Ταυτότητα

Silent Hill: Downpour

Silent Hill: Downpour

Edition: N/A Genre: Action, Horror, Survival Διάθεση: Zegetron
Αριθμός παικτών: 1 Ανάπτυξη: Vatra Games Ημ. Έκδοσης: 30/03/2012
PEGI: 18 Εκδότης: Konami Πλατφόρμες: Xbox 360, PlayStation 3


Pyramid Head που τους χρειάζεται...

Σύμφωνα με τη Konami, το 2012 είναι η χρονιά της μεγάλης αναβίωσης των Silent Hill. Η σειρά γνωρίζει τρεις κυκλοφορίες μέσα σε, σχεδόν, ένα τρίμηνο, με το Silent Hill: Downpour να ανοίγει το χορό και να ακολουθούν τα Silent Hill HD Collection και Silent Hill: Book of Memories. Για πολλούς, και δικαιολογημένα, το franchise έχει χάσει την αίγλη του από τότε που διαλύθηκε η (Dream) Team Silent, αφήνοντας στο τιμόνι της ανάπτυξης δυτικά studios. Είναι κοινώς αποδεκτό πως οι τίτλοι που ακολούθησαν, αν και ήταν αξιοπρεπείς, δεν κατάφεραν να αγγίξουν την ποιότητα των τεσσάρων πρώτων, ιαπωνικής νοοτροπίας, κυκλοφοριών. Υπάρχει όμως ένα στοιχείο, που αποτελεί το "οξυγόνο" για όλα τα Silent Hill που έχουμε δει μέχρι σήμερα: η μουσική του Akira Yamaoka. Ο θρυλικός μουσικοσυνθέτης, που στα "μετά-Team Silent" παιχνίδια, εκτός από μουσικά συνέβαλε και σκηνοθετικά, καταφέρνει με μοναδικό τρόπο να ντύσει τις δραματικές, γεμάτες παράνοια και ψυχεδέλεια, σκηνές που βιώνουν οι παίκτες. Για πρώτη φορά στην ιστορία της λοιπόν, η σειρά θα δει κυκλοφορία χωρίς τον Yamaoka.

Αφού πέρασε από τα χέρια Αμερικανών και Βρετανών, η σειρά Silent Hill έφτασε στην Τσεχία, εκεί όπου η Vatra Games αναλαμβάνει το βαρύ φορτίο της "αναβίωσης". Το φανατικό κοινό της σειράς παρακολουθούσε μέχρι σήμερα τις εξελίξεις με κομμένη την ανάσα. Οι φόβοι, οι προβληματισμοί και η δυσπιστία, πρωταγωνιστούν στα gaming fora ανά την υφήλιο. Έγιναν βαρύγδουπες δηλώσεις -κυρίως από πλευράς Konami- για μία "δυνατή επιστροφή" του franchise, που σε συνδυασμό με τους παραλληλισμούς που που έκανε η Vatra με το Silent Hill 2, δημιούργησαν ένα ανυπόμονο και αισιόδοξο κλίμα ενθουσιασμού. Όσοι όμως έχουν επενδύσει ψυχικά και πνευματικά στα Silent Hill, ποτέ δεν κατάφεραν να χαρούν πραγματικά την αναμονή της νέας κυκλοφορίας, αφού βαθιά μέσα τους ήξεραν ότι κάτι θα πάει στραβά.

Silent_Hill_Downpour_Review_1-thumb.jpgΟ γράφων είναι ένας από τους πλέον φανατικούς οπαδούς της σειράς, με το Silent Hill 2 να αποτελεί το καλύτερο βιντεοπαιχνίδι που έζησε ποτέ του. Οι παγίδες στην ανάθεση της παρουσίασης του Silent Hill: Downpour είναι πολλές. Πρέπει να το δούμε "οπαδικά" και ως ένα ακόμη Silent Hill να το παινέψουμε χωρίς ίσως να το αξίζει ή πρέπει να το προσεγγίσουμε αυστηρά, βάζοντάς το στο μικροσκόπιο και συγκρίνοντάς το με τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς; Εμείς πήραμε την απόφαση να μην κάνουμε τίποτα από τα δύο και να κοιτάξουμε το Downpour ως αυτό που είναι και όχι ως αυτό που θα θέλαμε ή θα έπρεπε να είναι. Αν υποθέσουμε πως το "Silent Hill" δεν το διαβάσαμε ποτέ στο εξώφυλλο, ας δούμε τι έχει να μας προσφέρει ο νέος τίτλος της Vatra.

