Οδεύοντας προς το τέλος της ζωής του, μπορούμε πλέον να κάνουμε ορισμένες δίκαιες αποτιμήσεις για την πορεία του Wii, έχοντας μια σχεδόν ολοκληρωμένη εικόνα για το “δούρειο ίππο” της Nintendo στην τωρινή γενιά κονσόλων. Μια από αυτές θα αφορούσε σίγουρα την ανετοιμότητά της στον τομέα του online τμήματος, που γιγαντώθηκε τα τελευταία χρόνια, κάνοντας ακόμα πιο έκδηλη την αδυναμία της. Μια πραγματικότητα που αποτυπώνεται ξεκάθαρα και από την ποιότητα της υπηρεσίας WiiWare, που κατακλύζεται από ανάξιους αναφοράς τίτλους και δεν κατάφερε σε κανένα σημείο να ανταγωνιστεί τις αντίστοιχες υπηρεσίες του ανταγωνισμού, όπως θα ήλπιζε η ιαπωνική εταιρία.

Παρόλα αυτά, ανάμεσα στα εκατοντάδες αδιάφορα παιχνίδια, υπήρξαν και κάποιες μικρές “φανταχτερές” εξαιρέσεις. World of Goo, Cave Story, Lost Winds και, φυσικά, η σειρά Bit. Trip είναι από τα λίγα παιχνίδια που δικαιολόγησαν την ύπαρξή της. Η επιτυχία της τελευταίας είναι και ο λόγος ύπαρξης αυτής της συλλογής, που μαζεύει σε ένα δισκάκι όλα τα παιχνίδια της σειράς, σε ένα πακέτο που ξεχειλίζει από retro αγάπη και “οκτάμπιτη” νοσταλγία.

Bit Tripping

Για όσους δεν είχαν την τύχη να ασχοληθούν, τα Bit. Trip είναι αφαιρετικά old school παιχνίδια, που στηρίζονται σε έναν απλό αλλά εθιστικό μηχανισμό, τον “ντύνουν” με μια retro αισθητική, προσθέτουν μια “νότα” μουσικής-ρυθμικής ανταμοιβής στη δράση και καταλήγουν να “καταπίνουν” τις ώρες μας πριν προλάβουμε καν να καταλάβουμε τι μας “χτύπησε”. Φόρος τιμής στις απαρχές του μέσου και μια τρανή απόδειξη της δύναμης της απλότητας στο gameplay ή απλά ένα εθιστικό χάσιμο χρόνου; Όπως το βλέπει ο καθένας. Το μόνο σίγουρο είναι πως, για ακόμη μια φορά, αποδεικνύεται ότι όσο μεγάλη πρόοδο και να κάνει το μέσο, κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί εύκολα σε ένα “γλυκό” για τις αισθήσεις, απλό παιχνίδι γρήγορων αντιδράσεων και αντίληψης.

Εδώ που τα λέμε βέβαια, τις περισσότερες φορές το μόνο που καταφέραμε μέσα σε αυτά τα χρόνια είναι να “περιτυλίγουμε” πιο εντυπωσιακά το ίδιο περιεχόμενο. Για κάποιον λόγο, το μυαλό μας “καταβροχθίζει” λαίμαργα τέτοιου είδους εμπειρίες κα με αχόρταγους ρυθμούς. Αυτή η καταραμένη “μία ακόμα προσπάθεια” θα μας φάει στο τέλος. Πάλι καλά που δεν βάζουμε κέρμα πλέον…

6 σε 1, νοικοκυρεμένα

Ας ρίξουμε μια συνοπτική ματιά στα έξι παιχνίδια που απαρτίζουν την συλλογή.
Bit. Trip Beat Πρόκειται ουσιαστικά για μια σύγχρονη εκδοχή του Pong. Ο παίκτης ελέγχει στην αριστερή πλευρά της οθόνης μια “πλακέτα” και προσπαθεί να αποκρούσει τα επερχόμενα… pixels. Σε κάθε απόκρουση, μια νότα “γεμίζει” το ηχητικό “χαλί” που συνοδεύει τη δράση, δίνοντας ένα όμορφο feedback για την επιτυχία του παίκτη. Με κάθε επιτυχημένη ενέργεια, συμπληρώνεται και μια μπάρα προόδου στο πάνω μέρος της οθόνης, ενώ μια αντίστοιχη μπάρα υπάρχει και για κάθε τετράγωνο “μπαλάκι” που ξεφεύγει. Όταν αυτή η μπάρα αποτυχίας συμπληρωθεί, το παιχνίδι γίνεται ασπόμαυρο και βουβό και σε περίπτωση νέας αποτυχίας, έρχεται το απεχθές game over.

