Bit. Trip Runner Το Runner είναι ένα παλιομοδίτικο platformερ, όπου ο παίκτης ελέγχει –αρχικά- μόνο το άλμα του Commander Video –πρωταγωνιστή της σειράς- με την κίνησή του να γίνεται αυτόματα από τα αριστερά προς τα δεξιά. Χαρακτηριστικό του είναι η πολύ υψηλή δυσκολία, ιδιαίτερα όσο προοδεύει ο παίκτης και αποκτά νέες ικανότητες, όπου τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται… παρανοϊκά. Η στιγμιαία επανεκκίνηση από την αρχή μετά από αποτυχία όμως, μας “αναγκάζει” σχεδόν πάντα να ενδώσουμε στον πειρασμό μιας ακόμη προσπάθειας. Το ίδιο ακριβώς τρικ που “απογείωσε” και την μαζοχιστική εμπειρία του Super Meat Boy. Για ακόμα μια φορά, απλό, κατανοητό, δύσκολο, εθιστικό.

Bit. Trip Fate Τι έχει μείνει απ’ έξω μέχρι στιγμής, σε αυτήν την ιδιαίτερη αναδρομή στην πρώιμη ιστορία των βιντεοπαιχνιδιών; Μα φυσικά, ένα shooter. Αυτό το κενό έρχεται να καλύψει το Fate με το δικό του, ιδιαίτερο τρόπο. Αρχικά, έχουμε να κάνουμε με ένα on-rails shooter, όπου ο παίκτης κινείται σε μια κυματοειδή προδιαγεγραμμένη πορεία, χωρισμένη σε πίστες, με boss στο τέλος της κάθε μιας και ούτω καθεξής.

Χρησιμοποιώντας το Wii Remote μπορεί να στοχεύει και να πυροβολεί προς πάσα κατεύθυνση και με το nunchuck να κινείται επάνω στις “ράγες” του, αποφεύγοντας τα πυρά και μαζεύοντας Power ups –μεταξύ των οποίων και ο Meat Boy. Μπορεί να ακούγεται απλό, αλλά πιστέψτε μας, όταν αρχίζει ο “πανικός” στην οθόνη και πρέπει να προσέχετε τόσο τη στόχευσή σας, όσο και την θέση του χαρακτήρα σας, δεν είναι. Κατά τα άλλα, οι εχθροί δεν παρουσιάζουν κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ούτε τα περιβάλλοντα, και νομίζουμε πως, γενικότερα, στερείται της “σπιρτάδας” που συναντάμε στα υπόλοιπα παιχνίδια και γρήγορα γίνεται κάπως μονότονο. Περί ορέξεως βέβαια…

Bit. Trip Flux Το Flux μοιάζει με μια εξέλιξη του Beat, το οποίο μοιάζει, όπως είδαμε, με μια εξέλιξη του Pong. Άρα, το Flux είναι η εξέλιξη της εξέλιξης του Pong. Και αυτό μόνο καλό μπορεί να είναι. Με οκτώ διαφορετικά scoring modes αυτή τη φορά, σε σχέση με τα τρία του Beat, το Flux προσφέρεται για ακόμα πιο hardcore δράση, που δεν θα πούμε ψέμματα, είναι μάλλον υπεράνω των gaming δυνατοτήτων μας. Είναι και αυτός ο χειρισμός με το Wii Remote που και πάλι “αρνείται” να γίνει δεύτερη φύση μας. Αυτό βέβαια δε σημαίνει κάτι. Όσοι λατρεύουν τα high scores, θα βρουν την υγειά τους με το συγκεκριμένο.

Τελικά;

Σαν μια συλλογή που σέβεται τον εαυτό της, το Bit. Trip Complete δεν μένει μόνο στα παιχνίδια, αλλά τα εμπλουτίζει με ακόμα περισσότερο περιεχόμενο, καθιστώντας το ιδανικό για όσους θέλουν να γνωρίσουν μια πολύ ιδιαίτερη indie σειρά. Εκτός από πάμπολλα bonus -όπως το φανταστικό soundtrack, artworks, videos κ.τ.λ.- προσφέρει και επιλογή “easy” στη δυσκολία, έχει online leaderboards, ενώ κάθε παιχνίδι διαθέτει και 20 challenges για επιπλέον άσκηση της υπομονής και της συγκέντρωσης μας.

Οπότε, δεν υπάρχουν και πολλά πράγματα τα οποία μπορούμε να του προσάψουμε. Ναι, τα παιχνίδια είναι ιδιαίτερα και σίγουρα δεν θα αρέσουν σε όλους. Η απλότητα που τα χαρακτηρίζει αλλά και η ανέμελη, old school, “παιχνίδι για το παιχνίδι” φιλοσοφία τους ίσως φανεί ανούσια και παρωχημένη. Επίσης, δικαιολογημένα, μπροστά στα σύγχρονα παιχνίδια, αυτά μπορεί να μοιάζουν με ιδέες που συναντάμε συχνότερα στο App Store και τα κινητά πλέον, παρά σε μια κονσόλα. Δεν διαφωνούμε. Είναι τόσο πετυχημένα σε αυτό που επιδιώκουν να κάνουν όμως, και τόσο όμορφα εκτελεσμένα, που συνεπαίρνουν τις αισθήσεις, υπνωτίζουν τον εγκέφαλο και μας παρασύρουν σε ένα ταξίδι στην ίδια την ιστορία αυτού του μέσου.

Μια ιστορία γεμάτη “τετραγωνάκια”, High scores και Hyper-Mega-Ultra modes, χοντροκομμένους ηλεκτρονικούς ήχους, αφαιρετική ομορφιά και, πάνω απ’ όλα, ανεξήγητου εθισμού γύρω από το… τίποτα. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου που λένε...

Γιώργος Πρίτσκας