"Καλώς ήρθατε στο Silent Hill"

Ο παίκτης παίρνει το ρόλο του Murphy Pendleton, ο οποίος βρίσκεται στις φυλακές της Ryall State, κατηγορούμενος για κάτι που οδήγησε το μικρό του γιο Charlie στο θάνατο. Χωρίς να ξεκαθαρίζεται -αρχικά- για το αν αυτός έπραξε το έγκλημα ή αν πρόκειται για δολοφονική αμέλεια, ο Murphy βυθίζεται στις τύψεις και στην κατάθλιψη. Στο ξεκίνημα του παιχνιδιού παρακολουθούμε μία σκηνή όπου μερικοί τρόφιμοι των φυλακών, μεταξύ των οποίων και ο πρωταγωνιστής μας, μεταφέρονται σε πτέρυγα κάποιας άλλης φυλακής. Το λεωφορείο που τους μεταφέρει όμως, ανατρέπεται ξαφνικά λίγο έξω από την κωμόπολη του Silent Hill. Ως ένας από τους ελάχιστους επιζήσαντες του δυστυχήματος, ο Murphy βρίσκει την ευκαιρία να αποδράσει, με πρωταρχικό του στόχο να φτάσει στο Silent Hill. Από εκεί και πέρα ξεκινάει ο εφιαλτικός "Γολγοθάς" του και το ταξίδι του προς τη λυτρωτική αλήθεια.

Silent_Hill_Downpour_Review_9-thumb.jpgΤο σενάριο, χωρίς να παρουσιάζει κάτι το ιδιαίτερο, καταφέρνει να κρατήσει σχετικά ψηλά το ενδιαφέρον του παίκτη. Κάποιες ανατροπές και μερικές σοκαριστικές αποκαλύψεις προς το τέλος, βγάζουν το φίδι από την τρύπα και καταφέρνουν να κλιμακώσουν την ένταση. Το Downpour παρουσιάζει μία ιστορία που ως θεμέλιο έχει την ανθρώπινη απώλεια και ως σκοπό την ανάδειξη της παραδειγματικής τιμωρίας, που θα οδηγήσει στην απελευθέρωση και τη λύτρωση. Το πρόβλημα εδώ εντοπίζεται στην πλοκή και στον τρόπο με τον οποίο εξελίσσονται τα γεγονότα. Το δέσιμο του παίκτη με το χαρακτήρα είναι ανύπαρκτο, την ώρα που οι παράξενες και παρανοϊκές σκηνές που υπάρχουν, απλά για να μπερδέψουν τον παίκτη, έχουν καταντήσει κλισέ και είναι πλέον εκτός μόδας. Τέλος, όπως σε κάθε Silent Hill, έτσι και στο Downpour, οι παίκτες, αναλόγως των πράξεών τους, θα δουν ένα από τα πέντε εναλλακτικά endings, καθένα από τα οποία δίνει μία εντελώς διαφορετική ερμηνεία στον επίλογο.

{PAGE_BREAK}

"Μπορείτε να πάτε όπου θέλετε"

Η Vatra τόλμησε να δώσει στη σειρά Silent Hill, για πρώτη φορά, free-roaming χαρακτήρα. Μάλιστα, για πιο άμεση μετακίνηση από περιοχή σε περιοχή, υπάρχουν τα subway stations, που πρακτικά αποτελούν το teleport του τίτλου. Πέρα της βασικής πλοκής λοιπόν, ο Murphy θα επισκεφθεί διάφορα άλλα κτήρια της κωμόπολης, στα οποία θα βρει τα 13 side quests που πλαισιώνουν την ιστορία. Αυτά τα quests μπορούν να "εκτινάξουν" το χρονόμετρο της ενασχόλησης ακόμη και στις 20 ώρες, την ώρα που χωρίς αυτά η βασική ιστορία διαρκεί, περίπου, 8 ώρες. Δυστυχώς, οι δευτερεύουσες αποστολές αφενός δε συνδέονται με την κεντρική ιστορία και δε βοηθούν πουθενά στο ξεδίπλωμά της, και αφετέρου δεν έχουν κάτι ουσιαστικό να δείξουν, βγάζοντας τον παίκτη πολύ εκτός κλίματος. Θα λέγαμε ότι τα side quests μοιάζουν περισσότερο με αγγαρείες που συναντάμε σε RPGs, παρά με κάτι πρωτότυπο και ουσιώδες.