Αντίστοιχα όταν συμπληρωθεί η μπάρα επιτυχίας, η μουσική γίνεται εντονότερη, η δράση πιο απαιτητική και ο παίκτης έχει τη δυνατότητα να κάνει combos και να αυξήσει κατακόρυφα το score του. Αυτή ή εναλλαγή μεταξύ των modes και η οπτικοακουστική αναβάθμιση ή υποβάθμιση ανάλογα με τις επιδόσεις του παίκτη, είναι υπαρκτή με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, σε κάθε παιχνίδι της σειράς. Η μόνη μικρή παραφωνία στη συνταγή, κατά την άποψη, μας εντοπίζεται στο χειρισμό, που γίνεται γέρνoντας πάνω ή κάτω το Wii Remote από οριζόντια θέση. Έχει αμεσότητα, αλλά δεν καταφέραμε ποτέ να νιώσουμε άνεση και απόλυτο έλεγχο στις κινήσεις μας. Ίσως ο παραδοσιακός έλεγχος με το μοχλό να ήταν καλύτερη λύση, μιας και η φύση του παιχνιδιού είναι τέτοια που τα δύο παραπάνω στοιχεία είναι απαραίτητα στο χειρισμό.

Bit. Trip Core Ο αδύναμος κρίκος αυτής της συλλογής κατά τη γνώμη μας, το Core τείνει περισσότερο από κάθε άλλο προς το είδος των rhythm games. Ο παίκτης μένει “καρφωμένος” στο κέντρο της οθόνης και με το σταυρό του Wii Remote μπορεί να “πυροβολήσει” προς κάθε μία από τις τέσσερις κατευθύνσεις. Τελίτσες έρχονται από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και πρέπει να συντονίσει τις κινήσεις του, ώστε να τις πετυχαίνει τη στιγμή ακριβώς που περνούν μπροστά από τις κατευθύνσεις-laser του.

Όλα τα παιχνίδια της σειράς έχουν υψηλό βαθμό δυσκολίας, αλλά στο συγκεκριμένο δεν καταφέραμε ποτέ να μπούμε καν στο “νόημα”. Ίσως οι δικές μας ικανότητες να φταίνε γι’ αυτό, αλλά ακόμα και έτσι δεν μπορούμε να προσποιηθούμε ότι το ευχαριστηθήκαμε. Η πραγματικότητα, ως συνήθως, βρίσκεται κάπου στη μέση…

Bit. Trip Void Ίσως το αγαπημένο μας παιχνίδι της συλλογής και αυτό με την πιο ενδιαφέρουσα δυναμική στο gameplay. Ο παίκτης ελέγχει μια μικρή μαύρη μπάλα, με την οποία προσπαθεί να μαζέψει μαύρα pixels –beats- και να αποφύγει τα άσπρα. Το πανέξυπνο της υπόθεσης είναι πως, κάθε φορά που συλλέγει κάποια μαύρη τελίτσα, το μέγεθος της –μπάλας- μεγαλώνει ενώ γίνεται και πιο δυσκίνητη. Με το πάτημα ενός κουμπιού μπορεί να ανταλλάξει το αποκτηθέν “πάχος” της με πόντους και να επανέλθει στο αρχικό της σχήμα. Όσο μεγαλύτερο μέγεθος, τόσοι περισσότεροι πόντοι κατά τη “θυσία” του.

Αν όμως συλλέξει κατά λάθος μια άσπρη τελίτσα, χάνει αυτομάτως όλους τους πόντους που είχε μαζέψει από την “επέκταση” του. Δημιουργείται συνεχώς, δηλαδή, μέσα σε αυτήν την πολύ απλή ιδέα, μια ισορροπία μεταξύ ρίσκου και ανταμοιβής, που κάνει το παιχνίδι ιδιαιτέρως εθιστικό.