Σφηνάκια διασκέδασης

Η πραγματική επιτυχία του Mario Party 9, λοιπόν, θα καθοριστεί σε μεγάλο βαθμό από την ποιότητα των mini games. Η δομή, όπως είδαμε, έχει ανανεωθεί με επιτυχία και άρα, το μόνο που χρειάζεται πλέον είναι το κατάλληλο περιεχόμενο. Ευτυχώς, το παιχνίδι δεν απογοητεύει, με τα 80 mini games που διαθέτει να ικανοποιούν και με την ποικιλία αλλά και με την ποιότητα τους. Φυσικά, μην περιμένετε βάθος. Τα πάντα είναι προσανατολισμένα στην άμεση διασκέδαση, αλλά και στην παροχή ερεθισμάτων για χαβαλέ σε μια παρέα. Οι παίκτες θα πρέπει να ανταγωνιστούν, αλλά και να συνεργαστούν μεταξύ τους ανάλογα το mini game, για να επιτύχουν.

Η ισορροπία ανάμεσα στην ικανότητα και την τύχη κρατάει το παιχνίδι πάντα ενδιαφέρον και η απουσία βάθους δεν επιτρέπει στους παίκτες να το “κατακτήσουν” και να αποκτήσουν πλεονέκτημα. Οι ανατροπές είναι συχνές και αλλάζουν τα δεδομένα ανελλιπώς, και ιδιαίτερα όταν ο Bowser κάνει την εμφάνισή του στα τελευταία στάδια του ταμπλό, κάθε βήμα μπορεί να κρύβει και μια έκπληξη. Ο έλεγχος γίνεται αποκλειστικά με το Wii Remote, είτε κρατώντας το κάθετα, είτε οριζόντια και είναι ίσως το μόνο μελανό σημείο της υπόθεσης.

Δεν είναι πολλά τα mini games που χρησιμοποιούν κίνηση για τον έλεγχο, και σε όσα συμβαίνει, δεν μπορούμε να πούμε ότι προσθέτει κάτι το ιδιαίτερο. Αντιθέτως, νιώθαμε πως με τον πιο παραδοσιακό τρόπο τα πράγματα θα ήταν πολύ ευκολότερα για εμάς. Τουλάχιστον, το παιχνίδι δεν φαίνεται να έχει “εμμονή” με το motion gaming και το χρησιμοποιεί μετρημένα. Και πάλι, όμως, η απουσία του θα έκανε πολλά mini games διασκεδαστικότερα και πιο προσιτά. Αυτή φυσικά είναι προσωπική μας άποψη και θα πρέπει να λάβετε υπ’ όψιν πως οι μοχλοί και οι “σταυροί”, μας έχουν γίνει δεύτερη φύση με τα χρόνια, όποτε ίσως να μην αποτελούμε και τον ιδανικότερο κριτή για τα περί ευκολίας και αμεσότητας.

Πληθώρα επιλογών

Καταλήγοντας, ως ένα παιχνίδι για παρεϊστικη διασκέδαση, το Mario Party 9 αδιαμφισβήτητα έχει πολλά γέλια να χαρίσει. Aλλά αυτό είναι αρκετό; Το μεγαλύτερο μειονέκτημα των party games πάντα ήταν το σχεδόν ανυπόφορο single player mode τους. Οι άψυχοι αντίπαλοι απογυμνώνουν τα mini games από το ενδιαφέρον τους, αφού σε επίπεδο gameplay δεν προσφέρουν το παραμικρό, οι χρόνοι αναμονής ανάμεσα στους γύρους είναι για “αυτοκτονία” και το κλίμα από ευδιάθετο και ζεστό, μετατρέπεται σε ανιαρό και αδιάφορο.

Το Mario Party 9, ωστόσο, καταφέρνει, διαθέτοντας ένα πλήθος επιλογών, να είναι τουλάχιστον υποφερτό και σε αυτόν τον τομέα διότι, πολύ απλά, έχει αυτογνωσία αυτών των προβλημάτων. Αρχικά, όλα τα mini games είναι διαθέσιμα από την αρχή -εκτός από τα boss fights- και μπορούμε απ’ ευθείας να μπούμε στο “ψητό”. Οπότε, επιτέλους, αποχαιρετάμε το περιττό “ξεκλείδωμα” μέσα από ατελείωτες ώρες βαρετού παιχνιδιού, που υπήρχε μόνο και μόνο για να δελεάσει τον παίκτη να ασχοληθεί και μόνος. Το Mario Party 9 φαίνεται να έχει περισσότερη εμπιστοσύνη στο εαυτό του αυτή τη φορά και δικαιολογημένα.

