Ταυτότητα

Bound by Flame

Bound by Flame

Edition: N/A Genre: Action, RPG Διάθεση: N/A
Αριθμός παικτών: 1 Ανάπτυξη: Spiders Ημ. Έκδοσης: 09/05/2014
PEGI: 16 Εκδότης: Focus Home Interactive Πλατφόρμες: Xbox 360, PS 4, PlayStation 3, PC


Geralt που σας χρειάζεται…


Σας έχει τύχει ποτέ να παίζετε ένα παιχνίδι που έχει ορισμένα θετικά στοιχεία αλλά να σας παρασύρουν τόσο πολύ τα αρνητικά, ώστε από ένα σημείο και μετά να παίζετε μόνο και μόνο γιατί θέλετε να εντοπίσετε κι άλλα (κι επειδή πρέπει να γραφτεί το review); Σίγουρα θα σας έχει τύχει, και ακόμα κι  αν έχει καιρό να συμβεί, το εν λόγω game είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να ξεκολλήσετε από τα αριστουργήματα που πιθανώς παίζετε, για να εξασκήσετε και πάλι το ευγενές άθλημα του «βρίζω μόνος μου σε ένα δωμάτιο και οι σύνοικοι με περνούν για τρελό (πάλι)».

Το Bound by Flame δεν τα κάνει όλα λάθος. Έχει όμως μια διαβολική ικανότητα να κάνει λάθη σε τόσο νευραλγικά σημεία, ώστε τα όποια θετικά ή αξιοπρεπή κομμάτια του να επισκιάζονται σε βαθμό πλήρους συσκότισης. Ας δούμε εξ αρχής τι προσπαθεί να κάνει: Το Bound by Flame επιχειρεί να προσφέρει μία action RPG εμπειρία στα χνάρια του Witcher. Σταματήστε το μειδίαμα και μάθετε ότι από τη δομή του παιχνιδιού, τις περιοχές, το σύστημα μάχης και τους διαλόγους μέχρι το χωρισμό του παιχνιδιού σε Acts και τη μετάβαση με κομβικές αποφάσεις από το ένα στο άλλο και το crafting system, τα πάντα παραπέμπουν σε Witcher. Ακόμα και η δυσκολία του τίτλου, που θυμίζει το Dark επίπεδο του πολωνικού παιχνιδιού,  με τη μπάρα ζωής των εχθρών να υποχωρεί βασανιστικά αργά και τα αντίστοιχα αντίπαλα χτυπήματα να είναι ικανά να σωριάσουν τον Vulcan στο άψε σβήσε.

bound-by-flame-screenshot-01

Σε επίπεδο ιστορίας, μία ομάδα από μισθοφόρους καλείται να προστατεύσει μία αποκρυφιστική ομάδα, τους Red Scribes, που επιχειρούν να ξυπνήσουν μία αρχαία δύναμη για να αποτρέψουν την εισβολή των Dreadlords από τον παγωμένο Βορρά. Προσπερνούμε τις μοδάτες αναφορές στο Game of Thrones, και εστιάζουμε στην ουσία που είναι ότι η ιστορία συνολικά δε μας κάνει ούτε κρύο ούτε ζέστη. Η δομή της δε, όπως προαναφέραμε, παραπέμπει σε Witcher με μία κομβική απόφαση να σημαδεύει το πέρασμα στο επόμενο κεφάλαιο.

