Noir horror ή, αλλιώς, Casablanca με Shining.

Πολύ δύσκολα μπορεί να βρει κανείς κάποια πρόσφατη μεγάλη παραγωγή που να έχει επιχειρήσει να αναπτύξει ένα ατμοσφαιρικό horror παιχνίδι. Ένα παιχνίδι, δηλαδή, όπου δε θα πετιούνται κατακαημένα ζόμπι με σκοπό να κατακρεουργηθούν από την καραμπίνα ή το μυδράλιο που έχουμε στα χέρια μας αλλά, αντιθέτως, ένα παιχνίδι που θα μοιάζει περισσότερο με το ύφος του Amnesia ή του πιο πρόσφατου Outlast. Η αλήθεια είναι ότι οι πραγματικές horror εμπειρίες, όπου ο παίκτης αισθάνεται ανίσχυρος, τείνουν να είναι είδος υπό εξαφάνιση. Πάνω σε αυτήν την έλλειψη έρχεται να πατήσει η ολιγομελής OSome Studio εκ Γαλλίας (απαρτίζεται από τρία βασικά στελέχη), καταφέρνοντας να προσφέρει αυτό που πιστεύουμε πως είναι το πρώτο horror παιχνίδι με noir στοιχεία που πιάνουμε στα χέρια μας.

"Noir" όνομα και πράγμα, καθώς είναι αυστηρά ασπρόμαυρο, έχει και την κλασσική αφήγηση των ταινιών του είδους, ενώ διαδραματίζεται στην ακριβώς κατάλληλη εποχή της δεκαετίας του 1930. Μία γρήγορη ματιά στις εικόνες του White Night αρκεί για να αντιληφθείτε ότι εδώ έχουμε κάτι διαφορετικό και πρωτότυπο σε εικαστικό επίπεδο. Ευτυχώς, όμως, η γαλλική ομάδα δεν αφέθηκε μόνο στο εικαστικό του θέματος, αλλά μοίρασε εξίσου όλο της το βάρος τόσο στο οπτικό επίπεδο όσο και στο περιεχόμενο. Το αποτέλεσμα είναι ένα παιχνίδι, του οποίου η μηχανή γραφικών, η αφήγηση και το gameplay συνδέονται άρρηκτα. Βέβαια, δεν έχουμε στα χέρια μας έναν αψεγάδιαστο τίτλο, όπως θα δείτε από την περαιτέρω ανάλυση, αλλά ως έχει αποτελεί μία ιδιαίτερα αξιόλογη πρώτη προσπάθεια σε ένα –σαφέστατα- απαιτητικό είδος.

White night review 1

Το White Night ξεκινάει μία σκοτεινή νύχτα σε έναν επαρχιακό αμερικάνικο δρόμο. Ο χαρακτήρας μας, ντυμένος ως ένας άλλος Humphrey Bogart από το Casablanca, είναι πίσω από το τιμόνι του αυτοκινήτου, οδηγώντας υπό τους ήχους ενός αργόσυρτου τζαζ κομματιού. Όμως η διαδρομή του δε θα διαρκέσει πολύ, καθώς θα ανακοπεί από την απότομη εμφάνιση μίας νεαρής γυναίκας στη μέση του δρόμου. Η προσπάθεια για την αποφυγή της, ως είθισται σε τέτοιες σκηνές, δε θα γίνει και με την καλύτερη δυνατή τεχνική, με αποτέλεσμα να φύγει με το αυτοκίνητο από το δρόμο. Σοκαρισμένος και τραυματισμένος από το χτύπημα, ο ανώνυμος χαρακτήρας μας, μη μπορώντας να βρει το σώμα της γυναίκας, θα προχωρήσει σε μία σκοτεινή έπαυλη, η οποία, όπως όλα μαρτυρούν, είναι εγκαταλειμμένη.

Σε αυτήν την έπαυλη ξετυλίγεται όλο το κουβάρι της υπόθεσης του White Night. Ο χαρακτήρας μας δεν είναι τίποτε άλλο από ένα άτυχο όχημα προς όφελος της δικής μας έρευνας για την ανατριχιαστική ιστορία που περιτριγυρίζει το εν λόγω οίκημα. Αναμφίβολα, ο περιορισμός του παιχνιδιού σε ένα και μόνο περιβάλλον θα ξυπνήσει ευχάριστες αναμνήσεις στους παλιότερους gamers, από εποχές Alone in the Dark και Resident Evil. Ο εγκλωβισμός του πρωταγωνιστή εντός της έπαυλης (οι πόρτες κλειδώνουν ανεξήγητα πίσω του), σε συνδυασμό με την παντελή απουσία άλλων ανθρώπων, δημιουργεί έντονα την αίσθηση της απομόνωσης και του τρόμου, ιδίως όταν θα έρθετε μπροστά στην πρώτη εχθρική οντότητα.

