Ταυτότητα

Omerta: City of Gangsters

Omerta: City of Gangsters

Edition: N/A Genre: Strategy Διάθεση: N/A
Αριθμός παικτών: 1 Ανάπτυξη: Haemimont Games Ημ. Έκδοσης: 01/02/2013
PEGI: 16 Εκδότης: Kalypso Media Πλατφόρμες: Xbox 360, PC


Όρκος Σιωπής ότι δε θα ξαναμιλήσουμε για αυτό.

H Kalypso έχει βρει τη συνταγή. Tropico, Port Royale, Omerta, όλα παιχνίδια στρατηγικής, διαχείρισης πόρων και micromanagement. Στο Tropico, τα πήγε περίφημα. Στο Port Royale καθόλου. Στο Omerta, φρόντισε να ενσωματώσει και κάποια άλλα στοιχεία, αφού ποικιλία σαν του Tropico δε θα μπορούσε να υπάρχει, και σίγουρα ήθελε να αποφύγει το σκόπελο που προέκυψε στο Port Royale, όπου ο παίκτης δεν έκανε τίποτε άλλο από το να περιηγείται ατέρμονα σε πίνακες. Τα νέα στοιχεία έρχονται κατά σύμπτωση μετά την επιτυχία (τουλάχιστον σε επίπεδο αποδοχής και εκτίμησης της ποιότητας) του X-Com. Και δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από turn based μάχες στο πρότυπο του παιχνιδιού της Firaxis. Δυστυχώς, εκεί πρόκειται για Firaxis, εδώ για Kalypso.

omerta-image-01.jpg

Αρχικώς η ιδέα είναι καλή. Όχι εξαιρετική, αλλά ούτε και ανέμπνευστη.“Καλή” για να μη ψάχνουμε άνευ λόγου και αιτίας επίθετα. Γκάνγκστερ, που ξεκινάει από τας Ευρώπας και κυνηγάει το Αμερικάνικο Όνειρο, με τον δοκιμασμένο τρόπο των μαφιόζων. Με πενιχρά μέσα στην αρχή, ξεκινάει με τη βοήθεια συγγενών και λιγοστών φίλων να χτίσει μία συμμορία, που ειδικεύεται στις μικροαπατεωνιές, στην παράνομη διακίνηση αλκοόλ και όπλων και στο στήσιμο μικρών επιχειρήσεων, που είτε λειτουργούν ως βιτρίνες, είτε είναι από μόνες τους οίκοι παρανομίας. Όσο η συμμορία μεγαλώνει και ο κύκλος εργασιών διευρύνεται, τόσο αυξάνεται και η ποικιλία των αντικειμένων με τα οποία ασχολείται ο μαφιόζος ήρωας, που συνεχίζει την προσπάθεια να στήσει την αυτοκρατορία του.

omerta-image-02.jpg

Παράνομος τζόγος, λαθρεμπόριο, επίθεση σε ανταγωνιστές, «χάρες» σε τοπικούς άρχοντες, «λάδωμα» αστυνομικών και καλλιέργεια ενός φιλικού και λαοφιλούς προφίλ, ή, από την άλλη, ενός προφίλ που ανταποκρίνεται σε έναν στυγνό και αδίστακτο εγκληματία, που προκαλεί τρόμο και δέος. Όσο ενδιαφέροντα κι αν ακούγονται αυτά, και όσο ελκυστικά και αν φαίνονται τις λίγες πρώτες ώρες (ίσως και λεπτά) ενασχόλησης με τον τίτλο, σύντομα καταλήγουν σε μία αλυσιτελή ανακύκλωση των ίδιων πραγμάτων, που γίνονται σχεδόν μηχανικά.  Αποστολή σε πληροφοριοδότη, συλλογή πληροφοριών για τις επιχειρήσεις και τους ανταγωνιστές, εγκατάσταση μίας πρώτης μικρής επιχείρησης, συλλογή πόρων, ξέπλυμα χρήματος και πάλι από την αρχή.

omerta-image-03.jpg

Σε ένα περιβάλλον που μένει ξεροκέφαλα στάσιμο και, πέρα από τη «βάση» της συμμορίας που αναβαθμίζεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο σε κάθε αποστολή, δεν αλλάζει απολύτως τίποτα, όλα τα παραπάνω λαμβάνουν χώρα μέσα σε πίνακες, μενού και νούμερα. Ένα κτήριο που μετατράπηκε σε παράνομο καζίνο ή ένα άλλο στο οποίο εγκαταστάθηκε ένας λογιστής με την ομάδα του για να ξεπλένουν μαύρο χρήμα, μένουν ως έχουν και το μόνο που αλλάζει είναι ο πίνακας που εμφανίζεται εφόσον το επιλέξουμε. Ούτε διακριτικά, ούτε σαφείς ενδείξεις ότι το κτήριο μας ανήκει και κάνει την τάδε δουλειά. Το παιχνίδι μας αρνείται τέτοιες πολυτέλειες, και μετά την τρίτη-τέταρτη αποστολή, ο παίκτης βρίσκεται μπρος σε μία θάλασσα κτηρίων, που θα πρέπει να θυμάται τι κάνει το καθένα αν δεν επιθυμεί να κλικάρει κάθε φορά καμιά δεκαριά για να βρεί αυτό που τον ενδιαφέρει.