"Να επισκεφτείτε τα αξιοθέατα"

Ο τρόμος, η ψυχεδελική ατμόσφαιρα και οι σκληρές σκηνές, πάντα σε συνδυασμό με το βαρύ και μελαγχολικό κλίμα, ήταν σημείο κλειδί για όλα τα προηγούμενα Silent Hill. Το Downpour σε σημεία τα πάει περίφημα, αλλά σε άλλα αποτυγχάνει οικτρά. Οφείλουμε να ομολογήσουμε πως οι Τσέχοι δημιούργησαν, μάλλον, την πιο καλοσχεδιασμένη εκδοχή της κωμόπολης του Silent Hill που είδαμε ποτέ. Ο σχεδιασμός των επιπέδων, των εσωτερικών και των εξωτερικών χώρων και γενικότερα όλων των περιοχών, βρίθει λεπτομερειών. Η ποικιλία στα τριγύρω περιβάλλοντα είναι πραγματικά αξιομνημόνευτη. Βέβαια, στο Downpour είδαμε πολλές επιρροές από Alan Wake, Alone in the Dark και διάφορα ακόμη παιχνίδια, ωστόσο αυτό δε θα μπορούσε να είναι κατακριτέο, από τη στιγμή που γίνεται σωστά.

Silent_Hill_Downpour_Review_3-thumb.jpgΑς δούμε πως τα πάει το παιχνίδι από την σκοπιά του τρόμου, που γενικότερα στη σειρά είναι το "Α και το Ω" για τη σωστή προσκόμιση της εμπειρίας. Σαφώς και υπάρχουν μερικές καλοσχεδιασμένες σκηνές, που ανεβάζουν την αδρεναλίνη στο κόκκινο, με όλη την απαραίτητη παράνοια και "αρρώστια" που απαιτείται. Τις περισσότερες φορές όμως, ο τίτλος τείνει να τρομάζει τον παίκτη με "φθηνό" και άδικο τρόπο. Τα Silent Hill ποτέ δε βασίστηκαν στον ξαφνικό τρόμο μιας απότομης σκηνής, αλλά κυρίως έχτιζαν ή, καλύτερα, διέλυαν σιγά-σιγά τα τείχοι της ψυχραιμίας και της αυτοσυγκράτησης του παίκτη, αγγίζοντας επίπεδα φόβου, αφού το νευρικό του σύστημα συνέχιζε να διεγειρόταν, ακόμη και εκεί που δεν υπήρχε κάποια προφανής απειλή.

"Να δοκιμάσετε τα τοπικά εδέσματα"

Τέρατα, που κάνουν pop-up ξαφνικά και επιτίθενται από πίσω στα... μουλωχτά, θα γίνουν η θλιβερή ρουτίνα του παίκτη στο Downpour, τρομάζοντάς τον με κοινότυπους χολιγουντιανούς μηχανισμούς. Σε αντίθεση με το παρελθόν, όπου η εισαγωγή σε έντονες σκηνές πραγματοποιούταν βασανιστικά και εντυπωσιακά και συνήθως συνοδεύονταν από κάποιο cut-scene, εδώ η διαδικασία πραγματοποιείται αθόρυβα και "ερασιτεχνικά". Το γνωστό προειδοποιητικό σήμα του walkie-talkie, ότι πλησιάζει κάποια απειλή, συνεχίζει να υφίσταται, αλλά περνάει τόσο απαρατήρητο, που είναι απλά σα να μην υπάρχει.

Silent_Hill_Downpour_Review_7-thumb.jpgΤο μαγικό φίλτρο της έμπνευσης φαίνεται ότι καταναλώθηκε ολόκληρο στο σχεδιασμό των επιπέδων και των σκηνικών, γιατί όταν κοιτάμε τα τέρατα, ειλικρινά τα λόγια δεν είναι αρκετά για να περιγράψουν την απογοήτευσή μας. Καταρχάς δε έχουμε να κάνουμε με τέρατα, αλλά κυρίως με πλάσματα τύπου ζόμπι που τρέχουν, τσιρίζουν και οπλοφορούν. Έπειτα, στο σύνολό τους τα είδη των εχθρών που αντιμετωπίσαμε δεν ήταν περισσότερα από πέντε, ενώ από bosses συναντήσαμε μόλις δύο (συμπεριλαμβανομένου και του τελικού boss). Υπάρχει μία προσωποποίηση του Pyramid Head από το Silent Hill 2, ονόματι "Boogeyman", αλλά δε θα θέλαμε να σας φανερώσουμε περισσότερα γιατί έχει ενδιαφέρον.

