Ταυτότητα

The Last of Us

The Last of Us

Edition: N/A Genre: Action, Adventure Διάθεση: Sony Hellas
Αριθμός παικτών: 1-12 Ανάπτυξη: Naughty Dog Ημ. Έκδοσης: 14/06/2013
PEGI: 18 Εκδότης: SCEE Πλατφόρμες: PlayStation 3


Alone and forsaken by fate and by man...

The_Last_Of_Us_Review_01-thumb.jpgΠολλές φορές νιώθω την ανάγκη πως πρέπει να "παρανομήσω" ως προς του κανόνες που διέπουν τα άρθρα, εδώ στο GameOver.gr, κυρίως γιατί θέλω να περάσω όσο πιο αγνά και αυθεντικά γίνεται ορισμένα συναισθήματα μέσα από ένα κείμενο. Όχι γιατί δε σέβομαι τη "γραμμή" και τις πολιτικές του site, ούτε γιατί θέλω να βρω κάτι για να κάνω αυτά που γράφω, ξεχωριστά. Σκοπός μου είναι να μεταφέρω την εμπειρία έτσι όπως την έζησα, χωρίς τους φραγμούς του "τρίτου πληθυντικού" και τους παραλυτικούς "συντακτικούς νόμους". Έτσι λοιπόν, οι παρακάτω γραμμές ίσως να απογοητεύσουν όσους έχουν συνηθίσει να διαβάζουν τυπικά reviews από εμένα. Και στην τελική, μία στο τόσο, το να ξεφεύγουμε λιγάκι από τα συνηθισμένα δεν είναι και τόσο κακό. Άλλωστε, και το παιχνίδι για το οποίο θα σας μιλήσω παρακάτω, μόνο συνηθισμένο δεν είναι...

Αρχικά θέλω να αναφερθώ στη Naughty Dog. Προσωπικά, ως στούντιο το σέβομαι και αναγνωρίζω το μεράκι με το οποίο εργάζεται. Στο παρελθόν έχει δώσει μεγάλους τίτλους και σπουδαίες δημιουργίες. Το μεγάλο βήμα της, ωστόσο, το έκανε με τη σειρά Uncharted που απότομα βούτηξε στα νερά του "mainstream", των βραβείων και των υψηλών πωλήσεων. Τα παιχνίδια της σειράς, αν και τα καταευχαριστήθηκα, ποτέ δεν κατάφερα να τα λατρέψω και να τα κάνω κτήμα μου, κυρίως γιατί το ύφος τους δε με αγγίζει. Γενικότερα, μου αρέσει να παίζω ελαφριά και δροσερά παιχνίδια, αλλά μπορώ να πω ότι ζω και χωρίς αυτά. Μπορεί στην πραγματική μου ζωή, η συμπεριφορά μου να μη διέπεται από σοβαροφάνεια, αλλά τα γούστα μου στα βιντεοπαιχνίδια, στις ταινίες και στη μουσική, τείνουν προς το "σοβαρό", το "βαρύ", το "σκοτεινό" και γιατί όχι, και προς το "δακρύβρεχτο" -γιατί ως γνωστόν και οι άντρες κλαίνε (!).

The_Last_Of_Us_Review_02-thumb.jpgΈχοντας λοιπόν ως δεδομένο ότι η Naughty Dog δίνει στο κοινό "δροσερές" εμπειρίες, η ανακοίνωση του The Last Of Us, κατ' εμέ, ήταν γεμάτη ερωτηματικά και ανησυχίες. Βέβαια, το γεγονός ότι το πρώτο trailer συνοδευόταν από μουσική του αγαπημένου μου Gustavo Santaolalla, ο οποίος έχει γράψει μουσικές για -προσωπικά μου- αριστουργήματα, όπως το Babel, το 21 Grams και το Biutiful, μου ψιθύριζε στο αφτί ότι εδώ τα πράγματα ίσως να είναι λιγάκι διαφορετικά. Ο τρόπος με τον οποίο η Naughty Dog και η Sony προωθούσαν το παιχνίδι, εν τέλει με έπεισε ότι το The Last Of Us είναι "κομμένο και ραμμένο" στα μέτρα μου, γι' αυτό και προσφέρθηκα να αναλάβω την παρουσίασή του.

Ο τίτλος, όχι απλά μου άρεσε, αλλά κατάφερε να βρει το κουμπί μου και το πάτησε, όχι μία, αλλά πολλές φορές. Ειλικρινά, αν περιμένετε από το The Last Of Us να παίξετε ένα κινηματογραφικού επιπέδου, blockbuster παιχνίδι, με εκρήξεις, δράση και...πιστολίδια, σταματήστε να διαβάζετε εδώ και προσπεράστε την αγορά του. Αν, πάλι, νιώθετε ότι το παιχνίδι έχει πράγματα να σας δώσει, βάλτε αυτό να παίζει στο background και πάμε να δούμε τι μας έχει ετοιμάσει το "άτακτο σκυλάκι" της Sony.