Ο ήρωας του παιχνιδιού, ο Vulcan (που περιέργως εμφανίζεται με το όνομα της δικής μας επιλογής στο κείμενο, παρότι όλοι τον αποκαλούν Vulcan…) καταλαμβάνεται από μία δαιμονική οντότητα της φωτιάς κατά την αποτυχημένη τελετή των Red Scribes, οντότητα που παίζει το ρόλο του «κακού» στο μυαλό του και καθορίζει τα δίπολα των αποφάσεων. Αν θα σκοτώσει ή όχι τον επικεφαλής του group των μισθοφόρων, αν θα βοηθήσει ή όχι το στρατό των Elves στην προσπάθειά τους να ανακαταλάβουν την πόλη τους κτλ. Ομολογούμε ότι η δομή του παιχνιδιού είναι αποτέλεσμα τολμηρής απόφασης, καθώς περιπλέκει τα πράγματα και ξεβολεύει τους δημιουργούς από την ανεμελιά της ευθύγραμμης και προκαθορισμένης πορείας, που επίσης θα μπορούσε να έχει ένα παιχνίδι της κατηγορίας.

bound-by-flame-screenshot-02

Παρόλα αυτά το εγχείρημα στέφεται με παταγώδη αποτυχία, καθώς η γραφή του τίτλου προκαλεί θλίψη και αδυνατεί να προκαλέσει το οποιοδήποτε ενδιαφέρον για τους χαρακτήρες του παιχνιδιού και τις καταστάσεις. Έτσι, κανέναν δε νοιάζει αν τελικά ο ολιγομίλητός Captain των μισθοφόρων ζει ή πέθανε, και ποσώς μας ενδιαφέρει αν τα Elves θα ξαναπάρουν ή όχι την πόλη τους.  Ό,τι θέλουν ας κάνουν. Οι διάλογοι, παρότι πολλοί και εκτενείς, είναι ερασιτεχνικά γραμμένοι, ανέμπνευστοι, με γελοία λογοπαίγνια και ιταμές προσπάθειες αστείων, αποδομένοι με επίσης ερασιτεχνικό και αδιάφορο τρόπο, και η αλήθεια είναι ότι συνοδεύουν εξίσου γελοίες καταστάσεις, οπότε και η συνολική εικόνα ως έχει είναι μάλλον αναπόφευκτη.

Ο διάλογος με έναν από τους Νεκροζώντανους Ice Lords με το όνομα Blackfrost (όσο αστείο κι αν είναι και όσο και αν παραπέμπει σε όνομα drummer από Νορβηγική Black Metal μπάντα, σίγουρα δεν ξεπερνά την αυτού εξοχότητα τον The Chiller, που μάλλον παραπέμπει σε κορεάτικο κλιματιστικό) και οι μετέπειτα υπόνοιες για την ερωτική σχέση της Μάγισσας του group με τον εν λόγω άρχοντα του κακού, είναι από τις κορυφαίες στιγμές της σύγχρονης gaming γραφής. Δεν ξέρουμε αν αξίζει να βασανιστείτε για να φτάσετε τόσο βαθιά στο παιχνίδι για να δείτε περί τίνος πρόκειται, αλλά όπως και να’ χει κάντε μία προσπάθεια να το βρείτε ακόμα και στο YouTube.

bound-by-flame-screenshot-03

Στον τομέα του gameplay, το παιχνίδι στηρίζεται σε τρία παικτικά στυλ, τα οποία μπορούν να συνυπάρχουν χωρίς να κάνουμε επιλογή κλάσης. Στο κλασικό melee ο Vulcan μάχεται με Longswords, Hammers και Axes (το καθένα με τα προτερήματα και τα μειονεκτήματά του), στο Ranger στυλ μάχεται με dual hand Daggers και στηρίζεται βαρέως στο stealth, που μπορεί να καταλήγει σε one hit kill, και ως Pyromancer (καλά διαβάσατε) καλύπτει την Igni, μας συγχωρείτε, την Fire διάσταση του Spell Casting με τέσσερα όλα κι όλα spells. H μάχη, εργαστηριακά προσεγγισμένη, δεν είναι κακή. Στηρίζεται πολύ στο μηχανισμό του Ιnterrupt, κάτι σαν Stun. Ο Vulcan μπορεί να διακόψει την κίνηση του αντιπάλου, διότι αλλιώς, όσο και να βαράει, ο εχθρός θα το δώσει το χτύπημα. Επίσης, το stealth βοηθά καθώς με ένα χτύπημα (κι εφόσον έχουν γίνει οι απαραίτητες αναβαθμίσεις) μπορούμε να ξεφορτωθούμε ακόμα και δυνατούς αντιπάλους. Tα Pyromancies δε, είναι λίγα και λειτουργούν απλά και κατανοητά.

