Ταυτότητα

Syndicate

Syndicate

Edition: N/A Genre: FPS Διάθεση: CD Media
Αριθμός παικτών: 1-4 Ανάπτυξη: Starbreeze Ημ. Έκδοσης: 24/02/2012
PEGI: 18 Εκδότης: Electronic Arts Πλατφόρμες: Xbox 360, PlayStation 3, PC


Όσοι περιμένατε την αναβίωση του Syndicate, μείνετε εν αναμονή

Ήρθε η ώρα του Syndicate να επανέλθει στο προσκήνιο μέσα από μια πλήρη αναβίωση, ωστόσο, αν θέλουμε να γίνουμε λίγο αυστηροί, θα λέγαμε ότι θα προτιμούσαμε μία “απλή” αναβαθμισμένη έκδοσή του σε υψηλή ανάλυση. Όσοι είχαν τη χαρά να ασχοληθούν με το πρώτο Syndicate, σε μία από τις διάφορες εκδόσεις που κυκλοφόρησαν για τα συστήματα του 1993, θα θυμούνται με νοσταλγία την ισομετρική κάμερα και το –θετικά- απρόσωπο στοιχείο που χαρακτήριζε το πόνημα της Bullfrog Productions. Δεν μπορούμε να ξέρουμε πώς θα ήταν ένα σύγχρονο Syndicate αν παρέμενε πιστό στην υπερυψωμένη προοπτική των παλιών τίτλων, αλλά από την άλλη είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι, τουλάχιστον στον τίτλο που έχουμε στα χέρια μας, η προοπτική πρώτου προσώπου δεν τα καταφέρνει και πολύ καλά.

Αν και η συμπάθειά μας προς τους Σουηδούς δημιουργούς που ανέλαβαν αυτήν την αναβίωση, υπό την αιγίδα της EA, είναι μεγάλη, δεν μπορούμε παρά να κοιτάξουμε τη δική τους εκδοχή του δημιουργήματος του Molyneux ως ένα στραβοπάτημα. Είτε ως αυτόνομος τίτλος είτε ως τίτλος που θα έπρεπε να αποτελεί φόρο τιμής στο παλιότερο Syndicate, η δημιουργία της Starbreeze (Chronicles of Riddick) δεν καταφέρνει παρά να αποτελεί ένα μέτριο FPS.

Syndicate-new-screen-01-thumb.jpgΟι Σουηδοί δείχνουν σαν να μοιράζονται μόνο το ίδιο όνομα με τον κλασσικό τίτλο του 1993, καθώς -πολύ απλά- δεν καταφέρνουν να πλησιάσουν το ύφος του δυστοπικού κόσμου της Bullfrog, ο οποίος ήταν επιτυχημένα δοσμένος μέσα από την απλότητά του. Επιπλέον, δε γίνεται κάποιος να δει το Syndicate δίχως να το συγκρίνει απευθείας με το Deus Ex: Human Revolution, καθώς μοιράζονται έναν κόσμο με παρόμοια φιλοσοφία, ενώ επίσης και οι δύο τίτλοι τοποθετούνται στην κατξηγορία των τίτλων βολών πρώτου προσώπου. Αν και το Syndicate έχεις σαφώς καλύτερο shooting μέρος και καθαρά τεχνικά προσφέρει μία καλύτερη μηχανή γραφικών, το ίδιο δεν μπορεί να ειπωθεί για το βάθος του gameplay και του σεναρίου.

Miles… δήλωσε παραίτηση…

Στο Syndicate (του 2012) παίρνουμε το ρόλο του ειδικού πράκτορα Miles Kilo της εταιρικής αυτοκρατορίας EuroCorp στο φουτουριστικό έτος 2069. Όπως και στο παλιότερο Syndicate έτσι και εδώ η (όχι και τόσο) μελλοντική εκδοχή της Γης κυριαρχείται ουσιαστικά από μεγάλες εταιρίες, σε έναν κόσμο όπου τα κράτη δεν έχουν πλέον καμία έννοια.