The_Last_Of_Us_Review_03-thumb.jpgΌτι η κατάσταση είναι σοβαρή, το αντιλήφθηκα από το κεντρικό μενού. Ένα σπασμένο, παρατημένο παράθυρο, με βρώμικες, ξεφτισμένες κουρτίνες να χορεύουν με το αεράκι στις λιγοστές και καταθλιπτικές νότες του charango του Santaolalla, με καλωσόρισαν κατά το "Press Start" screen. Με μερικά πατήματα στο DualShock, η περιπέτεια του Joel ξεκινάει. Εδώ να αναφέρω πως το πρώτο Loading ήταν πολύ μεγάλο (πάνω από 4-5 λεπτά), αλλά, ευτυχώς, ήταν και το τελευταίο, μιας και το παιχνίδι δε με διέκοψε ούτε δευτερόλεπτο για να φορτώσει δεδομένα.

{PAGE_BREAK}

The_Last_Of_Us_Review_04-thumb.jpgΤο The Last Of Us αρχίζει να διηγείται την ιστορία του λίγα λεπτά πριν ξεσπάσει η πανδημία του θανατηφόρου μύκητα και πριν όλα αρχίσουν να καταρρέουν. Ο μύκητας μετατρέπει το θύμα σε ζόμπι και μπορεί να μεταδοθεί μέσω του σάλιου και του αίματος (κοινώς δάγκωμα). Μετά από ένα συγκλονιστικό πρώτο 20λεπτο (οι πατεράδες θα σφίξετε τα σαγόνια σας), η ιστορία με μετέφερε 20 χρόνια αργότερα, σε έναν διαλυμένο και ψευτο-συντηρούμενο κόσμο, όπου οι λιγοστοί άνθρωποι που επέζησαν προσπαθούν να βρουν λόγους για να συνεχίσουν να ζουν. Έχουν φτιάξει μία φρουρούμενη ζώνη καραντίνας και το "παίζουν" φυσιολογικοί μέσα στους τέσσερις τοίχους. Κάποια γεγονότα και καταστάσεις -για τα οποία δε θα σας μιλήσω για προφανείς λόγους- οδηγούν τον Joel έξω από τα προστατευτικά τείχη, στην άγρια πλευρά του μετα-αποκαλυψιακού κόσμου. Εκεί θα γνωρίσει την Ellie, ένα 14χρονο κορίτσι, με αγορίστικη, ατίθαση συμπεριφορά και βρώμικο λεξιλόγιο. Η Ellie γεννήθηκε και μεγάλωσε σε αυτόν τον κόσμο και όχι στον προηγούμενο, οπότε έχει μάθει να ζει παρέα με το φόβο και την απώλεια, όπως και οι περισσότεροι πλέον.

Κάπου εδώ λέω να σταματήσω να σας μιλάω για το σενάριο, γιατί η αλήθεια είναι ότι και φοβάμαι μήπως και σας αποκαλύψω πράγματα που δεν πρέπει, αλλά και γιατί ουσιαστικά δεν έχει τίποτα το σοκαριστικό και κάτι που δεν έχετε δει. Αυτό που με κέρδισε στο The Last Of Us, είναι το πόσο ανθρώπινα αποφασίζει να σου πει την ιστορία του. Δεν προσπαθεί με τεχνητές και ύπουλες μεθόδους ούτε να σε τρομάξει, ούτε να σε συγκινήσει. Το αφήνει στην ευαισθησία του καθένα. Κρατάει χαμηλούς τόνους, δε λέει πολλά και απλά διηγείται την ιστορία δύο ανθρώπων, σε έναν τελειωμένο κόσμο. Μάλιστα, ενώ μέχρι ένα προχωρημένο σημείο δε μου δόθηκε κάποιο δικαίωμα ώστε να δεθώ με τους δύο χαρακτήρες, στο τέλος ανακάλυψα πόσο τους λάτρεψα.

The_Last_Of_Us_Review_05-thumb.jpgΕκεί που παραδέχτηκα τη Naughty Dog, είναι στο γεγονός ότι καθ' όλη τη διάρκεια του τίτλου, οι στιγμές που το "hollywood" κοντέρ ανέβηκε σε ζεστά επίπεδα, ήταν απειροελάχιστες. Αν μην τι άλλο, από την εταιρία που έδωσε τα Uncharted -ο ορισμός του hollywood- δεν περιμένεις κι εύκολα κάτι τέτοιο. Το The Last Of Us αποτελείται από πολύ πιεστικές, αγχωτικές και συγκινητικές, βαριές στιγμές, που με έφεραν σε άβολη θέση ουκ ολίγες φορές. Προειδοποιώ πως εντός του τίτλου υπάρχουν μερικές πολύ βίαιες και σκληρές σκηνές, που καθιστούν τον τίτλο αυστηρώς ακατάλληλο για άτομα κάτω των 18 ετών -ή για όσους, τέλος πάντων, δε "σηκώνουν" τέτοιου είδους θεάματα.