Αλλά…

Μία σειρά σχεδιαστικών επιλογών και λαθών, καταστρέφει την όποια θετική προοπτική της μάχης. Πρώτα πρώτα, οι εχθροί, από το πιο απλό Mob μέχρι το πιο βάρβαρο Boss, σε Normal (δεύτερο από τα τέσσερα επίπεδα δυσκολίας) επίπεδο, ας το πούμε στην καθομιλουμένη, δε νιώθουν. Αν οι δημιουργοί θεωρούν ότι έγειραν την πλάστιγγα προς τη hardcore πλευρά επειδή τα Mobs θέλουν τριάντα χτυπήματα και ο Vulcan πέφτει με δύο, είναι πολύ πολύ γελασμένοι. Κάθε μάχη είναι ένα μικρό boss fight και τα πράγματα γίνονται άκρως εκνευριστικά όταν οι εχθροί είναι σε group των δύο, των τριών ή και παραπάνω. Η αξιοθρήνητη A.I. δε βοηθάει καθόλου, ενώ ο σύντροφος που επιλέγουμε κάθε φορά, εκτός ορισμένων περιστάσεων, είναι σα να μην υπάρχει, καθώς τα χτυπήματά του φέρουν απειροελάχιστες μεταβολές στη Health Bar των αντιπάλων.

bound-by-flame-screenshot-05

Η επόμενη αστειότητα έχει να κάνει με τα trigger points σε κάθε μάχη. Ας θεωρήσουμε ότι έχουμε προχωρήσει και με ένα hit (σε stealth) βγάζουμε εκτός μάχης ένα mob. Το δεύτερο mob μάς αντιλαμβάνεται και κατευθύνεται προς τα μας. Και έστω ότι του αφαιρούμε τη μισή ζωή. Αφήνοντας τη μάχη και τρέχοντας πίσω από το trigger point της περιοχής, το mob εγκαταλείπει το κυνηγητό, πηγαίνει στη θέση του και η Health Bar του γίνεται reset. Κατά το κοινώς λεγόμενο, ξαναγεμίζει. Τόσο απλά και όμορφα. Για παιχνίδι του 1998 μπορεί και να το δεχόμασταν. Σε παιχνίδι του 2014, όχι. Τελεία και παύλα.

Η διαχείριση του Inventory είναι γενικώς εύκολη και το crafting system είναι από τις καλές ιδέες του παιχνιδιού και είναι κρίμα που σε ό,τι αφορά τα αναλώσιμα, το σύστημα περιορίζεται σε health και mana potions, σε explosive traps και bolts για τη βαλλίστρα μας. Επιπλέον όμως, μπορούμε να ισχυροποιήσουμε τα όπλα μας (όπως και στο Witcher) «ξοδεύοντας» τα υλικά που έχουμε βρει (που γενικώς είναι άφθονα). Τέλος, η ανακύκλωση όπλων και enhancements είναι δυνατή και αρκετά χρήσιμη όταν μας λείπουν συγκεκριμένα υλικά. Το όλο σύστημα είναι από τις αξιοπρεπείς ιδέες του τίτλου. Δεν είναι όμως αξιοπρεπές το σύστημα leveling, το οποίο παραπέμπει σε εμπλουτισμένο action παιχνίδι και σε καμία περίπτωση σε RPG. Πολύ λίγες είναι οι επιλογές και κυρίως αφορούν ενδυνάμωση ήδη επιλεγμένων δυνάμεων και ιδιοτήτων. Για το σύστημα με τα perks που επιλέγουμε με έξτρα πόντους και που μας οδήγησαν κοντά στο τέλος να έχουμε 25% παραπάνω μαγεία από την αρχική του παιχνιδιού, δε θα γίνει καν λόγος. Υπάρχουν για να υπάρχουν και ο σχεδιασμός τους θυμίζει αγγαρεία.

