδράσεις, τα λόγια και οι προτάσεις αγγίζουν κάποια επίπεδα αληθοφάνειας και ρεαλισμού και να αντιστοιχούν σε αληθινούς ανθρώπους και πραγματικούς χαρακτήρες.

Χωρίς να είναι η ειδικότητα του γράφοντα, και με δεδομένο ότι εν μέρει μπορεί να οφείλεται και σε παραμόρφωση από την ιαπωνική μετάφραση, το ίδιο φαινόμενο έχει εντοπιστεί πολλάκις σε ιαπωνικούς τίτλους και ειδικά σε αυτούς με έντονες δυτικές επιρροές. Το γιατί δε θα το απαντήσουμε εδώ, αλλά είναι πολύ κρίμα μία καλή κεντρική ιδέα να υπονομεύεται σταθερά και καθ' όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού από γελοίες ατάκες και αχαρακτήριστα «αστεία».

{PAGE_BREAK}

Παίκτης προς headset… ένα, ένα δύο… ακούει headset; Over…

Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι οι ολιγόλεπτες κινηματογραφικές σκηνές, τις οποίες ο παίκτης θα μπορούσε να αγνοήσει ώστε να μην ενοχλείται από την κάκιστη ποιότητα του σεναρίου. Το πρόβλημα είναι ότι οι δημιουργοί επεδίωξαν αυτές οι στιγμές να είναι οργανικό κομμάτι του gameplay. Ας εξετάσουμε πώς. Το Binary Domain, είναι (τουλάχιστο επιδιώκει να είναι) ένα squad based third person shooter, με την ευγενή φιλοδοξία κάπου στο χαρακτηρισμό να χωρέσει και η λέξη tactical. Βέβαια, σε όλα τα άλλα εκτός από το third person shooter αποτυγχάνει παταγωδώς, και καλό είναι ο παίκτης να τα αγνοήσει από την αρχή. Η ανεκδιήγητη A.I. και η ανυπαρξία ουσιαστικών εντολών (περά από ορισμένες γενικές και άχρηστες) εμποδίζει και το πλέον καλοπροαίρετο παίκτη να χρησιμοποιήσει την «ομάδα». Ουσιαστικά, δεν υφίσταται κανένας απολύτως έλεγχος πάνω στα μέλη της και οι όποιες εντολές δίνονται το πιο πιθανό είναι να καταλήξουν σε αλλοπρόσαλλα αποτελέσματα.

Το κακόγουστο αστείο του να υπάρχει η δυνατότητα να δίνονται μέσω headset δε θα το σχολιάσουμε. Το αφήνουμε εδώ για να μην αδικήσουμε το υπόλοιπο παιχνίδι. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Ο «έλεγχος» της ομάδας δεν περιορίζεται σε εντολές (που δε δίνονται) και σε τακτικές (που δεν εφαρμόζονται).

binary-domain-screen-07-thumb.jpgΗ φιλοδοξία των δημιουργών ήταν να ενσωματώσουν ένα σύστημα διάδρασης με τα μέλη της ομάδας, το οποίο θα αναπτυσσόταν με βάση τiς αντιδράσεις του κεντρικού χαρακτήρα και την ανταπόκριση σε κάθε ένα μέλος ξεχωριστά. Αυτό σημαίνει δύο πράγματα. Πρώτον, ότι το σύστημα «φωνάζω στο Headset και το παιχνίδι δεν αναγνωρίζει τίποτα» συνεχίζει να μη δουλεύει και δευτερον, ότι τουλάχιστο μέχρι τη μέση η ροή και ο ρυθμός διακόπτεται πάρα πολύ συχνά με καταστρεπτικά αποτελέσματα, προκειμένου να υπάρξουν συνεχείς αλληλεπιδράσεις με τα μέλη της ομάδας.

Εκεί σταματάει βέβαια η RPG λογική του τίτλου, καθώς θετικές και «ευγενικές» ανταποκρίσεις οδηγούν σε αύξηση του ηθικού της ομάδας και το αντίθετο σε πτώση, με αποτέλεσμα να μην ανταποκρίνονται τόσο αποτελεσματικά στις εντολές (γιατί αλλιώς ανταποκρίνονται…).

binary-domain-screen-09-thumb.jpgΚαι ιδού το γελοίο. Να κάθεται ο παίκτης να υπομένει σκηνές δύο και τριών λεπτών αστείων διαλόγων και προβλέψιμων αντιδράσεων προκειμένου να ανέβει το ηθικό της ομάδας και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα να πυροβολεί κατά λάθος τους συμπαίκτες λόγω ανύπαρκτης A.I. (που σημαίνει ότι βγαίνουν μπροστά στο παίκτη άνευ λόγου και αιτίας) και αυτό να κοστίζει σε ηθικό, που κερδίθηκε λίγο πρίν. Ωραία πράγματα. Το κακό είναι ότι όλα αυτά δε μπορούν να προσπεραστούν έτσι εύκολα καθώς για δύο-τρεις ώρες διακόπτουν συνεχώς και ανενδοίαστα τη δράση.