White night review 2

Η υπόθεση αναπτύσσεται οργανικά μέσα από έναν τεράστιο αριθμό εγγράφων, που βρίσκονται διάσπαρτα εντός του σπιτιού. Όπως σύντομα θα μάθετε, η έπαυλη άνηκε στην πάλαι ποτέ ισχυρή οικογένεια των Vesper, με την υπόθεση να επικεντρώνεται στην αυταρχική Margaret και στο γιο της, William, ο οποίος ήταν ο τελευταίος ιδιοκτήτης της έπαυλης. Εκτός από έγγραφα ημερολογίων, που έχουν γραφτεί από αυτούς τους δύο χαρακτήρες, θα βρείτε γραφόμενα από πολλούς άλλους χαρακτήρες, που συμβάλλουν με το δικό τους τρόπο στο χτίσιμο της ιστορίας. Ενδιαφέρον προκαλεί η χρήση της αμερικάνικης Μεγάλης Ύφεσης του 1929 ως φόντο της κεντρικής υπόθεσης. Συχνά πυκνά θα βρίσκετε αναφορές και άρθρα από εφημερίδες για την κατάπτωση του πληθυσμού σε αυτά τα χρόνια της οικονομικής εξαθλίωσης, λειτουργώντας ως ένας παραλληλισμός της ψυχικής πτώσης των Vesper, αλλά –φυσικά- και ως καθρέφτης της σημερινής πραγματικότητας.

Ως ένα άλλο Gone Home, λοιπόν, οι πληροφορίες που θα εντοπίζετε στο περιβάλλον, είτε έγγραφα είτε τα ίδια τα αντικείμενα του σπιτιού, σκιαγραφούν σταδιακά τη φρικιαστική ιστορία της έπαυλης. Η ποιότητα των κειμένων είναι πολύ καλή και φαίνεται ότι αποτελεί προϊόν έμπειρου συγγραφέα, πετυχαίνοντας αρκετά καλά τον στόχο του ψυχογραφήματος του κάθε αθέατου χαρακτήρα. Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε πως εάν αποφασίσει κάποιος απλά να προσπερνάει τα κάθε λογής κείμενα, τότε θα χάσει το ήμισυ της ουσίας του White Night.

White night review 3

Μοναδική παραφωνία στην ιστορία του παιχνιδιού αποτελούν ορισμένες cutscenes –λίγες ευτυχώς- όπου ακούμε μονολόγους του πρωταγωνιστή. Δυστυχώς, το επίπεδο του ηθοποιού είναι μάλλον μέτριο, ενώ οι ατάκες του είναι φανερά επιτηδευμένες, στην προσπάθειά τους να προσεγγίσουν το κλασσικό noir ύφος αφήγησης. Το αποτέλεσμα είναι πως, όποτε ακούγεται η φωνή του, ζημιώνεται η ατμόσφαιρα του παιχνιδιού, καθώς, εκτός των άλλων, το άκουσμα της ανθρώπινης φωνής “σπάει”, έστω και για λίγο, το στοιχείο της απομόνωσης.

Εντούτοις, το κεντρικό σενάριο, που αφορά περισσότερα από 20 χρόνια ιστορίας της έπαυλης, κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον μέσα από την προβληματική και μυστηριώδη ζωή του οίκου των Vesper, αλλά και του ερωτικού μπλεξίματος του βενιαμίν της οικογένειας με μία νορβηγίδα τραγουδίστρια της τζαζ. Αν και οι υποψιασμένοι θα μαντέψουν το τηλεγραφημένο τέλος αρκετά πριν την κατάληξη, η ίδια η OSome δε φαίνεται να στόχευε σε κάτι το πραγματικά ανατρεπτικό. Αντιθέτως, η γαλλική εταιρία έβαλε τις δυνάμεις της στην ανάπτυξη ενδιαφέροντων χαρακτήρων, παρόλο που μπορεί να τους βλέπουμε αποκλειστικά μέσα από κείμενα και αραδιασμένες φωτογραφίες. Εμείς πάντως δεν απογοητευτήκαμε από το προβλέψιμο του σεναρίου, καθώς ο σκοπός του ήταν να χτίσει ένα άβολο και πραγματικά στοιχειωμένο περιβάλλον, στόχος που τον πετυχαίνει στο έπακρο.