Στο Downpour ο παίκτης, εκτός από τα τέρατα, εμπόδιο θα βρει διάφορους γρίφους που χρίζουν λύσης, ώστε να συνεχιστεί το ταξίδι του Murphy. Ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο για την επίλυση μερικών γρίφων και μία ευπρόσδεκτη προσθήκη, είναι ο φακός υπεριώδους ακτινοβολίας (ή black light για να γίνουμε πιο κατανοητοί), που φανερώνει πολλά, καμουφλαρισμένα στο περιβάλλον, μυστικά. Οι γρίφοι γενικά δε θα ταλαιπωρήσουν τους παίκτες με τη δυσκολία τους, ωστόσο, έχουν την απαραίτητη φρεσκάδα ώστε να μην περνούν απαρατήρητοι.

{PAGE_BREAK}

"Να ακούσετε παραδοσιακή μουσική"

Πάμε τώρα σε ένα από τα πιο σημαντικά ελαττώματα του τίτλου, το σύστημα μάχηςκαι γενικότερα ο χειρισμός. Τουλάχιστον στην PlayStation 3 έκδοση που δοκιμάσαμε, ο χειρισμός αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα. Ο Murphy πολλές φορές κολλάει σε αντικείμενα του περιβάλλοντος, συχνά δεν υπακούει στις κατευθυντήριες εντολές του παίκτη, ενώ η περιήγησή του σε εσωτερικούς χώρους είναι σκέτος εφιάλτης. Το σύστημα μάχης είναι μάλλον ό,τι χειρότερο και ό,τι πιο εκνευριστικό έχουμε δει στη σειρά. Πλέον, δε χρειάζεται να "οπλιστεί" μία στάση μάχης, καθώς οι επιθέσεις εκτελούνται άμεσα. Οι κινήσεις του χαρακτήρα είναι βασανιστικά αργές, που σε συνάρτηση με τις πολύ πιο γρήγορες επιθέσεις των αντιπάλων, η κατάσταση δε θα αργήσει να πάρει άσχημη τροπή. Γι' αυτό το λόγο επιστρατεύεται ένα άτοπο σύστημα block, που λειτουργεί όποτε...του καπνίσει. Το σφάλμα εδώ εντοπίζεται στο γεγονός ότι, επειδή δεν υπάρχει δυνατότητα κανονικού "κλειδώματος" του αντιπάλου, το block μπορεί πολύ εύκολα να κοιτάει σε λάθος κατεύθυνση, χαρίζοντας έτσι στον εχθρό μία απροστάτευτη πλάτη.

Όσον αφορά το οπλοστάσιο, ο Murphy έχει στη διάθεσή του διαφόρων ειδών melee όπλα -από καρέκλες και πυροσβεστήρες, μέχρι χασαπομάχαιρα και τσεκούρια- και πολύ λίγα πυροβόλα όπλα -handgun, shotgun, nailgun. Η στόχευση των πυροβόλων όπλων ενσωματώνει ένα έντονο auto-aim μηχανισμό, που ενώ έπρεπε να κάνει τα πράγματα πιο εύκολα, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Επιπροσθέτως, ένα στοιχείο που μας ενόχλησε, αν και είναι καθαρά υποκειμενικό, είναι ότι η είσοδος στο inventory δεν παγώνει τη δράση. Για να κάνουμε πιο κατανοητή τη δυσαρέσκειά μας για το εν λόγω χαρακτηριστικό, αρκεί να πούμε ότι τα melee όπλα -μετά από κάποια λεπτά χρήσης τους- αχρηστεύονται, οπότε και πρέπει να αντικατασταθούν. Αν τύχει λοιπόν ένα melee όπλο να καταστραφεί κατά τη διάρκεια μιας μάχης, η διαδικασία περιήγησης σε αυτό το real time inventory, μπορεί να αποβεί μοιραία. Η εναλλαγή από melee σε ranged όπλο με τη βοήθεια του σταυρονήματος, υφίσταται, αλλά είναι προβληματική.

Silent_Hill_Downpour_Review_5-thumb.jpgΤο Silent Hill: Downpour τρέχει με την, πανταχού παρούσα, Unreal Engine 3. Η αλήθεια είναι ότι έχουμε δει τη μηχανή γραφικών της Epic Games να υλοποιείται πολύ καλύτερα, αλλά στο σύνολό τους τα γραφικά δεν απογοητεύουν. Κάποια εντυπωσιακά εφέ, όπως η αποτύπωση του αίματος στις ακτίνες του φακού του Murphy και μερικά όμορφα particle effects, είναι σε θέση να καλύψουν τις υπόλοιπες ατέλειες. Ωστόσο, τουλάχιστον η PlayStation 3 έκδοση, ταλανίζεται από έντονο tearing και σε σημεία αισθητή πτώση του ρυθμού ανανέωσης των καρέ της οθόνης. Μην ξεχάσουμε να αναφέρουμε ότι υπάρχει και υποστήριξη για τρισδιάστατη απεικόνιση. Εμείς δοκιμάσαμε το 3D του Downpour, χωρίς όμως να δούμε κάτι ξεχωριστό από τα συνηθισμένα.

