Ταυτότητα

London 2012: The Official Video Game

London 2012: The Official Video Game

Edition: N/A Genre: Sports Διάθεση: Zegetron
Αριθμός παικτών: N/A Ανάπτυξη: SEGA Ημ. Έκδοσης: N/A
PEGI: 3 Εκδότης: SEGA Europe Πλατφόρμες: Xbox 360, PlayStation 3, PC


Συμβατικό μεν, διασκεδαστικό δε

Οι πρόλογοι σε αυτού του είδους τα παιχνίδια είναι τόσο κοινότυποι που εύκολα χαρακτηρίζονται κλισέ του Τύπου της βιομηχανίας. Ένα μεγάλο αθλητικό γεγονός, η προσπάθεια εκμετάλλευσής του από τις εταιρείες, τα φτωχά συνήθως αποτελέσματα, οι υψηλές παρόλα αυτά πωλήσεις και αυτή η μικρή δόση περιφρόνησης που “αιωρείται” διακριτικά και μη πάνω από τις λέξεις. Το ζούμε τουλάχιστον δύο – τρεις φορές κάθε χρόνο, αποκλείεται να μην ξέρετε σε τι αναφερόμαστε. Τέτοιο παιχνίδι, είναι και το London 2012: The Official Video Game. Η Sega απέκτησε τα δικαιώματα των ολυμπιακών αγώνων του Λονδίνου και έφτασε η ώρα της… αποπληρωμής -για δεύτερη φορά το τελευταίο τρίμηνο γιατί έχει προηγηθεί και το Mario & Sonic at the Olympic Games-. Είναι απαραίτητα κακό αυτό;

Μετά από τη συνταγή που έκανε ευρέως γνωστό το Track and Field, με το μανιακό button mashing, που είναι όμως ευνόητο για όλους και εθιστικό –για το πρώτο μισάωρο-, λίγα παιχνίδια έχουν την διάθεση να επιχειρήσουν, έστω, μια διαφορετική προσέγγιση στο gameplay. Το London 2012 δεν ανήκει ακριβώς σε αυτήν την κατηγορία αλλά σίγουρα ξεφεύγει από το button mashing για να εστιάσει περισσότερο στο timing και σε ένα πιο “ελεγχόμενο” gameplay. Μια ευπρόσδεκτη αλλαγή τόσο για τους μοχλούς μας, όσο και για μας.

“Και του πουλιού το γάλα”…

1-thumb.jpgΤο παιχνίδι διαθέτει μια αρκετά μεγάλη ποικιλία αθλημάτων -31 για την ακρίβεια- που κυμαίνονται από τα κλασικά και απολύτως απαραίτητα του στίβου -100 m, 200 m, 400 m, άλμα εις μήκος, τριπλούν, άλμα εις ύψος κ.α.- μέχρι πιο “εναλλακτικά” όπως beach volley, skeet, τραμπολίνο και πινγκ–πονγκ. Όπως συμβαίνει πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, κάποια αθλήματα είναι καλύτερα υλοποιημένα από άλλα, ενώ πολλά παρεμφερή μπορούν να ομαδοποιηθούν αφού παίζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο –όπως όλα τα αθλήματα ταχύτητας του στίβου λόγου χάρη. Το χαρακτηριστικό όλων, όπως αναφέραμε και στον πρόλογο, είναι πως στηρίζονται στο timing και στον ελεγχόμενο ρυθμό πατήματος... κουμπιών.