Το ταξίδι του Joel και της Ellie διαρκεί περίπου ένα χρόνο, με τα γεγονότα να απλώνονται ισομερώς στις τέσσερις εποχές (καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας, άνοιξη). Και για να τελειώνω με τα της διάρκειας και της δομής, το The Last Of Us χωρίζεται σε 12 chapters και διαρκεί 12 με 17 ώρες, αναλόγως του πόσο θέλετε να "ξεζουμίσετε" τα περιβάλλοντα. Το δικό μου ρολόι έγραψε 14 ώρες και κάτι ψιλά, αλλά οφείλω να ομολογήσω πως δεν έψαχνα σαν τρελός, κυρίως λόγω του περιορισμένου χρόνου που είχα για το review. Τέλος πρέπει να αναφέρω πως ο τίτλος αποτελείται από ελάχιστα trophies, ολοκληρωτικού χαρακτήρα ("μάζεψε όλα τα collectibles", "τελείωσε το παιχνίδι στο hard" κ.ο.κ), οπότε με τον τερματισμό του τίτλου στο normal, είχα στην κατοχή μου τρία μόλις trophies (όλα αυτά για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις για το ποσοστό που ενδεχομένως να φαίνεται στο PSN προφίλ μου).

The_Last_Of_Us_Review_06-thumb.jpgΗ φύση του σεναρίου και του κόσμου γενικότερα, αντικατοπτρίζεται και στο gameplay. Η κίνηση του Joel στο χώρο είναι βαριά και αργή και παραμένει έτσι ακόμη και στις "action" στιγμές. Δεν υπάρχουν ούτε σκαρφαλώματα, ούτε ακροβατικά, ούτε κινήσεις που θυμίζουν ταινίες του Steven Seagal. Εδώ έγιναν και "παικτικές θυσίες" από τη Naughty Dog, μιας και υπήρχαν στιγμές που θα ήθελα έναν πιο ζωηρό "ala Drake" Joel, να μπορεί να κάνει και δυο ελιγμούς βρε αδερφέ. Κι όμως όχι. Το παιχνίδι δε μου επέτρεψε να ξεχάσω, ούτε λεπτό, ότι ο χαρακτήρας που χειρίζομαι είναι ένας συντετριμμένος και βασανισμένος άνθρωπος, από τον οποίο δε θα έπρεπε να έχω περισσότερες απαιτήσεις και ας είναι εις βάρος του gameplay.

{PAGE_BREAK}

The_Last_Of_Us_Review_07-thumb.jpgΈνα πολύ μεγάλο μέρος του The Last Of Us, το ξόδεψα απλά περπατώντας σε ερείπια, προσπαθώντας να ανακαλύψω τη διέξοδο. Αρκετές φορές, με πολύ επιφανειακούς και απλούς γρίφους, έπρεπε να χρησιμοποιήσω ορισμένα αντικείμενα στο περιβάλλον για να καταφέρω να προχωρήσω. Για παράδειγμα, επειδή η Ellie δε μπορεί να κολυμπήσει, σε σημεία με νερό έπρεπε να της βρω μία παλέτα για να επιπλεύσει και να περάσουμε μαζί απέναντι. Ή κάποιες άλλες στιγμές, έπρεπε αυτή, ως αισθητά πιο μικρόσωμη, να χωθεί σε τρύπες και παράθυρα για να ανοίξει την πόρτα κ.ο.κ. Η συνεργασία των δύο χαρακτήρων, αν και υφίσταται, δεν αποτελεί αυτοσκοπό και κυρίως δεν κουράζει, μιας και προσφέρεται στο "μενού" εντελώς ανώδυνα και φυσιολογικά.