Στο πεντάγραμμο του Downpour εργάστηκε ο Daniel Licht, γνωστός από τη δουλειά του στην τηλεοπτική σειρά Dexter. Η αλήθεια είναι ότι ο Licht είχε μάλλον την πιο δύσκολη δουλειά στο project, γιατί όπως και να το κάνουμε, ο Akira Yamaoka είναι αναντικατάστατος. Παραδόξως, ο Licht έχει κάνει αρκετά καλή δουλειά, με τα άλλοτε μελωδικά και άλλοτε πιο έντονα και βαριά μουσικά του θέματα να ντύνουν όμορφα τη δράση στις σκοτεινές γωνίες του Silent Hill. Τις εξετάσεις περνούν και τα voice overs των ηθοποιών, που αφενός δε συγκλονίζουν, αφετέρου πείθουν με την ποιότητά τους.

"Και να φύγετε, όπως ήρθατε..."

Silent_Hill_Downpour_Review_11-thumb.jpgΣυνοψίζοντας, αν αφαιρέσουμε το "βαρύ" λογότυπο που κουβαλάει το Downpour στο εξώφυλλό του, μας μένει ένα γενικά μέτριο παιχνίδι τρόμου, που έχει όμως και τις καλές του στιγμές. Αν εξαιρέσουμε τα προβλήματα με το tearing και το frame drop, ο οπτικοακουστικός τομέας ικανοποιεί, το σενάριο έχει κάτι να πει, κάποια πολύ ατμοσφαιρικά σκηνικά εξελίσσονται επί της οθόνης, ενώ ο σχεδιασμός της πόλης -και γενικότερα των περιοχών- είναι αξιομνημόνευτος. Στον αντίποδα, ο χειρισμός και το σύστημα μάχης είναι για... κλάματα, ο τρόπος που το παιχνίδι προσπαθεί να τρομάξει τον παίκτη, τις περισσότερες φορές, είναι "φθηνός", με τα τέρατα να έχουν χαθεί κάπου στη μετάφραση. Δυστυχώς, η κατηγορία των survival horror δεν ανανεώνεται τακτικά, οπότε το Downpour, για τους λάτρεις της, αποτελεί μονόδρομο. Αν πάτε συνειδητοποιημένοι ότι ο τίτλος των Τσέχων δεν είναι Silent Hill, πιθανότατα να το ευχαριστηθείτε. Αν πάλι θέλετε να μείνετε κολλημένοι στις βαρύγδουπες δηλώσεις περί αναβίωσης της σειράς και τα συναφή, μάλλον θα αναστατωθείτε -και δικαιολογημένα.

Η πολυπόθητη επιστροφή του αγαπημένου μας franchise ακόμη δεν ήρθε και έτσι όπως πάει το πράγμα η Konami, μάλλον το Silent Hill σώπασε για πάντα. Ε ρε Pyramid Head που τους χρειάζεται...

Σάκης Καρπάς

Θετικά

  • Ενδιαφέρον σενάριο, με έντονες κλιμακώσεις και αρκετές ανατροπές
  • Πολύ καλός σχεδιασμός της πόλης και των επιπέδων γενικότερα
  • Κάποιες καλές ατμοσφαιρικές στιγμές
  • Η μουσική του Daniel Licht δεν απογοητεύει
  • Αν κάποιος ασχοληθεί με όλα τα side quests, τότε μιλάμε για το μεγαλύτερο σε διάρκεια Silent Hill που έγινε ποτέ

Αρνητικά

  • Οι δευτερεύουσες αποστολές είναι αγγαρείες, εκτός κλίματος
  • Ο παίκτης, τις περισσότερες φορές, θα τρομάζει με φθηνό τρόπο
  • Ο σχεδιασμός των τεράτων είναι, τουλάχιστον, αστείος
  • Προβληματικός χειρισμός και ειδικότερα στο σύστημα μάχης
  • Περιπτώσεις tearing και frame drop (PS3 έκδοση)

Βαθμολογία

Συμμετεχουν

  • Κρίμα για τη σειρά. Άλλη μία σειρά καταδικάζεται.
    Ωραίο review Σάκη!