Ο πιο εντατικός ρυθμός των ταμπλό –που παρεμπίπτοντος είναι επτά στο σύνολο, με τελείως διαφορετικό ύφος, γεγονότα και παγίδες το καθένα- δεν αφήνει να βαρεθούμε τόσο γρήγορα, ούτε “πλατιάζει” τη διάρκεια τους, ενώ τα extras προσφέρουν ωραίες, εναλλακτικές εμπειρίες. Ιδίως ο -κάτι σαν- κλώνος του Tetris είναι -όπως και το παιχνίδι από το οποίο εμπνέεται- εθιστικό. Ενδιαφέρουσα είναι και η επιλογή του “perspective mode”, όπου αλλάζει η προοπτική από την οποία παρακολουθούμε τα τεκταινόμενα στην οθόνη και “φρεσκάρει” λίγο τα ήδη πολλά mini games.

Αυτές οι επιλογές μπορεί να μην είναι κάτι το συγκλονιστικά διαφορετικό ή εξαιρετικό, αλλά αν τα δούμε όλα αθροιστικά, λειτουργούν μόνο θετικά στα όσα προσφέρει το παιχνίδι, αυξάνοντας αρκετά τις ώρες που μπορεί κάποιος να δαπανήσει στον τίτλο ακόμα και μόνος. Αν σκεφτούμε πως πολύ συχνά το single player mode σε αυτά τα παιχνίδια λειτουργεί απλά ως “ορεκτικό” ή συνοδευτικό για το κύριο μενού του multiplayer, τότε το Mario Party 9 κρίνεται επιτυχημένο -τηρουμένων των περιστάσεων και σε αυτόν τον τομέα. Παρ’ όλη την πληρότητά του στις επιλογές, όμως, υπάρχει μία που λάμπει δια της απουσίας της.

Και αναφερόμαστε στο διαδικτυακό παιχνίδι, που κατά την άποψή μας θα ταίριαζε στο καθαρά multiplayer ύφος της σειράς. Τίποτα δεν συγκρίνεται με μια παρέα στο ίδιο δωμάτιο και δεν θα θέλαμε –και ούτε πρόκειται, ό,τι και να θέλαμε εξάλλου- να υποκατασταθεί αυτή η εμπειρία με το παιχνίδι μέσω διαδικτύου. Ωστόσο, θα ήταν ένα ακόμα μεγάλο συν στην εμπειρία και μια απαραίτητη επιλογή στο σύγχρονο gaming. Τέλος, θα ήταν λίγο άτοπο να μιλήσουμε για τεχνικό τομέα σε τέτοιου είδους παιχνίδι. Τη δουλειά του την κάνει βέβαια, χωρίς τίποτα το εντυπωσιακό αλλά και χωρίς ποτέ να “προκαλεί”. Λειτουργικότατα και με τους γνωστούς χρωματισμούς του σύμπαντος της Nintendo είναι τα γραφικά, και επαρκώς "γιορτινός" και ξεκούραστος ο ηχητικός τομέας.

Party Time

Τα πέντε χρόνια απουσίας από οικιακή κονσόλα φαίνεται πως ωφέλησαν και αναζωογόνησαν τη σειρά, που με το Mario Party 9 επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο ως ένα απολαυστικό party game και υποφερτό έως και καλό single player. Οι αλλαγές στη συνταγή κρίνονται επιτυχημένες, με το παιχνίδι να έχει γίνει σαφώς πιο γρήγορο, “ζωντανό” αλλά και λίγο πιο στρατηγικό. Τα ογδόντα mini games του, παρόλο που κάποιες φορές “υποφέρουν” από την περιττή και άσκοπη χρήση των motion ικανοτήτων του Wii Remote, ικανοποιούν και με την ποικιλία και με τις ιδέες του, ενώ το πλούσιο περιεχόμενο και οι πολλές επιλογές είναι σίγουρο πως θα σας κρατήσουν για αρκετές ώρες ακόμα και χωρίς παρέα.

Η απουσία διαδικτυακού παιχνιδιού είναι λιγάκι απογοητευτική βέβαια, και χωρίς αμφιβολία παραμένει ακόμα ένα παιχνίδι που προσανατολίζεται σχεδόν αποκλειστικά για διασκέδαση με φίλους, με το single player να αποτελεί απλά μια ευχάριστη προσθήκη παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του. Όσοι, λοιπόν, ψάχνετε για ένα καλό party game, που θα ευχαριστηθείτε με την παρέα σας, λίγα παιχνίδια συγκρίνονται με την απλή, χαοτική και γεμάτη ανατροπές εμπειρία του Mario Party 9. Όσοι πάλι θα θέλατε οτιδήποτε άλλο, απλά προσπεράστε το.

Γιώργος Πρίτσκας