Ουσιαστικά, πρόκειται για ένα γραμμικό παιχνίδι που δίνει μία ελαφριά "open world" ψευδαίσθηση, η οποία υποστηρίζεται μέσω μίας περιορισμένης περιήγησης στο χώρο. Τι εννοώ; Αν ο Joel και η Ellie πρέπει να διασχίσουν μία γειτονιά για παράδειγμα, έχουν την επιλογή να μπουν στα σπίτια και τις τριγύρω αυλές και να ψάξουν την κάθε γωνιά. Η εξερεύνηση των περιοχών, εκτός των collectibles, κυρίως γίνεται για τον εφοδιασμό των δύο χαρακτήρων, με τρόφιμα, πυρομαχικά και διάφορα ακόμη αντικείμενα, τα οποία θα χρησιμοποιηθούν για διάφορους λόγους, όπως η δημιουργία αυτοσχέδιων melee όπλων και χειρoβομβίδων, υποκατάστατα φαρμάκων πρώτων βοηθειών κ.α. Επιπροσθέτως, ο Joel συλλέγει χάπια και γρανάζια. Τα χάπια του δίνουν τη δυνατότητα αναβάθμισης ορισμένων ικανοτήτων (καλύτερη ακοή, περισσότερη υγεία κλπ), ενώ τα γρανάζια χρησιμοποιούνται σε συγκεκριμένους πάγκους για το upgrade των όπλων. Για να πραγματοποιηθούν όλα αυτά, το παιχνίδι δεν έμπαινε στο Pause, οπότε με υποχρέωνε να είμαι πάντα προετοιμασμένος, εντείνοντας έτσι την "survival" αίσθηση και το άγχος.

The_Last_Of_Us_Review_08-thumb.jpgΜία πολύ μεγάλη ανησυχία που έχουν όλοι όσοι ενδιαφέρονται για το The Last Of Us είναι το πόσο προκαθορισμένες/ στημένες είναι οι σκηνές δράσεις και για το αν δίνονται ή όχι επιλογές στον παίκτη κατά τη διάρκεια των μαχών. Ας τα πάρουμε από την αρχή. Στο The Last Of Us ήρθα αντιμέτωπος με δύο ειδών αντιπάλους: τα zombies (που χωρίζονται σε μερικές κατηγορίες που δε θα αναλύσω) και τις επικίνδυνες συμμορίες επιβίωσης των ανθρώπων. Και στις δύο περιπτώσεις, μου δόθηκε η ευκαιρία να επιλέξω μεταξύ της απευθείας σύγκρουσης και της stealth προσέγγισης. Το πρόβλημα για την πρώτη περίπτωση, όμως, είναι ότι πυρομαχικά είναι ελάχιστα, οπότε η αθόρυβη εξόντωση/ προσπέραση των αντιπάλων, κατά 90%, είναι αναγκαία. Σε αυτό, φυσικά, συνεισφέρει και το γεγονός ότι σαν παιχνίδι γενικότερα δεν είναι και πολύ εύκολο.

Η σύγκρουση με τα τέρατα ή τους ανθρώπους πολλές φορές είχε δυσάρεστη κατάληξη, οπότε φοβούμενος κάτι τέτοιο, υποχρεωνόμουν να κρυφτώ και να ενστερνιστώ stealth φιλοσοφία. Επιπλέον, λόγω του πλούσιου σχεδιασμού των επιπέδων (για τον οποίο θα σας μιλήσω παρακάτω) μου δόθηκε η ευκαιρία να επιλέξω το μονοπάτι διεξόδου που αισθανόμουν ότι μου ταίριαζε περισσότερο (ή αυτό που ήταν πιο κοντά μου). Οπότε, ναι, υπάρχει ελευθερία κινήσεων και οι περισσότερες σκηνές στο The Last Of Us, δεν είναι απολύτως προκαθορισμένες αλλά δύναται να αλλάξουν ανάλογα με τον τρόπο που ο καθένας επιλέγει να προσεγγίζει τα σημεία επαφής με τους αντιπάλους.

The_Last_Of_Us_Review_09-thumb.jpegΚαι κάπου εδώ έρχεται το πρώτο και μοναδικό σοβαρό πρόβλημα του τίτλου, το οποίο εγώ κατάφερα να "καταπιώ", αλλά δε νομίζω να το καταφέρουν όλοι οι gamers αυτό. Αναφέρομαι στην τεχνητή νοημοσύνη, που συμπεριφέρεται μια χαρά ως προς τον Joel, αλλά κάνει τα στραβά μάτια για τους συμμάχους, σαν να μην υπάρχουν. Ας τα πάρουμε, όμως, και εδώ τα πράγματα από την αρχή. Πατώντας παρατεταμένα το R2, ο Joel μπαίνει σε "stealth mode" (Listen Mode), τα περιβάλλοντα σκοτεινιάζουν και στην οθόνη φαίνονται μόνο οι σιλουέτες των τεράτων/ ανθρώπων που κάνουν θόρυβο. Με αυτόν τον τρόπο ο Joel μπορεί και βλέπει μέσα από τοίχους, καταγράφει τις διαδρομές τους και εν τέλει σχεδιάζει τις επόμενες κινήσεις του. Γενικά μιλώντας, αυτό το mode είναι το πιο αταίριαστο και μη ρεαλιστικό κομμάτι του παιχνιδιού, αλλά μάλλον ήταν αναγκαίο για τον εμπλουτισμό του stealth μέρους.