  • Φανταστική παρουσίαση Σάκη,μύριζε το πράγμα ότι θα κινηθεί κάτω του μέτριου ,για άλλη μια φορά θα αρκεστω στα δυο μου τέκνα ....silent hill 2 (XBOX) silent hill 3 (ps2) .....
    Για την τιμή του ονόματος θα το αρχίσω αύριο βράδυ στο ps3, ότι και να είναι δεν παύει να είναι silent hill.........

  • Τα τερατα της πρωτης φωτο μοιαζουν πολυ με τους Needlers αν θυμαμαι καλα τ'ονομα τους,του The Suffering.

  • Μόνο για τους fan της σειράς και αν...

  • Κάτω απ το αυλάκι δυστυχως.Οι Τσέχοι άντε μέχρι τα ημιτελικά να φτάσουν και αν..Ωραίο ρεβιού Σάκη.Θα κοιμηθώ ήσυχος το βράδυ,για τη Κονάμι δε ξέρω.

  • To περιμενα πως και πως το review του σακη.Φαινεται ειλικρινεστατο και solid.Αυτο που γραφεις οτι με τα horror παιχνιδια που εχουμε στα χερια μας αυτη τη γενια ειναι πολυ σωστο.Δεν εχουμε πολλα δειγματα.Και οντως ειναι μονοδρομος το downpour.Περιμενω να μου ερθει για να κλεισει αυτος κυκλος.Δηλαδη να το παιξω και γω και να εχω αποψη.Σακη πιστευεις οτι αν αναθεσουν αλλο ενα Silent Hill στην Vatra τωρα με την εμπειρια που απεκτησαν και την κριτικη που δεχτηκαν να μπορεσουν να κανουν κατι -ακομα- καλυτερο?Γιατι δεν θελω να το σκεφτομαι οτι η σειρα θα εκλειψει...

  • Δυστηχώς δεν γίνεται να μην το παίξω...αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα απογοητευθώ αν συναντήσω αυτά που περιγράφει ο Σάκης στο πολύ ωραίο review του.

  • Σε κάποιον που δεν έχει ασχοληθεί με την σειρά και έχει παίξει μόνο (και δεν έχει τελειώσει) 1 από τα προηγούμενα SH, είναι άστοχη αγορά, να υποθέσω, έτσι?

  • Κρίμα και πάλι κρίμα κάνατε τα εύκολα δύσκολα.Το φοβόμουν απο ατμόσφαιρα και μουσική και ενώ αυτά τα έχουνε πετύχει σε μεγάλο βαθμό, τουλάχιστον την πρώτη ώρα που ασχολούμαι με τον τίτλο,έρχεται το άθλιο σύστημα μάχης όπως είπε και ο Σάκης και καταστρέφει το παιχνίδι.Τέλος πάντων άμα το τερματίσω θα έχω πιο ολοκληρωμένη άποψη.
    Σάκη ωραίο review αν και πικραμένος.

  • Η δυτικοποιηση των Ιαπωνων στην Ιστορια, εφερε για τους ιδιους, τραγικα αποτελεσματα και κακουχιες , για 200 χρονια( 16ος - 18ος αιωνας) οι Ιαπωνες ηταν κλειστο κρατος για τον υπολοιπο κοσμο , τωρα πια που οι Ιαπωνες εχουν προσφερει τα μεγιστα ( εγω θα ελεγα οτι εκεινοι ειναι υπευθινοι για αυτο που ονομαζουμε Gaming ) σε επιστημονικο επειπεδο και διασκεδασης και στην ασχολια μας ( χτιζοντας σειρες απο το μηδεν με πενυχρα μεσα για την εποχη ,παντα ομως πρωτεργατες ) ,δυτικοποιουνται και στην φιλοσοφια των παιχνιδιων με στοχο το <δυτικο κοινο> λυπαμαι που ολλα στις μερες μας κρινονται με νουμερα ,εσοδα ,εταιριες κλπ ,ειναι η ταφοπλακα στις Τεχνες και την Ειλικρινη Δημιουργια ,αυτη ειναι η ταπεινη αποψη μου. Δεν περιμενα τιποτα λιγοτερο απο την πληρη καλιψη του παιχνιδιου απο τον Σακη και απευθηνομαι στον ιδιο : το Silent Hill Homecoming το εκραξαν πολοι και με πολλους τροπους (οπως καλη ωρα γινεται τωρα με το Ninja Gaiden 3 ) εμενα προσωπικα μου αρεσε και δεν ξεφευγε απο τον πυρηνα της σειρας ,αλλα γενικοτερα ειχε προβληματα η σειρα με το συστημα μαχης απο το 3 και μετα ,κοιτα the Room ,που ξανα προσπαθουσαν για κατι καινουργιο -εμφανιση εξαφανιση στοπ καρε του οπλου στα χερια του ηρωα , αθλιο - αν ειναι ετσι οπως τα περιγραφεις φυσικα και θα το νοικιασω αλλα δεν ανεχομαι πλεον λαθη ,επιζητω καινουργιες ιδεες στα βιντεοπαιχνιδια και οχι αναμασηματα και ασελγεια στο πτωμα ενος παιχνιδιου που παιθανε , ε και επειδη εγινε ταινια, franchise - label - brand το μαθανε οι μαζες και τωρα αρχισε η αποζυμωση....οταν εγινε μοδα το gaming και παγκοσμια κουλτουρα ...οι χαμενοι θα ειμαστε ολλοι εμεις οι <παλιοσυναισθηματικοι> με τα πατομπουκαλα στα ματια κολιμενοι σε μια οθονη ,τοτε ηταν πορτοκαλι/μαυρο και την λεγαν cga...