Προκειμένου να εντοπίσουμε όλες αυτές τις πληροφορίες, η περιήγησή μας στο απομονωμένο οίκημα γίνεται μέσα από εναλλασσόμενες, προκαθορισμένες θέσεις της κάμερας και οπτικές γωνίες, μία μέθοδος που ξυπνάει μνήμες από μία παλιότερη εποχή horror παιχνιδιών. Ο μεγαλύτερος σύμμαχός μας στην εξερεύνηση είναι τα σπίρτα, που αποτελούν μία από τις ελάχιστες πηγές φωτός. Ο χαρακτήρας μας μπορεί να έχει έως και 12 ανά πάσα στιγμή και η ανάγκη να έχουμε πάντα μαζί μας σπίρτα είναι ιδιάζουσας σημασίας, καθώς χωρίς αυτά συνήθως βρισκόμαστε στο απόλυτο σκοτάδι με αποτέλεσμα να μη μπορούμε να κάνουμε ούτε βήμα.

Παρόλο που βρίσκονται αρκετά σπίρτα διάσπαρτα στα δωμάτια του σπιτιού, η OSome κατάφερε και βρήκε την κατάλληλη ισορροπία μεταξύ των σπίρτων που κρατάμε και αυτών που δύναται να βρούμε, ούτως ώστε να υπάρχει ένα καλοδεχούμενο συνεχές άγχος σχετικά με την πηγή φωτός που έχουμε πάνω μας και της πιθανότητας να ξεμείνουμε. Μπορεί να μην φτάσαμε ποτέ σε αυτό το σημείο, αλλά δεν έπαψε ούτε στιγμή να υπάρχει στο μυαλό μας ο μετρητής των σπίρτων, προσθέτοντας έτσι βαθμούς στο συνολικό άγχος και φόβο που καλλιεργείται για το σκοτάδι.

White night review 4

Το σκοτάδι, όμως, θα έχανε κάποια στιγμή την τρομακτική του υφή σε περίπτωση που δεν υπήρχε κάποιος απτός κίνδυνος. Αυτόν το ρόλο ενσαρκώνουν διάφορες εχθρικές, ανθρωπόμορφες οντότητες, οι οποίες εμφανίζονται ως αλλοιωμένες γυναικείες μορφές και συχνά γίνονται ευδιάκριτες μόνο όταν είμαστε μερικά βήματα μακριά τους. Ο χαρακτήρας μας δεν έχει κανέναν άμεσο τρόπο αντιμετώπισής τους και, ως εκ τούτου, όποτε μας αντιλαμβάνονται απλά πρέπει να το βάζουμε στα πόδια. Η ύπαρξη αυτών των οντοτήτων πετυχαίνει μοναδικά το στόχο του τρόμου, καθώς τόσο η απόκοσμη παρουσία τους όσο και κραυγή που βγάζουν όταν μας αντιληφθούν, μας έκανε πολλές φορές να αναπηδήσουμε από την καρέκλα μας. Πραγματικά, άτομα με καρδιακές παθήσεις καλό θα είναι να μείνουν μακριά του, ενώ η χρήση ακουστικών δεν ενδείκνυται… Η ενσωμάτωσή τους προσδίδει αναντικατάστατους πόντους στο όλο στήσιμο του τρόμου, αλλά δυστυχώς αποτελούν παράλληλα και ένα από τα προβληματικά του στοιχεία.

Αν και ο χειρισμός είναι λειτουργικός, στα σημεία όπου εξερευνούμε με την ησυχία μας, όταν θα χρειαστεί να τρέξουμε ξαφνικά μέσα στο άγχος, μακριά από μία οντότητα, τότε τα πράγματα δυσχεραίνουν. Το κυριότερο πρόβλημα είναι πως οι συχνές εναλλαγές των προσχεδιασμένων γωνιών λήψης μπορεί να σας αποπροσανατολίσει πολύ εύκολα, ενώ ανάλογα με την οπτική γωνία μπορεί να αλλάζει και η φορά στην οποία κινείται ο χαρακτήρας. Με το τελευταίο εννοούμε πως ενώ την μία στιγμή, όταν κουνάμε προς τα μπρος τον αναλογικό μοχλό, ο χαρακτήρας μας προχωράει προς τα εμπρός, σε μερικά βήματα η γωνία λήψης μπορεί να αλλάξει με τέτοιο τρόπο ώστε ξαφνικά η θέση όπου είχαμε τον αναλογικό μοχλό να μεταφράζεται στην ακριβώς αντίθετη κίνηση, πολλές φορές ακριβώς στην αγκαλιά του πνεύματος.