{PAGE_BREAK}

The_Last_Of_Us_Review_10-thumb.jpgΜέσω αυτού του μηχανισμού λοιπόν, το παιχνίδι πολλές φορές με υποχρέωσε να κινηθώ σκυφτός και αθόρυβα. Όλα μια χαρά για εμένα (δηλαδή τον Joel): ο παραμικρός θόρυβος, η μη σωστή κάλυψη και η λανθασμένη αντίληψη του χώρου από πλευράς μου, επιδείκνυαν τη θέση μου στους αντιπάλους, πράγμα που δηλώνει πως η AI λειτουργεί σωστά. Το μεγάλο πρόβλημα εντοπίζεται στο ότι ενώ ο Joel ήταν υποχρεωμένος να μείνει σκυφτός και αθόρυβος, οι σύμμαχοι (και βάζω πληθυντικό, γιατί εκτός της μικρής Ellie στην περιπέτεια εμφανίζονται και μερικοί ακόμη χαρακτήρες), μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, χωρίς να ενδιαφέρονται για τίποτα και φυσικά δίχως συνέπειες. Σε αυτό το βίντεο κατέγραψα μία πολύ χαρακτηριστική στιγμή αυτών που σας περιγράφω.

Όσον αφορά το shooting μέρος, για το οποίο η Naughty Dog έχει ακούσει τόσα και τόσα με τα Uncharted, στο The Last Of Us κατάφερε να κάνει εκπληκτική δουλειά. Περισσότερο ένιωθα ότι έπαιζα παιχνίδι της Rockstar, παρά παιχνίδι της εταιρίας που μου χάρισε τα Uncharted. Στην απολαυστικότητα του shooting μέρους, ένα πολύ μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχει η βία που διέπει τις μάχες, καθώς και η αριστουργηματική μηχανή φυσικής. Όσο ανορθόδοξο κι αν διαβάζεται, ο διαμελισμός όλων των σημείων του σώματος των αντιπάλων, ο οποίος συνοδεύεται από ποτάμια αίματος, είναι σε σημεία εθιστικός.

The_Last_Of_Us_Review_11-thumb.jpgΠάμε τώρα και σε ένα θέμα που συζητήθηκε πολύ τις τελευταίες ημέρες και δεν είναι άλλο από τα γραφικά. Ο οπτικός τομέας στο The Last Of Us έχει πάρα πολύ καλές στιγμές, έχει όμως και τις κακές του. Ξεκινώντας από τις κακές, το πρώτο πράγμα που δεν αμφισβητείται από κανέναν είναι το aliasing που σε σημεία είναι πολύ έντονο. Επίσης, στους εσωτερικούς χώρους και μερικές περιοχές στα εξωτερικά περιβάλλοντα πολλά από τα αντικείμενα είναι ντυμένα από χαμηλής ανάλυσης textures. Υπάρχει όμως ένα μεγάλο "αλλά" εδώ πέρα.

Τα γραφικά του The Last Of Us αποτελούνται από "πραγματικά" μοντέλα, με πολύγωνα και όχι από ψεύτικα backgrounds. Επιπλέον, ο κόσμος είναι τόσο πλούσιος σε περιεχόμενο, που πραγματικά σε πιάνει ίλιγγος από τα δεδομένα που έχει να απεικονίσει η "κακόμοιρη" GPU του PS3 των 256MB. Και όχι απλά τα επεξεργάζεται, αλλά σε πολλά σημεία έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Οι φωτισμοί, τα particle effects, το νερό, τα απίστευτα λεπτομερή μοντέλα χαρακτήρων, πραγματικά είναι τόσο εντυπωσιακά που δεν αφήνουν περιθώρια για γκρίνιες.

The_Last_Of_Us_Review_12-thumb.jpgΑν, πάλι, σκεφτεί κανείς την τρομερή ποικιλία τοποθεσιών αλλά και του διαφορετικού ύφους τους στο σχεδιασμό, εύκολα συμπεραίνει πως μιλάμε για "άθλο" από πλευράς Naughty Dog και πως μετά από τόσα χρόνια, πρώτη φορά νιώθω ότι όντως μία εταιρία κατάφερε να "ξεζουμίσει" το hardware της Sony. Η ομορφιά δε, των περιοχών, από τα εγκαταλελειμμένα αστικά κέντρα, μέχρι την τελευταία καλύβα στην επαρχιακή Αμερική, είναι εκθαμβωτική. Και όλα αυτά η εταιρία τα έκανε με τρομερή εμμονή στη λεπτομέρεια και το ρεαλισμό.