Ακόμα και στα παραδοσιακά button mashing αθλήματα, όπως τα 100 μέτρα, εδώ καλούμαστε με ηρεμία να κρατήσουμε μια μπάρα εντός κάποιου ορίου, που όσο εξελίσσεται η κούρσα και αναπτύσσουμε ταχύτητα, συνεχώς μικραίνει. Παρόμοια, στην κολύμβηση πρέπει να κινούμε τους δύο αναλογικούς μοχλούς στον σωστό χρόνο, ενώ και στις ρίψεις και τα άλματα όλα εξαρτώνται από την επιδεξιότητά μας στο timing και τον καθορισμό της γωνίας ρίψης - εκτόξευσης με τον αριστερό αναλογικό μοχλό. Ενώ, δυστυχώς, δεν λείπουν και τα αθλήματα που θυμίζουν χορευτικά παιχνίδια με το πάτημα του ανάλογου κουμπιού στον σωστό χρόνο. Φυσικά, στο σύνολο του gameplay του, δεν πρόκειται για καμιά επανάσταση αλλά σίγουρα είναι προτιμότερο και χαρίζει μια πιο ήρεμη και ευχάριστη εμπειρία σε όλα τα επίπεδα.

2-thumb.jpgΤο χειρότερο ίσως άθλημα κατά την άποψη μας, είναι το πινγκ-πονγκ, που ο έλεγχος γίνεται με τους δυο αναλογικούς μοχλούς, με τον αριστερό για την κίνηση του παίκτη και τον δεξί για τα χτυπήματα, και το αποτέλεσμα είναι κάπως “χοντροκομμένο” και βαρετό. Αντιθέτως, ικανοποιητικά είναι όλα τα βασικά αθλήματα, με την απλότητα και την αμεσότητα τους αλλά και το beach volley παρά την υπεραπλουστευμένη μορφή που έχει πάρει αναγκαστικά.

Εξίσου ικανοποιητική ποικιλία παρουσιάζεται και στις επιλογές παιχνιδιού που έχει ο παίκτης. Εκτός από τη δημιουργία δικού του προγράμματος με τα αθλήματα της επιλογής του, υπάρχει η επιλογή των “ολυμπιακών αγώνων”. Σε αυτήν, εκπροσωπώντας τα χρώματα μιας χώρας, καλείται να αγωνιστεί σε διάφορα αθλήματα –προκριματικά και αν προκριθεί, τελικό- μέσα σε ένα διάστημα δέκα υποθετικών ημερών που διαρκούν οι αγώνες – με δυο αθλήματα την ημέρα-.

5-thumb.jpgΤην πρώτη φορά, έχει το ενδιαφέρον του αλλά από την στιγμή που δεν έχει την δυνατότητα να επιλέξει ο παίκτης τα αθλήματα που θα αγωνιστεί, δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος να μη φτιάχνει ο ίδιος την αλληλουχία των αθλημάτων που του αρέσουν περισσότερο. Σε γενικές γραμμές πάντως, θα λέγαμε πως το παιχνίδι ικανοποιεί με το περιεχόμενο του -παρόλο που δεν “σηκώνει” και πολλή επανάληψη όταν παίζεις μόνος-, μη υποπίπτοντας σε κάποιο χοντρό πταίσμα αλλά χωρίς να προσφέρει και κάτι εκτός “προγράμματος”.

{PAGE_BREAK}

Τα ίδια ακριβώς ισχύουν και στο online κομμάτι του τίτλου. Εύχρηστα και ξεκάθαρα μενού, απροβλημάτιστη λειτουργία και επιλογές για όλα τα γούστα. Μπορεί το παιχνίδι να αναδεικνύεται περισσότερο ως party game, με καλή παρέα και μπόλικο χαβαλέ αλλά και στο διαδικτυακό παιχνίδι, η ήρεμη και “ελεγχόμενη” εμπειρία που προσφέρει, μας κράτησε ευχάριστη συντροφιά τα δύσκολα καλοκαιρινά μεσημέρια που όλα φαίνονται πιο… δύσκολα. Κοινώς, περί συνταγής πρόκειται και οι άνθρωποι της Sega την εκτελούν με ευλάβεια στους τύπους, με όλα τα θετικά και αρνητικά που συνεπάγεται αυτό.