White night review 5

Το παραπάνω προβληματικό κομμάτι του gameplay δυστυχώς παραμένει έως το τέλος του παιχνιδιού και δεν εξαρτάται από την εξοικείωση με τον χειρισμό. Ορισμένες φορές λοιπόν, όπου ένας χώρος μπορεί να κατακλύζεται από οντότητες, υπάρχει περίπτωση να ξέρετε ακριβώς τις ενέργειες που πρέπει να κάνετε για να περάσετε το σημείο, αλλά το σύστημα χειρισμού να δυσκολεύει την κατάσταση περισσότερο από ό,τι θα έπρεπε, έχοντας ως αποτέλεσμα τις συνεχείς επαναλήψεις. Αν και τα save points είναι σχετικά κοντά, δεν παύει να προκαλείται εκνευρισμός όταν απαιτείται να επαναληφθούν ξανά και ξανά κομμάτια του παιχνιδιού, επειδή ο χειρισμός και οι “κάμερες” δουλεύουν εναντίον σας. 

Οι συγκεκριμένοι κίνδυνοι μπορεί να εκπληρώνουν πλήρως το στόχο τους, αλλά η OSome θα έπρεπε να δώσει λίγο περισσότερο προσοχή στις δυνατότητες αποφυγής τους. Πολλές φορές –ευτυχώς- αυτές οι οντότητες στέκονται αμέριμνες σε συγκεκριμένα σημεία, αποτελώντας απλά κομμάτια γρίφων, απαιτώντας συνήθως την εύρεση τρόπου ενεργοποίησης κάποιας ηλεκτρικής λάμπας, το φως της οποίας είναι ικανό να τις εξοντώσει. Οι γρίφοι, γενικά, δεν προσφέρουν κάποια ιδιαίτερη πρόκληση και τις περισσότερες φορές είναι οφθαλμοφανείς. Αν είστε λίγο παρατηρητικοί και επιδοθείτε στο αναγκαίο ψάξιμο όλων των χώρων, δε θα έχετε κανένα απολύτως πρόβλημα. Τις περισσότερες φορές, όταν θα βρίσκετε κάποιο καινούριο αντικείμενο, θα ξέρετε κατευθείαν το μέρος όπου μπορεί να χρησιμοποιηθεί, ενώ δύσκολα θα βρεθείτε σε σημείο που να μην γνωρίζετε τον επόμενο προορισμό σας. Η συμπαγής δομή της –έτσι κι αλλιώς σχετικά μικρής-  έπαυλης σημαίνει ότι πάντα θα ξέρετε που βρίσκεστε, παρά την απουσία κάποιου χάρτη.

White night review 6

Παρά τα κάποια στραβοπατήματα του χειρισμού, το White Night τελικά αναδύεται σε μία αξιοπρεπέστατη δουλειά, χάρη στη γενικότερη ατμόσφαιρά του, που εξυψώνεται από τη μηχανή γραφικών. Ο αυστηρά ασπρόμαυρος σχεδιασμός συνάδει τόσο με τη noir αισθητική όσο και μρ το horror στοιχείο του παιχνιδιού, συμβάλλοντας καταλυτικά στον απόκοσμο χαρακτήρα της έπαυλης. Οι οξείες γραμμές που χρησιμοποιούνται στον σχεδιασμό του περιβάλλοντος και των χαρακτήρων δίνουν την αίσθηση πως βλέπουμε απλά τις σιλουέτες των στοιχείων της έπαυλης, πετυχαίνοντας με μοναδικό τρόπο τη δημιουργία της αίσθησης πως περιφερόμαστε στο απόλυτο σκότος με μόνη βοήθεια πενιχρές πηγές φωτός. Ο ηχητικός τομέας είναι και αυτός απόλυτα ταιριαστός, προσφέροντας ορισμένους κρίσιμους περιβαλλοντικούς ήχους, όπως ουρλιαχτά, βροντές κ.λπ.

Εν κατακλείδι, η OSome Studio προσφέρει μια ιδιαίτερα αξιόλογη πρόταση στο horror είδος, που επιλέγει το δύσκολο δρόμο του χτισίματος του τρόμου μέσω της ατμόσφαιρας χωρίς να καταφεύγει στις “ευκολίες” της συνεχούς δράσης για να προκαλέσει το ενδιαφέρον των παικτών. Παρά τα κάποια προβλήματα στις επαφές με τις εχθρικές οντότητες, το White Night παραμένει ένας τίτλος που οι λάτρεις του είδους πιστεύουμε ότι θα ευχαριστηθούν δεόντως.