{PAGE_BREAK}

The_Last_Of_Us_Review_13-thumb.jpgΑν έπρεπε όμως να διαλέξω, τι απ' όλα όσα είδα στο The Last Of Us λάτρεψα περισσότερο, αυτό θα ήταν, με χαρακτηριστική ευκολία, οι ερμηνείες των ηθοποιών, που παρόμοιές τους έχω δει σε βιντεοπαιχνίδι ελάχιστες φορές στη ζωή μου. Εννοείται πως σημαντικό ρόλο στην απόδοση των ερμηνειών παίζει και η πολύ καλή δουλειά που έχει γίνει στο animation, το body capture και τα facial expressions, αλλά αυτό που κλέβει την παράσταση είναι το...μικρόφωνο. Άκουγα τις φωνές των ηθοποιών και "έβλεπα" την απόγνωση, την κούραση και τη φρίκη που ζούσαν. Λίγα ντεσιμπέλ, όμορφοι, με νόημα και προ πάντων ανθρώπινοι διάλογοι και παντελής έλλειψη ανόητων, κάφρικων και δήθεν έξυπνων ατακών, συνθέτουν ένα καθηλωτικό σύνολο. Εννοείται πως ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει και στο γεγονός ότι το The Last of Us ενσωματώνει ελληνικά μενού και ελληνικούς υπότιτλους -οι οποίοι δεν έχουν λογοκριθεί καθόλου και μεταφέρουν στο 100% όλα τα "γαλλικά" που ακούγονται από τους ηθοποιούς. Βέβαια, υπάρχουν μερικά θεματάκια, κυρίως με το συγχρονισμό, ενώ έχουν ξεφύγει και μερικές αγγλικές εκφράσεις, ωστόσο δεν παύει να είναι μία πολύ ευχάριστη προσθήκη από τη Sony Hellas.

Για τη μουσική, το όνομα Gustavo Santaolalla νομίζω πως τα λέει όλα. Ο Αργεντίνος μουσικοσυνθέτης κατάφερε και έδωσε ένα υπέροχο ύφος στο παιχνίδι και χωρίς τις νότες του το The Last Of Us θα ήταν πολύ πιο "λίγο" -πάντα κατά την προσωπική μου άποψη. Αυτό που μου έκανε εντύπωση, όμως, με το πώς χειρίστηκε η Naughty Dog το θέμα "μουσική", είναι στις στιγμές των μαχών, που σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια, στο The Last Of Us κυριαρχεί νεκρική σιγή. Ακόμα και τα μενού ή το hud, είναι τόσο διακριτικά που σχεδόν περνάνε απαρατήρητα. Να φανταστείτε πως ούτε η ένδειξη "Autosave" δεν εμφανίζεται στην οθόνη και αυτό για να μην αποσπάσει την προσοχή και τη βύθιση του παίκτη στον "ελκυστικό" κόσμο του τίτλου. Όλες αυτές οι επιλογές λοιπόν, αποδεικνύουν ένα πράγμα: ότι η Naughty Dog ήθελε αυτή τη φορά να δώσει κάτι εντελώς διαφορετικό και εκτός των δικών της "νερών" και απ' ότι φαίνεται τα κατάφερε περίφημα και τις αξίζουν συγχαρητήρια που το τόλμησε.

Με μία απλή αναφορά θα πρέπει να αρκεστώ στο multiplayer μέρος, το οποίο δεν κατάφερα να δω, μιας και ακόμη δεν έχει ανοίξει για το κοινό και ήταν διαθέσιμο μόνο συγκεκριμένες ώρες για τους δημοσιογράφους. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής όμως, η κατάσταση αυτή με βόλεψε, διότι θεωρώ πως η ύπαρξη multiplayer σε ένα τέτοιο single-player παιχνίδι μοιάζει περισσότερο με φάρσα. Δεν αμφισβητώ πως ενδεχομένως να έχει το ενδιαφέρον του, αλλά από καθαρά προσωπική σκοπιά, τέτοια modes, σε τέτοια παιχνίδια, με αφήνουν παγερά αδιάφορο. Ωστόσο, μέσα στις επόμενες μέρες, ίσως να πραγματοποιηθεί κάποιο GameCast ή ένα "mini" άρθρο για το multiplayer, όταν πλέον θα γίνει διαθέσιμο προς όλους.

