Ορίστε ορισμένα αξιοπερίεργα γεγονότα για το Boom Street: o γνωστός και ιδιαίτερα αγαπητός Mario φιγουράρει σε περίοπτη θέση στο εξώφυλλο του τίτλου αλλά όχι στον τίτλο του. Γνωστοί χαρακτήρες της Nintendo και της σειράς Dragon Quest πρωταγωνιστούν, προσπαθώντας να πλασάρουν τον τίτλο ως ένα “οικογενειακό” παιχνίδι που, πολύ απλά, δεν είναι. Αναπτύσσεται από τη Square Enix και αποτελεί το νεότερο μέλος μιας σειράς που ξεκίνησε στα μακρινά 90s στην Ιαπωνία από το δημιουργό των Dragon Quest, Yuji Horii, αλλά δεν έκανε ποτέ την εμφάνισή του στην Ευρώπη, μέχρι σήμερα.

Αυτό που πρέπει να ξεκαθαριστεί αμέσως, λοιπόν, είναι πως δεν πρόκειται για ένα ακόμα party game από αυτά που φαίνεται να κατακλύζουν το Wii, “γλυκοκοιτώντας” με μια (μεγάλη) δόση πονηριάς το μεγάλο casual κοινό του. Πρόκειται για ένα επιτραπέζιο παιχνίδι οικονομικής φύσεως, που απλά παλεύει για λίγη από την προσοχή της αγοράς, επιστρατεύοντας γνωστούς χαρακτήρες για να “σπάσει τον πάγο”, σε μια κατηγορία που δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στον δυτικό κόσμο των βιντεοπαιχνιδιών.

Πολύ λογικό θα πείτε. Σε όλο αυτό το εγχείρημα ελλοχεύει ένας σημαντικός κίνδυνος, όμως, που πηγάζει από τις προσδοκίες του κοινού για τους τίτλους που κάνει την εμφάνιση της η διάσημη μασκότ της Nintendo. Τίτλοι που το κοινό έχει συνδέσει με χαρακτηριστικά όπως η αγνή και άκοπη διασκέδαση, η προσβασιμότητα και η φιλικότητα προς χρήστες κάθε ηλικίας. Όταν αυτές οι προσδοκίες ανατρέπονται από το αποτέλεσμα, είναι λογικό η “εικόνα” που χτίζει επιμελώς η Nintendo για τον παχουλό υδραυλικό της να δέχεται ένα πλήγμα. Μικρό έως και αμελητέο μεν, πλήγμα δε. Ας δούμε τι ακριβώς είναι όμως το Boom Street και γιατί φαίνεται να αδικεί τον εαυτό του.

Αγαπούλα… πούλα!

Όπως είπαμε και στον πρόλογο, έχουμε να κάνουμε με ένα επιτραπέζιο παιχνίδι οικονομικής φύσεως. Σκεφτείτε μια πιο πολύπλοκή Monopoly ή όσοι το έχουν παίξει, ένα Hotel για μεγάλους. Με λίγα λόγια: οι παίκτες ξεκινούν με ένα συγκεκριμένο κεφάλαιο στην κατοχή τους και ο σκοπός είναι να το αυξήσουν μέχρι το επιθυμητό ποσό που δίνεται ως στόχος στην αρχή κάθε παιχνιδιού. Κινούνται ρίχνοντας ζάρι σε ένα εικονικό ταμπλό, αγοράζουν καταστήματα, επενδύουν στρατηγικά σε αυτά και αναμένουν τους καρπούς των επενδύσεών τους.

Η βασική αρχή είναι πως όταν κάποιος παίκτης βρίσκεται επάνω σε ένα “ξένο” μαγαζί, είναι αναγκασμένος να πληρώσει ένα ποσό που είναι ανάλογο της αξίας του μαγαζιού. Η αξία αυτή καθορίζεται από μια σειρά παραγόντων που προσθέτουν τη στρατηγική διάσταση του παιχνιδιού. Το πόσο έχουν επενδύσει επάνω του, αν γειτονεύει με μαγαζιά του ίδιου ιδιοκτήτη και σε ποια “γειτονιά” βρίσκεται, όλα παίζουν το ρόλο τους. Εκτός από τα τετραγωνάκια των καταστημάτων, υπάρχουν και τέσσερα σύμβολα διασκορπισμένα συμμετρικά στο ταμπλό, που αν συγκεντρωθούν από κάποιον παίκτη και επιστραφούν στην τράπεζα –που βρίσκεται στο κέντρο-, του χαρίζουν μια προαγωγή που του αποφέρει πολυπόθητο και αναγκαίο ρευστό.

Επίσης, υπάρχουν και ορισμένα –τετραγωνάκια- που αλλάζουν για λίγο κάποιες συνθήκες –τα μαγαζιά κλείνουν για ένα γύρο λόγου χάρη- και κάνουν τα πράγματα λίγο πιο απρόβλεπτα. Το Boom Street, προσπαθώντας να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις κάθε πιθανού κοινού, διαθέτει επιλογές για δυο σετ κανόνων: το απλουστευμένο, “εύκολο” και το “κανονικό”, που αποτελεί την πεμπτουσία της εμπειρίας.

Η τεράστια διαφορά του ενός σετ με του άλλου αφορά στη διαχείριση μετοχών, που στο “εύκολο” έχει αφαιρεθεί εντελώς, κάνοντας τα πράγματα αρκετά πληκτικά και που, αντίστοιχα, χαρίζει το μεγαλύτερο στρατηγικό βάθος στο παιχνίδι, στο δεύτερο. Γενικότερα, θα λέγαμε πως ο τίτλος διαθέτει ένα σύνολο κανόνων που προσφέρουν ικανοποιητικό στρατηγικό βάθος, άρα και ευχαρίστηση σε όποιον κατανοήσει την οικονομική λογική που βρίσκεται από πίσω τους.

Η σωστή διαχείριση των μετοχών με επενδύσεις σε περιοχές με περιθώρια ανάπτυξης, η εξαργύρωσή τους στο σωστό χρόνο, η στρατηγική ανάπτυξη των καταστημάτων που έχουμε στη διάθεσή μας και οι διάφορες συμφωνίες για ανταλλαγές ιδιοκτησίας, είναι ορισμένες μόνο από τις πολλές αποφάσεις που θα πρέπει να πάρει ο παίκτης για την οικονομική του ανέλιξη. Δυστυχώς, όμως, παρ’ όλους του έξυπνους κανόνες του, διαθέτει έντονες τάσεις αυτοχειρίας, υποπίπτοντας σε ορισμένα καταστροφικά σχεδιαστικά λάθη που πληγώνουν την εμπειρία σε τεράστιο βαθμό.