Στο Λονδίνο δε συννεφιάζει ποτέ…

4-thumb.jpgΙκανοποιητικά είναι τα πράγματα και στον τεχνικό τομέα του παιχνιδιού. Τα γραφικά κυμαίνονται σε άνω του μετρίου επίπεδα ιδιαίτερα στην απεικόνιση των σταδίων, του κοινού και των αγωνιστικών χώρων, δημιουργώντας την κατάλληλη ατμόσφαιρα. Τα μοντέλα των χαρακτήρων παρόλο που είναι αδιάφορα και δεν διαθέτουν και την μεγαλύτερη ποικιλία, είναι πειστικά και η εικόνα γενικότερα έχει μια πολύχρωμη ζωντάνια που παραπέμπει εύστοχα στη μεγαλύτερη αθλητική γιορτή του πλανήτη. Το animation χρειαζόταν λίγη περισσότερη φροντίδα, ιδιαίτερα σε αθλήματα πιο απαιτητικά στον τομέα όπως στον πινγκ – πονγκ και το beach volley αλλά δεν “χτυπάνε” και άσχημα στο μάτι.

Ο ήχος καταφέρνει να μην γίνεται ενοχλητικός και ο εκφωνητής προσπαθεί, αλλά δεν μπορεί να ξεφύγει από τα καθιερωμένα προβλήματα της επανάληψης και της έλλειψης πειστικότητας και ζωντάνιας. Κατά τα άλλα, το παιχνίδι, όπως έχουμε τονίσει αρκετές φορές μέχρι τώρα, είναι ευπαρουσίαστο και “ξεκούραστο” στο μάτι όσο και στην λειτουργικότητα των μενού του. Μπορεί να μην εντυπωσιάζει πουθενά αλλά δεν απογοητεύει κιόλας θυμίζοντας την οπορτουνιστική φύση του που παλεύουμε να ξεχάσουμε.

Πάει για το χρυσό;

Το συμπέρασμα είναι πως η Sega έκανε την δουλειά της και με το παραπάνω. Το London 2012: The Official Video Game χωρίς να φιλοδοξεί να είναι γίνει κάτι παραπάνω από ένα τυπικό παιχνίδι ολυμπιακών αγώνων, εστιάζει στο συμβατικό σχεδιασμό του προσθέτοντας μικρές εύστοχες πινελιές και παραδίδει ένα αποτέλεσμα που τουλάχιστον είναι περιποιημένο και “τίμιο”.

3-thumb.jpg

Το gameplay του, σοφά, έχει αντικαταστήσει το μανιακό button mashing παλαιότερων τίτλων, δίνοντας έμφαση στο timing των εντολών και των αντανακλαστικών του παίκτη με αποτέλεσμα η εμπειρία να μην κουράζει με τόση ευκολία παρά την φανερή έλλειψη βάθους των μηχανισμών. Σε αυτό βοηθάει και η ποικιλία των αθλημάτων και η ως επί το πλείστον ικανοποιητική υλοποίηση των περισσότερων εξ’ αυτών. Με το καλοφτιαγμένο online κομμάτι του και την εγγυημένη διασκέδαση που προσφέρει με παρέα, είναι δίχως αμφιβολία ο πιο προσεγμένος τίτλος ολυμπιακών αγώνων που θυμόμαστε. Ωστόσο, παραμένει ένας τίτλος ολυμπιακών αγώνων…

Γιώργος Πρίτσκας

Θετικά

  • Περιποιημένο στον τεχνικό τομέα και στην υλοποίηση του γενικότερα
  • Gameplay που δεν σπάει μοχλούς
  • Διασκεδαστικό για αυτό που είναι

Αρνητικά

  • Παραμένει ένα παιχνίδι με μηχανισμούς “χαλκομανίες”
  • Αναιμικό single player που χάνει το ενδιαφέρον του γρήγορα

Βαθμολογία

Συμμετεχουν

Δείξε μου και άλλα...