  • Κοίταξε chronobill η Vatra είναι πολύ άπειρη και αυτο φαίνεται από τα εφηβικά λάθη που έκανε στο Downpour. Σε γενικές γραμμές όμως πιστεύω πως μπορεί να κάνει πολύ καλύτερα πράγματα. Αν θέλεις τη άποψή μου, για να μπορέσει η σειρά να βρει το δρόμο της θα πρέπει να μείνει στα χέρια ενός στούντιο και όχι μα παίζεται σαν μπαλάκι του τέννις από εδώ κι από εκεί. Σίγουρα τα λάθη, οι πειραματισμοί και τα παράπονα θα καταφέρουν να την κάνουν καλύτερη. Ξέρεις όμως ποιο είναι το πρόβλημα; Ότι η σειρά παραείναι μεγάλη και ιστορική για να κάνουν πειραματισμούς πάνω της...

  • ως φαν της σειρας θα του δωσω μια ευκαιρια.. αν αποδειχτει μετριο, αναγκαστικα θα περιμενω το επομενο σηκουελ μηπως κ δικαιωθουμε..

  • Εχεις δικιο Σακη για τους πειραματισμους που λες,και το ασχημο ειναι οτι η Κonami πειραματιζεται πολυ ασχημα με ολους τους μεγαλους τιτλους της.

  • Κακώς αλλάζουν συνέχεια ομάδες...Η κάθεμια πάει να δώσει τη δικιά της οπτική και τα αποτελέσματα είναι μέτρια.Μία πετυχημένη συνταγή δεν θέλει αλλαγή,αλλά φρεσκάρισμα σε κάποια σημεία και διορθώσεις στα κακώς κείμενα.Μόνο ένα μεγάλο όνομα ως τώρα πέτυχε μία φορά την αλλαγή(resident evil 4)σωστά,αλλά και αυτό μετά έπεσε πολύ...Silent hill σημαίνει ατμόσφαιρα,εξερεύνηση,μυστήριο και όχι τόσο πολύ μάχη η οποία είναι και το χειρότερο σημείο της σειράς.Κρίμα γιατί και η HD συλλογή έχει θέματα απότι ακούγεται...Πολλές απογοητεύσεις απο κλασικά ονόματα του είδους μαζεύονται σιγά σιγά...

  • Ήμουν σχεδόν σε όλο το παιχνίδι παρατηρητής στην οθόνη του Σάκη, και μπορώ πιστεύω να εκφέρω την γνώμη μου. Κάποιες φορές φανταζόμουν τον εαυτό μου να βλέπει τον James ή την Heather σε αυτό το level deisgn. Μου άρεσε πάρα πολύ και είδα οτι έπεσε πολύ δουλειά εκεί. Όσο για το σενάριο δεν ήταν κάτι τραγικό αλλά ούτε και χάλια. Τα τέρατα μου χάλασαν όλο το image του παιχνιδιού. Φθηνά, κρύα και καθόλου μέσα στο κλίμα. Σε γενικές γραμμές μπορώ να πω οτι θέλει πολύ δουλειά ακόμα για να πιάσουν το 5% του Silent Hill, γιατί το 100% χωρίς Yamaoka δεν πιάνεται ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα. Το Silent Hill για μένα είναι η μουσική του κυρίου αυτού.