Το review βασίστηκε στην PC έκδοση του παιχνιδιού.

Τσέκαρε το βίντεο

Ταυτότητα παιχνιδιού

Edition: N/AGenre: HorrorΔιάθεση: Ψηφιακή διανομή
Αριθμός παικτών: 1Ανάπτυξη: OSome StudioΗμ. Έκδοσης: 03/03/2015
PEGI: 12Εκδότης: ActivisionΠλατφόρμες: PS 4, Xbox One, PC

Θετικά

  • Πετυχημένο πάντρεμα noir και horror.
  • Ξεχωριστός, από τα συνηθισμένα, οπτικός τομέας που συμβάλλει στην ατμόσφαιρα.
  • Το αίσθημα του φόβου χτίζεται σιγά σιγά και όχι με φθηνά κόλπα.
  • Η κεντρική ιστορία είναι καλογραμμένη…

Αρνητικά

  • …όσοι όμως δεν έχουν όρεξη για διάβασμα θα χάσουν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της.
  • Ο χειρισμός ορισμένες φορές δυσκολεύει σε εκνευριστικό βαθμό τα κυνηγητά με τα πνεύματα.
  • Η αφήγηση του πρωταγωνιστή απλά δε θα έπρεπε να υπάρχει.

Βαθμολογία

Η αγάπη του Νικόλα για το gaming ξεκίνησε από πολύ νωρίς χάρη στο Atari 2600. Έκτοτε, το πάθος του για τα βιντεοπαιχνίδια αυξήθηκε με γεωμετρικούς ρυθμούς με ιδιαίτερη έμφαση στο console gaming και ιδίως στα FPS, action-adventure και οτιδήποτε έχει την indie “ταμπέλα”. Ο κινηματογράφος έρχεται στην πολύ κοντινή δεύτερη θέση στα χόμπι του, παρακολουθώντας ένα μεγάλο εύρος ταινιών από την αξεπέραστη εποχή του ασπρόμαυρου σινεμά μέχρι τα blockbusters του "ψηφιακού" Hollywood.

Σχετικά άρθρα βάσει tags

Destiny 2: Curse of Osiris
Brother Vans: Το cosplay του Ezio.
A Hat in Time
Μία καλή χρονιά για τα τρισδιάστατα platformers.
Νέο gameplay υλικό για το Metal Gear Survive
Ενώ έρχεται beta για τον τίτλο μέσα στον Ιανουάριο.
Νέα μετάθεση κυκλοφορίας για το Ni no Kuni II
Για την "επίτευξη της βέλτιστης ποιότητας".
Τα περιεχόμενα του Season 3 Pass για το Rainbow Six: Siege
Νέοι Operators, premium services και άλλα.
Ανακοινώθηκε η remastered έκδοση του Patapon 2
Μια αποκλειστικότητα για το PlayStation 4.
Διαθέσιμη η Gold Edition του Resident Evil 7: Biohazard
Καθώς και τα DLC για τον τίτλο.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:

Πρέπει να συνδεθείς για να σχολιάσεις

Άτομα σε αυτή τη συζήτηση

Τελευταία Σχόλια

Τόσο θα έβαζα και εγώ.
Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι. Δεν μπορώ να το πω πιο κόσμια για αυτούς που θα το αγοράσουν.
Καλες γιορτες σε ολους ..
Να εχουμε ολοι παντα υγεια κ ολα τα καλα θα ερθουν..
Μπραβο GameOver για...
Κι όμως αυτό το έκτρωμα μπορεί και να πουλήσει σαν τρελό, και να αποκτήσει μερικές εκατοντάδες χιλιά...
Καμια τυχη το παιχνιδι dead on arrival.
Φαινεται καλοδουλεμενο θα αγοραστει συντομα
A Hat in Time σε K2
Επιτέλους! χάρηκα πάρα πολύ που επιτέλους θα κυκλοφορήσει στις κονσόλες.
Το ήθελα πάρα πολύ αυτό.
Το συγκεκριμένο DLC είναι ντροπή δεν έχω να πω κάτι άλλο, κανένας σεβασμός στην κοινότητα του Destin...
Με αυτά που διαβάζω χαίρομαι που κρατήθηκα και δεν το πήρα το 2.