The_Last_Of_Us_Review_14-thumb.jpgΝαι, καλά το είδατε. Η βαθμολογία παρακάτω είναι 10. Και για να είμαι ξεκάθαρος, το 10 δε σημαίνει πως το παιχνίδι είναι τέλειο -δεν υπάρχει, ούτε θα υπάρξει τέλειο παιχνίδι. Απεναντίας, βρίσκεται μακριά από το τέλειο και έχει τα θέματά του. Όπως όμως ανέφερα και στην αρχή του άρθρου, μου αρέσει να κρίνω την εμπειρία (το δάσος) και να μην κολλάω στις λεπτομέρειες (τα δέντρα). Η εμπειρία του The Last Of Us είναι έντονη, πνιγμένη στο συναίσθημα, με ακραίες στιγμές και συγκλονιστικές εικόνες. Δεν είναι όμως ούτε το επόμενο Uncharted, ούτε κανενός παιχνίδι ο "killer". Είναι μία πανέμορφη δημιουργία, που μιλάει λίγο και κάνει πολλά. Δυστυχώς, είμαι βέβαιος πως ο τίτλος δε θα αγαπηθεί από όλους. Πολλοί θα το βρουν βαρετό, πολλοί θα το πουν αδιάφορο, πολλοί θα το παρατήσουν στη μέση, γιατί "παικτικά" δεν είναι Uncharted, δεν υπάρχουν boss fights, δεν υπάρχουν εντυπωσιακά set pieces, δεν υπάρχουν εκρήξεις και "αμερικανιές". Υπάρχουν όμως δύο ζευγάρια μάτια, που μπορούν να μιλήσουν και να πουν όσα δε μπορούν να πουν 20 παιχνίδια μαζί...

The roses have faded, there's frost at my door
The birds in the morning don't sing any more
The grass in the valley is starting to die
And out in the darkness the whippoorwills cry.
Alone and forsaken by fate and by man
Oh, Lord, if You hear me please hold to my hand
Oh, please understand.
Oh, where has she gone to, oh, where can she be
She may have forsaken some other like me
She promised to honor, to love and obey
Each vow was a plaything that she threw away.
The darkness is falling, the sky has turned gray
A hound in the distance is starting to obey
I wonder, I wonder - what she's thinking of
Forsaken, forgotten - without any love.
                                                      -Hank Williams

Σάκης Καρπάς

Θετικά

  • Διαβάστε το κείμενο

Αρνητικά

  • Παρομοίως

Βαθμολογία

Συμμετεχουν

  • Μπράβο για το review. Το παιχνίδι, απ' ότι καταλαβαίνω, είναι από τα πλέον απαραίτητα για τους κατόχους PS3... :)

  • Τι παιχνιδαρα!
    Wow 5 σελιδες review, θα τις διαβασω το βραδυ!Μου αρκει που ξερω οτι πηρε 10/10!Μπραβο στην Naughty Dog!
    Αγορα σε 1 μηνα περιπου!Must have για τους κατοχους ps3!
    EDIT: Διαβασα λιγο τα συμπερασματα, οπως τα λες ειναι Σακη, κανενα game δεν ειναι τελειο!Σημασια εχει η συνολικη εμπειρια που θα σου προσφαιρει και για αυτο αξιζει τον βαθμο!!!

  • Ένα απο τα καλύτερα παιχνίδια όλων των εποχών όπως φαίνεται ήρθε στο τέλος της γενιάς. Μπράβο στη Sony.

  • Αυτά είναι . Ξεκινάωωωωωωωω

  • @Captain Zaraki τι λέγαμε στο forum? επιβεβαιωθήκαμε!
    Κυριακάτικη έκπληξη από τον Σάκη δε περίμενα να το ανεβάσεις σήμερα! :)

    EDIT: Περιμένουμε την ανάλυση για το multiplayer μέρος του τίτλου, γιατί με ενδιαφέρει αρκετά!
    Και Σάκη η δυνατότητα του R2 γίνεται να απενεργοποιηθεί?

  • Kυριακή στο γραφείο και σκάει 5σέλιδο review Last of Us απο το Σάκη! ΑΠΟΛΑΥΣΗ!!!
    Το διαβάζω και επανέρχομαι με τις απόψεις μου σε edit!
    EDIT : Εντάξει, δεν υπάρχουν λόγια. Τι να πρωτοπείς για αυτό το review? Ειλικρινές, με συναίσθημα και μεράκι. Μόλις κονιορτοποίησες δεκάδες reviews του εξωτερικού. Άνετα στο προσωπικό hall of fame-best reviews.
    Όσο για το Last of Us, απ'ότι φαίνεται απο τα γραφόμενα, πλησιάζει επικίνδυνα και στα δικά μου θέλω όσον αφορά ώριμες και δυνατές εμπειρίες. Eκπληκτική και μελαγχολική μουσική, ανθρώπινο και προσγειωμένο gameplay σε ένα γκρίζο κόσμο που αντικατοπτρίζει ίσως τους δικούς μας χαρακτήρες και τι θα κάναμε σε παρόμοιες καταστάσεις.......
    Όστόσο τι το'θελες αυτό Σάκη για τους πατεράδες.Μου μαύρισες την ψυχή μιας και υποψιάζομαι το τι μπορεί να γίνεται.................. :(

  • 10 ? Τι παιχνιδαρα ειναι αυτη ! Δεν το περιμενα... Αρχιζω το διαβασμα ! :)

  • πάει στα αγαπημένα γιατί έτσι και όσο αφωρά το review σου σάκη θα το διαβάσω το βραδάκι γιατί τώρα έχω να διαβάσω χημεία

  • Και εδω 10?