Η αλήθεια είναι ότι μέχρι το παιχνίδι να αποκτήσει ρυθμό, να «ανοίξουν» οι περιοχές και να αυξηθούν οι μάχες, τα νεύρα του παίκτη μπορεί να δοκιμαστούν πολλάκις. Σε συνδυασμό με ένα εκτεταμένο tutorial, ουσιαστικά για πολύ ώρα δεν έχουμε παιχνίδι. Αργεί πολύ να πάρει μπρός η μηχανή.

Ηθικόν ακμαιότατον

binary-domain-screen-11-thumb.jpgΕυτυχώς, όταν παίρνει μπρός, έστω και μέσα σε αγκομαχητά και καπνούς, το αποτέλεσμα είναι ένα ικανοποιητικό και στιβαρό third person shooter με τις λέξεις squad, tactical και voice commands να έχουν κάνει φτερά (για όσους θέλουν να το απολαύσουν). Δεν είναι βέβαια απαλλαγμένο από προβλήματα (με βασικό την ελαφρώς προβληματική κίνηση του panzer-οειδούς ήρωα), αλλά στον πυρήνα του είναι γρήγορο, στέρεο, με καλό σύστημα κάλυψης, με καλή αίσθηση των όπλων, με έξυπνα διαμελιζόμενα ρομπότ-εχθρούς, με αρκετή ποικιλία σε αυτούς και με έντονα boss fights με bosses που θαρρείς και ξεπήδησαν από JRPG.

Και επειδή φαίνεται ότι η αυτό-υπονόμευση είναι το σήμα κατατεθέν του παιχνιδιού, θα θέλαμε να ρωτήσουμε τους δημιουργούς, γιατί να υπάρχει αυτή η ποικιλία των όπλων στο Binary Domain, όταν μέσα από το σύστημα αναβάθμισης του παιχνιδιού (με credits που συλλέγονται από τον αφανισμό των robot) μπορούμε να αναβαθμίσουμε μόνο το βασικό όπλο του κεντρικού χαρακτήρα; Για ποιο λόγο ο παίκτης να χρησιμοποιήσει ένα αδύναμο SMG, όταν στο μεταξύ έχει δημιουργήσει ένα πανίσχυρο assault rifle που το χρησιμοποιεί (λόγω της ισχύος τους ) ακόμα και στα Boss Fights; Άλλο ένα αναπάντητο ερώτημα του παιχνιδιού.

{PAGE_BREAK}

Κατά τη γνώμη μας, η προοδευτική εγκατάλειψη των Boss Fights σε αυτού του είδους τα παιχνίδια (κυρίως από τη δυτική βιομηχανία) είναι πλήγμα για το χώρο. Δεν αναφερόμαστε σε ακατόρθωτα boss fights και Bosses με οκταπλές μπάρες υγείας. Αναφερόμαστε σε εμπνευσμένες τελικές μάχες (σε κάθε ένα-δύο κεφάλαια) με τακτική προσέγγιση και ποικιλία σε οπλισμό και τρωτά σημεία. Σε παιχνίδια όπως το Gears of War, η απουσία είναι κραυγαλέα. Σε παιχνίδια πάλι όπως το Lost Planet, το Vanquish και τώρα το Binary Domain, όχι. Και ακόμα και αν στο Binary Domain η βασική τακτική στα Boss Fights είναι "πυρ κατά βούληση", ακόμα και αυτό προσθέτει μία καλοδεχούμενη ένταση και μία επιθυμητή κλιμάκωση που δίνει χαρακτήρα στο παιχνίδι. Τα bosses εδώ είναι όλα ρομποτοειδή και, όπως αναφέραμε προηγουμένως, θα μπορούσαν να είναι σχεδιασμένα για ένα φουτουριστικό JRPG. Καθόλου κακή η δουλειά των δημιουργών σε αυτόν τον τομέα.

Ρομπότ χίλια κομμάτια στα 30 καρέ

Γενικά, και πέρα από το παικτικό του πράγματος, δηλαδή στο σχεδιαστικό τομέα, έχουν γίνει πολύ καλές προσπάθειες από τους Ιάπωνες. Τα γραφικά είναι καθαρά και άκρως ικανοποιητικά και δίνεται η αίσθηση ότι χρησιμοποιείται η ίδια μηχανή γραφικών με του Vanquish. Μπορεί να πέφτουμε έξω, αλλά έτσι φαίνεται εξ όψεως. Παραμένει αυτή η πλαστική υφή των χαρακτήρων που συνηθίζεται στην ιαπωνική βιομηχανία, αλλά δεν ενοχλεί.

binary-domain-screen-13-thumb.jpgΤα περιβάλλοντα εξελίσσονται στο παιχνίδι και από σκοτεινά περάσματα και κατεστραμμένες περιοχές των χαμηλότερων πλημμυρισμένων περιοχών του Τόκυο, περνάμε σε φωτεινά περιβάλλοντα των ανώτερων επιπέδων της πόλης, με εντυπωσιακή οπτική απεικόνιση, που θυμίζει σε σημεία τα αστικά περιβάλλοντα του FFXIII. Οι μεγάλες ανοικτές περιοχές στη μέση του παιχνιδιού, με το μεγάλο οπτικό ορίζοντα και τους υπερμεγέθεις συχνά εχθρούς, δίνουν ένα πολύ εντυπωσιακό οπτικό αποτέλεσμα, χωρίς να καταβάλλεται κανένα μα κανένα τίμημα στον τομέα της απόδοσης της μηχανής γραφικών και των τεχνικών επιδόσεων.