  • Κριμα κριμα κριμα.Η αληθεια ειναι οτι την μαγεια που ειχα νοιωσει στο πρωτο παιχνιδι μαλλον θα με στοιχιωνει για παντα καθως η σειρα silent hill πεθανε.Εμεινε μονο η ταμπελα.Απο κει και περα βλεπω οτι παρα τον μικρο βαθμο που πηρε,ο Σακης γραφει καποια αρκετα ενδιαφεροντα και θετικα στοιχεια.Αυτο ομως που με λυπει ειναι ο χειρισμος(το ιδιο τραγικος ηταν και του alone in the dark).Τελος παντων αν και οταν πριν 2 χρονια ακουσα οτι το αναλαμβανουν οι Τσεχοι ειχα καλες προσδοκιες καθως θεωρουσα οτι το νεο αιμα ειναι και ελπιδοφορο,δυστυχως εκανα λαθος.Τι να πω θα το αγορασω καποια στιγμη,αλλα ειναι ξενερωμα να παιζεις silent hill και να νοιωθεις οτι παιζεις κατι αλλο και ΟΧΙ silent hill.

  • Το παιχνιδι φωναζει απο μακρια οτι εγινε απο μια απειρη ομαδα,αν και οχι χωρις να της λειπει το ταλεντο.Ειδικα ο τεχνικος τομεας δειχνει οτι οι προγραματιστες ειχαν απειρια πανω σε καποια πραγματα.Δεν ηταν ετοιμο το στουντιο να αναλαβει σειρα με τετοια ιστορια.Οι προθεσεις ηταν καλες, ταλεντο υπηρχε αλλα στην πορεια τα βρηκαν μπαστουνια.Ηταν ξεκαθαρη ελλειψη ενος leader με ξεκαθαρο οραμα για την σειρα-καθοδηγητη.Αυτο που δεν μπορω να καταλαβω εινα γιατι τοσο φτωχη φαντασια στον σχεδιασμο των τερατων.Δεν κανεις μια τετοια ιστορικη σειρα με το μυαλο στο alan wake.Ειναι πολυ μεγαλο το ειδικο της βαρος για να βασιστει σε μεταγενεστερα ακομα και επιτυχημενα παιχνιδια.Τετοια σειρα την κανεις ΜΟΝΟ με την βαση των silent hill.

  • Αν η konami πειραματίζεται με όλους τους μεγάλους τίτλους της , τί να πούμε και για την capcom δηλαδή.
    Το παιχνίδι το τερμάτησα πριν λίγες μέρες,Δεν θα πω ότι απογοητεύτηκα αλλά όχι ότι πέταξα και από την χαρά μου.Είναι άνω του μετρίου παιχνίδι και όσοι δεν το πιστεύετε αυτό , ή δεν το έχετε παίξει ακόμη ή το παρατήσατε για κάποιο άλλο τίτλο.Έχει τις άσχημες στιγμές του ναι , αλλά μου πέρασε και την μαγεία να με μεταφέρει στα μέρη που διαδραματίζεται το παιχνίδι.Για εμένα είναι και ατμοσφαιρικότατο και τρομακτικό σε πολλά σημεία του.Με άλλα λόγια , σαν ένα horror παιχνίδι έκανε/κάνει μια χαρά την δουλειά του.Λάθη έχει αρκετά.Το μόνο που δεν κατάλαβα είναι γιατί σε κάποια σημεία έπεφταν τα frames ενώ δεν υπήρχε λόγος βασικά να γίνεται αυτό...

  • Δυστυχώς μέτριο καμιά σχέση με τα παλιά silent , ωραίο το review τα λέει όλα

  • Εμενα προσωπικα μου αρεσε παρα πολυ,ισως να μην ειναι τοσο αρρωστο οσο τα παλια αλλα ειναι silent hill...συμφωνω με ολα οσα εγραψε ο σακης στο μονο που διαφωνησω ειναι για το συστημα μαχης που στην αρχη ξενιζει και σου την σπαει λιγο αλλα μετα ουτε καν το παρατηρεις και εξαλλου ολα τα silent hill δεν ειχαν σπουδαιο συστημα μαχης...εγω ηθελα ατμοσφαιρα γριφους λιγο σαπιλα και πιστεψτε με τα εχει το παιχνιδι και σε καποια σημεια αρκετα καλα...θεωρω λιγο αδικη την βαθμολογια μιας και πιο μαπα στο ειδος του παιχνιδια πηραν πιο καλες βαθμολογιες...οποιος θελει survival σιγουρα θα τον ικανοποιησει...

Δείξε μου και άλλα...