Syndicate-new-screen-02-thumb.jpgΟι πόλεμοι διεξάγονται μεταξύ εταιριών που λειτουργούν με οργουελικά πρότυπα και συγκεκριμένα μέσω ειδικών πρακτόρων (agents), με αναβαθμισμένες ικανότητες -χάρη στα ενσωματωμένα μικροτσίπ που έχουν στους εγκεφάλους τους-, που ως σκοπό έχουν την εταιρική κατασκοπία καθώς και την καταπολέμησή της. Δυστυχώς, το σενάριο είναι απελπιστικά αδύναμο, δίχως να είναι σε θέση να προσφέρει το παραμικρό βάθος, με την ανατροπή του τέλους να φαίνεται έντονα από τα πρώτα λεπτά της εισαγωγής. Οι ηθοποιοί μπορεί να κάνουν πολύ καλή δουλειά αλλά είναι πραγματικά δύσκολο να ενδιαφερθούμε για τους στόχους τους ή την επιβίωσή τους όταν το σενάριο είναι τόσο αδιάφορο και συμβατικό.

Η προσπάθεια της Starbreeze για δημιουργία συναισθημάτων προς ορισμένους χαρακτήρες πέφτει στο κενό μέσω αφελών διαλόγων, που δίνουν ελάχιστες και άνευρες πληροφορίες για κάθε νέα αποκάλυψη. Το παλιότερο Syndicate μας μετέφερε σε έναν απόλυτα ψυχρό και κυνικό κόσμο, όπου οι ειδικοί πράκτορες δεν αποτελούσαν παρά απλά εκτελεστικά όργανα, τα οποία ακολουθούσαν τυφλά εντολές για την επικράτηση της εργοδότριας εταιρίας τους. Πιστεύουμε ότι αυτή την οδό θα έπρεπε να επιλέξει και η Starbreeze, δεδομένου ότι προσωποποιώντας σε αυτόν τον βαθμό την πλοκή, χάνει μεγάλο μέρος του –επιτυχημένα- ψυχρού και αποστασιοποιημένου από αισθήματα ύφους των απρόσωπων εταιρικών πολέμων στο παλιό Syndicate.

Καλοφτιαγμένο shooting…

Syndicate-new-screen-03-thumb.jpgΤουλάχιστον η πείρα των Σουηδών στο συγκεκριμένο είδος σήμαινε αυτομάτως ότι, σε καθαρά action FPS επίπεδο, η εμπειρία θα ήταν ικανοποιητική. Το εύρος του οπλισμού βρίσκεται σε απόλυτα ικανοποιητικά επίπεδα, προσφέροντάς μας τους συνήθεις "υπόπτους" της κατηγορίας, καθώς επίσης και δύο πιο φουτουριστικές επιλογές: Ένα όπλο που εκτοξεύει ακτίνα laser, και ένα πολυβόλο, του οποίου οι σφαίρες εντοπίζουν αυτόματα τον στόχο που έχουμε μαρκάρει. Πολλά από τα όπλα παρουσιάζουν διπλές λειτουργίες, προσφέροντας ένα σχετικό βάθος σε τακτικές που απαιτούνται ανάλογα με το περιβάλλον και τον τύπο των εχθρών.

Ο υψηλός βαθμός δυσκολίας, σε συνδυασμό με το μέγιστο αριθμό των δύο όπλων που μπορούμε να φέρουμε στον εξοπλισμό μας, οδηγεί σε έντονες συγκρούσεις όπου επιβάλλεται η κάλυψη αλλά και η ορθή χρήση των ειδικών ικανοτήτων, ονόματι "breach", που ενεργοποιούνται χάρη στο ειδικό και πρωτοποριακό μικροτσίπ του Miles (περισσότερα για αυτό παρακάτω). Σε γενικές γραμμές, η ισχύς των όπλων μεταφέρεται πολύ καλά, χάρη στα γεμάτα ηχητικά εφέ και τις αρκετά καλές αντιδράσεις των εχθρών στους πυροβολισμούς. Επιπλέον, αξίζει να αναφέρουμε ότι, για άλλη μία φορά, η Starbreeze μεταφέρει άψογα την αίσθηση της κάμερας πρώτου προσώπου, απεικονίζοντας ρεαλιστικά την κάθε κίνηση που πραγματοποιούμε, από το γέμισμα του όπλου μέχρι το άνοιγμα της κάθε πόρτας, όταν σε πολλούς FPS τίτλους -ακόμα και σήμερα- αυτές οι κινήσεις γίνονται νοητά…

{PAGE_BREAK}

…λειτουργικό breaching…

Το κυριότερο στοιχείο, όμως, στο οποίο στόχευαν οι Σουηδοί για τη διαφοροποίηση του τίτλου τους από τους υπόλοιπους της αγοράς, εμφανίζεται στη λειτουργία της τεχνολογίας του Dart Chip του Milo με όνομα breach. Με τη χρήση του breach μπορούμε ουσιαστικά να εισβάλλουμε στα μικροτσίπ των εχθρών μας, είτε ανθρώπινων είτε συνθετικών. Όσον αφορά στους ανθρώπινους στόχους, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το “κόλλημα” του όπλου τους, με το οποίο εκρήγνυται μπροστά τους, καθιστώντας τους ευάλωτους για μερικά δευτερόλεπτα.