  • ManOnTheRun Ετσι Θαναση!Αντε καλο λιωσιμο, οταν ερθει η παραγγελια!Αντε να το αγορασω και γω, να λιωσουμε λιγο και στο multiplayer εκτως απο το single!

  • Ενας μεταξυ 2-3 τιτλων που με κανει να μετανιωνω που δεν εχω PS3

  • μπραβο Σακη με αυτο review,με τον τροπο που το παρουσιασες και ειδικα το εκλεισεις μου εδειξες τι ειδους gamer και οχι μονο εισαι.σου βαζω κι εγω με τη σειρα μου 10'.

  • Ειλικρινά χαίρομαι που το παιχνίδι δεν είναι φτιαγμένο τελικά με Hollywood-ιανές διαθέσεις όπως αναφέρει ο Σάκης, ήταν κάτι που και εγώ το φοβόμουν.

    Με έχει εξάψει ο τίτλος εδώ και πολύ καιρό και με την 1η πτώση τιμής, θα το τιμήσωμεν.

    Αλήθεια, εκείνο το ντέμο του TLOU που ήταν διαθέσιμο για τους κατόχους το Gow: Ascension, θα γίνει διαθέσιμο και για εμάς τους κοινούς θνητούς ή μπα?

  • Μολις διαβασα το Review,διαφορετικο και κατατοπιστικοτατο θα ελεγα!Η αληθεια ειναι πως στο ξεκινημα με εντυπωσιασαν αυτα που εγραψες και ενθουσιαστικα,μεχρι που εφτασα στην τριτη σελιδα.Ξενερωσα λιγο με το stealth συστημα,που θυμιζει εντονα tomb raider (instinct) και η συμμαχικη Α.Ι που ειναι περα βρεχει.Απο την στιγμη που το παιχνιδη ειναι κατα 90% stealth για εμενα αυτα τα δυο ειναι πολυ αρνητικα σημεια.Τωρα για τα χαμηλης ποιοητητας textures και το εντονο aliasin οκ!μπορω να ζησω και με αυτα,δεν ειναι το ολο θεμα τα γραφικα...δεν ξερω,το ειχα για day one,αλλα μαλλον θα το καθυστερησω λιγο.

  • Eνταξει βασικα δεν κολλαω στο 10 εξαλλου οπως γραφει και ο Σακης πραγματικο 10 δεν υπαρχει.Απλα επειδη ειμαι κατοχος μονο xbox εχω στο μυαλο μου εντονα αν πεσει η τιμη του τωρα στο τελος της γενιας να αποκτησω ενα Ps3 καθως εχει πολλα αξιολογα exclusives .

  • πω πω τι μας κανεις Ντουκι ,παω να κανω φραπεδακι και έρχομαι

  • Πολλά συγχαρητήρια Σάκη για το "review" . Μπήκε στα αγαπημένα κάτι που κάνω πολύ σπανίως, αλλά το άξιζε. Δεν έχω παίξει το demο και από videos έχω δει ελάχιστα. Θα περιμένω να το παίξω για να βιώσω την εμπειρία 100% .

    Ωστόσο, αυτό που διάβασα περί "σκοτεινής" οθόνης στο stealth κομμάτι δεν μου άρεσε. Όχι πως θα μου χαλάσει την εμπειρία, αλλά είναι ένας απλός άνθρωπος. Αν γινόταν χάρις κάποιο χάπι, θα μου ήταν πιο πιστευτό. Επίσης το link με την χαζή ΑΙ δεν δουλεύει και τώρα που μπήκα στο προφίλ σου στο Youtube δεν το βρήκα. Αν μπορείς κοίταξε το.

    Τέλος, αν τελικά το αγοράσω day one ο φταίχτης θα είσαι εσύ. Δεν αμφισβητούσα τα 10άρια από τα ξένα sites, αλλά όταν τον συντάκτη τον ζεις τόσα χρόνια είναι διαφορετικά. Και πάλι συγχαρητήρια! :D

  • Ευτυχώς υπάρχουν τέτοια παιχνίδια για να μας κρατήσουν σε αυτήν τη γενιά, με όλες αυτές τις μπούρδες που ακούμε για την επόμενη!

  • αρχίζω το διάβασμα μετά το άλλο διάβασμα αλλά πάνω κάτω ξέρω τι θα διαβάζω

  • Εξαιρετικό review...μπράβο..

Δείξε μου και άλλα...