Κατά κάποιον τρόπο, το Kirby’s Epic Yarn είναι από τους πιο αντιπροσωπευτικούς τίτλους της Nintendo της “νέας εποχής”. Μέσα του καθρεπτίζονται ξεκάθαρα όλες εκείνες οι σχεδιαστικές επιλογές που η Nintendo φαίνεται να ενστερνίζεται με μεγάλη συνέπεια τελευταία. Εξυπακούεται, πως αυτές οι επιλογές δεν είναι μια δημιουργική τάση που “προσέβαλλε” ξαφνικά τη μεγάλη εταιρία του Kyoto. Είναι κυρίως μια συμβιβαστική λύση στην προσπάθειά της να ανταποκριθεί στα πολλά αινίγματα που καλείται να λύσει αυτόν τον καιρό, έχοντας μια κονσόλα που υστερεί εμφανώς σε επίπεδο hardware, ενώ, διαθέτει πάνω από 70 εκατομμύρια χρήστες, πολλοί από αυτούς, χωρίς ιδέα και εμπειρία από λίγο πιο παραδοσιακά και, ενδεχομένως, πολύπλοκα παιχνίδια. Με βάση αυτούς τους δύο παράγοντες, είναι λογικό, αφενός τα περισσότερα παιχνίδια της να διαθέτουν έναν ιδιαίτερο αισθητικό τομέα που απομακρύνεται οικειοθελώς από τον ρεαλισμό και τις προσδοκίες που τον περιβάλλουν –ενώ ταυτόχρονα αποφεύγουν και τις ανεπιθύμητες συγκρίσεις- και αφετέρου, πασχίζουν για όσο το δυνατόν μεγαλύτερη φιλικότητα προς το χρήστη, που ευνοεί την άνετη προσβασιμότητα στους τίτλους για κάθε έναν από τους 70 εκατομμύρια επίδοξους αγοραστές τους.

Δεν είναι καθόλου τυχαία η στροφή της Nintendo στο 2D, που είναι σαφώς πιο ευνόητο και εύκολο στην περιήγηση, και επιπλέον μπορεί να χαρίσει έναν αξιοπρόσεκτο αισθητικό τομέα χωρίς τη βοήθεια μεγάλης υπολογιστικής δύναμης. Και κάπου εδώ ερχόμαστε στο Kirby’s Epic Yarn, τη νέα δημιουργία των θρυλικών Hal Laboratories και της Feel Good Inc. Ένας τίτλος που είναι 2D, ξεχωρίζει για την ιδιαίτερη αισθητική του και είναι απόλυτα φιλικός προς τον παίκτη. Είναι όμως ένα καλό παιχνίδι;

“One mean piece of string!” Ιστορία, σενάριο και λοιπές άλλες άχρηστες λέξεις…

Το πρώτο που πρέπει να ξεκαθαριστεί είναι πως το παιχνίδι απευθύνεται κυρίως σε παιδιά. Η ιστορία του ξεδιπλώνεται μέσω ενός αφηγητή που εξιστορεί όλα τα γεγονότα σαν ένα παιδικό παραμύθι. Έτσι, ο ίδιος αφηγητής “παριστάνει” όλους τους χαρακτήρες για να χαρίσει μια αμεσότητα στην υφή της ιστορίας προσπαθώντας πολύ να θυμίσει τα “παραμύθια της γιαγιάς”, χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία. Η “στημένη” και παγερή φωνή του δεν χαρίζει καμία απολύτως “ζεστασιά” και η προσπάθειά του -αν και φιλότιμη και κατανοητή- δεν κρίνεται επιτυχημένη. Σε αυτό συμβάλει και η ίδια η ιστορία, η οποία ακόμα και για παιδικό παραμύθι, είναι υπερβολικά απλοϊκή και εντελώς ανούσια.

Στο σημείο αυτό είναι εμφανές πως το παιχνίδι δημιουργήθηκε όχι για να εξιστορήσει μια ιστορία, η οποία υποθέτουμε πως προστέθηκε βολικά προς το τέλος του κύκλου ανάπτυξης για να χαρίσει ένα πλαίσιο στα τεκταινόμενα του gameplay, αλλά για να ζωντανέψει στην οθόνη μας έναν υπέροχο παραμυθένιο κόσμο εξ ολοκλήρου φτιαγμένο από υφάσματα, κλωστές, κουμπιά, φερμουάρ και μαλλί.

Έναν κόσμο τόσο ξεχωριστό αισθητικά και τόσο ευρηματικό στον σχεδιασμό του, που σε βάζει στη διαδικασία να αναλύεις και μόνο από περιέργεια, τα συστατικά από τα οποία είναι δημιουργημένο το κάθε τι. Έναν κόσμο που μόνο ένα βιντεοπαιχνίδι θα μπορούσε να αναδείξει τόσο πειστικά μέσα στην αφηρημένη σουρεαλιστικότητά του. Στην ουσία, αυτή η πρωτότυπη ιδέα που πλάθει την υπόσταση του κόσμου χαρακτηρίζει και καθορίζει το παιχνίδι, θέτοντας ένα μεγάλο στοίχημα στο gameplay, το οποίο καλείται να μετατρέψει το ταξίδι μας, εκτός από αισθητικά όμορφο, και ενδιαφέρον σε λειτουργικό επίπεδο. Τα καταφέρνει;

The kids are alright...

Το κύριο gameplay του κινείται στα παραδοσιακά platform μονοπάτια που η Nintendo έχει διαβεί με μεγάλη επιτυχία πολλάκις στο παρελθόν. Η ειδοποιός διαφορά και το concept πάνω στο οποίο στηρίζεται όλο το παιχνίδι, όπως αναφέραμε και προηγουμένως, είναι πως τα πάντα είναι πλασμένα από υλικά ραπτικής. Κάτι που επηρεάζει άμεσα το ίδιο το gameplay όπως θα δούμε και αργότερα.

Η τεχνογνωσία της ιαπωνικής εταιρίας στον τομέα είναι φανερή με το πρώτο άγγιγμα του χειριστηρίου. Ο Kirby αποκρίνεται “γλυκά” σε όλες τις εντολές του παίκτη ενώ το animation του και ο τρόπος που κινείται και αλληλεπιδρά με τις επιφάνειες του κόσμου, χαρίζει μια απόλαυση στον έλεγχο του, που δεν επιτρέπει στον παίκτη να αφήσει το χειριστήριο από τα χέρια του. Αυτό είναι το πρώτο βασικό στοιχείο ενός καλού platform, στο οποίο το παιχνίδι διαπρέπει. Δεν είναι το μοναδικό όμως. Στα platform παιχνίδια, ο “βασιλιάς” είναι το level design. Αυτό μόνο είναι σε θέση να απογειώσει τους απλούς μηχανισμούς του παιχνιδιού σε μια σπουδαία εμπειρία.

Οι αυξομειώσεις στην πρόκληση και το ρυθμό, η σωστή κατανομή και τοποθέτηση των εχθρών, των εμποδίων και των επιβραβεύσεων –στην περίπτωση του Kirby, διαμάντια ονόματι Beads- ώστε πάντα να αφήνουν το ακριβές περιθώριο εκείνης της μαγικής στιγμής που επιτρέπει τα αντανακλαστικά του μυαλού μας να μεταφραστούν επί της οθόνης, και η αίσθηση ευχαρίστησης που απορρέει από αυτό, όλα, καθορίζονται από ένα μελετημένο, προσεκτικά δομημένο και ευφάνταστο level design.