{PAGE_BREAK}

Οι αναβαθμίσεις σε επιχειρήσεις και προσωπικό είναι ελάχιστες, και γενικά, ενώ τα μεσοδιαστήματα μεταξύ γεγονότων (έρευνα αστυνομίας, συμπλοκή με αντίπαλη συμμορία κλπ) είναι μεγάλα, το χρονικό διάστημα μεταξύ τους είναι καταβλητικά άδειο. Με δύο αναβαθμίσεις σε κάθε κτήριο-επιχείρηση, η δουλειά με αυτά τελειώνει πολύ νωρίς, και αν δε συμβεί κάτι εξαιρετικό ο παίκτης παρακολουθεί τα νουμεράκια αριστερά στην οθόνη να αλλάζουν. Η μόνη χρωματιστή πινελιά στο τοπίο της μουντής και ασπρόμαυρης βαρεμάρας είναι οι turn based μάχες που προκύπτουν στα πρότυπα του X-Com. Η σύγκριση όμως αρχίζει και τελειώνει εκεί. Οι μηχανισμοί είναι σχεδόν ερασιτεχνικά υλοποιημένοι, η ποικιλία και η πρόκληση χαμηλότατη και δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι ο παίκτης προσπαθεί να αποφύγει όσες μάχες είναι προαιρετικές. Αρκεί να σημειώσουμε ότι σε περίπτωση έρευνας της αστυνομίας, η συμμορία καλείται να κλέψει και να καταστρέψει τα έγγραφα της έρευνας που την καίνε. Ε, λοιπόν, κάθε, μα κάθε φορά, ο χάρτης, οι εχθροί και ο στόχος είναι ακριβώς τα ίδια.

omerta-image-04.jpg

Τεχνικά ο τίτλος έχει προβλήματα, αλλά η φύση τους δεν διαταράσσει το ομαλό gameplay. Το ίδιο το gameplay είναι διαταραγμένο, αλλά αυτό αναλύθηκε αρκούντως παραπάνω. Το ζήτημα είναι ότι η συμπαθητική απόδοση της πόλης και το όσα συμβαίνουν σε αυτή, θα μπορούσε να «τρέξει» ακόμα και σε browser based παιχνίδια. Η έκδοση του Xbox 360 είναι ένα μαύρο, σκοτεινό χάλι. Τεχνικά δεν επιτρέπεται στον παίκτη να αλλάξει ούτε καν τα επίπεδα σκοτεινότητας, με αποτέλεσμα να μη βλέπει τίποτα στο χάρτη παρά ενδείξεις και νούμερα. Εκεί το παιχνίδι προκαλεί πονοκέφαλο ο οποίος αγγίζει τα επίπεδα ημικρανίας αν ο παίκτης σκέφτεται ότι πλήρωσε το κατιτίς του για αυτό το… μπέρδεμα.

Το Omerta, που πλασάρεται στην αγορά σαν ένας πλήρης τίτλος, θα μπορούσε να είναι κάλλιστα ένα strategy android παιχνίδι από αυτά που πωλούνται 5 ευρώ και προσφέρουν πολύ μεγαλύτερη ποικιλία και έχουν περισσότερο ενδιαφέρον. Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα, σαν αστραφτερά τζάμια περασμένα με Azax. Όποιος θέλει να ασχοληθεί με management παιχνίδι, μπορεί να προτιμήσει την Gold έκδοση του Tropico 4, που είναι καταπληκτική σα σύνολο. Όποιος επιθυμεί να παίξει turn based strategy στα πρότυπα του X-Com, ας παίξει το X-Com. Αν ήδη το έχει παίξει, ας το ξαναπαίξει, διότι η απότομη μετάβαση στο Omerta το μόνο που θα καταφέρει θα είναι ένα σπασμένο τζάμι από το παιχνίδι που θα ίπταται προς το απέναντι πεζοδρόμιο.

Σάββας Καζαντζίδης

Θετικά

  • Ενδιαφέρουσα θεματολογία

Αρνητικά

  • Φτωχή υλοποίηση
  • Εξοντωτικά ανιαρή ανακύκλωση των ίδιων μηχανισμών
  • Μηδενική ποικιλία
  • Τurn Based μάχες εμβρυϊκού επιπέδου
  • Αποτρόπαια Xbox 360 έκδοση

Βαθμολογία

Σάββας Καζαντζίδης

O Σάββας δεν παίζει videogames από τότε που θυμάται τον εαυτό του. Δεν ξέρει πως είναι από κοντά ένα NES πόσο μάλλον ένα SNES. Παρόλα αυτά καταφέρνει και ανέχεται τον εαυτό του ως gamer και που και που, μεταξύ Heavy Metal και Χέβι Μέταλ, παίζει και κανένα παιχνίδι. Επίσης είναι ερωτευμένος με τη Liara T’soni και θα ήθελε κάποια στιγμή να μετακομίσει σε μία καλύβα κοντά στη Firelink Shrine, ένα τσιγάρο δρόμο από τις Κατακόμβες αν και δεν καπνίζει.

Συμμετεχουν