Η δεύτερη λειτουργία, μας επιτρέπει να τους προκαλούμε… τάσεις αυτοκτονίας, βλέποντάς τους να κρατάνε μία χειροβομβίδα στα χέρια τους και εξοντώνοντας φυσικά όποιον άλλο έχει την ατυχία να βρίσκεται δίπλα στο θύμα που κάνουμε το breach. Η τρίτη λειτουργία “πείθει” τον εκάστοτε εχθρό να συμμαχήσει μαζί μας και να αρχίσει να εξοντώνει τους πρώην συμπολεμιστές του. Κάθε μία από τις παραπάνω ικανότητες φορτίζεται με την εξόντωση εχθρών, διαδικασία που επιταχύνεται με την επίτευξη headshots.

Syndicate-new-screen-09-thumb.jpgΠροκειμένου να τις ενεργοποιήσουμε, το μόνο που χρειάζεται είναι να σημαδεύουμε το στόχο της αρεσκείας μας και να πατήσουμε το ανάλογο κουμπί για ένα, περίπου, δευτερόλεπτο. Αυτές οι τρεις δυνάμεις, αν και λίγες στον αριθμό, αποδεικνύονται εξαιρετικά χρήσιμες και απαραίτητες για τις διάφορες ανταλλαγές πυροβολισμών, ενώ η αμεσότητα με την οποία δύναται να τις ενεργοποιήσουμε τις καθιστά απολαυστικές και εξαιρετικά χρηστικές. Επιπροσθέτως, σε ορισμένα σημεία στο περιβάλλον θα χρησιμοποιήσουμε τη λειτουργία breach κατά βούληση, προκειμένου να καλέσουμε από απόσταση ασανσέρ, να ανοίξουμε πόρτες ή να στρέψουμε αμυντικά πολυβόλα στους εχθρούς -μεταξύ άλλων λειτουργιών.

Εντούτοις, αν και παρουσιάζονται ευκαιρίες ώστε να χρησιμοποιήσουμε στο περιβάλλον το breach, γενικά φαίνεται ότι εισήχθη με ελάχιστη φαντασία από τους Σουηδούς, δείχνοντας ως μία χαμένη ευκαιρία για την εισαγωγή μίας πραγματικά φρέσκιας ιδέας, η οποία τελικά αναλώνεται σε πλήρως βασικές λειτουργίες.

…μέτριο σύνολo.

Syndicate-new-screen-04-thumb.jpgΤο κυριότερο πρόβλημα του Syndicate εντοπίζεται στην κοινοτυπία που το διακατέχει. Η αίσθηση των όπλων είναι πολύ καλή αλλά όχι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί και σε καλύτερο βαθμό. Οι λειτουργίες του breach, αν και ευχάριστες στη χρήση, είναι γεγονός ότι αποτελούν παραλλαγές από λειτουργίες που έχουμε δει και πάλι σε άλλους τίτλους και με πιο ευφάνταστο τρόπο, ιδίως σε περιβαλλοντική χρήση. Για το σενάριο δεν χρειάζεται να γίνει λόγος, όταν δεν καταφέρνει ούτε να περάσει την ατμόσφαιρα του παλιού Syndicate, ούτε να πλησιάσει στο ελάχιστο το -παρόμοιου δυστοπικού περιβάλλοντος- Deus Ex, αλλά ούτε και να προξενήσει το παραμικρό ενδιαφέρον με την αδιάφορη πλοκή του.

Ο τεχνικός τομέας με τη σειρά του βρίσκεται σε αρκετά υψηλά επίπεδα, με λεπτομερείς απεικονίσεις περιβαλλόντων και χαρακτήρων, αλλά εικαστικά η Starbreeze ακολούθησε μία ασφαλή και πεπατημένη πορεία, που αν και θα βρεθούμε σε αρκετά διαφορετικές τοποθεσίες, φαντάζουν σαν κάπου να τις έχουμε ξαναδεί. Ο ηχητικός τομέας βρίσκεται σε καλύτερα επίπεδα, χάρη στην πολύ καλή δουλειά των ηθοποιών, τα πολύ καλά –κάθε λογής- ηχητικά εφέ, καθώς και του ενδιαφέροντος ηλεκτρονικού και δυναμικού soundtrack.

