Αν ο χρόνος είναι χρήμα, μου χρωστάς πολλά…

Το σημαντικότερο όλων είναι πως τα περισσότερα ταμπλό απαιτούν πάρα πολλή ώρα για να ολοκληρωθούν. Ενδεικτικά, θα αναφέρουμε πως σε μια περίπτωση χρειαστήκαμε πάνω από τέσσερις ώρες μέχρι να συλλέξει κάποιος παίκτης το οριοθετημένο ποσό. Και με τέτοια διάρκεια, τα ανούσια σχόλια των “αντιπάλων” μας μετά από την παραμικρή κίνηση, αρχίζουν να εκνευρίζουν σε βαθμό πολύ ανώτερο του ανθρωπίνως υποφερτού. Συν τοις άλλοις, δεν υπάρχει επιλογή για αποθήκευση του παιχνιδιού κάπου αλλού περάν του single player. Και εδώ τα προβλήματα, σαν χιονόμπαλα σε χιονισμένη πλαγιά, αρχίζουν να διογκώνονται, αφού το παιχνίδι γίνεται πολύ γρήγορα πληκτικό έναντι της τεχνητής νοημοσύνης, αλλά και πολύ χρονοβόρο αν θέλετε να το παίξετε με παρέα. Ένα αδιέξοδο που αδικεί όλα όσα μπορεί να προσφέρει, αφού η ενασχόλησή του απαιτεί τέτοιες απαιτητικές -από άποψη χρόνου- συνθήκες.

Πώς να το κάνουμε όμως, που ιδιαίτερα στο “εύκολο” η εμπειρία είναι υπνωτική ...με την κακή έννοια. Η τεχνητή νοημοσύνη, σε γενικές γραμμές, δεν κάνει ανόητες επιλογές και παίζει όσο πιο γρήγορα μπορεί, αλλά είναι, όπως συνηθίζεται, υπερβολικά “ξύλινη” για να μας κρατήσει το ενδιαφέρον για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το Boom Street διαθέτει την επιλογή για παιχνίδι πολλών παικτών μέσω διαδικτύου, αλλά οι προαναφερθείσες δυσκολίες κάνουν τα πράγματα πολύ “άβολα”. Και αυτό φυσικά, αν πετύχετε κάποιον άλλον παίκτη αφού δεν επικρατεί ακριβώς και πολυκοσμία στους servers του παιχνιδιού.

Ο -κάτι σαν- τεχνικός τομέας

Το παιχνίδι δανείζεται χαρακτήρες και σκηνικά από τη σειρά Dragon Quest και από γνωστές σειρές της Nintendo χωρίς κανένα απολύτως όφελος για τη γενικότερη εμπειρία. Έτσι, έχουμε μπροστά μας, μια γλίτσα –Slime από το Dragon Quest- να πουλάει μετοχές και τον Wario να το παίζει μεγάλο-επιχειρηματίας, συνθέτοντας μια εικόνα, στην καλύτερη, σουρεαλιστική και στην χειρότερη –και συνηθέστερη-, απλά ...γελοία. Τα σκηνικά των ταμπλό είναι, απλά, ένα background χωρίς καμία απολύτως αλληλεπίδραση με τη δράση, και στην ουσία δεν προσθέτουν απολύτως τίποτα, είτε αυτά είναι από το Mario Kart είτε από το Dragon Quest.

Και από το Dracula ή το ...Harold and Kumar να ήταν, δεν θα άλλαζε απολύτως τίποτα. Η μουσική κινείται στην μετριότητα, με την επανάληψη να την κάνει ανυπόφορη μετά από ένα σημείο και το mute κρίνεται κάτι παραπάνω από απαραίτητο για τη διατήρηση της ψυχραιμίας μας.

Wrong game, wrong time…

Η εποχή δεν είναι ακριβώς η καταλληλότερη, ιδιαίτερα στη χώρα μας, για τέτοιου είδους θεματολογία. Οι κοινωνικές συγκυρίες μας έχουν οδηγήσει να ακούμε λέξεις όπως “οικονομία”, “χρέη”, “κεφάλαιο” και να ψάχνουμε την κρυψώνα μας. Όταν, όμως, απομονώνεται από το ρεαλιστικό συγκείμενο, αποδεικνύεται για ακόμη μια φορά το πόσο διασκεδαστικός μπορεί να είναι ο πειραματισμός και η “κατάκτηση” συστημάτων για τον ανθρώπινο νου. Ενώ, μας υπενθυμίζει με έναν ειρωνικό τρόπο, πως η γραμμή που χωρίζει τη δουλειά από το παιχνίδι ίσως, πρακτικά, να είναι και ανύπαρκτη.

Το Boom Street διαθέτει κανόνες έξυπνους, με στρατηγικό βάθος που αναδεικνύουν το επιχειρηματικό δαιμόνιο των παικτών. Είναι κρίμα λοιπόν που αυτοκαταστρέφεται από παιδαριώδη σχεδιαστικά λάθη. Τα γνωστά σύμπαντα της Nintendo και του Dragon Quest δεν προσθέτουν απολύτως τίποτα στην εμπειρία και δεν γίνεται καμία απολύτως προσπάθεια για να συμβεί αυτό. Η αναγνωρισιμότητά τους μπορεί να τραβήξει κάποιο ανυποψίαστο κοινό, αλλά θα το τραβήξει για τους λάθους λόγους, ζημιώνοντας τελικά τους πάντες. Είναι λίγο δύσκολο λοιπόν να προτείνουμε το παιχνίδι στον οποιονδήποτε πέρα από τους φανατικούς του είδους, αλλά ταυτόχρονα είναι αδύνατον και να το απορρίψουμε ως κακό ή ανεπαρκές. Αυτόχειρας, είναι η σωστή λέξη υποθέτουμε…

Γιώργος Πρίτσκας