bound-by-flame-screenshot-06

Οι περιοχές και οι χάρτες του παιχνιδιού είναι άκρως τυπικές και παραπέμπουν επίσης σε περιοχές του Witcher 2 με το Βάλτο, την Πόλη των Elves μέσα στα βουνά, τις σπηλιές κτλ. Θα μου πείτε, «σπηλιές και βάλτους έχουν κι άλλα παιχνίδια». Ναι, αλλά ούτε με τη μορφή ούτε με τη σειρά του Bound by Flame, που σχεδόν αντιγράφει (προσπαθεί να αντιγράψει) το πολωνικό παιχνίδι. Το αποτέλεσμα είναι επιεικώς αδιάφορο και αρκετά κουραστικό, αν λάβουμε υπόψη το συνεχές respawn των εχθρών, το οποίο και καταντάει εκνευριστικό. Τα γραφικά του τίτλου, τέλος, δε βοηθούν στο τελικό αποτέλεσμα, αφού ούτε κάτι το ιδιαίτερο είναι, ούτε τίποτε επιπλέον προσθέτουν στον αισθητικό τομέα. Τεχνικά δε, υπάρχουν ατέλειες (ευτυχώς όχι στο frame rate γιατί θα την πλήρωνε ή η οθόνη ή το χειριστήριο) και προβλήματα, που όμως είναι πραγματικά το τελευταίο που παρατηρεί κανείς, με όλα τα υπόλοιπα αρνητικά στοιχεία να τον βομβαρδίζουν.

Η συνήθης ρήση «σε μισή τιμή ίσως κάτι να αξίζει» δεν έχει καμία θέση στο Bound by Flame. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να ασχοληθείτε με αυτή την κακή προσπάθεια της Spiders. Το ότι ο τίτλος είναι budget δε δικαιολογεί απολύτως τίποτα. Υπάρχουν ένα κάρο αξιοπρεπή RPG του παρελθόντος με τα οποία δεν έχουμε ασχοληθεί. Καιρός να το κάνουμε.

Σάββας Καζαντζίδης

To review βασίστηκε στην Xbox 360 έκδοση του παιχνιδιού.

Θετικά

  • Αξιοπρεπής η ιδέα του crafting.
  • Σύστημα μάχης που έχει κάποιες προοπτικές.

Αρνητικά

  • Αξιοθρήνητη Α.Ι.
  • Κακή γραφή-κείμενο-διάλογοι.
  • Κάτω του μετρίου όλες οι προσπάθειες σε γραφικά, περιβάλλοντες χώρους, quests, χτίσιμο σχέσεων κτλ.
  • Άλλο δυσκολία, άλλο σπάσιμο νεύρων.

Βαθμολογία

Σάββας Καζαντζίδης

O Σάββας δεν παίζει videogames από τότε που θυμάται τον εαυτό του. Δεν ξέρει πως είναι από κοντά ένα NES πόσο μάλλον ένα SNES. Παρόλα αυτά καταφέρνει και ανέχεται τον εαυτό του ως gamer και που και που, μεταξύ Heavy Metal και Χέβι Μέταλ, παίζει και κανένα παιχνίδι. Επίσης είναι ερωτευμένος με τη Liara T’soni και θα ήθελε κάποια στιγμή να μετακομίσει σε μία καλύβα κοντά στη Firelink Shrine, ένα τσιγάρο δρόμο από τις Κατακόμβες αν και δεν καπνίζει.

Συμμετεχουν

Δείξε μου και άλλα...