Μήπως να επικεντρωνόταν στο co-op;

Έπειτα (ή πριν…) από το λειτουργικό, αλλά χλιαρό campaign, μπορείτε να ασχοληθείτε με τις co-op αποστολές, που επιτρέπουν τη συνεργασία έως και τεσσάρων ατόμων. Εδώ τα πράγματα προσεγγίζουν περισσότερο το παλιότερο Syndicate, καθώς οι αποστολές είναι περισσότερο απρόσωπες, αλλά και τα περιβάλλοντα πιο ανοιχτά σε σχέση με την απόλυτα γραμμική ροή του campaign. Ο βαθμός δυσκολίας παραμένει υψηλός και οι παίκτες θα πρέπει να συνεργαστούν μεταξύ τους, αλλά και να αλληλοβοηθηθούν, με τη χρήση νέων breach ικανοτήτων, οι οποίες επιτρέπουν την αναζωογόνηση κάποιου παίκτη όταν εξοντωθεί ή την ενίσχυση της ισχύος του.

 

Οι εννιά χάρτες που υπάρχουν σύντομα θα δείξουν σημεία επανάληψης, καθώς θα αρχίσετε να απομνημονεύετε τα σημεία respawn των εχθρών, ενώ και τα upgrades του χαρακτήρα δεν αργούν να φτάσουν στο μάξιμουμ. Εντούτοις, η δράση και τα πλεονεκτήματα της έντασης του συνεργατικού παιχνιδιού μάλλον θα κερδίσουν το ενδιαφέρον σας σε μεγαλύτερο βαθμό από το campaign.

Εν αναμονή… της αναβίωσης του Syndicate

Syndicate-new-screen-05-thumb.jpgΤο τελικό αποτέλεσμα, λοιπόν, της Starbreeze αποτυγχάνει, κατά τη γνώμη μας, να μεταφέρει τον φουτουριστικό και εφιαλτικό κόσμο του Syndicate του 1993. Οι ομοιότητες που έχουν οι δύο τίτλοι αρχίζουν και τελειώνουν στο όνομα, τη χρονολογία και… τις καμπαρντίνες που φορούν οι agents. Η αλλαγή στην προοπτική πρώτου προσώπου φαντάζει λογική στην εποχή μας, αλλά το πόνημα των Σουηδών και η επιταγή της EA για την αναβίωση του Syndicate δείχνουν σαν να έγιναν για την εκμετάλλευση ενός κλασσικού ονόματος.

Το Syndicate δεν είναι σε καμία περίπτωση ένα κακό παιχνίδι. Οι φίλοι του είδους θα βρουν τις χάρες των FPS μέσα από την καλή αίσθηση των όπλων και την άμεση και ευχάριστη χρήση των λειτουργιών του breach, ενώ οι co-op αποστολές θα χαρίσουν ορισμένες ωραίες στιγμές "α λα Left 4 Dead". Το πρόβλημα είναι ότι καθαρά σαν FPS τίτλος έχει στοιχεία, που αν και τα εκτελεί σωστά, απλά τα έχουμε δει ήδη πολλές φορές σε άλλους τίτλους με μεγαλύτερη διάρκεια (4-5 ώρες campaign με μηδαμινά set pieces) και περισσότερη “ψυχή”.

Νικόλας Μαρκόγλου

Θετικά

  • Ωραία αίσθηση των όπλων
  • Αξιόλογο co-op τεσσάρων παικτών
  • Απολαυστική χρήση των ικανοτήτων του breach…

Αρνητικά

  • …που όμως δεν εφαρμόζονται με πολύ φαντασία
  • Το ύφος του παλιότερου Syndicate απλά απουσιάζει
  • Υπερβολικά μικρό campaign

Βαθμολογία

Νικόλας  Μαρκόγλου

Η αγάπη του Νικόλα για το gaming ξεκίνησε από πολύ νωρίς χάρη στο Atari 2600. Έκτοτε, το πάθος του για τα βιντεοπαιχνίδια αυξήθηκε με γεωμετρικούς ρυθμούς με ιδιαίτερη έμφαση στο console gaming και ιδίως στα FPS, action-adventure και οτιδήποτε έχει την indie “ταμπέλα”. Ο κινηματογράφος έρχεται στην πολύ κοντινή δεύτερη θέση στα χόμπι του, παρακολουθώντας ένα μεγάλο εύρος ταινιών από την αξεπέραστη εποχή του ασπρόμαυρου σινεμά μέχρι τα blockbusters του “ψηφιακού” Hollywood.

Συμμετεχουν

Δείξε μου και άλλα...