Τα καρέ μένουν κολλημένα σε επίπεδα που το μάτι δεν αντιλαμβάνεται την εναλλαγή τους και ακόμα και σε σημεία μεγάλης συγκέντρωσης εχθρών και πολλών εντυπωσιακών εκρήξεων, ο παίκτης μένει αναπόσπαστος χάρη στις τεχνολογικές επιδόσεις του τίτλου. Η ομάδα πίσω από το Binary Domain αξίζει τα εύσημα για αυτές της τις επιδόσεις. Όταν, λοιπόν, θέλει το παιχνίδι γίνεται ένα ικανοποιητικό third person shooter, μεγάλης διάρκειας (8-9 ώρες) που μπορεί να ξαναπαιχθεί προκειμένου να δοκιμαστούν οι αντοχές του παίκτη σε μεγαλύτερα επίπεδα δυσκολίας.

Ο τελευταίος βαθμός δυσκολίας (No Mercy) ξεκλειδώνει αφού το παιχνίδι παιχτεί στον Survivor, αλλά πέρα από ορισμένα στριφνά σημεία, τα επίπεδα δεν είναι τόσο δύσκολα όσο του Vanquish για παράδειγμα. Στο Online τμήμα του παιχνιδιού, έχουμε παλιές συνταγές με ελαφρώς παραλλαγμένα ονόματα. Τίποτα παραπάνω για όσους περιμένουν κάτι το διαφορετικό. Το Invasion mode είναι το αντίστοιχο Horde και τα υπόλοιπα, αντίστοιχα των Capture the Flag, King of the Hill κτλ. Απορίας άξιο είναι το ότι δεν υπάρχει ένα co-op mode, αφού το παιχνίδι στο single player δίνει ομάδα. Αλλά φαίνεται στο Binary Domain είναι μοιραίο να μένουμε με τις απορίες.

Όταν θέλουν, μπορούν (αρκεί να μη τους μπαίνουν άλλες ιδέες)

binary-domain-screen-14-thumb.jpgΟι Ιάπωνες αποτυγχάνουν παταγωδώς σε ό,τι νέο και ριζοσπαστικό προσπαθούν να προσθέσουν στο παιχνίδι. Το squad based δε δουλεύει, το σύστημα αλληλεπίδρασης και ηθικού της ομάδας είναι για κλάματα και αφηγηματικά καταφέρνουν να μετατρέψουν μία πολύ ωραία ιστορία σχεδόν σε παρωδία. Θα έπρεπε να υπάρχει δε achievement για όσους παίκτες φτάνουν στη μέση του παιχνιδιού, χωρίς να το παρατήσουν από τις συνεχείς μεταπτώσεις και διακοπές στη ροή και το ρυθμό. Παρόλα αυτά, θα αδικούσαμε κατάφωρα το Binary Domain αν το απορρίπταμε συλλήβδην για στοιχεία και προσθήκες που στο κάτω κάτω αποτελούν πειραματισμούς άσχετους με τον πυρήνα του gameplay.

Αν ο παίκτης καταφέρει και διαχωρίσει αυτές τις δύο συνιστώσες και ακολουθήσει μόνο αυτή που αφορά στο action κομμάτι, θα απολαύσει ένα καλοδουλεμένο και διασκεδαστικό παιχνίδι που έχει πολλά να προσφέρει.

Προτείνουμε να πράξετε ακριβώς κατ’ αυτόν τον τρόπο.

Σάββας Καζαντζίδης

Θετικά

  • Διασκεδαστικό και στιβαρό gameplay, ικανοποιητική διάρκεια και ποικιλία στο περιεχόμενο
  • Πολύ καλή κεντρική ιστορία
  • Boss Fights που μας είχαν λείψει

Αρνητικά

  • Σενάριο γραμμένο με μορφή η μία ατάκα πίσω από την άλλη
  • Το tactical squad based το ξεχνάμε
  • Την A.I. επίσης την ξεχνάμε
  • Το headset το σπάσαμε

Βαθμολογία

Σάββας Καζαντζίδης

O Σάββας δεν παίζει videogames από τότε που θυμάται τον εαυτό του. Δεν ξέρει πως είναι από κοντά ένα NES πόσο μάλλον ένα SNES. Παρόλα αυτά καταφέρνει και ανέχεται τον εαυτό του ως gamer και που και που, μεταξύ Heavy Metal και Χέβι Μέταλ, παίζει και κανένα παιχνίδι. Επίσης είναι ερωτευμένος με τη Liara T’soni και θα ήθελε κάποια στιγμή να μετακομίσει σε μία καλύβα κοντά στη Firelink Shrine, ένα τσιγάρο δρόμο από τις Κατακόμβες αν και δεν καπνίζει.

Συμμετεχουν

Δείξε μου και άλλα...